A Lot Of Complexity
Delen
Begeleider, schrijver en docent die in onze menselijkheden onze onvoorwaardelijke levendigheid herkent, onderzoekt en fier inspireert.
In ons aanbod van studie en begeleiding komen (zelf)kennis, kritisch en creatief denken, kunde en kunst samen en vormen belangrijke katalysators. Dit maakt onze benadering diepgaand en fris. Ons aanbod kent een driedeling. Het studieaanbod rondom begaafdheid, de begeleiding (losse sessies en gespecialiseerde trajecten) en de verdiepingsmodules positieve desintegratie. Het aanbod wordt gevolgd door
31/07/2026
Lieve vertraging,
spring in wanneer ik ongepaste haast heb,
wijk uit waar ik onnodig rechtdoor dwing,
adem uit waar ik jouw steun onbewust vastzet...
en zak dieper in mijn ledematen wanneer ik tegen lichaamswetten in naar zekerheden en sissende stellingen stijgen wil.
Lieve vertraging,
leg me het naar binnen gerichte luisteren op waar ik op tetteren sta,
ontzeg me de ratelende woorden als ze mij het diepere weten ontluisteren,
dirigeer het werktempo op dagen vol opgelegde druk en best onbeantwoorde vragen,
verzacht als urgentie voordoende emotionele eisen
en verhelder prioriteiten die binnen jouw tijdsbewustzijn - met meer schaal, meer reikwijdte, talloze vertakkingen en relaties - opdagen.
Laat los wat geen verbetering maar doorleefd verdriet vermag, houdt vast wat geen afwijzing maar tedere aandacht behoeft, doorvoel wat niet in uitkomsten, maar in aanwezigheid tot uitdrukking komt en
omarm de levendigheid van de dingen, de mensen, de zorgen en de schoonheid die in dagdagelijkse gehaastheid, die diepere angst voor eindigheid en gemis, op de schimmige, tot slot vergeten achtergrond verdwijnen.
Lieve vertraging,
wacht niet op mijn herkenning in een agenda of terloopse afspraak, neem de ruimte die je nodig hebt om zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven, strek zover uit als voor jouw eigengereide besef van levensritmes en cycli biologisch mogelijk is
opdat je - overal open en raakbaar aanwezig - vanzelf deel uitmaakt van wat ik hierin als mij leer verstaan.
Zin om samen te vertragen?
Misschien spreekt een miniretraite je aan. Zie: https://www.alotofcomplexity.nl/mini-retraites
https://www.instagram.com/p/DbdQnT6y-oJ/
24/07/2026
"Vorige week fietste ik terug naar huis van de opvang van onze dochter. Op de heenweg was ze heel uitgelaten over een jonge boom waar we elke dag langsrijden. Het raakte me, haar uitgesproken liefde en vele vragen over leeftijden van bomen, aantallen en soort bomen. Het bracht me ook meteen weer bij klimaatverandering en sombere gedachten en gevoelens."
Short post, lees via: https://lottevanlith.substack.com/p/een-toch-nog-groene-ochtend
Lieve Stilte,
susss wat dénkt te moeten schreeuwen, vervoer waar remmingen verstrengelen, geeuw grotesk omdat stemverheffing de hoogste noot nooit haalt, roep oer waar normering ons 'ons' verstikt.
Lieve stilte,
laat mij binnen als ik hengel en bengel aan dezelfde deur waar ik achtersta te bonken.
Versta. Verwelkom, bol je wangen zacht en doe wat niets of niemand anders zo onbekommerd kan: zíjn.
Ontlaad wat geen relatie, maar vluchten dient, laad magisch op waar ik geen weet mee weet, verzoen wat allang goed was zoals het is, streel tot vertedering wat verharding oproept, laat hunkering tot compassie uitwaaien, binnenwaaien.
Lieve stilte,
wees eerlijk, ook als dat mij tot wees maakt.
Houd onverbiddelijk van wie ik meer dan woorden, wegen of wachten ben.
Zeg nee zo luid als alleen jij dat kan, leef de já die daar altijd onder, boven, doorheen te horen is.
Lieve stilte, wees de stilte die de levensmuziek onder ons voortgaand bewegen verklankt, de tussenruimte waar we herboren horen wat we buitenom dwingende normen vermogen.
Laat tijd oplossen in gevoelde ruimte, laat ruimte expanderen tot een grenzeloze, tollende kern, laat dromen eerlijke illusies zijn, laat donker soms te licht voor mijn zoekende, accomoderende ogen zijn, laat jouw ondraaglijk nuchtere wezen mysteries onthullen, tot kosmische grap en universele eenvoud, tot frustrerende stupiditeit en betoverende, soms etterende creativiteit.
Lieve stilte,
bemin in mij wat ik nu niet doorademen kan, vertrouw ongedwongen op wat komen gaat, stem af op dat innerlijke weten dat ontwapenend zegt wie wie zonder noodlottig waarom laat, niet verraadt in een wereld die onvermijdelijk doordraait, doldraait.
Stilte,
wees een moeder waar zij niet aanwezig, afgestemd of eerlijk kon zijn, wees een vader waar hij andervrouws stilte grillig en grommend in zichzelf afwees, wees een gezin waar geen zin ieders lijden vol verstaat, wees een mentor die mij wonderbaarlijk optilt tot ik vederlicht blijk en terug in de door mij heen wortelende aarde ijk...
Lieve stilte,
laat de getijden als getijden tot levenscirkel uitweiden, uitdijen tot een vanzelflevend natuurverschijnsel dat we schamel mens noemen te voor schijn schittert - en haar voorgaande, zichzelf ophemelende show onopgemerkt,
práchtig stilt.
Laat de mens niet-weten, laat de mens schaamteloos nieuwsgierig zijn, laat ieder mens in haar vragen leven.
Stilte,
laat de aarde tot haar ongekende diepte gronden, de lucht haar weg naar nog niet te detecteren sterrenstelsels vinden, opvlammend vuur sprankelende stilstand als onverwachte, gloeiende groei tonen, in de wateren hun kabbelen als bedding voor de klotsende, eigenzinnige, scheppende fluïditeit weerspiegelen.
Laat de golven precies uitdoven waar de vrije wil haar stem niet langer stilt.
Wees de interventie die niemand ontwerpen kan, de transformatie zonder model of kaart, de aanraking die zolang ongewis en in ons uitgehongerd verbleef, de ode aan de doorleefde geboortekrampen, de keuze die geen redenering rond krijgt, de gemeenschap die geen discriminatie kent, het antwoord op de vraag
‘Wie ben ik dan?’
Het wiegen van het ontheemde kind, het geweten van de mens in het geweld, de spiegel die relaties bovenal zijn, het magische medicijn die niemand voorschrijven kan, de rechter zonder status, de koning die we de naakte genade noemen en de draak, de druk en het in ons losgelaten, opgenomen leed die het onwaarschijnlijke, niet te onderhandelen wezen en beleven van schoonheid aanwakkert.
Lieve Stilte,
Laat van je horen, recht toe, recht aan, als de niet meer tot moed te benoemen spontane actie lief te hebben vanuit een onvoorwaardelijk omarmde onzekerheid en moeiteloos luisterende levenskracht.
Dát is macht.
Stilte,
versta
als sissend verlangen
wat we anderszins uit de woorden van de Ander stelen, legitimeren als eigenmacht
Stilte
steelt geen hart
helen hoeft ze niet
Liefde is haar continue aanwezigheid in de onderstroom
Alle momenten waarop we tezamen een uniek perspectief in elkaars gevoelsveld ontwaken
luisteren is aldus haar geboorteplek
Zij
deelt
verbinding.
De voltooide berusting.
Video: een kleine impressie van de miniretraites 'Begaafdheid en existentiële gevoeligheid' - https://www.alotofcomplexity.nl/mini-retraites
20/07/2026
Oeeeh we naderen de publicatie van de digitale thuishaven van Circle of Lot!
Kwestie van grafisch en tekstueel 'finetunen'. En vertrouwen op het levende proces van herschepping en herschepping....
Wat vind je straks hier?
De miniretraites, onderzoek naar community-leven, wandelingen om wijs van te worden & meer.
Snel meer 😉.
16/07/2026
Wat leuk, al zes aanmeldingen voor de Wandel je wijs-wandeling in augustus. Denk: open ontmoeting, creatief filosoferen langs en doorheen relevante levensvragen, verstilling te midden van orkestraal vogelgezang, een weledelgeklede picknicktafel en intensiteit geserveerd als woordkunstenaarschap.
Nog 2 plekken vrij, check it out-->https://www.alotofcomplexity.nl/wandeljewijs
15/07/2026
"Je bent een excellent getimede stilte tussen twee tedere tonen. In dat verdraagzame niemandsland hoor je de vooraankondiging van een zoet akkoord. Dát is sensitiviteit.
Een grootmoederlijke glimlach. Een te rechtvaardigen argumentatiestorm. Een gulzige zoen. Infrarood licht, onzichtbaar en extra warm.
Ze noemen je een heel lief mens. Jij meent dat wat voor lief doorgaat een weldoordachte, aan het leven beproefde, niet meer dan logische leerhouding betreft. Fier, woest en kortdurend fel van aard. Als het moet. Ook onbenullig en onwetend, want zelfbevestigend en door context beperkt.
Ja, je bent intens mens. Niet omdat jouw intensiteit de norm verloochent, een met vlag en wimpel sociaal gere-integreerde, opgehokte ‘te’ impliceert of zelfs het apart benoemen waard is.\
Nee.
Omdat het leven intens is, en jij dus ook. Wie niet?"
Wonderlijk: de tweede druk van Intens Mens is bijna volledig verkocht!
uit: Intens Mens, https://www.alotofcomplexity.nl/boek
11/07/2026
Als een wandelend vraagteken
In mijn puberjaren was het idee van zelfvertrouwen populair. Waar er onzekerheid in mij opleefde en ik mijn onaffe gedachtenprocessen over o.a. uitdagende sociale situaties deelde, kreeg ik vaak het advies om meer zelfvertrouwen te ontwikkelen. Invoelbaar, misschien als respons op mijn gezoek, misschien een poging structuur te bieden voor gedachten die maar door en door leken te gaan, vast vaak geïntendeerd als uitreiking en verbinding. Dit advies kwam echter binnen in een lichaam dat zich niet veilig in zichzelf voelde - en een geest die zich juist thuis voelde in onzekerheid met daarin tegelijkertijd een geconditioneerde gevoeligheid voor afwijzing.
Als klein kind was het gewoon om eerst tijden in "ik weet het niet" te vertoeven alvorens ik vanuit die diepte omhoog zwom en met een onverwacht fris, helder, troebel of beweeglijk antwoord (perspectief, idee, voorkeur ...) kwam. De dominante cultuur verwachtte meningen, uitkomsten, prestaties - en dat binnen tijdsdruk. Dezelfde scheppende onzekerheid werd ongemakkelijk en ik kreeg er gevoelsmatig een zelfbevestigende boodschap bij: werk aan jezelf, je hebt niet genoeg vertrouwen.
Afstemmen is een levenskunst, ik ben er ook elke dag weer (ont)lerend in.
Onlangs deelde ik tijdens een lezing weer eens de verwoording "als een wandelend vraagteken zijn". Er volgden opvlammingen van gelach en meerdere bezoekers maakten nadien contact met me verwijzend naar deze verwoording. Het was herkenbaar en, zo interpreteerde ik, vrij.
De vraagtekens volledig toegeëigend, ontslaan we ons ironisch genoeg van datzelfde dwingende eigenaarschap van vertrouwen. Vertrouwen in het niet hoeven hebben van vertrouwen.
Zoals we ook ervaren in relatie: bij toenemende urgentie onder de vraag om elkaar te vertrouwen, voelen we dit veelal wegglippen, verharden of troebel worden. We hebben ruimte nodig, hoe we dit ervaren verschilt weer per persoon en binnen deze samen gecreëerde ruimte kunnen we elkaar(s verschillen) ontmoeten. Hierbinnen is ook angst welkom: dat schept vertrouwen. En hoe uitdagend kan dit zijn, gezien het de angst zelve is waarbinnen onzekerheid niet welkom voelt. De angst overtuigt zo, omdat het zekerheid pretendeert.
Dat kunnen we radicaal omdraaien. Misschien stelt onzekerheid: welkom of niet, het is er. Onzekerheid is geen probleem, het is (ultiem gezien) existentiële grondeloze grond. Misschien is dit radicaal, omdat het een gewenste grip-via-gedachten dermate opent, dat het geen houvast biedt. Hier is afstemmen - belichaming en aanwezigheid - zo welkom.
"Als een wandelend vraagteken zijn" is niet voor ieder een resonante metafoor. Misschien ben je meer als een uitroepteken of een consequent punt, een levendige komma of sta je spreekwoordelijk vaak tussen haakjes ;-). Waarschijnlijk wisselt het nogal (zoals gradaties van onzekerheid meer onze dagdagelijkse beleving inkleuren) en komen we zo weer steeds dichterbij dat vraagteken...
Nu stel ik met terugwerkende spiegels:
Gun jezelf onzekerheid, dat is de ongebaande weg. En poeh, spannend is het soms wel!
David Whyte - Finding Your Own Path - 1994 Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.
10/07/2026
Wanneer vragen naar je plek in de wereld de vraag naar inlijving beantwoorden:
Waar ben ik? vraagt je binnenste, buitenom naar antwoorden reikend.
Daaronder het gevoel ontoereikend te zijn, ergens anders te moeten zijn,
alsof deze plek hier,
dit lichaam
de begrenzing van waarde is.
Misschien omdat het ultieme besef is, dat wie echt antwoord verlangt op de vraag onder de vraag, weet:
overal en nergens.
Hier is het bovendien heel stil.
En waar het echt stil is, luister je pas:
juist naar het lichaam,
dat tegen weten in oneindig precíes leeft.
En het is zo verleidelijk, niet de stilte te bezoeken. Talloze gedachten leiden af, bekende routes trekken aan en schijnzekerheden schitteren tot het blinde vlekken blijken.
We luisteren vaak om gehoord te worden, niet om
te luisteren naar de veelheid.
Je vraag verdient een schelp en de aandacht om ons oor er ook als volwassene nieuwsgierig tegenaan te leggen.
Dat herinnert: water belichaamt in haar stilte alle golven.
Niets is hier om te geloven, alles om te golven. Hier worden we opnieuw in het menszijn als veld.
Door los te laten wie we denken te zijn, wordt voelbaar waar we ons nu echt bevinden:
we smelten onder deze zon
laten gaan de existentiële druk
en met elke traan van rouw en raakbaarheid
hebben we minder nodig
schittert wat er voor ons ligt
als frisse schoonheid
in de open blik van liefde die we hier in dit zwemmende vleesgeworden water
van middenoor tot binnenoor belichamen.
Wat er nu in je opleeft
klinkt als het antwoord
en kijkt als de vraag.
"Ik heb genoten van jouw verhaal en van de ontmoetingen gisteravond.
Als ik jou zie borrelt er een ontembare kwetsbaarheid en drive in mij op. Ik ken deze inmiddels, en geniet zeer van momenten waarop mijn eigen veelheid zo ok is bij anderen. Gisteren was zo'n avond."
Fantastisch om dit bericht van een bezoeker te ontvangen.
Vandaag kijk ik terug op drie HB-café bijeenkomsten in twee weken. Wat heerlijk om zo warm onthaald te worden, zo stromend te creëren en prachtige ontmoetingen te beleven. Dankbaar dat er ruimte is (tijdens de bijeenkomsten en in mij) om nu minder theoretiserend en meer vanuit ervaring, met kunst en in oefeningen existentieel te onderzoeken. Dankbaar dat we als golfslagen intensiteit en complexiteit samen zijn én de oceaan vormen waarbinnen het onderzoek beweegt, tijdelijk vorm vat en ook weer in op mag gaan, in vertrouwen en niet gedempte onzekerheid. Dat ik nu 'de' existentiële laag centraal stel is daar getuige van: gedachten, gevoelens, verbeelding en ook ontmoeting, bevraging en creatie vinden allen hun oorsprong en uitdoving in deze laag waarin wat het betekent om mens te zijn ontembaar levendig aanwezig is. En mag zijn!
De contrasten tussen twee jaar véél stilte en momenteel weer veel sociale dynamiek werken nog door in mijn denken en voelen en herscheppen de zingeving van waar ik nu ben creatief en waar ik naartoe beweeg. Daarover later meer.
Ik kijk er ook weer naar uit om 1 op 1 te onderzoeken!
Morgen en volgende week woensdag heb ik op de valreep nog plek voor een miniretraite.
We zijn een halve dag (zeg van 12: 00 tot 16:00) samen en creëren een context waarbinnen existentiële roering - je levensvragen, levenslasten en levenslusten - lustig stromen kan:
zo herontdek, verfris of ontmantel je hoe het is om jou te zijn en dus wat ertoe doet, voor jou, belichaamd en 'open minded'.
Misschien heb je relationele, werkgerelateerde, artistieke en/of identiteitsvragen. Misschien heb je geen vragen, maar antwoorden die je van je af wil schudden - of juist niet langer verblinden met gedateerde twijfels. En misschien ben je als een wandelend vraagteken dat onzekerheid weleens wil vieren....
De vormgeving ontstaat ter plekke. Van begeesterd filosofisch uitwisselen tot onbeschaamd bankhangen, van afgestemde emotionele verkenning naar innerlijke oproer toestaande expressie, van stilte wandeling tot dansen in het gras, van associatieve beeldspraak tot welkome woordprecisie.
Spreekt het je aan? Welkom om te oriënteren via [email protected].
Mooi is het hier zeker.
Wie weet tot ziens,
Lotte
08/07/2026
Sensitiviteit associëren we misschien met ontvankelijkheid. Gevoeligheid voor prikkels, 'binnen' en 'buiten'. Emoties, sfeer, geur, geluid, aanraking, licht, textuur: bij de een lijkt het meer ongefilterd binnen te komen dan bij de ander. De ontvankelijkheid lijkt fijnmazig, misschien met een heldere resolutie.
Bestaat er zoiets als 'ongefilterd'? Of is het vooral een diepe doorwerking? En raken we dan meteen het begrip intensiteit?
Intensiteit associëren we misschien met een kracht en diepe doorwerking. Emoties met een grote amplitude, een grote leerhonger, veel levensenergie, gedachten die snel en/of breeduit associatief zijn, prikkels die in geest en lichaam rondreizen en in deze 'uitwaaiering' intensiteit van beleving en complexiteit van betekenisgeving weerspiegelen.
En wat gebeurt er met ontvankelijkheid in een stresserende omgeving? Ontstaat er dan ook een soort intensiteit, die we eerder associëren met trauma? Wordt sensitiviteit dan gedempt, of juist uitvergroot? Beide?
En is er ook een soort ontvankelijkheid, een soort sensitiviteit die vooraf - en voorbijgaat aan een bepaalde ontwikkeling?
Sensitiviteit die misschien wel heel dicht in de buurt komt van een vorm van intelligentie die zich meer in observatie, in diep luisteren en open-aanwezig-zijn dan in evaluatie toont. Sensitiviteit die wellicht dermate ontvankelijk is, dat 'diepte van beleving' geen specifieke uitdrukking of reactie typeert, maar aanwezigheid in de diepte, als de diepte.
Nog weer anders, of toch overlappend: is sensitiviteit iets dat tussen ons in ontwaakt? Is intensiteit iets dat we co-creëren wanneer we in en als sensitiviteit ontmoeten? Is het iets dat we doen, of is er meer sprake van een 'laten', een open laten.
Het zijn begrippen die vaak losjes, net zo vaak elkaar schijnbaar tegensprekend en vaak als herkenningspunt gebruikt worden. Ik heb geen klinkklare definitie paraat: het is alsof ook zoiets als sensitiviteit zich elke dag herdefinieert en een gestold talig bestaan ontglipt. Dat maakt het onderzoek weleens intens ;-).
Wat betekenen deze begrippen voor jou? En welk verlangen leeft er onder en in je onderzoek van deze begrippen?
Foto: Karlijn Goossens
Klik hier om uitgelicht te worden.
Telefoon
Website
Adres
Almere
1309AA