RID89

Link do kanału na grafice i w komentarzu.

RHS RAPORT #5

[AKTUALIZACJA DOKUMENTACJI – PACJENT "RID"]

Od czasu ostatniej obserwacji nastąpiło gwałtowne pogorszenie stanu psychicznego pacjenta.

Kontakt z rzeczywistością pozostaje częściowo zachowany wyłącznie podczas rozmów na temat muzyki. W pozostałych obszarach pacjent wykazuje nasilające się zaburzenia identyfikacji osób oraz własnej tożsamości.

Twierdzi, że ludzie nie posiadają twarzy.
Według jego relacji każda napotkana osoba nosi jedynie jedną z wielu „masek”, które mają ukrywać prawdziwe intencje.Pacjent utrzymuje, że nauczył się rozpoznawać ich znaczenie.

W trakcie badania wielokrotnie wskazywał puste miejsca w pomieszczeniu, przypisując im nazwy zwierząt.Nie reagował na zwracanie uwagi, że w gabinecie nikogo poza personelem nie ma.

Zaobserwowano wyraźne objawy paranoi oraz postępującej depersonalizacji.

Pacjent twierdzi, że od kilku dni słyszy ten sam komunikat podczas każdej rozmowy telefonicznej.
Nie potrafi odtworzyć jego treści.

Personel zwrócił uwagę, że pacjent coraz częściej przerywa wypowiedzi, jakby oczekiwał potwierdzenia od kogoś znajdującego się poza polem widzenia.

RHS RAPORT #4

[AKTUALIZACJA DOKUMENTACJI – PACJENT RID]

Od ostatniej obserwacji nastąpiła wyraźna zmiana w przebiegu zaburzeń.

Pacjent utrzymuje, że został wybrany do wykonywania bliżej nieokreślonych „zadań”, przekazywanych za pośrednictwem starego telefonu komórkowego niewiadomego pochodzenia.

Twierdzi, że urządzenie nie posiada karty SIM ani źródła zasilania, mimo to regularnie odbiera wiadomości głosowe. Według relacji pacjenta, ich autorami są nieżyjący od wielu lat przedstawiciele amerykańskiej sceny hip-hopowej.

Pacjent, nie wykazuje wątpliwości co do autentyczności tych kontaktów.

Próby racjonalizacji spotykają się z irytacją, oraz stwierdzeniami, że:

"Martwi mają więcej do powiedzenia niż żywi."

W rozmowie wielokrotnie powraca motyw „obrony kultury”, który w ocenie badającego stopniowo zaczyna przyjmować formę urojeń o charakterze misyjnym. Pacjent twierdzi, że otrzymywane wiadomości zawierają adresy osób „szkodzących rapowi”, jednak odmawia ujawnienia ich treści.

Na pytanie, dlaczego właśnie on otrzymuje te instrukcje, odpowiedział jedynie:

"Bo jeszcze pamiętam, czym to wszystko miało być."

Zaobserwowano również pierwsze oznaki możliwych omamów słuchowych. Pacjent przyznaje, że coraz częściej słyszy głosy dochodzące z sąsiedniego pokoju. Nie uważa ich jednak za objaw choroby. Twierdzi, że należą do jego „przyjaciół”, którzy pomagają mu podejmować właściwe decyzje.

Podczas końcowej części badania wielokrotnie odwracał wzrok w stronę zamkniętych drzwi gabinetu, jakby oczekiwał czyjegoś nadejścia.

RHS RAPORT #3
[DOKUMENTACJA UZUPEŁNIAJĄCA]

Pacjent ponownie odmówił podania danych osobowych.

Dzisiejsze spotkanie przebiegało spokojnie do momentu, w którym sam poruszył temat „pewnego znajomego ze wsi”. Zaznaczył kilkukrotnie, że nie opowiada o sobie, a jedynie przytacza historię zasłyszaną wiele lat temu.

Według relacji pacjenta mężczyzna, którego dotyczy opowieść, miał po śmierci żony całkowicie wycofać się z życia społecznego. Pacjent określił go jako człowieka „żyjącego tylko z przyzwyczajenia” oraz „chodzący grób”.

W dalszej części spotkania pacjent opisał serię wydarzeń o skrajnie makabrycznym charakterze. Relacja była niezwykle szczegółowa, miejscami wręcz reporterska. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że podczas opowiadania pacjent nie wykazywał oznak obrzydzenia ani lęku. Przeciwnie – sprawiał wrażenie zafascynowanego.
W pewnym momencie stwierdził:

„Ludzie zrobią wszystko, żeby jeszcze raz usłyszeć głos tych, których stracili.”

Po wypowiedzeniu tych słów pacjent zamilkł na blisko minutę.

Zauważono wyraźne spowolnienie psychoruchowe, chwilowe zawieszenie uwagi oraz trudny do zinterpretowania uśmiech, który pojawił się podczas omawiania motywu żałoby.

Na pytanie, czy wierzy w prawdziwość przedstawionej historii, odpowiedział:

„Nie wiem. Ale gdyby była prawdziwa, większość ludzi postąpiłaby dokładnie tak samo.”

Pod koniec wizyty pacjent zapytał, czy istnieją granice, których człowiek nie przekroczy z miłości.
Nie oczekiwał odpowiedzi.

[ZALECENIA]

— Kontynuować obserwację. — Zwrócić uwagę na postępującą fascynację tematyką śmierci i utraty.

— Podczas kolejnych spotkań wrócić do motywu „znajomego”, gdyż pacjent może wykorzystywać tę historię do pośredniego opisywania własnych przeżyć.

Notatka własna:

Po wyjściu pacjenta przez dłuższą chwilę zastanawiałem się nad jego ostatnim pytaniem.
Nie jestem pewien, czy istnieje odpowiedź, która nie byłaby niepokojąca.

RHS RAPORT #2
[UZUPEŁNIENIE DOKUMENTACJI]

Pacjent zgłosił się na sesję w stanie silnego pobudzenia psychoruchowego.

Przez większość spotkania unikał kontaktu wzrokowego z personelem, koncentrując uwagę na lustrze znajdującym się w gabinecie.
Na pytanie o przyczynę odpowiedział:
„On znowu zaczął mówić.”

Nie stwierdzono obecności osób trzecich.
Pacjent utrzymywał jednak, że od kilku miesięcy prowadzi nieustanny konflikt z „drugą stroną lustra”.

Według jego relacji podmiot ten posiada identyczną wiedzę, wspomnienia oraz słabości, jednak wykorzystuje je wyłącznie w celu wywoływania poczucia bezwartościowości.

W trakcie wywiadu pacjent wielokrotnie używał terminologii militarnej. Opisywał codzienne funkcjonowanie jako:
„wojnę pozycyjną”
„oblężenie”
oraz
„wieczny beef bez zawieszenia broni”.
Zapytany o przeciwnika wskazał własne odbicie.
Następnie stwierdził:
„Nikt nie zna mnie tak dobrze jak ten skurwiel.”

W dalszej części rozmowy pacjent opisywał powtarzające się epizody, podczas których odczuwa przymus zasłaniania luster w mieszkaniu.

Według jego słów:
„Za długo patrzy i zaczyna mu się wydawać, że może wyjść.”

Podczas sesji nie zaobserwowano zachowań agresywnych. Odnotowano jednak kilkukrotne zaciskanie szczęk oraz pięści.

W momencie zakończenia spotkania pacjent poinformował personel, że konflikt prawdopodobnie nigdy nie zostanie zakończony.
Na pytanie dlaczego nadal podejmuje walkę odpowiedział:
„Bo jeśli przestanę walczyć, to wygra.”

Po opuszczeniu gabinetu personel odnotował uszkodzenie lustra znajdującego się na ścianie.
Pęknięcie przebiegało dokładnie przez środek tafli.
Nie ustalono przyczyny uszkodzenia.

Zalecana dalsza obserwacja.

RHS RAPORT #0

[FRAGMENT RAPORTU PSYCHIATRYCZNEGO]

Pacjent zgłosił się na konsultację
w związku z nawracającymi epizodami halucynacyjnymi oraz napadami agresji.

Przedstawia się jako r***r „RID”. Nie podaje danych osobowych ani innego imienia.

W trakcie wywiadu obserwuje się zaburzenia
tożsamości. W trakcie rozmowy odnosi się do siebie w liczbie mnogiej. Na pytanie „kim jesteście?” odpowiada: „to zależy, kto aktualnie słucha”.

Pacjent utrzymuje, że słyszy głosy. Początkowo opisywał je jako obce. Obecnie twierdzi, że należą do niego. Według jego słów – wydają polecenia
związane z nagrywaniem utworów.

Treść tych poleceń dotyczy projektu
określanego jako:

„RAP HORROR STORIES”

Obraz kliniczny sugeruje zaburzenia
o charakterze paranoidalnym. W trakcie sesji pacjent kilkukrotnie zwracał się w stronę pustej przestrzeni, tak jakby stał tam ktoś jeszcze.

Zalecana dalsza obserwacja.