CENNY Your Inner Flow Studio

Waar ben ik nu toch weer me bezig??? 🤔🤭

Soms heb je geen idee waar je mee bezig bent.
En doe je het toch.

Vanochtend om 6.15 uur begon ik aan mijn looptraining.

En voor de duidelijkheid: ik ben nog steeds die vrouw die jarenlang riep dat ze écht niet kon hardlopen. 😅
Dus iedere training begeef ik me een beetje op onbekend terrein.

Iets voor zeven was ik weer thuis.
Kids wakker maken. Ontbijt.
Snel douchen terwijl zij aten.
Om 8.15 uur samen te voet naar school en daarna meteen mijn wandelsessie erachteraan geplakt.

Na wat boodschapjes gedaan te hebbe, besloot ik vanmiddag óók nog even een technisch probleem op te lossen waar ik werkelijk nul verstand van heb. 😂 Maar het was écht nodig. Alles wat ik afgelopen jaar op werkgebied had gemaakt, stond in een account dat inmiddels was afgesloten. Alles kwijt 🫣.

Domeinen. DNS-records. CNAME. Google Workspace.
Woorden waarvan ik vanmorgen nog prima had kunnen leven zonder te weten wat ze betekenden.

Het kostte me serieus bakken energie. Veel frustratie. Vijf gesprekken met een helpdesk verder dacht ik eerdere keren: laat maar.

Maar ik wilde iets terug wat belangrijk voor me is.
Dus zoeken. Proberen. Vastlopen. Nog een keer proberen.

En toen ineens… lukte iets. 🙌🏼

Begin van de avond:
Bijna 13.000 stappen op de teller.
Mijn benen zijn moe.
Mijn hoofd eigenlijk ook.
En technisch gezien ben ik nog steeds geen IT’er. 😉

Maar ik ben wél voldaan, want je hoeft niet eerst ergens goed in zijn om eraan te beginnen.
Dat je niet precies hoeft te weten hoe het moet om tóch die eerste stap te zetten.

Met hardlopen.
Met werk.
Met iets veranderen.
Met dat ene ding waar je al een tijdje tegenaan hikt.

Soms komt het vertrouwen pas nadat je jezelf hebt zien doorgaan.

En nu?
Even niks.

Wachten tot Google mijn zojuist eigenhandig aangemaakte CNAME-record heeft gevonden. 😂

Morgen weer een nieuwe dag. Eens zien waar ik dan weer tegenaan ren.

Ik heb dus altijd gezegd dat ik niet kan hardlopen. 🫣

Wel dat ik het zó graag zou willen kunnen.

Want hoe fijn lijkt het me om gewoon mijn schoenen aan te trekken en te gáán. Niet afhankelijk van een sportschool, geen gedoe. En hoe vet zou het zijn als ik over een half jaar gewoon 5 kilometer kan hardlopen?

Dus vóór de vakantie ben ik begonnen met .

En voor de duidelijkheid: ik ben écht een beginner. 😂
Twee minuten achter elkaar hardlopen is op dit moment ongeveer mijn max. Ik heb nog werkelijk geen idee van de juiste ademhaling, cadans, hartslagzones en weet ik wat allemaal.

Maar hé… ik loop.

Afgelopen maandag heb ik na de vakantie de draad weer opgepakt bij week 2. En iedere keer als ik zo'n training heb afgerond, ben ik oprecht mega trots op mezelf.

Blijkbaar werkt dat enthousiasme ook nog eens aanstekelijk, want Esmay wilde mee. 🥰

Dus gisteren, terwijl de boys naar de voetbaltraining waren: app gedownload, playlist gedeeld, bidon gevuld, pet op en gáán.

Samen. ❤️

We begonnen heel voorzichtig met training 1 van ‘de voorzichtige opbouw’.

Nou… Esmay vloog er werkelijk doorheen.
En ik?

Ik liep ernaast in opperste concentratie alsof ik bezig was met de laatste kilometers van een marathon. 🙈😂

Maar wat was dit leuk.

En ergens tijdens (of waarschijnlijk vooral ná 😉) het lopen dacht ik: dit is eigenlijk precies wat ik mijn kinderen wil meegeven.

Dat je niet ergens goed in hoeft te zijn om eraan te beginnen.

Dat iets moeilijk mag zijn.
Dat je weerstand mag voelen.
Dat je iets spannend mag vinden.
Dat je mag struggelen en soms misschien zelfs wilt stoppen.

Maar dat je jezelf óók mag verrassen door het tóch te doen.

Misschien is dát wel één van de grootste uitdagingen die ik zelf voel in het moederschap.

Niet alleen vertellen dat mijn kinderen hun grenzen mogen verkennen en uitdagingen aan mogen gaan, maar het ze ook laten zíén.

Dat wij als volwassenen óók dingen hebben die we moeilijk vinden.
Dat wij ook onzeker zijn.
Dat wij ook niet alles meteen kunnen.
..(o, te lange tekst. Lees verder in de reacties 🤭)

Prep time!!! 🤎💞

De scholen zijn hier in Brabant weer begonnen, dus voor mij was het weer tijd om weer mijn weg te zoeken (en vinden 😄) in mijn belangrijkste moment van de dag: Ochtendritueel!

Gelukkig zijn de kids, inmiddels 10 en 11, al zelfstandiger en heb ik iets meer ruimte voor mezelf.

Ik ben om half 6 opgestaan, om mij hardlooptraining weer op te pakken.
Dat is gelukt. Begonnen met dag 1 van week 2.

Daarna even uitgerust en de kinderen gewekt. 1e schooldag!! Terwijl zij zich klaarmaakten, ben ik gaan douchen (weer een momentje voor mezelf 🤭).

Omdat ik het hardlopen opneem in mijn ochtendroutine, verschuift mijn cacao en alles wat daarbij hoort, op de hardloopdagen, naar later in de ochtend, zodra de kinderen naar school zijn.

Vandaag hoorde daar ook het preppen bij. In alle rust fijne intenties zetten tijdens het bereiden. Daarna steek ik een kaarsje en een wierookje aan, pak een kaartendeck erbij en drink rusten en met aandacht mijn kopje cacao.

Het is zo'n fijne start van de dag om met een geopend hart, met positieve affirmaties en intenties vooruit te kijken.

En dan is het toch echt tijd voor de dagelijkse rompslomp 😄.

Hoe start jij je dag?
🍀

Cacao in de ochtend (dus geen chocomel of koffie) 🤎

Ik start mijn dag graag met een kopje cacao. ☕🤎

Niet omdat het ‘moet’. En ook niet omdat ik iedere ochtend uitgebreid de tijd neem voor een heel ritueel, maar omdat het me helpt om niet meteen áán te gaan.

Waar ik voorheen al snel begon met mijn telefoon, nadenken over wat er allemaal moest gebeuren en in mijn hoofd mijn halve dag al had afgewerkt, probeer ik nu eerst even bij mezelf te blijven.

Cacao helpt me daarbij 🙏🏼.

Ik maak mijn kopje, ga even zitten en drink bewust. Ik trek een kaartje. Soms schrijf ik wat op. En soms doe ik helemaal niks en geniet ik gewoon van dat warme kopje in mijn handen.

Het is maar een klein moment, maar ik merk dat het verschil maakt.

Gewoon even voelen: hoe zit ik er vandaag eigenlijk bij? Wat heb ík nodig? En met welke energie wil ik deze dag ingaan? Even in het moment, in het nu, in plaats van zorgen, regelen en vooruitdenken.

Natuurlijk betekent dat niet dat de rest van mijn dag vervolgens volledig zen verloopt 😉. Ook hier moet er van alles, zijn er kinderen, afspraken, werk en honderd dingen die tussendoor komen.

Maar ik ben de dag dan in ieder geval begonnen bij mezelf 💞💝.

Vakantie. Tijd om op te laden. Zou je denken hè?

Indonesië. Een reis waar we al zo lang naar uitkeken. Een reis om onze roots te ontdekken. Om de plekken te zien waar mijn ouders opgroeiden.

De afgelopen dagen waren gevuld met bijzondere momenten. We bezochten mijn vader en zijn vrouw, reisden door Cimahi en Bandung, zagen indrukwekkende natuur, maakten een prachtige treinreis naar Yogyakarta en lieten ons onderdompelen in alles wat Java zo bijzonder maakt.

Ik geniet. Echt.

Maar eerlijk is ook...

De rust waar ik zo naar verlangde, heb ik nog niet helemaal gevonden.
Misschien is dat ook niet zo vreemd. Er is altijd beweging. Overal zijn indrukken. Het verkeer, de geluiden, de gesprekken, de plannen... Er is steeds weer iets dat je aandacht vraagt.

En juist daardoor besef ik opnieuw hoe belangrijk die kleine momenten van rust zijn.

Even bewust ademen.
Een kaartje trekken.
Met een kop ceremoniële cacao stil zijn.
Voelen.
Aarden.
Even thuiskomen in mezelf, midden in alle drukte.

Want misschien is dát wel de echte reis.

Niet alleen terug naar mijn roots...
Maar ook steeds weer terug naar mezelf.

Ik hoop dat de komende dagen wat meer ruimte brengen om stil te staan. Om alles wat ik zie, voel en beleef echt binnen te laten komen.

En tot die tijd herinner ik mezelf eraan dat innerlijke rust niet altijd ontstaat wanneer alles om je heen stil is, maar soms ontstaat ze juist wanneer je, midden in de drukte, heel even bewust thuiskomt bij jezelf. 🤎

Want de plek waar we nu verblijven is een echt paradijs 🥰.

Herken jij dat? Dat je op vakantie soms pas beseft hoeveel je eigenlijk altijd "aan" staat?