DILKI

පළමු පරිච්ඡේදය
නුඹ නමින් හුස්මක්

නගරයම නිහඬව නිදා සිටියත්, මහ රෝහලේ හයවන මහලේ තිබූ ඒ කුඩා කාමරය තුළ නම් නිදි සුවයක් තිබුණේ නැත. විශාල වීදුරු කවුළුවෙන් ඇතුළට වැටුණු සඳ එළිය, සුදු පැහැති රෝහල් බිම මත දිගු රේඛාවක් මෙන් ඇඳී තිබුණි. යන්ත්‍ර කිහිපයකින් නැඟුණු එකාකාර හඬ පමණක් ඒ නිහඬතාවය බිඳ දැමීය.

ඒ යන්ත්‍ර අතරින් එක් ඇඳක් මත නිසලව වැතිර සිටියේ අවුරුදු විසි හයකට ආසන්න වූ තරුණියකි.

හේලි.

කාලය ඇගේ මුහුණේ සුන්දරත්වය කිසිසේත්ම වෙනස් කර නොතිබුණත්, ඇගේ දෑස් වසාගෙන තිබුණේ මීට වසරකට ආසන්න කාලයක සිටය. ඇගේ දිගු කළු හිසකෙස් කොට්ටය මත විසිරී තිබූ අතර, සුදු පැහැති ඇඳ ඇතිරිල්ලෙන් වැසී තිබූ ඇගේ සිරුර මත රෝහල් උපකරණ කිහිපයක් සම්බන්ධ වී තිබුණි.

ඇගේ ඇඳ අසල තිබූ පුටුවේ වාඩි වී සිටි තරුණයාගේ දෑස් නම් කිසිවිටෙකත් ඇගෙන් ඉවතට ගියේ නැත.

ආකාශ්.

ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ මාස ගණනාවක් නිදි නැතිව ගත කළ මිනිසෙකුගේ වෙහෙසකි. රැවුල වැවී තිබූ අතර, කලක් සරලව සිනහ වූ ඔහුගේ මුහුණ දැන් දුකෙන් ගල් වී තිබුණි.

ඔහු හේලිගේ අත තම අත් දෙක අතර තබාගෙන සිටියේය.

"හේලි..."

ඔහු ඉතා සෙමින් ඇගේ නම මුමුණුවේය.

"මම අදත් ආවා."

කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් නොවීය.

ආකාශ් ඇගේ ඇඟිලි සෙමින් පිරිමැද්දේය.

"ඔයාට මාව ඇහෙනවද?"

නිහඬතාවය පමණි.

ඔහු සිනහ වීමට උත්සාහ කළේය.

"ඔයා හැමදාම කියනවනේ... මම ඔයාට වැඩිය කතා කරන්නෙ නැ කියලා. දැන් බලන්න... මම කොච්චර කතා කළත් ඔයා එක වචනයක්වත් කියන්නෙ නෑ."

ඔහුගේ සිනහව මැකී ගියේය.

දෑස්වල කඳුළු පිරුණි.

"ඒත් මම නවතින්නෙ නෑ හේලි. ඔයා ඇස් අරිනකල් මම කතා කරනවා."

එවිට කාමරයේ දොර විවෘත විය.

විනොද් සෙමින් ඇතුළට පැමිණියේය. ඔහු ආකාශ් දෙස මොහොතක් බලා සිටියේය. පසුව හේලි දෙස බැලුවේය.

විනොද් ආකාශ්ගේ හොඳම මිතුරා පමණක් නොවීය. ආකාශ්ගේ ජීවිතයේ අඳුරුම දවස්වල පවා ඔහු සමඟ සිටි එකම මිනිසාද ඔහුය.

විනොද්ගේ හදවතට අද තවත් බරක් එකතු වී තිබුණි.

"ආකාශ් බොස්..."

ආකාශ් කිසිවක් නොකියා හේලිගේ අත දෙසම බලා සිටියේය.

"බොස්... මට දෙයක් කියන්න තියෙනවා."

"කියපන්."

"ඩොක්ටර්ලා අද ආයෙත් කිව්වා..."

විනොද්ගේ හඬ මඳක් වෙව්ලීය.

"මොකක්ද?"

"හේලි මිස්ට දැන් අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් වෙනවා. එයා තාමත් කොමා එකේ. ඩොක්ටර්ලා කියන විදිහට..."

ඔහු මොහොතකට නතර විය.

"ඇයගේ ශරීරය තව දුරටත් මේ විදිහට තියාගන්න බැරි වෙයි කියලා."

ආකාශ්ගේ මුහුණ ක්ෂණයකින් වෙනස් විය.

විනොද් තවත් වචනයක් පැවසීමට පෙරම ආකාශ් පුටුවෙන් නැගිට්ටේය.

"මොකක්ද උඹ කිව්වේ?"

"බොස්..."

"කියපන්!"

"ඩොක්ටර්ලා කියන්නේ... හේලි මිස්ට නිදහසේ යන්න දෙන්න කියලා."

ඊළඟ මොහොතේ ආකාශ්ගේ කෝපය පුපුරා ගියේය.

ඔහු අසල තිබූ පුටුවට පයින් ගැසුවේය.

"ඒයි!"

විනොද්ට කිසිවක් සිතාගැනීමටවත් පෙර ආකාශ් ඔහුව බිත්තියට තද කර අල්ලා ගත්තේය.

"මතක තියාගනින්..."

ආකාශ්ගේ හඬ පහත් වුවත්, එහි තිබූ තර්ජනය මුළු කාමරයම පුරවා ගත්තේය.

"හේලි අවුරුද්දක් නෙවෙයි... ජීවිත කාලෙම හරි මගේ ඉස්සරහ ඉන්න ඕන. ඒකිට මැරෙන්න කියන්නවත්... මගේ හේලිව අතහරින්න කියන්නවත් කාටවත් අයිතියක් නෑ."

කොරිඩෝවේ සිටි ආකාශ්ගේ සෙසු මිතුරන් කිහිපදෙනෙක් ශබ්දය ඇසී කාමරයට දිව ආහ.

ඔවුන් කිහිපදෙනෙකු එක්ව විනොද්ව ආකාශ්ගේ ග්‍රහණයෙන් මුදාගැනීමට උත්සාහ කළහ.

"බොස්... බොස්, නවතින්න!"

"මාව අතහැරපන්!"

"බොස්!"

අවසානයේ ආකාශ්ගේ දෑත් ලිහිල් විය.

විනොද් බිත්තියට හේත්තු වී හුස්ම ගනිමින් සිටියේය.

නමුත් ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ බියක් නොවේ.

කඳුළුය.

"මට ඕන දෙයක් කියන්න බොස්..."

විනොද්ගේ හඬ බිඳී ගියේය.

"මට ගහන්න. බනින්න. මට කමක් නෑ."

ඔහු ආකාශ් දෙස බැලීය.

"ඒත් මට බොස් මෙහෙම විඳවනවා බලන්න බෑ."

ආකාශ් නිහඬ විය.

"අවුරුද්දක් තිස්සේ මේ ඇඳ ළඟ ඉඳගෙන ඔයා මැරෙනවා වගේ ජීවත් වෙනවා. ඔයා කෑමක් කන්නෙ නෑ. නිදාගන්නෙ නෑ. ඔයාගේ ජීවිතයම හිස් පිට්ටනියක් වගේ ."

විනොද් කඳුළු පිසදාගත්තේය.

"හේලි මිස් ඔයා මෙහෙම කරනවා බලන්න කැමති වෙයිද?"

ආකාශ්ගේ දෑස් පහළට වැටුණි.

විනොද් තවත් වචනයක් පැවසීය.

"අනික..."

ඔහු මොහොතකට නිහඬ විය.

"හේලි මිස්... ඔයාව දාලා වෙන මිනිහෙක්ව බැන්ද .....
බොස්ට ආමාරුම කාලේ හිටිය නැති මිනිස්සු වෙනුවෙන් මොකටද මේ නැහෙන්නෙ "

ආකාශ්ගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය.

"ඒ ගැන කතා කරන්න එපා විනෝද් ."

"ඒත් බොස්..."

"මං කිව්වා ඇති."

"හේලි මිස්ට ඔයා ආදරේ කරපු තරම් එය ඔයාට ආදරේ කරේ නෑ....එයා ඔයාව දැක්කෙ ලෙඩෙක් විදිහට

විනොද්ගේ ඒ වචන ඇසූ විට ආකාශ්ගේ දෑස් පිරී ගියේය.

"මම දන්නවා..."

ඔහු සෙමින් පැවසීය.

"මම දන්නවා විනොද්."

ආකාශ් නැවත හේලි අසලට ගියේය.

"ඒත් එයා මාව දාලා ගියා."

"ඇයි කියලා දන්නවද?"

ආකාශ් නිහඬව සිටියේය.

"එයා මාව බේරගන්න."
හේලිට සිද්ද වුනා මං වෙනුවෙන් එයාගේ ජිවිතේ දෙන්න

ආකාශ් ගේ වචනවලින් පසු කාමරය නැවතත් නිහඬ විය.

ආකාශ් සෙමින් හේලිගේ අත අල්ලා ගත්තේය.

"මට එදා තේරුණේ නෑ..."

ඔහුගේ හඬ බිඳී ගියේය.

"මට සල්ලි තිබුණේ නෑ. මගේ ලෙඩේට ප්‍රතිකාර කරන්න තරම්වත්. මම මැරෙන්න යන මිනිහෙක් කියලා එයාගේ දෙමාපියෝ හැමදාම කිව්වා."

ඔහු කඳුළු අතරින් සිනහ විය.

"ඒත් මගේ හේලි මාව අතහැරියේ නෑ."

ඔහුගේ මතකය වසර කිහිපයක් අතීතයට ගියේය.

---අතිතයට .......

ඒ කාලයේ ආකාශ් කිසිවෙකු නොදන්නා සාමාන්‍ය තරුණයෙකි.ඔහුට විශාල නිවසක් තිබුණේ නැත.මිල අධික වාහන තිබුණේ නැත.ඔහුගේ අතේ තිබුණේ පරන ඔරලෝසුවක්පමණි.එහෙත් ඔහුට තිබූ එකම වටිනා දෙය වූයේ ඔහුගේ හදවතයි.

හේලි ඔහුගේ ජීවිතයට පැමිණියේ ඒ හදවත වෙනස් කරමිනි.ඇය ධනවත් පවුලක දියණියක් වුවත්, ආකාශ්ට ඇය කිසිදා ධනවත් තරුණියක් ලෙස දැනුණේ නැත.

ඇය ඔහු සමඟ පාර අයිනේ කුඩා කඩයකින් තේ කෝප්පයක් බෙදාගෙන පානය කළාය.වැස්ස දවසක ඔහු සමඟ එකම කුඩය යටින් ගමන් කළාය.ආකාශ්ට අසනීප වූ විට රෝහලේ ඔහුගේ ඇඳ අසල පැය ගණන් නිදි නොමැතිව සිටියාය.

"ආකාශ්..."

එක් දිනක් ඔහුගේ අත අල්ලාගෙන හේලි පැවසුවාය.

"ඔයාට මොනවා වුණත් මම ඔයාව දාලා යන්නෙ නෑ."

"මම ලෙඩෙක් හේලි."

"ඉතින්?"

"ඔයාට පුළුවන් මීට වඩා හොඳ ජීවිතයක් ගත කරන්න."

හේලි ඔහුගේ කතාව මැද නතර කළාය.

"මට හොඳ ජීවිතයක් කියන්නේ මොකක්ද දන්නවද?"

ආකාශ් ඇය දෙස බැලීය.

"ඔයා."

ඇය ඔහුගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තාය.

"ඔයා මගේ ළඟ ඉන්නවා නම් මට මාලිගාවක් ඕන නෑ."

ආකාශ්ගේ දෑස් තෙත් විය.

"මට බයයි හේලි."

"මොකටද?"

"ඔයා මාව දාලා යයි කියලා."

හේලි ඔහුගේ නළල මත සෙමින් සිපයක් තැබුවාය.

"මම ඔයාව දාලා යන්නේ නෑ."

ඒ පොරොන්දුව ඇයගේ ජීවිතයේ අමාරුම තීරණයට පෙර අවසන් වරට ඇය පැවසූ පොරොන්දුව බව ඔවුන් දෙදෙනාම දැන සිටියේ නැත.

---

ආකාශ්ගේ රෝගය දරුණු වෙමින් තිබුණි.ඔහුගේ ජීවිතය බේරාගැනීමට අවශ්‍ය වූ ප්‍රතිකාරය ඉතා මිල අධික විය.ඒ මුදල ඔහුගේ පවුලට කිසිසේත්ම දරාගත නොහැකි විය.

එතැනදී හේලිගේ පියා ඔහුට අවසන් වරට පැවසුවේය.

"මගේ දුවව අතහරින්න."

"මම හේලිට ආදරෙයි."

"ආදරයෙන් මගේ දුවගේ ජීවිතය බේරගන්න පුළුවන්ද?"

ආකාශ් නිහඬ විය.

". ඔයාගේ ජීවිතය ගැනවත් විශ්වාසයක් නෑ....ආකාශ් තමුසෙ දැනටමත් භාගෙට මැරුන මිනිහෙක්......
මගේ දුවව අතාරින්න.....මං තාත්තා කෙනෙක් විදිහට බෑගෑපත්ව ඉල්ලන්නෙ

ඒ අතරතුර කාලයයි රයන් හේලිගේ ජීවිතයට පැමිණියේය.ධනවත් ව්‍යාපාරිකයෙකු වූ රයන්ට අවශ්‍ය වූයේ හේලිව විවාහ කරගැනීමටය.හේලි ඔහුව ප්‍රතික්ෂේප කළාය.

නමුත් එක් රාත්‍රියක ඇයට ලැබුණු පුවත ඇගේ සියලුම තීරණ වෙනස් කළේය.

"හේලි..."

වෛද්‍යවරයා ඇය දෙස බැලුවේ බැරෑරුම් මුහුණකිනි.

"ආකාශ්ගේ තත්ත්වය බරපතළයි."

"ඩොක්ටර්..."

"ඉක්මනින් ප්‍රතිකාරය පටන් ගන්න ඕන."

"කොච්චර මුදලක් ඕනද?"

වෛද්‍යවරයා පැවසූ මුදල ඇසූ විට හේලිගේ පාද පණ නැති වූවාක් මෙන් විය.එදින රාත්‍රියේ ඇය ආකාශ්ගේ ඇඳ අසල වාඩි වී ඔහු නිදා සිටින දෙස බලා සිටියාය.

ඇගේ කඳුළු නතර වූයේ නැත.

"මට සමාවෙන්න ආකාශ්..."

ඇය ඔහුගේ අත සිප ගත්තාය.

"මට ඔයාව බේරගන්න ඕන."

ඇය තම කඳුළු පිසදාගත්තාය.

"ඒකට මට ඔයාගෙන් ඈත් වෙන්න වුණත්..."

ඇගේ හඬ බිඳී ගියේය.

"මම ඒක කරනවා."

ඊළඟ දවසේ හේලි රයන්ගේ යෝජනාව පිළිගත්තාය.මිනිස්සු ආදරේ වෙනුවෙන් නොකරන දෙයක් නොවිය.හේලි ත් එලෙස ම සිතුවාය.ජිවිතේ කට ජිවිතයක් බිල්ලට දෙමින් ඇය රයන්ගෙ පතිනිය විමට පොරොන්දු විය.

---

හේලි ආකාශ්ව අවසන් වරට හමුවූ දිනය ඔහුගේ ජීවිතයේ අමතක කළ නොහැකි දිනයක් විය.

"මම රයන්ව බඳිනවා."

ආකාශ් ඇය දෙස බලා සිටියේ විශ්වාස කළ නොහැකි දෑසිනි.

"මොකක්ද?"

"මම රයන්ව බඳිනවා."

"හේලි... ඔයා මට ආදරේ නැද්ද?"

ඇය ඔහුගේ දෑස් දෙස බැලුවාය.

ඇගේ හදවත කෑගසමින් තිබුණේ "ආදරෙයි" කියාය.

නමුත් ඇගේ මුවින් පිට වූයේ වෙනත් වචනයකි.

"නෑ."
ලෙඩෙක් වෙනුවෙන් මගේ ජිවිතේ බිල්ලට දෙන්න මට ඕනි නෑ

ආකාශ්ගේ මුහුණේ තිබූ අවසන් බලාපොරොත්තුවත් මිය ගියේය.

"මම ඔයාට ආදරේ කලා එ නොදැනුවත්කම නිසා ....එත් දැන් මට තියෙන්නෙ හොද සැප ජිවිතයක්....එක ලෙඩෙක් නිසා වෙනස් කරන්නෙ නෑ මක්

හේලි හැරී යන්නට ගියාය.

දොරෙන් පිටතට පැමිණි විගස ඇය බිත්තියට හේත්තු වී හඬා වැටුණාය.

"ආකාශ්..."

ඇය තම පපුවට අත තබාගෙන කෑගැසුවාය.

"මම ඔයාට ආදරෙයි..."

නමුත් ඒ හඬ ආකාශ්ට ඇසුණේ නැත.

---

හේලි රයන්ව විවාහ කරගත්තාය.ඇය තම ආදරය වෙනුවෙන් නොව, ආකාශ්ගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් තම ජීවිතය කැප කළාය.

ආකාශ්ගේ ප්‍රතිකාරය සඳහා අවශ්‍ය මුදල් ලැබුණි.

ඔහුගේ ජීවිතය බේරුණි.

නමුත් හේලිගේ ජීවිතය එතැනින් පටන් ගත්තේ නැත.

එය එතැනින් අවසන් වීමට පටන් ගත්තේය.

විවාහයෙන් මාස කිහිපයකට පසු හේලි ගැබිනියක් බව දැනගත්තාය.

ඇගේ දෑස් කඳුළින් පිරුණි.

ඇය දැන සිටියේ ඒ දරුවා රයන්ගේ නොවන බවය.

ඒ ආකාශ්ගේ දරුවාය.

එහෙත් ඒ සතුට ඇයට දිගු කලක් හිමි වූයේ නැත.

දරුවා ඉපදීමට පෙර සිදුවූ අනතුරකින් හේලිගේ ගර්භය බරපතළ ලෙස තුවාල විය.

වෛද්‍යවරුන්ගේ උත්සාහය මැදින් ඇයගේ දරුවා මෙලොව එළිය දැකීමටත් පෙරම මිය ගියේය.

එදා හේලිගේ හදවත සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳී ගියේය.

"මගේ දරුවා..."

ඇය රෝහල් ඇඳ මත හඬමින් කෑගැසුවාය.

"මගේ පුංචි පැටියා මට දෙන්න..."

නමුත් කිසිවෙකුට ඇයගේ දරුවා නැවත ලබාදිය නොහැකි විය.

ඒ දරුවා සමඟ ඇය තුළ තිබූ අවසන් බලාපොරොත්තුවද මිය ගියේය.

ඉන් පසු...

ඇය ආකාශ්ට කියන්නට සිතූ සියල්ල සදහටම ඇගේ හදවත තුළ සිර කරගත්තාය.

---

වසර ගණනාවකට පසු හේලි ආකාශ්ට නැවතත් මුණගැසුණේ රෝහලේදීය.ඒ වන විට ඔහු ඇයව සොයාගෙන තිබුණේ අහම්බෙන් නොවේ.ඔහුට හේලිව කිසිදා අමතක වී නොතිබුණි.නමුත් ඔහු ඇයව දුටු දිනයේ...හේලි කතා කළේ නැත.ඇගේ දෑස් විවෘත වූයේ නැත.ඇය කොමා තත්ත්වයේ සිටියාය.

ඒ තත්ත්වයට පත්වීමට පෙර සිදුවූ අනතුර පිළිබඳව කිසිවෙකුට සම්පූර්ණ සත්‍යය දැන සිටියේ නැත.

ආකාශ් ඇගේ ඇඳ අසලින් ඉවත් නොවීය.

දින සති බවටත්, සති මාස බවටත් පත් විය.අවසානයේ අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් ගෙවී ගියේය.

ඒත් ආකාශ් තවමත් එතැනමය.

හේලිගේ අත අල්ලාගෙන.

ඇය අවදි වන තුරු බලාගෙන.

එදා රාත්‍රියේ ඔහු ඇගේ කනට ළං වී සෙමින් කතා කළේය.

"හේලි..."

කඳුළක් ඔහුගේ කම්මුල දිගේ පහළට වැටුණි.

"ඔයා මාව දාලා ගිය දවසේ මම ඔයාට වෛර කළා."

ඔහු සිනහ වීමට උත්සාහ කළේය.

"ඒත් අද මට තේරෙනවා..."

ඔහු ඇගේ අත තම පපුවට තබාගත්තේය.

"ඔයා මාව දාලා ගියේ ඔයාට මාව එපා නිසා නෙවෙයි.
"ඔයා මාව බේරගන්න.....
එදා ඔයාගේ නංගි නොකිවානම් මං අදටත් මගෙ මැනිකට වෛර කරනවා

ඔහුගේ හඬ බිඳී ගියේය.

"ඒත් හේලි..."
ඔයා එදා ඔය කතාව කිව්වනම් මං ඔයාට කවදාවත් යන්න දෙන්නෙ නැ....
ඇයි මං හිතුවේ....ඔයාට මාව ඕනි නැ කියලා

ඔහු ඇගේ නළල මත සෙමින් සිපයක් තැබීය.

"ඔයා මාව බේරගත්තා..
ඔයා මං මැරෙනකම් හරි මගේ ලගින් මෙහෙන් ම ඉන්න ."
එදා ඔයා වෙනුවෙන් කෑගහලා අඩන්න විතරයි මට පුලුවන් කම තිබ්බෙ....එත් අද
ඔයා වෙන්න එපා කියපු එ මනුස්සයාම වෙලා මම හේලි.....පාතාලේ කින්ග් කියන්නෙ මට.....අද මට සල්ලි තියෙනවා...එත් එ මිනිස්සු සිය දහස් ගානකගේ ලේ මැද්දෙන්....
නැගිටින්න හේලි.....මට බනින්න ගහන්න....එපා කියපු දේවල් කරේ ඇයි අහන්න......නැගිටින්නකො .....මැනික

එවිට...

හේලිගේ ඇඟිල්ලක් ඉතා සෙමින් සෙලවුණි.

ආකාශ් හුස්ම ගැනීම පවා අමතක කර ඇය දෙස බැලීය.

"හේලි...?"

ඇගේ ඇඟිලි නැවතත් සෙමින් සෙලවුණි.

ආකාශ්ගේ දෑස් පුදුමයෙන් විශාල විය.

"විනොද්!"

ඔහු කෑගැසුවේය.

"ඩොක්ටර්ට කතා කරපන්!"

කතාවේ පළමු කොටස කියවලා ඔයාලට මොනවද හිතුණේ?
කතාව ඉදිරියට කොහොම ගෙනියන්නද කියලා ඔයාලගේ අදහස් මට ගොඩක් වටිනවා. ❤️

ඒ නිසා කියවලා නිහඬව යන්න එපා… 😍
ඔයාලට දැනුණු දේ, හිතෙන දේ, කැමති චරිතය, ඊළඟට වෙයි කියලා හිතන දේ—ඕනෑම දෙයක් කමෙන්ට් එකකින් කියාගෙන යන්න. 👇

ඔයාලගේ එක කමෙන්ට් එකක් වුණත්, මම මේ කතාව තවත් ආදරයෙන් ලියන්න ලොකු ශක්තියක්. ❤️📖🌙

රාත්‍රිය මුළු නගරයම අඳුරින් වසාගෙන තිබුණි. අහස පුරා කළු වලාකුළු ගැවසී තිබූ අතර, මඳ වැස්සක් කවුළු වීදුරුවලට තට්ටු කරමින් තිබුණි. කර්මාන්ත ශාලාවේ අඳුරු කාමරය තුළ ආගායා නිහඬව සිටියාය. ඇගේ දෑස් ඉදිරියේ සිටියේ යුවොන්ය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ කෝපයක් නොවේ. එයටත් වඩා වේදනාකාරී වූ එකම දෙයක්—ඇත්ත දැනගැනීමට ඇති අසරණ ආශාවය. ආගායාට තවදුරටත් ඔහුගෙන් සත්‍යය සඟවාගෙන සිටීමට නොහැකි බව ඇයට වැටහුණි. වසර විසිඑකක් තිස්සේ ඇය තම හදවතේ වසාගෙන සිටි දොර අද විවෘත කළ යුතුම විය.

“ආගායා... මං ආයෙත් අහන්නේ නැහැ. ඔයාට පුළුවන් නම්... මට ඒ රාත්‍රියේ සිදුවුණු හැමදේම කියන්න.”

ඇය ඔහු දෙස බලා සිටියාය. ඇගේ තොල් වෙව්ලුණි.

“යුවොන්... මං ඒක කියන්න බයයි.”

“ඇයි?”

“මොකද ඒ ඇතත දැනගත්තට පස්සේ... ඔයා මං දිහා කලින් වගේ බලන එකක් නැහැ.”

යුවොන් සෙමින් ඇය අසලට පැමිණියේය.

“ඔයා මගේ බිරිඳ. ඔයාගේ අතීතයේ මොනවා තිබුණත්... ඒකෙන් මං ඔයාට දක්වන ආදරය වෙනස් වෙන්නේ නැහැ

ආගායාගේ දෑස් කඳුළින් පිරුණි.

“ඔයා එහෙම කියනවා... ඒත් මේක වෙනස්.”

“කියන්න.”

ඇය දෑස් වසාගත්තාය.

“එදා... මං අවුරුදු දහසයක පොඩ් කෙල්ලෙක් ”

කාමරය තුළ සිටි මීනූල් ඇය දෙස බලා සිටියේය. ඔහු තවමත් කුඩා දරුවෙකු වූ ඒ රාත්‍රිය ඔහුට මතක නොවීය. ඔහු දැන සිටියේ තමන්ව රැකගත් ආගායා පමණි.

ආගායාගේ මතකය අවුරුදු විසිඑකක් පසුපසට ගියේය.

---

🌧️ අවුරුදු විසිඑකකට පෙර...

එදා රාත්‍රියේ රෝහල පුරා කලබලයක් පැතිරී තිබුණි. දරුවන්ගේ හැඬීම්, හෙදියන්ගේ වේගවත් පියවර, දුරකථන නාද සහ පිටතින් ඇසුණු වාහන ශබ්ද සියල්ල එකට මිශ්‍ර වී තිබුණි.

ආගායා එදා අවුරුදු දහසයක කුඩා දැරියක් පමණි. ඇය මීනූල්ගේ මව විසින් කුඩා කාලයේදී අනාථ දැරියක ලෙස තම නිවසට රැගෙනවිත් හදාගත් දරුවෙකි. ලේ සම්බන්ධයක් නොතිබුණත්, ඒ පවුල ඇගේ මුළු ලෝකයම විය. මීනූල් ඇයට තමන්ගේම සහොදරයෙකු විය.අධික රුධිර වහනය හේතුවෙන් මිනුල් ගෙ මව එදා මිය යන විට ආගායා මහ හයියෙන් ලතොනි දුන් හැටි තවමත් ඇගේ මතකයේ තිබෙයි.අනාතයෙක් ලෙස වැඩුනු ඇයට මව වුයේ මිනුල්ගෙ මව නන්දනීය .ඉතින් නැවතත් තමා අසරණ වුවා කියන හැගිම ඇයව පිඩාවට පත් කලේය .

ඒ රාත්‍රියේ කුඩා මීනූල්ව තුරුළු කරගෙන සිටි ආගායාගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙමින් තිබුණි.

“මීනූල්ව මෙතනින් අරගෙන යන්න ඕන...”

ඇය තමන්ටම කෙඳිරුවාය.

“එයාට මොනවාහරි වුණොත්... මට මාවම කවදාවත් සමාව දෙන්න බැරි වෙයි.”

එහෙත් ඇය නොදැන සිටියේ තමන්ගේ පසුපසින් මිනිසුන් පැමිණෙමින් සිටින බවය.

මීනූල්ගේ මව සතුව තිබූ විශාල දේපළ පිළිබඳ රහස ඒ වන විටත් කිහිපදෙනෙකු දැන සිටියහ. ඇයගේ එකම සහෝදරයා වූ රත්නායකට ඒ දේපළ පිළිබඳ අයිතියක් අවශ්‍ය විය. නමුත් මීනූල් ජීවත්ව සිටින තුරු ඒ දේපළ ඔහුට සම්පූර්ණයෙන්ම හිමිවීමට ඉඩක් නොතිබුණි. මීනූල්ට වයස අවුරුදු දහඅට සම්පූර්ණ වන දවසේදී ඔහුගේ උරුමය සම්පූර්ණයෙන්ම ඔහුට හිමිවීමට නියමිතව තිබුණි.

ඒ නිසා කුඩා දරුවෙකු වූ මීනූල් ඒ මොහොතේ සිටම කිසිවෙකු නොදැන සිටි සටනක මධ්‍යයේ සිටියේය.

ආගායාට ඒ කිසිවක් සම්පූර්ණයෙන් තේරුම්ගත නොහැකි විය.

ඇයට අවශ්‍ය වූයේ එකම දෙයකි.

මීනූල්ව බේරාගැනීම.

එවිටම ඇයට රේවත සහ නාලිගේ දරුවා පිළිබඳ ආරංචිය ලැබුණි. ඒ කුඩා දරුවා එදින රාත්‍රියේම මියගොස් තිබුණි. නමුත් කලබලය අතරතුර ඒ පුවත සෑම කෙනෙකුටම පැහැදිලිව දැනගැනීමට හැකි වී තිබුණේ නැත.

ආගායා මිනුල්ව තුරුලු කරගෙන යනවිට කුඩා දරුවෙකු වෙනත් කාමරයක තොටිල්ලක සිටිනු දුටුවාය.

ඇගේ සිතේ එකම සිතුවිල්ලක් ඇති විය.

“මීනූල්ව හොයන අය මේ දරුවා දැක්කොත්...”

ඇය මොහොතක් තොටිල්ල දෙස බලා සිටියාය.

ඇය දැන සිටියේ නැත ඒ දරුවා රේවතගේ සහ නාලිගේ දරුවා බව.

ඇය දැන සිටියේ නැත ඒ දරුවා ඒ වන විටත් ජීවිතයෙන් සමුගෙන ඇති බව.

ඇය කළේ මීනූල්ව බේරාගැනීමට උත්සාහ කිරීම පමණි.

ඇය මීනූල්ව තොටිල්ල අසල තබා, කලබලය අතරතුර මියගිය දරුවා නන්දනිගේ තොටිල්ලේ තැබුවාය.

ඇගේ සිතේ තිබුණේ එකම සිතුවිල්ලකි.

“ඔවුන් මීනූල් කියලා හිතයි... මීනූල් බේරෙයි.”

ඇය කුඩා මීනූල්ව තුරුළු කරගෙන රෝහලෙන් පිටතට දිව ගියාය.

නමුත් ඒ මොහොතේම පිටුපසින් වෙඩි හඬක් ඇසුණි.

ආගායා තිගැස්සුණාය.

“මීනූල්!”

ඇය දරුවා තවත් තදින් තුරුළු කරගත්තාය.

තවත් වෙඩි හඬක් ඇසුණි.

ආගායා පසුපසට හැරුණාය.

ඇයට ඉදිරියෙන් දිව එමින් සිටියේ අරවින්දය.

ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ බියක් නොව, දරුවා බේරාගැනීමට තිබූ අධිෂ්ඨානයකි.

“ආගායා! දුවන්න!”

“අරවින්ද තාත්තේ..!”

“දරුවාව අරගෙන දුවන්න!”

එම මොහොතේම තවත් මෝටර් රථයක් වේගයෙන් පැමිණ නතර විය.

එයින් බැස ආවේ යුවොන්ගේ පියාය.

ඔහු ආගායා සහ මීනූල් සිටින දෙස බලා වහාම ඔවුන් අතරට පැමිණියේය.

“ආගායා, බය වෙන්න එපා.”

“අනේ... මට බයයි.”

“මීනූල්ව තදින් අල්ලගෙන ඉන්න.”

“ඔයාලා දෙන්නා...?”

“අපි ඔයාව බේරගන්නම්.”

එම මොහොතේ වෙඩි පහරක් ආගායා දෙසට එල්ල විය.

ඇය කිසිවක් නොදැන සිටියාය.

නමුත් යුවොන්ගේ පියා ඒ මොහොතේම ඇය ඉදිරියට පැන්නේය.

වෙඩි පහර ඔහුගේ ශරීරයට වැදුණි.

“අනේ...!”

ආගායා කෑගැසුවාය.

ඔහු බිමට වැටෙමින් සිටියත් ඇය දෙස බැලුවේ සිනහවක් සමඟය.

“දුවේ... දුවන්න.”

“මට ඔයාව මෙහෙම දාලා යන්න බැහැ!”

“යන්න...”

ඔහුගේ හඬ දුර්වල විය.

ආගායාගේ දෑස් කඳුළින් පිරුණි

“යුවොන්...”

ඔහු සෙමින් පැවසීය.

“එයාට කියන්න... මං එයාට ගොඩක් ආදරෙයි කියලා....රේවත එයාට කියන්න මගේ මුනුබුරාව ඔඩොක්කෙ තියාගන්න වාසනාව ක් මට නැ කියලා.....

ආගායාට තවත් කිසිවක් කියාගත නොහැකි විය.

අරවින්ද ඇය අසලට පැමිණියේය.

“ආගායා, දැන් යන්න.”

“අරවින්ද තාත්තෙ

“මීනූල්ව බේරගන්න.”

ඔහුගේ දෑස් කුඩා දරුවා මත නතර විය.

“එයා තමයි මගේ අවසන් බලාපොරොත්තුව
අපේ කැපකිරිම් වෙනුවෙන් එයාව ආරක්ෂා කරන්න ආගායා .”
දැන් යන්න මොනවා වුනත් පිටුපස බලන්න එපා
ආගායා මීනූල්ව තුරුළු කරගෙන දිව ගියාය.

පසුපසින් නැවතත් වෙඩි හඬ ඇසුණි.

ඒ රාත්‍රියේ...

අරවින්දත්,

යුවොන්ගේ පියාත්,

ආගායා සහ කුඩා මීනූල්ගේ ජීවිත වෙනුවෙන් තමන්ගේ ජීවිත පූජා කළහ.

---

වර්තමානයේ කර්මාන්ත ශාලාවේ සිටි ආගායාගේ කඳුළු නතර නොවීය.

යුවොන් ඇය දෙස බලා සිටියේය.

“ඒ නිසාද...”

ඔහුගේ හඬ බිඳුණි.

“ඒ නිසාද ඔයා මගේ තාත්තගේ මරණය ගැන මට කවදාවත් කියලා නැත්තේ?”

ආගායා හිස පහත් කළාය.

“ඔව්.”

“රේවතගේ දරුවා...”

ඇගේ දෑස් තදින් වැසුණි.

“ඒ දරුවා මැරුණේ...”

ඇය හඬමින් පැවසුවාය.

“මං නිසා.”

යුවොන් නිශ්චල විය.

“මං මීනූල්ව බේරගන්න උත්සාහ කළා. ඒත් ඒ රාත්‍රියේ මං කළ දේ නිසා රේවතගේ දරුවාගේ මරණය තවත් වේදනාකාරී වුණා. මං ඒ දරුවාව හිතාමතා මැරුවේ නෑ යුවොන්. මට එයා කවුද කියලා දැනගෙන හිටියේ නැහැ. මං දැනගෙන හිටියේ මීනූල්ව බේරගන්න ඕන කියන එක විතරයි.”

රේවත නිහඬව සිටියේය.

ඔහුගේ දෑස්වල කඳුළු තිබුණි.

“ආගායා...”

ඇය ඔහු දෙස බැලුවාය.

“මං ඒක ඔයාට කවදාවත් සමාව දෙන්න බැරි දෙයක් කියලා හිතුවා.”

රේවතගේ හඬ කම්පනය විය.

“මගේ දරුවා නැතිවුණා.”
එකට ඔයා සම්බන්ධ වෙලා අගායා ....එකයි ඔයාව මට හුරු බව දැනුනේ

ආගායා දෑස් පහත් කළාය.

“මං දන්නවා.”

“ඒත් දැන් මට තේරෙනවා...”

රේවත ඇය දෙස බැලීය.

“ඔයා ඒක කළේ මගේ දරුවාව නැති කරන්න නෙවෙයි. ඔයා මීනූල්ව බේරගන්න කළේ
නමුත් එදා මගේ දරුවා ජිවතුන් අතර හිටියානම් මං කවදාවත් ඔයාට සමාව නොදෙයි ආගායා .”

ආගායාගේ කඳුළු තවත් වැටුණි.

යුවොන් සෙමින් ඇය අසලට පැමිණියේය.

“ඒත් ඔයා මට මේක නොකිව්වේ ඇයි?”

ඇය ඔහු දෙස බැලුවාය.

“මට බය හිතුණා.”

“මොකටද?”

“ඔයාගේ පියාගේ මරණය ගැන ඇත්ත දැනගත්තොත්... ඔයා මාව වෛර කරයි කියලා.”

යුවොන් ඇගේ අත අල්ලාගත්තේය.

“මගේ තාත්තා ඔයා වෙනුවෙන් ජීවිතය දුන්නා.”

ඇය කඳුළු අතරින් ඔහු දෙස බැලුවාය.

“ඔව්.”

“එයා මැරෙන්න කලින් මොනවද කිව්වේ?”

ආගායාගේ හදවත කම්පා විය.

“ඔයාට ආදරෙයි කියලා.”

යුවොන්ගේ දෑස් කඳුළින් පිරුණි.

“එහෙනම් මට ඔයාට වෛර කරන්න බැහැ.”

ඔහු ඇයව තුරුළු කරගත්තේය.

“මොකද මගේ තාත්තා ඔයාට ජීවත් වෙන්න අවස්ථාව දුන්නා. ඔයා ඒ අවස්ථාවෙන් මීනූල්ව බේරගත්තා.”

ආගායා ඔහුගේ පපුවට මුහුණ තබා හඬන්නට පටන් ගත්තාය.

වසර විසිඑකක් තිස්සේ ඇගේ හදවතේ තිබූ බර එම මොහොතේ පළමු වතාවට මඳක් සැහැල්ලු විය.

---

එහෙත් මීනූල් තවමත් නිහඬව සිටියේය.

ඔහු කුඩා දරුවෙකු විය.

ඔහුට තමන්ගේ උපත පිළිබඳ සංකීර්ණ දේශපාලනයක් තේරුම්ගැනීමට නොහැකි විය.

ඔහුට තේරුණේ එක දෙයක් පමණි.

ආගායා තමන්ව බේරාගෙන තිබුණි.

“අක්කා...”

ආගායා ඔහු දෙස බැලුවාය.

“මං ඔයා නිසා ජීවත් වෙලාද?”

ඇය ඔහු වෙත ගොස් ඔහුගේ හිස අතගෑවාය.

“ඔව් මීනූල්.”

“එහෙනම් මට බය වෙන්න ඕන නැද්ද?”

“නැහැ.”

“ඔයා මාව ආයෙත් දාලා යන්නේ නැද්ද?”

ආගායා ඔහුව තුරුළු කරගත්තාය.

“කවදාවත් නැහැ.”

මීනූල් ඇගේ පපුවට හිස තැබීය.

“එහෙනම් මට ඔයා ඉන්න එක ඇති.”

ආගායාගේ දෑස්වල කඳුළු පිරුණි.

---

ඒ මොහොතේ නිහාල් රත්නායක දෙස හැරුණේය.

“දැන් හැමෝම දන්නවා ඔයාට මීනූල්ව මරන්න ඕන ඇයි කියලා.”

රත්නායක කිසිවක් නොකියා සිටියේය.

“ඔයාගේ සහෝදරියගේ දේපළ.”

නිහාල් පැවසීය.

“මීනූල්ට අවුරුදු දහඅට සම්පූර්ණ වුණා. ඒ නිසා ඔයාගේ අවසන් බලාපොරොත්තුවත් නැතිවුණා.”

රත්නායකගේ මුහුණ කෝපයෙන් පිරුණි.

“මට ඒ දේපළ ලැබෙන්න තිබුණා!”

මීනූල් ඔහු දෙස බලා සිටියේය.

“ඒක මගේ අම්මා මට දීපු දෙයක්.”

රත්නායක සිනාසුණේය.

“ඔයාට ඒක රැකගන්න බැරි වෙයි.”

යුවොන් ඉදිරියට පැමිණියේය.

“ඒක තීරණය කරන්නේ ඔයා නෙවෙයි.”

එවිට පිටතින් පොලිස් වාහනවල ශබ්ද ඇසුණි.ටුටු ඇතුලු පිරිස ගබඩාව වටකරගෙන සිටියේ කතාව සදහටම ඉවර කරමිනි

රත්නායකගේ මිනිසුන් වටකරගෙන සිටියහ.

නිහාල් සෙමින් පැවසීය.

“මේ වතාවේ ඔයාට පැනලා යන්න බැහැ.”

රත්නායකගේ සියලු බලය, වසර ගණනාවක් තිස්සේ ගොඩනඟාගත් සැලසුම් සහ මීනූල්ගේ ජීවිතය නැති කිරීමට කළ උත්සාහ සියල්ල එම රාත්‍රියේ අවසන් විය.

---

කාලය ගෙවී ගියේය.

වසර විසිඑකක් පුරා සඟවා තිබූ සත්‍යය අවසානයේ සියල්ලන් ඉදිරියේ හෙළි විය.

රේවත සහ නාලි තමන්ට අහිමි වූ දරුවාගේ මතකය හදවතේ තබාගෙන ජීවත් වූහ.නමුත් කිසි දිනෙක රේවත නාලිට ආගායා ගේ එ කටුක ඇත්ත ඇය සමග බෙදා නොගාත්තාය.එ සිදුවිම රේවත සමගම මිහිදන් වෙනු ඇත.

මීනූල් තමන්ගේ සැබෑ පියා වූ අරවින්දගේ හා නන්දනි පිලිබද ආගායා ගෙන් හිතේ රූප සිතුවම් කරගත්තාය .

යුවොන් තමන්ගේ පියාගේ අවසන් පරිත්‍යාගය තේරුම්ගත්තේය.

ආගායා...

ඇය පළමු වතාවට තමන්ටම සමාව දීමට උත්සාහ කළාය.

ඇය එදා අවුරුදු දහසයක දැරියකි.

ලෝකය ඇයට තේරුම්ගැනීමට නොහැකි තරම් විශාල විය.

ඇයට තිබුණේ එකම දෙයකි.

කුඩා මීනූල්ව බේරාගැනීම.

ඒ වෙනුවෙන් ඇය තමන්ගේ ළමා කාලය අහිමි කළාය.

තමන්ගේ සතුට අහිමි කළාය.

අවසානයේ තමන්ගේ හදවත තුළ වසර විසිඑකක් පුරා වරදකාරී බවක් රැගෙන ජීවත් වූවාය.

නමුත් එදා රාත්‍රියේ ජීවිතය පූජා කළ අරවින්ද සහ යුවොන්ගේ පියාගේ පරිත්‍යාගය නිෂ්ඵල නොවීය.

මීනූල් ජීවත් විය.

ඔහු තමන්ගේ අතීතය දැනගත්තේය.

ඔහුට තමන්ගේ පියාගේ ආදරය ලැබුණේ මතකයකින් වුවත්, ඒ මතකය ඔහුගේ මුළු ජීවිතයටම ප්‍රමාණවත් විය.

---

සඳ එළියෙන් පිරුණු එක් රාත්‍රියක යුවොන් සහ ආගායා නිවසේ උයනේ නිහඬව සිටියහ.

යුවොන් ඇගේ අත අල්ලාගත්තේය.

“ආගායා.”

“ම්ම්?”

“ඔයාට තවමත් ඒ රාත්‍රිය ගැන බයද?”

ඇය මඳ වේලාවක් නිහඬව සිටියාය.

“ඔව්.”

“ඇයි?”

“මොකද මට ඒ රාත්‍රිය අමතක කරන්න බැහැ.”

යුවොන් ඇගේ අත තදින් අල්ලාගත්තේය.

“අමතක කරන්න ඕනත් නැහැ.”

ඇය ඔහු දෙස බැලුවාය.

“ඇයි?”

“මොකද ඒ රාත්‍රියේ මගේ තාත්තා ජීවිතය දුන්නා.”

ඔහු සෙමින් සිනාසුණේය.

“ඒ රාත්‍රියේ මගේ ජීවිතයේ වැදගත්ම මිනිස්සු දෙන්නෙක් මට ලැබුණා.”

“කවුද?”

“මීනූල්...”

ඔහු ඇගේ දෑස් දෙස බැලීය.

“...සහ ඔයා.”

ආගායාගේ දෑස් තෙත් විය.

“යුවොන්...”

“ඔයා එදා අවුරුදු දහසයක දැරියක්. ඔයා කළ දේවල් තේරුම්ගන්න තරම් ලෝකය ඔයාට ඉඩ දුන්නේ නැහැ.”

ආගායාගේ කඳුළු වැටුණි.

“ඒත් මං හිතුවේ මං හැමදේම විනාශ කළා කියලා.”

“නැහැ.”

යුවොන් ඇගේ කඳුළු පිස දැමීය.

“ඔයා ඒ රාත්‍රියේ මීනූල්ගේ ජීවිතය බේරුවා.”

ඇය ඔහුගේ උරහිසට හිස තැබුවාය.

“මට සමාව දෙනවද?”

“ඔයාට සමාව දෙන්න දෙයක් මට නැහැ.”

යුවොන් ඇගේ හිස මත මෘදු ලෙස අත තැබීය.

“ඒ වෙනුවට... ඉතිරි ජීවිතය මං එක්ක ජීවත් වෙන්න.”

ආගායා සෙමින් සිනාසුණාය.

“පොරොන්දු වෙනවා.”

ඈත සිට මීනූල්ගේ සිනහව ඇසුණි.

ආගායා ඒ දෙස බැලුවාය.

එදා රාත්‍රියේ තුරුළු කරගෙන පලා ගිය කුඩා දරුවා...

අදත් ඇයව “අක්කා” කියා හඳුන්වන ඒ කුඩා හදවත...

ඇගේ ජීවිතයේ විශාලතම රහස නොවීය.

ඇගේ ජීවිතයේ විශාලතම ආදරය විය.

අරවින්දගේ පරිත්‍යාගය...

යුවොන්ගේ පියාගේ පරිත්‍යාගය...

ආගායාගේ අවුරුදු විසිඑකක කැපකිරීම...

ඒ සියල්ලේ අවසාන ප්‍රතිඵලය වූයේ එකම දෙයකි.

මීනූල් ජීවත් විය.

අතීතයේ සෙවණැල්ල අවසානයේ ඔවුන්ගෙන් ඈත් විය.

සත්‍යය වේදනාකාරී වුවත්...කොහෝදෝ තැනක වෙන් ව් සිටි ඔවුන් නැවතත් දෛවය එක් කරා හැරෙන්නට එය ඔවුන්ව වෙන් කළේ නැත.

එය ඔවුන්ව එක පවුලක් බවට පත් කළේය.

සඳ එළිය යටින් ආගායා යුවොන්ගේ අත තදින් අල්ලාගෙන සිටියාය.එදා අහම්බෙන් යුවොන්ගෙ න් තම සහොදරයා වෙනුවෙන් පිහිට පතපු එ තරුනිය අද යුවොන්ගෙ ලොකය ව් හමාරය.

වසර විසිඑකකට පෙර අවසන් වූ රාත්‍රියකින් පසුව...

අද ඔවුන්ට තිබුණේ අලුත් උදෑසනකි.

🌙❤️

— නිමි —

🌙 හත්වන පරිච්ඡේදය — අතීතයේ සෙවණැල්ල

කර්මාන්ත ශාලාව ඉදිරිපිට නතර වූ කළු පැහැති මෝටර් රථයේ දොර සෙමින් විවෘත වූ මොහොතේ ආගායාගේ හුස්ම මොහොතකට නතර විය. අඳුර අතරින් පිටතට පැමිණි මිනිසාගේ රුව ඇගේ දෑස් ඉදිරියේ පැහැදිලි වෙද්දී, වසර ගණනාවක් තිස්සේ ඇගේ මතකයේ වසා දමා තිබූ අතීතය එකවරම අවදි වූවාක් මෙන් දැනුණි. ඇය ඔහුව හඳුනාගත්තාය. ඒ මුහුණ... ඒ ඇස්... ඒ සිනහව... කිසිවක් වෙනස් වී නොතිබුණි. වෙනස් වී තිබුණේ කාලය පමණි. යුවොන් ඇගේ අත තදින් අල්ලාගෙන සිටියේය. ඔහුට තවමත් කිසිවක් පැහැදිලි නොවුණත්, ආගායාගේ මුහුණේ ඇති වූ බිය ඔහුට ඒ මිනිසා සාමාන්‍ය කෙනෙකු නොවන බව කියා දුන්නේය. කළු මෝටර් රථයෙන් බැස ආ මිනිසා සෙමින් ඔවුන් දෙසට පැමිණියේය. ඔහුගේ දෑස් පළමුව ආගායා මත නතර වූ අතර, පසුව යුවොන් වෙත යොමු විය. අවසානයේ ඔහුගේ තොල් මත අමුතු සිනහවක් මතු විය.

“අවසානයේ... ඔයා මාව හඳුනාගත්තා, ආගායා.”

ආගායාගේ තොල් වෙව්ලුණි.

“නිහාල්... බංඩාර...”

යුවොන්ගේ දෑස් තද විය.

“නිහාල් බංඩාර?”

ඇය පිළිතුරු දීමට පෙරම නිහාල් සිනාසුණේය.

“ඔයාට මගේ නම මතකයි වගේ.”

යුවොන් ඔහු ඉදිරියට පියවරක් තැබීය.

“ඔයා කවුද කියන එකට වඩා මට දැනගන්න ඕන දෙයක් තියෙනවා.”

“මොකක්ද?”

“මීනූල් කොහෙද?”

නිහාල්ගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව මඳක් ගැඹුරු විය.

“ඉක්මන් වෙන්න එපා යුවොන්.”

“මගේ මල්ලී කොහෙද කියලා කියන්න.”

ආගායාගේ හඬ කම්පනයෙන් පිරී තිබුණි.

නිහාල් ඇය දෙස බැලීය.

“ඔයාගේ මල්ලී ජීවතුන් අතර.”

ආගායාගේ හදවතට මඳ සැනසීමක් දැනුණි.

“එයාට කිසිම දෙයක් වෙලා නැද්ද?”

“තවම නැහැ.”

යුවොන්ගේ දෑස් තද විය.

“‘තවම’ කියන වචනය ආපහු කියන්න එපා.”

නිහාල් සෙමින් සිනාසුණේය.

“ඔයා තාමත් ඔයාගේ පියා වගේමයි.”

එම වචන සමඟ යුවොන්ගේ මුහුණ වෙනස් විය.

“ඔයා මගේ පියා දැනගෙන හිටියා?”

නිහාල් කිසිවක් නොකියා ඔහු දෙස බලා සිටියේය.

“මං අහන්නේ ඔයා මගේ පියා දැනගෙන හිටියාද කියලා.”

“දැනගෙන හිටියා.”

“කොච්චර කාලෙක ඉඳන්ද?”

නිහාල්ගේ දෑස් මඳක් අඳුරු විය.

“ඔයා ඉපදෙන්නත් කලින්.”

යුවොන් නිශ්චල විය. ආගායාගේ අත ඔහුගේ අත වටා තවත් තදින් ගැටුණි. ඇය දැන සිටියේ මේ සංවාදය අවසානයේ තමන් වසර ගණනාවක් සඟවාගෙන සිටි රහසක් හෙළිවීමට යන බවය.

“ආගායා...”

යුවොන් ඇය දෙස හැරුණේය.

“ඔයා නිහාල්ව දන්නවා නේද?”

ඇය දෑස් පහළට හෙළුවාය.

“ඔව්.”

“කොච්චර කාලෙක ඉඳන්ද?”

“ගොඩක් කාලෙක ඉඳන්.”

“ඒත් ඔයා මට කිසිම දවසක මේ නම කිව්වේ නැහැ.”

ආගායාගේ දෑස් කඳුළින් පිරුණි.

“මං ඔයාට මේ හැමදේම කියන්න හිතුවා.”

“කවදාද?”

ඇය නිහඬ වූවාය.

යුවොන්ගේ හඬ මෘදු වුවත් වේදනාවෙන් පිරී තිබුණි.

“මං ඔයාගේ සැමියා, ආගායා. ඔයාගේ ජීවිතයේ මේ තරම් ලොකු කොටසක් මගෙන් හංගගෙන ඉන්නකොට... මට කොහොමද ඔයාව ආරක්ෂා කරන්නෙ?”

ආගායා ඔහු දෙස බැලුවාය.

“මං හංගුවේ ඔයාට වෛරයක් තිබුණ නිසා නෙවෙයි.”

“එහෙනම්?”

“මං ඔයාට ආදරේ නිසා.”

යුවොන් මොහොතකට නිහඬ විය.

ආගායා ඔහුගේ අත අල්ලාගත්තාය.

“ඔයාට කිසිම දෙයක් වෙන්න මට බෑ.”

නිහාල් ඔවුන් දෙස බලා සිටියේය.

“ආදරේ...”

ඔහු සෙමින් සිනාසුණේය.

“ඒ වචනය නිසා තමයි අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ මිනිස්සු මැරුණේ.”

යුවොන් ඔහු දෙස හැරුණේය.

“මගේ පියාගේ මරණය ගැන ඔයා මොනවද දන්නේ?”

නිහාල්ගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව සම්පූර්ණයෙන්ම මැකී ගියේය.

“ඔයාට ඇත්ත දැනගන්න ඕන නම්, මුලින්ම මීනූල් ගැන දැනගන්න ඕන.”

“මීනූල්ට මගේ පියා එක්ක මොන සම්බන්ධයක්ද?”

නිහාල් නිහඬව සිටියේය.

ආගායාගේ දෑස් බිමට වැටුණි.

යුවොන් ඒ නිහඬතාවය තේරුම් ගත්තේය.

“ආගායා...”

ඇය ඔහු දෙස බැලුවාය.

“මීනූල් ඔයාගේ මල්ලි කියන එක විතරක් නෙවෙයි මේ කතාවේ තියෙන්නේ නේද?”

ඇගේ දෑස්වලින් කඳුළු ගලා ආවේය.

“ඔව්.”

යුවොන්ගේ හදවත තදින් ගැස්සුණි.

“එහෙනම් මට හැමදේම කියන්න.”

ආගායාගේ හඬ ඉතා පහළ විය.

“මීනූල් ඉපදුණු රාත්‍රියේ... ඔයාගේ පියා එතන හිටියා.”

යුවොන්ගේ හුස්ම සිරවුණි.

“මගේ පියා?”

“ඔව්.”

“ඇයි?”

“මං දන්නේ නැහැ.”

නිහාල් එතැනින් කතා කළේය.

“ඔයා දන්නවා ආගායා.”

ඇය ඔහු දෙස බැලුවාය.

“නැහැ...”

“ඔයා දන්නවා.”

“මට ඒක මතක නැහැ.”

“මතක නැති දෙයක් නෙවෙයි.”

නිහාල්ගේ හඬ දැඩි විය.

“ඔයා අමතක කරන්න උත්සාහ කළ දෙයක්.”

ආගායාගේ දෑස් තදින් වැසුණි. ඇගේ සිත තුළ පැරණි රාත්‍රියක් නැවත පණ ලැබුණි. වැස්සෙන් තෙත් වූ මාර්ගයක්... අඳුරු ගොඩනැගිල්ලක්... මීනූල්ගේ කුඩා හැඬීම... රුධිරයෙන් තෙත් වූ ඇඳුමක්... යුවොන්ගේ පියාගේ කෑගැසීම... සහ තමන්ගේම අතේ තිබූ කුඩා දරුවා...

ඇය හදිසියේම දෑස් විවෘත කළාය.

“මට ඒ ගැන කතා කරන්න බෑ.”

යුවොන් ඇය අසලට පැමිණියේය.

“හරි. දැන්ම කියන්න ඕන නැහැ.”

නිහාල් ඔහු දෙස බැලීය.

“ඒක තමයි ඔයාගේ වැරැද්ද.”

“මොකක්ද?”

“ඔයා ඇයව ආරක්ෂා කරන්න හදනවා.”

නිහාල්ගේ දෑස් ආගායා වෙත යොමු විය.

“ඒත් ඇය දැනටමත් ඔයාගේ ජීවිතයට අනතුරක් ගෙනල්ලා.”

යුවොන්ගේ මුහුණ දැඩි විය.

“ආගායා මට අනතුරක් නෙවෙයි.”

“ඔයාට ඒක අද හිතන්න පුළුවන්.”

නිහාල් සෙමින් පැවසීය.

“ඒත් අතීතය වෙනස් කරන්න බැහැ.”

ආගායා යුවොන්ගේ අත අල්ලාගත්තාය.

“අපිට මීනූල්ව හොයාගන්න ඕන.”

යුවොන් හිස වැනුවේය.

“ඔව්.”

නිහාල් මෝටර් රථය දෙසට හැරුණි.

“එහෙනම් එන්න.”

“කොහෙටද?”

“මීනූල් ඉන්න තැනට.”

යුවොන් වහාම ඔහු දෙස බැලීය.

“ඔයා අපිව එයා ළඟට ගෙනියනවද?”

“ඔව්.”

“ඒ වෙනුවට?”

නිහාල් මඳ සිනහවක් පෑවේය.

“ආගායා මට එක දෙයක් දෙන්න ඕන.”

ආගායාගේ මුහුණ වෙනස් විය.

“මොකක්ද?”

“වසර විසිඑකක් තිස්සේ ඔයා ළඟ තිබුණු ඒ ලිපිය.”

ඇගේ හදවත ගැස්සුණි.

“ඔයා ඒ ගැන දන්නවද?”

“මං ඒක ලිව්වේ කවුද කියලා දන්නවා.”

යුවොන්ගේ දෑස් තද විය.

“කවුද ලිව්වේ?”

නිහාල් ඔහු දෙස බලා කිසිවක් නොකියා සිටියේය.

“මං අහන්නේ කවුද ලිව්වේ කියලා.”

නිහාල්ගේ හඬ පහළ විය.

“ඔයාගේ පියා.”

යුවොන් නිශ්චල විය.

ආගායාගේ දෑස්වලින් කඳුළු ගලා ආවේය.

“එයා ඒ ලිපිය මට දුන්නා.”

“මොන දවසේද?”

“මීනූල් ඉපදුණු රාත්‍රියේ.”

යුවොන්ගේ හදවත වේගයෙන් ගැහුණි.

“එහෙනම් ඒකේ මොනවද තියෙන්නේ?”

ආගායා පිළිතුරු දීමට පෙර නිහාල් පැවසීය.

“ඒ ලිපියේ තියෙන දේ දැනගත්තොත් ඔයාට තේරෙයි මීනූල්ව ආරක්ෂා කරන්න ආගායා මෙච්චර දුර ගියේ ඇයි කියලා.”

ආගායා නිහාල් දෙස බලා සිටියාය.

“ඔයා තවමත් ඒ ලිපිය හොයනවා.”

“ඔව්.”

“ඇයි?”

“මොකද ඒක නැති වුණොත්... මේ රහස කවදාවත් හෙළි වෙන්නේ නැහැ.”

“ඔයාට ඒක හෙළි කරන්න ඕන ඇයි?”

නිහාල්ගේ දෑස් අඳුරු විය.

“මොකද මටත් අවුරුදු විසිඑකක් තිස්සේ ඒ රහස නිසා ජීවත් වෙන්න සිද්ධ වුණා.”

යුවොන් කිසිවක් නොකියා ඔහු දෙස බලා සිටියේය.

අවසානයේ ඔවුන් මෝටර් රථයට නැගුණහ. නිහාල් ඉදිරිපසින් මෝටර් රථය පදවන්නට පටන් ගත්තේය. ආගායා යුවොන් අසල නිහඬව සිටියාය. ඇගේ සිත තුළ තිබුණේ මීනූල් පමණි. ඇය කුඩා කාලයේ සිටම තමන්ගේම මල්ලෙකු සේ රැකගත් ඒ දරුවා අද තමන්ගෙන් තමන්ගේම අතීතය පිළිබඳ පිළිතුරු ඉල්ලමින් සිටින බව ඇයට දැනුණි. ඔහුට සත්‍යය කියන්නට ඇය බිය වූයේ සත්‍යය ඔහුගේ මුළු ජීවිතයම කඩා දමනු ඇතැයි සිතූ නිසාය. නමුත් දැන් එම රහස තවදුරටත් ඇගේ අතේ තිබුණේ නැත. යුවොන්ගේ පියා, නිහාල් බංඩාර, මීනූල්ගේ උපත, වසර විසිඑකකට පෙර සිදුවූ මරණය... මේ සියල්ල එකිනෙකට සම්බන්ධ වී තිබුණි.

යුවොන් සෙමින් ආගායා දෙස බැලීය.

“ඔයා තවමත් මට බයද?”

ඇය ඔහු දෙස බැලුවාය.

“ඔයාට?”

“නැහැ.”

“එහෙනම්?”

“මං බයයි... ඔයා මං ගැන දැනගන්න යන දේවල් වලට.”

යුවොන් ඇගේ අත අල්ලාගත්තේය.

“ඔයා මගේ බිරිඳ.”

ඇගේ දෑස් තෙත් විය.

“ඒක කිසිම රහසකට වඩා ලොකු දෙයක්.”

ඇය ඔහුගේ උරහිසට හිස තබාගත්තාය.

“මට ඔයාව නැති කරගන්න බෑ.”

“ඔයා මාව නැති කරගන්නේ නැහැ.”

“පොරොන්දු වෙනවද?”

“පොරොන්දු වෙනවා.”

එම මොහොතේම ඉදිරිපසින් නිහාල්ගේ හඬ ඇසුණි.

“ඒ පොරොන්දුව රකින්න නම් ඉක්මන් වෙන්න වෙනවා.”

යුවොන් හිස ඔසවා බැලීය.

“ඇයි?”

“මීනූල්ව අරගෙන ගිය මිනිස්සු දැනටමත් ඔහුගේ අතීතය විවෘත කරලා.”

“ඒකේ තේරුම?”

“ඔයාගේ මල්ලි දැන් ඔහුගේ උපත ගැන දැනගන්න පටන් අරගෙන.”

ආගායාගේ හදවත ගැස්සුණි.

“එයාට ලිපිය හම්බවුණාද?”

නිහාල් නිහඬව සිටියේය.

“නිහාල්...”

“ඔව්.”

ආගායාගේ දෑස් විශාල විය.

“එහෙනම් අපි පරක්කුයි.”

යුවොන් ඇය දෙස බැලීය.

“මොකක්ද?”

“මීනූල්ට ඒ ලිපියේ අර්ධයක් හම්බුණා.”

“අර්ධයක්?”

“ඔව්.”

නිහාල්ගේ හඬ තද විය.

“
ඒ අතර පැරණි කර්මාන්ත ශාලාවේ අඳුරු කාමරයක මීනූල් තනිවම සිටියේය. ඔහුගේ අතේ තිබූ පැරණි ලිපිය ඔහු නැවත නැවතත් විවෘත කර බැලීය. අකුරු පැරණි වුවත්, ඒවායේ තිබූ හැඟීම තවමත් ජීවමාන විය. ලිපියේ අවසන් කොටසේ තිබුණේ ආගායාට පමණක් තේරෙන වචන කිහිපයකි. නමුත් මීනූල් ඒවා කියවා අවසන් වන විට ඔහුගේ මුහුණේ පැවති විශ්වාසය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටුණි. ලිපියේ සඳහන් වූයේ තමන්ගේ උපත ගැන පමණක් නොව, යුවොන්ගේ පියාගේ අවසන් කැමැත්ත ගැනද ය. මීනූල් සෙමින් පුටුවෙන් නැගිට්ටේය. ඔහුගේ දෑස්වල කඳුළු තිබුණි.

“අක්කා...”

ඔහු සෙමින් කෙඳිරුවේය.

“ඔයා මාව බේරගන්න මෙච්චර දුර ගියේ... මේ නිසාද?”

ඔහු ලිපිය තදින් අල්ලාගත්තේය.

“මගේ තාත්තා කවුද කියලා ඔයා දන්නවා.”

කාමරයේ නිහඬතාවය අතරින් හදිසියේම දොර විවෘත විය.

මීනූල් වහාම හැරුණි.

ඔහු ඉදිරියේ සිටියේ තමා මීට පෙර දැක නොතිබූ මිනිසෙකි.

“ඔයා කවුද?”

මිනිසා සෙමින් ඔහු දෙස බැලීය.

“මං ආවේ ඔයා ඇත්ත කියන්න.”

“මට සත්‍යය දැනගන්න ඕන නැහැ.”

“ඔයාට ඕන.”

“නැහැ.”

“එහෙනම් ඇයි ලිපිය තදින් අල්ලාගෙන ඉන්නේ?”

මීනූල් නිහඬ විය.

මිනිසා තවත් පියවරක් ඉදිරියට පැමිණියේය.

“ඔයා හිතන්නේ ආගායා ඔයාගේ අක්කා කියලා විතරයි.”

“ඇය මගේ අක්කා.”

“ඔව්.”

මිනිසා සෙමින් හිස වැනුවේය.

“ඒක ඇත්ත.”

මීනූල්ගේ හුස්ම මඳක් සන්සුන් විය.

“එහෙනම්?”

“ඒත් ඇය ඔයාගේ අතීතයේ එකම කෙනා නෙවෙයි.”

“මගේ තාත්තා කවුද?”

මිනිසා මොහොතක් නිහඬව සිටියේය.

“ඒක දැනගන්න නම්... ඔයාට මේ ඡායාරූපය බලන්න වෙනවා.”

ඔහු පැරණි ඡායාරූපයක් මීනූල් වෙත දිගු කළේය.

මීනූල් එය අතට ගත්තේය.

ඡායාරූපයේ සිටියේ ආගායා, යුවොන්ගේ පියා සහ තවත් කුඩා දරුවෙකි.

මීනූල්ගේ ඇස් විශාල විය.

“මේ දරුවා කවුද?”

මිනිසා ඔහු දෙස බැලීය.

“ඒ තමයි... ඔයා.”

මීනූල්ගේ හුස්ම නතර විය.

“එතකොට... මගේ ළඟ ඉන්න මේ මිනිසා?”

ඔහු යුවොන්ගේ පියා දෙසට ඇඟිල්ල දිගු කළේය.

මිනිසාගේ පිළිතුරට පෙරම කර්මාන්ත ශාලාව පිටත මෝටර් රථයක හඬ ඇසුණි.

මිනිසා වහාම දොර දෙස බැලීය.

“ඔවුන් ඇවිල්ලා.”

“කවුද?”

“ආගායා.”

මීනූල්ගේ දෑස් කඳුළින් පිරුණි.

“අක්කා...”

ඔහු දොර දෙසට දිව යන්නට සූදානම් වූ මොහොතේ මිනිසා ඔහුගේ අත අල්ලා නතර කළේය.

“මතක තියාගන්න.”

“මොකක්ද?”

“ඇය ඔයාට ආදරෙයි.”

මීනූල් නිශ්චල විය.

“ඒත් ඇය ඔයාගෙන් සඟවාගෙන ඉන්න දේ... ඔයාගේ මුළු ජීවිතයම වෙනස් කරයි.”

පිටතින් ආගායාගේ හඬ ඇසුණි.

“මීනූල්!”

ඔහුගේ දෑස් කඳුළින් පිරුණි.

“අක්කා...”

ඔහු දොර දෙසට ගියේය.

ඒ මොහොතේම ඔහුගේ අතේ තිබූ ලිපිය බිමට වැටුණි.

ලිපියේ අවසන් පිටුව සෙමින් විවෘත විය.

එහි ලියා තිබුණේ එකම වාක්‍යයකි.

“මීනූල් ගෙ අයිතිය
, යුවොන්ගේ පියාගේ මරණයත් එක්කම සොහොන් ගත කරන්න.”

මීනූල්ගේ දෑස් විශාල විය.

ඔහු සෙමින් දොර දෙස බැලීය.

අනෙක් පැත්තේ ආගායා සිටියාය.

ඇය තමන්ගේ මල්ලී වෙනුවෙන් වසර විසිඑකක් තිස්සේ සඟවාගෙන සිටි රහස... දැන් ඔහුගේම දෑස් ඉදිරියේ තිබුණි.

දොර විවෘත විය.

ආගායා සහ මීනූල්ගේ දෑස් එකිනෙක හමුවිය.

ඒ මොහොතේ දෙදෙනා අතර තිබුණේ වචන නොවේ.

වසර විසිඑකක ආදරය...

බිය...

සඟවාගත් වේදනාව...

සහ නොකියූ සත්‍යයක් පමණි.

මීනූල් සෙමින් ඇය දෙසට පැමිණියේය.

“අක්කා...”

ආගායා කඳුළු අතරින් ඔහු දෙස බැලුවාය.

“ම්ම්...”

“මං ඔයාගෙන් එකම දෙයක් අහන්නම්.”

ඇය නිහඬව සිටියාය.

“මට බොරු කියන්න එපා.”

ඇගේ හදවත කඩා වැටුණි.

“අහන්න.”

මීනූල්ගේ හඬ වෙව්ලුණි.

“මගේ තාත්තා කවුද?”

ආගායාගේ දෑස්වලින් කඳුළු ගලා ආවේය.

යුවොන් ඇය පිටුපසින් නිහඬව සිටියේය.

නිහාල් බංඩාර දොර අසල නතර වී ඔවුන් දෙස බලා සිටියේය.

අතීතයේ දොර විවෘත වී තිබුණි.

දැන් ඉතිරිව තිබුණේ...

එහි පිටුපස සැඟවී තිබූ සත්‍යය පමණි.

🌙✨ ඊළඟ කොටසින්...

මීනූල්ගේ සැබෑ පියා කවුද?

යුවොන්ගේ පියා මීනූල්ගේ උපතට සම්බන්ධ වූයේ ඇයි?

ආගායා වසර විසිඑකක් තිස්සේ සඟවාගෙන සිටි සත්‍යය කුමක්ද?

නිහාල් බංඩාර ඇත්තටම ආගායාට උදව් කරන්න පැමිණියේද, නැත්නම් ඔහුටත් සැඟවුණු අරමුණක් තිබේද?

ඒ වගේම... මීනූල්ගේ උපන් රාත්‍රියේ සිදුවූ මරණයේ සැබෑ සත්‍යය කුමක්ද?

🌕❤️

කර්මාන්ත ශාලාවේ අඳුරු කාමරය තුළ පැතිර තිබූ නිහඬතාවය මීනූල්ගේ හදවතේ ගැස්මට පවා බරක් එක් කළේය. ඔහු ඉදිරියේ සිටියේ ඔහුගේ මුළු ජීවිතයම තමන්ගේම ජීවිතයට වඩා ආදරයෙන් රැකගත් ආගායාය. ඇය ඔහුගේ අක්කා පමණක් නොවීය. කුඩා කාලයේ ඔහු වැටුණු සෑම අවස්ථාවකම අත දුන්නේ ඇයය. ඔහුට බිය වූ සෑම රාත්‍රියකම ඔහු අසලින් නිදාගත්තේ ඇයය. ඔහුට ලෝකයේ කිසිවෙකු නොමැති බව දැනුණු සෑම මොහොතකම “මං ඉන්නවා” යැයි පැවසූ එකම මිනිසාද ඇයය. එහෙත් අද ඇගේ දෑස් තුළ ඔහු කිසිදා නොදුටු බියක් තිබුණි. මීනූල් ඇය දෙස බලා සිටියේ තමන්ගේම ජීවිතයේ අවසන් පිළිතුර ඇගේ තොල්වලින් පිටවන තුරුය. යුවොන් ආගායා අසල නිහඬව සිටියේය. ඔහුගේ සිත තුළද ප්‍රශ්න දහසක් කැලඹෙමින් තිබුණි. නිහාල් බංඩාර දොර අසල සිට ඔවුන් දෙස බලා සිටියේය. ඔහු දැන සිටියේ තවත් මොහොතකින් වසර විසිඑකක් තිස්සේ වසා තිබූ රහස සම්පූර්ණයෙන්ම විවෘත වන බවය.

“මගේ තාත්තා කවුද, අක්කා?”

මීනූල් නැවතත් ඇසීය.

ආගායාගේ තොල් වෙව්ලුණි.

“මීනූල්...”

“මට බොරු කියන්න එපා.”

ඇය දෑස් වසාගෙන දිගු හුස්මක් ගත්තාය.

“ඔයාගේ තාත්තා...”

ඇය වචනය නතර කළාය.

යුවොන් සෙමින් ඇගේ අත අල්ලාගත්තේය.

“ආගායා, දැන් අපි හැමෝම මෙතන ඉන්නවා. ඔයා තනියම මේක දරාගන්න ඕන නැහැ.”

ඇය යුවොන් දෙස බැලුවාය. ඔහුගේ දෑස් තුළ තිබූ ආදරය දුටු මොහොතේ ඇගේ හදවත තවත් බර විය. මීනූල්ගේ උපතේ රහස හෙළි කළ පසු යුවොන්ගේ ජීවිතයද වෙනස් වන බව ඇය දැන සිටියාය. නමුත් තවදුරටත් නිහඬව සිටීමෙන් ඔවුන් සියලුදෙනාටම තවත් විශාල අනතුරක් සිදුවිය හැකි බවද ඇයට වැටහුණි.

“මීනූල්ගේ තාත්තා... ඔයා හිතන මිනිසා නෙවෙයි.”

මීනූල්ගේ දෑස් තද විය.

“එහෙනම් කවුද?”

ආගායා කඳුළු අතරින් ඔහු දෙස බැලුවාය.

“ඔයාගේ තාත්තාගේ නම... අරවින්ද.”

මීනූල් කිසිවක් නොකියා සිටියේය.

“අරවින්ද?”

නිහාල්ගේ මුහුණ පවා මොහොතකට වෙනස් විය.

යුවොන් සෙමින් ඔහු දෙස බැලීය.

“නිහාල්... ඔයා අරවින්දව දන්නවාද?”

නිහාල් හිස පහත් කළේය.

“ඔව්.”

“කවුද ඔහු?”

නිහාල් පිළිතුරු දීමට පෙර ආගායා කතා කළාය.

“අරවින්ද කියන්නේ... ඔයාගේ පියාගේ ළඟම යාළුවා.”

යුවොන්ගේ හදවත වේගයෙන් ගැහුණි.

“මගේ පියාගේ යාළුවෙක්?”

“ඔව්.”

“එහෙනම් මීනූල් ඔහුගේ පුතා?”

“ඔව්.”

මීනූල් තවමත් නිශ්චලව සිටියේය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ කඳුළු පමණි.

“එයා දැන් කොහෙද?”

ආගායා පිළිතුරු දුන්නේ නැත.

මීනූල්ගේ හඬ තවත් බිඳුණි.

“අක්කා... මගේ තාත්තා දැන් කොහෙද?”

ආගායාගේ දෑස් බිමට වැටුණි.

“එයා... මැරිලා.”

මීනූල්ගේ හුස්ම සිරවුණි.

“කවදාද?”

“ඔයා ඉපදුණු රාත්‍රියේ.”

කාමරය තුළ නැවතත් නිහඬතාවයක් පැතිරුණි.

මීනූල්ගේ ඇස්වලින් කඳුළු ගලා ආවේය.

“එහෙනම්... මගේ තාත්තා මැරුණා?”

ආගායා හිස වැනුවාය.

“ඔව්.”

“ඇයි?”

ආගායාගේ හදවත කඩා වැටුණි.

“මං දන්නේ නැහැ කියලා අවුරුදු ගණනාවක් හිතුවා. ඒත් ඇත්තටම... මං දන්නවා.”

මීනූල් ඇය දෙස බලා සිටියේය.

“එහෙනම් කියන්න.”

ආගායා සෙමින් කතා කිරීමට පටන් ගත්තාය.

“ඔයා ඉපදෙන්න කලින් මමයි ඔයාගේ අම්මා ගාව ඔයාව බලාපොරොත්තුවෙන් හිටියේ ...ඔයා ඉපදෙන්න කලින් දවසේ රෑ අරවින්ද තාත්තා එයා බය වෙලා හිටියා. කවුරුහරි එයාව පසුපසින් එනවා කියලා එයා කිව්වා. ඒත් මට ඒ වෙලාවේ ඒකේ තේරුමක් තිබුණේ නැහැ.”

ඇගේ සිත වසර විසිඑකක් පසුපසට ගියේය. එදා රාත්‍රිය තවමත් ඇගේ මතකයේ පැහැදිලිව තිබුණි. වැස්සෙන් තෙත් වූ මාර්ගය, රෝහලට ගෙන යාමට සූදානම් වූ අරවින්ද, අතේ සිටි කුඩා දරුවා සහ දුරින් ඇසුණු මෝටර් රථයක හඬ... ඒ සියල්ල නැවතත් ඇගේ හදවත පාරන්නට විය.

“එදා රෑ ඔයා ඉපදුණා. අරවින්ද තාත්තා මාවත් ඔයාවත් ආරක්ෂිත තැනකට ගෙනියන්න උත්සාහ කළා. ඒත් අපිව පසුපසින් මිනිස්සු ආවා.”

යුවොන්ගේ දෑස් තද විය.

“කවුද?”

නිහාල් සෙමින් පිළිතුරු දුන්නේය.

“රත්නායක පවුලේ මිනිස්සු.”

යුවොන්ගේ හුස්ම නතර විය.

“රත්නායක?”

නිහාල් හිස වැනුවේය.

“ඔයාගේ පියා ඔවුන්ගේ නීති විරෝධී වැඩ ගැන දැනගෙන හිටියා. අරවින්දත් ඒ ගැන සාක්ෂි එකතු කරමින් හිටියා.”

මීනූල් නිහඬව අසා සිටියේය.

නිහාල් තවදුරටත් පැවසීය.

“ඔයාගේ පියා ඒ සාක්ෂි රහස් ලිපිගොනුවක තැන්පත් කරලා තිබුණා. ඒ ලිපිගොනුව අරවින්ද ළඟ තිබුණා. ඒ නිසා ඔවුන්ට අරවින්දව මරන්න අවශ්‍ය වුණා.”

යුවොන්ගේ දෑස් අඳුරු විය.

“එතකොට මගේ පියා?”

“ඔයාගේ පියා ඒක දැනගෙන අරවින්දව බේරගන්න ගියා.”

ආගායාගේ කඳුළු නැවතත් ගලා ආවේය.

“ඒ රාත්‍රියේ... මම මීනූල්ව අතේ තියාගෙන හිටියා. අරවින්ද අපි දෙන්නව එතනින් අරගෙන යන්න උත්සාහ කළා. ඒ වෙලාවේ වෙඩි හඬක් ඇහුණා.”

මීනූල්ගේ ඇස් තදින් වැසුණි.

“මගේ තාත්තට වෙඩි වැදුණාද?”

ආගායා හිස වැනුවාය.

“ඔව්.”

“එයා එතනම මැරුණද?”

“නැහැ.”

ඇය හඬමින් පැවසුවාය.

“එයාට තවමත් සිහිය තිබුණා.”

මීනූල්ගේ හුස්ම වේගවත් විය.

“එයා මොනවද කිව්වේ?”

ආගායාගේ මතකයේ එම රාත්‍රියේ අවසන් වචන නැවතත් ඇසුණි.

“ඔහු මට කිව්වා...”

ඇය නතර වූවාය.

“මීනූල්ව කොහොමහරි බේරගන්න කියලා.”

“ඊට පස්සේ?”

“එයා කිව්වා... ‘මේ දරුවාට අරවින්ද තාත්තගෙ නමවත් දෙන්න එපා. ඔවුන්ට දරුවා හඳුනාගන්න බැරි වෙන්න ....ලොකෙන් හංගන්න

මීනූල්ගේ දෑස්වලින් කඳුළු ගලා ආවේය.

“ඒ නිසාද මට මගේ තාත්තගේ නමවත් දැනගන්න බැරි වුණේ?”

“ඔව්.”

“ඒත් අක්කා...”

ඔහුගේ හඬ බිඳුණි.

“ඔයා මට මගේ තාත්තා ගැන කිසිම දෙයක් නොකිව්වේ ඇයි?”

ආගායා ඔහු වෙත පැමිණ ඔහුගේ මුහුණ අතගාන්නට උත්සාහ කළාය. නමුත් මීනූල් මොහොතකට පසුපසට ගියේය.

“මං බය වුණා.”

“මොකටද?”

“ඔයා මාව අතහැරලා යයි කියලා.”

මීනූල්ගේ දෑස් තෙත් විය.

“ඔයා මගේ අක්කා.”

“ඔව්.”

“මං කොහේ ගියත්... ඔයා මගේ අක්කා.”

ආගායාට තවත් කඳුළු නවතාගත නොහැකි විය.

ඇය මීනූල්ව තුරුළු කරගත්තාය.

මේ වතාවේ මීනූල් ඇයගෙන් ඈත් නොවීය.

ඔහුද ඇයව තදින් වැළඳගත්තේය.

“මං ඔයාට තරහ නෑ අක්කා.”

ඔහුගේ හඬ කම්පනය විය.

“ඒත් මට තව එක දෙයක් දැනගන්න ඕන.”

ආගායා සෙමින් ඔහුගෙන් ඈත් වූවාය.

“මොකක්ද?”

“මගේ තාත්තා මැරුණු දවසේ... යුවොන් අයියගේ තාත්තා එතන හිටියාද?”

යුවොන්ගේ දෑස් ආගායා වෙත යොමු විය.

ඇය මොහොතක් නිහඬව සිටියාය.

“ඔව්.”

යුවොන්ගේ හදවත ගැස්සුණි.

“මගේ පියා එතන හිටියා?”

“ඔව්.”

“එයා මොකද කළේ?”

ආගායාගේ හඬ පහළ විය.

“ඔයාගේ පියා අරවින්දව බේරගන්න උත්සාහ කළා.”

“එහෙනම් එයා මැරුණේ කොහොමද?”

නිහාල් සෙමින් ඉදිරියට පැමිණියේය.

“ඒකට මං උත්තර දෙන්නම්.”

සියලුදෙනාම ඔහු දෙස බැලූහ.

“ඔයාගේ පියා අරවින්දව බේරගන්න ගියා. ඒත් එතනදී ඔහුටත් වෙඩි වැදුණා. අරවින්දව බේරගන්න බැරි වුණා. ඔයාගේ පියාත් එතනම මියගියා.”

යුවොන්ගේ දෑස් කඳුළින් පිරුණි.

“එතකොට මට මෙච්චර කාලයක් කියලා තිබුණේ...”

“ඔයාගේ පියාගේ මරණය සාමාන්‍ය අනතුරක් කියලා.”

නිහාල් හිස වැනුවේය.

“ඒක බොරුවක්.”

යුවොන් දෑස් වසාගත්තේය.

“ඒ කියන්නේ මගේ තාත්තා මැරුණේ මීනූල්ගේ තාත්තව බේරගන්න ගිහින්?”

“ඔව්.”

ඔහුගේ දෑස් මීනූල් වෙත යොමු විය.

මීනූල් නිහඬව සිටියේය.

ඔහුගේ හදවත තුළ එකවර හැඟීම් රාශියක් ගැටුණි. තමන්ගේ උපන් දවසේම තමන්ගේ තාත්තා මිය ගොස් තිබුණි. ඒ තාත්තාව බේරගන්න ගිය මිනිසා යුවොන්ගේ පියාය. ඒ නිසා තමන්ගේ ජීවිතය සහ යුවොන්ගේ පවුලේ ඉතිහාසය එකිනෙකට සම්බන්ධ වී තිබුණි.

යුවොන් මීනූල් අසලට පැමිණියේය.

ඔහු මීනූල්ගේ උරහිස මත අත තැබීය.

“මීනූල්...”

මීනූල් ඔහු දෙස බැලීය.ඔහුගේ පොඩ් වයසට එය දරාගන්න බැරි තරම් බර වැඩිය

“ඔයාගේ තාත්තගේ මරණයට ඔයා කිසිම විදිහකින් වගකියන්න ඕන නැහැ.”

මීනූල්ගේ දෑස් තෙත් විය.

“ඒත් ඔයාගේ තාත්තත්...”

“එයා කළේ එයාට කරන්න තිබුණු දේ.”

යුවොන් සෙමින් පැවසීය.

“ඒ නිසා ඔයා මගේ මල්ලි කියන එක මට අද තවත් වෙනස් විදිහකට දැනෙනවා.”

මීනූල්ගේ දෑස්වල කඳුළු පිරුණි.

“අයියා...”

යුවොන් ඔහුව තුරුළු කරගත්තේය.

ආගායා ඒ දෙස බලා සිටියේ කඳුළු අතරින් සිනාසෙමිනි.

වසර ගණනාවක් තිස්සේ ඇගේ හදවතේ තිබූ බරක් මඳක් සැහැල්ලු වූවාක් මෙන් ඇයට දැනුණි.

නමුත් නිහාල් තවමත් නිහඬව සිටියේය.

යුවොන් ඔහු දෙස හැරුණි.

“එහෙනම් තව එක ප්‍රශ්නයක්.”

“අහන්න.”

“ඔයා කිව්වේ මීනූල්ගේ උපතේ රහස මගේ පියාගේ මරණයත් එක්ක සම්බන්ධයි කියලා. ඒත් දැන් අපි දන්නවා මීනූල් අරවින්දගේ පුතා කියලා. තවත් මොන රහසක් තියෙනවද?”

නිහාල්ගේ මුහුණ දැඩි විය.

“ඒක තමයි මං මෙතනට ආවේ කියන්න.”

ඔහු සෙමින් පැරණි ලිපිගොනුවක් පිටතට ගත්තේය.

“අරවින්ද මිය යන්න කලින් මට මේක භාර දුන්නා.”

ආගායාගේ දෑස් විශාල විය.

“නිහාල්...”

“ඔව්.”

ඔහු ලිපිගොනුව යුවොන් වෙත දිගු කළේය.

“මේක ඇතුළේ ඔයාගේ පියාගේ අන්තිම සටහන තියෙනවා.”

යුවොන් එය විවෘත කළේය.

පළමු පිටුවේ තිබුණේ තම පියාගේ අත්අකුරය.

“මගේ පුතා යුවොන්ට...”

යුවොන්ගේ දෑස් තෙත් විය.

ඔහු සෙමින් කියවන්නට පටන් ගත්තේය.

“යුවොන්, මේ ලිපිය ඔයාට ලැබෙන දවස වන විට මං ජීවතුන් අතර නොසිටිය හැකියි. මගේ මරණය පිළිබඳ සත්‍යය ඔයාට කවදාවත් කියන්න එපා කියලා මං හැමෝගෙන්ම ඉල්ලා සිටියා. ඒත් කාලය ආවම මේ සත්‍යය ඔයා දැනගන්න ඕන. මීනූල් කියන්නේ මගේ පුතා නොවුණත්, ඔහුගේ ජීවිතය මගේ ජීවිතය සමඟ සදහටම බැඳී තිබෙනවා. ඔහුව ආරක්ෂා කරන එක මගේ අවසන් වගකීමයි. ඔහු ජීවතුන් අතර සිටින තුරු, ඔහුගේ සත්‍යය සොයන මිනිසුන් ඔහු පසුපසින් එනු ඇත.”

යුවොන්ගේ ඇඟිලි වෙව්ලුණි.

ඔහු තවත් පිටුවක් පෙරළීය.

එහි තිබුණේ තවත් වාක්‍යයකි.

“ආගායාට මං භාරදුන් දරුවා සුරක්ෂිතව තබන්න. ඇය ඔහුගේ අක්කා පමණක් නොව, ඔහුගේ ජීවිතය රැකගත් මවක් වගේ කෙනෙක්.”

ආගායාගේ දෑස් කඳුළින් පිරුණි.

මීනූල් ඇය දෙස බැලීය.

“අක්කා...”

ඇය සිනාසෙන්නට උත්සාහ කළාය.

“ඔයා මගේ මල්ලී විතරයි මීනූල්. ඒක කවදාවත් වෙනස් වෙන්නේ නැහැ.”

යුවොන් තවත් පිටුවක් පෙරළීය.

එහි තිබූ වචන දැක ඔහුගේ මුහුණ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය.

“නමුත් මීනූල්ගේ උපත ගැන සත්‍යය සම්පූර්ණයෙන්ම අරවින්දගේ මරණයෙන් අවසන් නොවේ.”

යුවොන් නතර විය.

“මොකක්ද මේ?”

නිහාල් නිහඬව සිටියේය.

යුවොන් ඊළඟ පේළිය කියවීය.

“මීනූල්ගේ උපන් රාත්‍රියේ රෝහලෙන් දරුවෙකු අතුරුදහන් වුණා.”

ආගායාගේ හදවත ගැස්සුණි.

“යුවොන්...”

ඔහු තවත් කියවීය.

“ඒ දරුවා මීනූල් නොවේ.”

කාමරය තුළ සිටි සියලුදෙනාම නිශ්චල වූහ.

මීනූල්ගේ දෑස් විශාල විය.

“එහෙනම්...”

ඔහුගේ හඬ නැති විය.

යුවොන් ඊළඟ පේළිය කියවීය.

“මීනූල් උපත ලැබූ රාත්‍රියේ තවත් එක් දරුවෙකු රහසිගතව එතැනින් රැගෙන ගියා.”

නිහාල් සෙමින් දෑස් වසාගත්තේය.

ආගායාගේ මුහුණ සුදුමැලි විය.

යුවොන් ඔහුගේ දෑස් ඇය වෙත යොමු කළේය.

“ආගායා... ඔයා මේක දන්නවාද?”

ඇය පිළිතුරු දුන්නේ නැත.

මීනූල් ඇය දෙස බලා සිටියේය.

“අක්කා?”

ආගායාගේ තොල් වෙව්ලුණි.

“ඔව්.”

“කවුද ඒ දරුවා?”

ඇය දෑස් වසාගත්තාය.

“මං දන්නවා.”

යුවොන්ගේ හදවත ගැස්සුණි.

“කවුද?”

ආගායා සෙමින් දෑස් විවෘත කළාය.

ඇගේ දෑස් යුවොන් මත නතර විය.

“ඒ දරුවා...”

“ඩෑං!”

සියලුදෙනාම තිගැස්සුණහ.

නිහාල් වහාම විදුලි පහන් නිවා දැමීය.

“හැමෝම පහළට!”

තවත් වෙඩි හඬක් ඇසුණි.

යුවොන් ආගායා සහ මීනූල් දෙදෙනාම පිටුපසට ඇද ගත්තේය.

“කවුද?”

නිහාල් කවුළුවෙන් පිටත බැලීය.

“ඔවුන් අපිව හොයාගෙන.”

“කාටද කියන්නේ?”

නිහාල්ගේ දෑස් අඳුරේ තිබූ කළු මෝටර් රථ කිහිපයක් මත නතර විය.

“රත්නායකලා.”

ආගායාගේ හදවත ගැස්සුණි.

“එයාලා මීනූල්ව ගන්නද ආවේ?”

නිහාල් සෙමින් හිස වැනුවේය.

“නැහැ.”

“එහෙනම්?”

ඔහු මීනූල් දෙස බැලීය.

“ඔවුන් ආවේ... මීනූල්ව සදහටම ඉවරයක් කරන්න.”

මීනූල්ගේ මුහුණ සුදුමැලි විය.

යුවොන් ඔහු ඉදිරියට පැමිණියේය.

“මගේ මල්ලිට අත තියන්න කාටවත් මං ඉඩ දෙන්නේ නැහැ.”

ආගායා යුවොන්ගේ අත තදින් අල්ලාගත්තාය.

“යුවොන්...”

ඔහු ඇය දෙස බැලීය.

“මං ඉන්නවා.”

ඒ මොහොතේ කර්මාන්ත ශාලාවේ විශාල දොර හදිසියේම විවෘත විය.

අඳුර අතරින් කිහිප දෙනෙකු ඇතුළට පැමිණියහ.

ඔවුන් අතරින් ඉදිරියට පැමිණි මිනිසාගේ මුහුණ දුටු මොහොතේ නිහාල්ගේ මුහුණ වෙනස් විය.

“ඔයා...”

මිනිසා සිනාසුණේය.

“අවුරුදු විසිඑකක් ගිහින් නේද, නිහාල්?”

ආගායාගේ හුස්ම නතර විය.

ඇය ඒ මිනිසා හඳුනාගත්තාය.

“රත්නායක...”

ඔහු සෙමින් සිනාසුණේය.

“ඔව් ආගායා.”

ඔහුගේ දෑස් මීනූල් මත නතර විය.

“අවසානයේ අපිට නැතිවුණු දරුවාව හම්බුණා.”

මීනූල්ගේ හදවත ගැස්සුණි.

යුවොන් ඔහු ඉදිරියේ තවත් තදින් සිටගත්තේය.

“මීනූල්ව ඔයාට ගන්න බෑ.”

රත්නායක සෙමින් සිනාසුණේය.

“මං මීනූල්ව ගන්න ආවේ නෑ.”

ඔහු මඳක් නතර විය.

“මං ආවේ... ඔයාට ඇත්ත කියන්න.”

යුවොන්ගේ දෑස් තද විය.
?”

රත්නායකගේ සිනහව තවත් ගැඹුරු විය.

“මීනූල් කියන්නේ අරවින්දගේ පුතා.”

ඔහු යුවොන් දෙස කෙළින්ම බැලීය.

“ඒත් ඔයාගේ පියාගේ සැබෑ දරුවා කවුද කියන එක... ඔයා තවම දන්නේ නැහැ.”

යුවොන් නිශ්චල විය.

ආගායාගේ මුහුණ සුදුමැලි විය.

රත්නායකගේ අවසන් වචන අඳුරු කර්මාන්ත ශාලාව පුරා දෝංකාර දුන්නේය.

“යුවොන්... ඔයාගේ අයියාගේ දරුවා ගැනත් ලොකු බොරුවක් තියෙනවා

🌙✨ ඊළඟ කොටසින්...

රත්නායක පවුල මීනූල් පසුපස හඹා එන්නේ ඇයි?

ඒ වගේම... ආගායා මේ සියල්ල දැනගෙනත් යුවොන්ගෙන් සඟවාගෙන සිටියේ ඇයි?

🌕❤️ ඊළඟ පරිච්ඡේදයෙන් — මිනුල් ගේ උපතේ සැබෑ රහස හෙළිවෙන්න පටන් ගනී...