Ang-gulo

“Parehong P**a ang Sugat, Pero Bakit Nag-aaway ang mga Sugatan?”

(Anggulo Commentary)

Sa gitna ng tumitinding krisis sa Pilipinas — inflation, corruption, political dynasties, attacks on activists, at lumalalang kahirapan — dapat sana iisa ang direksyon ng mga progresibong partido.

Pero ngayon, tila mas maingay pa ang banggaan ng Akbayan at Makabayan kaysa sa banggaan nila laban sa sistemang matagal na nilang kinakalaban.

And honestly?
That’s the tragedy.

Because whether you agree with them or not, parehong progresibong kilusan ang dalawang kampo. Pareho silang naniniwala sa karapatang pantao, social justice, labor rights, at gobyernong may pananagutan. Pareho nilang kinakalaban ang elitismo, abuso ng kapangyarihan, at kulturang nagpapayaman sa iilan habang nilulubog sa hirap ang masa.

Same enemy.
Same wounds.
Same dream for the country.

Pero sa halip na maging magkakampi, minsan parang mas tinitingnan nila ang isa’t isa bilang kompetisyon — kung sino ang “mas tunay” na progresibo, sino ang “mas makabayan,” sino ang “mas may moral ascendancy.”

And in the process, the real enemy watches comfortably from a distance.

Habang nagdedebate ang progresibo kung sino ang tama sa strategy o ideology, tuloy-tuloy lang ang political dynasties sa paghawak ng kapangyarihan. Tuloy-tuloy lang ang korapsyon. Tuloy-tuloy lang ang sistema na pareho naman nilang gustong baguhin.

Minsan nakakalimutan natin:
movements don’t collapse only because of oppression. Sometimes, they collapse because of division.

The sad part is, parehong may valid points ang bawat side.
Akbayan believes in working within broader democratic coalitions and institutional reforms.
Makabayan pushes for more militant, mass-oriented resistance against systemic oppression.

Magkaiba ang taktika — pero hindi naman magkaiba ang pangarap.

Kaya nakakalungkot kapag ang dapat sana’y solidarity, nagiging superiority contest. Kapag ang kapwa progresibo ay hindi na tinitingnan bilang ally sa laban, kundi obstacle sa influence.

Because the truth is:
the poor don’t care who wins the ideological argument on Twitter.
The workers don’t benefit from leftist infighting.
The hungry don’t eat political ego.

At sa dulo ng araw, habang abala ang progresibong kilusan sa internal fractures, ang status quo ang tunay na nananalo.

Maybe the real challenge for progressive politics today is not proving who is the “purest.”
Maybe it’s learning how to fight side by side without destroying each other first.

Because a divided movement cannot heal a divided nation.

“𝗕𝗮𝘁𝗮𝘀 𝘀𝗮 𝗣𝗮𝗽𝗲𝗹, 𝗗𝗮𝗵𝗮𝘀 𝘀𝗮 𝗧𝗮𝗼.”

Enero 24 sa Brgy. Bitnong, Nueva Vizcaya: habang may Writ of Preliminary Injunction para pigilan ang pagmimina ng Woggle Corporation, ang binuwag ay ang barikada ng komunidad—hindi ang operasyon ng kumpanya. Anim na kababaihang katutubo at senior citizens ang inaresto; dalawa ang isinugod sa ospital.

Kung ang batas ay para sa hustisya, bakit ang napaparusahan ay ang nagtatanggol sa lupa?
Kapag negosyo ang kausap ng estado, ang karapatan ng mamamayan ang unang nasasagasaan.