Bea

✧ Zanim głos stanie się dźwiękiem, jest opowieścią zapisaną w ciele...

✧ Before a voice becomes sound, it is a story written in the body…

— ❤︎ —

"THE VOICE" with URIA TSUR
♾️ Premierowa edycja za nami.
4 dni razem.

Fotografie: Nomada Skaii
Miejsce: Turkusowa Wyspa
Produkcja: Dreamersland
Producent kreatywny: Bea

Dziękujemy! Kłaniamy się nisko.
Dramaturgia tej opowieści chwyta za serce... Gdy bohater w swej podróży odzyskuje głos i wyśpiewuje nim siebie...

Do zobaczenia na drugiej edycji. ★

🇵🇱 / 🇬🇧 Sen nocy letniej ... w Dreamerslandowym wydaniu... 🔥 Liquid Bloom Live in Warsaw i taniec ... który nie miał końca...

A czy ktoś z Was zamarzył choć przez chwilę, by te 3:45 z tropikalnej nocy w Polsce przeżyć jeszcze raz, i... jeszcze raz?

Jak wiecie marzenia są naszą domeną, więc wyczekujcie pamiątki z tej podróży... Takiej, dzięki której za każdym razem gdy zapragniecie... znajdziecie się ponownie w otuleniu muzyki maestro Liquid Bloom ♾️

Photo niezastąpiony Dreamers: Sebastian Janicki, czyli Nomada Skaii 🙌🏽 pokłony Seba! 🤯

---- english

A Midsummer Night’s Dream... the Dreamersland way... 🔥
Liquid Bloom Live in Warsaw, and a dance that simply refused to end...

Did any of you, even for a moment, dream of living those 3 hours and 45 minutes of a tropical night in Poland all over again... and again?

As you know, dreams are our domain, so keep your eyes open for a keepsake from this journey... one that will take you back, whenever you wish, into the embrace of maestro Liquid Bloom’s music. ♾️

Photo by the irreplaceable Dreamer: Sebastian Janicki, aka Nomada Skaii 🙌🏽Deep bows, Seba! 🤯

Dzień dobry, Marzyciele!

Dziś nostalgicznie wracam do zakamarków
I Rozdziału opowieści o Dreamersach i Krainie Dreamersland. Ach, co to był za czas! Tak, to naprawdę się wydarzyło. Pięć odcinków pierwszego rozdziału było jedną z najpiękniejszych przygód zanurzonych w sztuce, muzyce, ogniu i spotkaniu.

A najlepsze wciąż przed nami... 🔥❤️

Królowa Deya Dova zatrzymała mnie dziś na dłużej. Niech ten niezwykły performance umili czas także Wam...

𝐖𝐢𝐝𝐳𝐢𝐦𝐲 𝐬𝐢ę 𝐧𝐚 𝐏𝐨𝐥𝐚𝐧𝐢𝐞 𝐳𝐚 𝟑𝟗𝟓 𝐝𝐧𝐢 🙌🏽😎

Deya Dova Live at Dreamersland Festival 2024 Deya Dova Live at Dreamersland Festival 2024 Poland. The European l...

DREAMERSLAND TOUR 2026

Dołącz do nas:

⫷ Liquid Bloom l 26.06.2026 l Kultura Wysoka l Warszawa
https://dreamerslandproduction.eu/produkt/liquid-bloom/

⫷ THE VOICE: Premiere Edition by Uria Tsur & Dreamersland
9-12.07.2026 Turkusowa Wyspa
https://dreamerslandproduction.eu/the-voice/

⫷ MAOK l 12.09.2026 l Sala Redutowa l Bielsko-Biała
https://dreamerslandproduction.eu/produkt/maok-bielsko-biala/

⫷ DEEP FOREST l 25.09.2026 l Kultura Wysoka l Warszawa
https://dreamerslandproduction.eu/produkt/deep-forest/

⫷ Reinhardt Buhr l 10.10.2026 l Kultura Wysoka l Warszawa
https://dreamerslandproduction.eu/produkt/reinhardt-buhr/

⫷ Yaima l 16.10.2026 l Kultura Wysoka l Warszawa
https://dreamerslandproduction.eu/produkt/yaima-warszawa/

⫷ Poranguí l 31.10 - 1.11. 2026 l Warszawa
https://dreamerslandproduction.eu/porangui/

Ciąg dalszy nastąpi....

Żałoba...

Człowiekiem stajemy się w drodze. W dotyku chwil. W poszerzeniu, które przychodzi w fundamentalnych momentach - nie wtedy, kiedy wszystko jest jasne i poukładane, lecz wtedy, kiedy życie zatrzymuje nas w miejscu, którego nie wybieramy.

Nie wiem...czy istnieje jedna prawda o żałobie.

Kultura próbuje ją opisać, nadać jej ramy, etapy, czas. W różnych miejscach świata, na różne sposoby, tworzy opowieść o tym, czym jest i jak długo „powinna” trwać. Jak się ją przechodzi czy celebruje. Jakby była próbą oswojenia czegoś tak głębokiego i indywidualnego poprzez nazwanie i stworzenie zasad.

A jednak to nie działa… Albo działa tylko czasem. Tylko dla niektórych.

Bo kiedy naprawdę dotykasz żałoby, wiesz, że nie mieści się ona w żadnych ramach. I dla każdego jest czymś innym.
Wiem tylko, że dla mnie zaczęło się to już w doświadczeniu towarzyszenia, na skraju jego życia, jego opowieści. W byciu obok. W byciu tam z najbliższymi. W towarzyszeniu i przeżywaniu misterium śmierci. W trzymaniu za rękę w chwili, która jest jednocześnie bardzo cicha i ostateczna.

To doświadczenie zostaje.

Jest ze mną od tych dwóch miesięcy codziennie.

Nie jako wspomnienie, ale jako coś, co zmienia sposób widzenia świata. Pogłębia go. Poszerza spektrum smaków tego, czym jest życie i czym jest bycie człowiekiem. Uczę się tego niezmiennie…

Każdego poranka jest moment, w którym przez ułamek sekundy wszystko jest jeszcze jak dawniej - a potem przychodzi przypomnienie. Ciche, ale niepodważalne. To naprawdę się wydarzyło. I moje ciało wciąż się tego uczy. Szuka miejsca, by pomieścić raz za razem tę informację i to co z nią się każdorazowo wydarza.

Nie rozum. Ciało. W tych miejscach, które reagują szybciej niż myśl. W drobnych chwilach, które pękają jak szkło — niemal bezgłośnie — a jednak zostawiają ślad...

I właśnie z tych kawałków coś się układa. Nie w całość, która przywraca to, co było. Ale w coś innego… Fragmenty szkła łączą się w nową mozaikę. To witraż - tak to widzę. Przez który przelatuje światło myśli.

Złożony z wielu fragmentów - różnych kolorów, różnych faktur, różnych chwil które z czasem zaczynają tworzyć coraz bardziej złożone spektrum widzenia. Światło przechodzi przez pamięć i zmienia jej barwę. Oświetla. Maluje.

Widzę go w tych pryzmatach. Może tam go szukam. W dzieciach, jego wnukach. W sobie, w moich wadach i zaletach. W mojej siostrze Madzi, są tak podobni.
I w tych powracających obrazach, które przez lata były gdzieś przykryte codziennością.

Jak nauka jazdy na rowerze z patykiem przyczepionym do niebieskiego rowerku „Pinokio”. Jak momenty, kiedy towarzyszył mi w ważnych chwilach, gdy zdawałam egzaminy i czekał z czekoladą na zewnątrz. Jak chwila, kiedy zakochana wyprowadzałam się z domu w wieku osiemnastu lat i powiedział spokojnie do roztrzęsionej mamy moim pomysłem: „Pozwól jej. Będzie jej źle, to wróci.” To stworzyło ogromny fundament poczucia bezpieczeństwa na całe kolejne lata życia.
Jak to, w jaki sposób rysował dziwaczne postaci. Jak piekł mięso na święta. Jak kupił mi zieloną sukienkę, kiedy miałam siedem lat. Jego śmiech. Zabawne piosenki z wojska. Gwizdanie na gołębie. Sposób w jaki jeździł na rowerze. Opowieści historyczne, w tym bohaterskie o jego ojcu, moim dziadku - który z Armią Andersa walczył i przeszedł przez Monte Cassino i Bliski Wschód, który był ranny, a jednak wrócił. I dzięki temu żył mój tata. I ja. I moje dzieci.

To wszystko wraca. Powtarzam to sobie, by mogło być żywe.

Co ciekawe, za każdym razem w moim wnętrzu ma około czterdziestu lat. Jest młody, sprawny, zadziorny. Ma w sobie tyle życia i spokoju. Zamyślenia...

Jakby nasza pamięć miała swoją własną inteligencję.

Jakby życie oddawało to, co kiedyś zostało zapisane, kawałek po kawałku. W tym właśnie czasie. W czasie żałoby, którą poznaje.

Te wspomnienia są jak prezenty.

Rozpakowuję je powoli. Z czułością. Często ze łzami.

I w tej miękkości uczę się być dalej córeczką tatusia, bez jego fizycznego spojrzenia czy rozmowy. Uczę się.

Może właśnie w tym jest jej cicha prawda, wpisana w ludzkie istnienie. Każdego z nas to spotyka. I że w tym doświadczeniu, choć tak osobnym, intymnym, rozpoznajemy siebie nawzajem jako ludzie.

Na końcu pożegnania, które napisałam na ceremonię pogrzebową, było zdanie: "Powierzamy go Bogu, wierząc, że miłość jest silniejsza niż śmierć."

Nie wiem, czy to jest prawda którą można udowodnić. Ale wiem, że to jest coś, co sprawdzam każdego dnia. Bo jeśli coś w nas naprawdę nie znika mimo pęknięcia, mimo braku, mimo ostateczności, to właśnie to.

Miłość.
Dotykam jej głębiej niż kiedykolwiek.
Miłość.

Z pokłonem dla Waszych "momentów" bycia człowiekiem. Myśli dzisiejszego poranka ubrane w słowa. By nie uleciały w zapomnienie.

Bea