𝐁𝐙- 𝐛𝐣𝐲𝐱𝐬𝐳𝐝 มดเคียงฝัน

◦•●◉✿ ความรักเจ้าเอย ✿◉●•◦ ...............ตอนที่ 80 ...........
ไปไหนก็มีคนคอยดูแล

เช้าวันต่อมา…
แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องพัก เสียงผู้คนและทีมงานที่กำลังเตรียมตัวทำงานดังแว่วอยู่ด้านนอก บรรยากาศของกองถ่ายเริ่มคึกคักตั้งแต่เช้า
หลังจากอี้ป๋อพาเซียวจ้านมาที่กองถ่ายด้วยกัน บรรยากาศรอบตัวก็ดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ
เซียวจ้านนั่งอยู่ในห้องพักส่วนตัว อ่านบทเงียบ ๆ เขาพยายามจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือในมือ แม้บางครั้งจะเผลอหยุดอ่านแล้วทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด ขณะที่อี้ป๋อต้องออกไปถ่ายทำ
แต่วันนี้มีอีกคนหนึ่งที่คอยอยู่ไม่ห่างจากเขา
“บอสจ้านครับ น้ำครับ”
เลอเกอยื่นขวดน้ำให้พร้อมรอยยิ้มสุภาพ
เซียวจ้านเงยหน้าจากบทแล้วรับมา ความเย็นจากขวดน้ำช่วยให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย
“ขอบคุณนะ”
“ไม่เป็นไรครับ”
เลอเกอยืนอยู่ตรงประตูอย่างเป็นระเบียบ สายตากวาดมองรอบพื้นที่เป็นระยะ ทั้งทางเดินหน้าห้อง ผู้คนที่เดินผ่าน และทีมงานที่เข้าออกบริเวณใกล้เคียง เขาดูเหมือนคนที่ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองเผลอไผล แม้เพียงชั่วครู่
เซียวจ้านมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม
“นายไม่ต้องไปดูอี้ป๋อเหรอ?”
“หน้าที่ผมคือดูแลเฮียป๋อครับ”
“แล้วตอนนี้?”
เลอเกอยิ้มเล็กน้อย “ตอนนี้เฮียป๋อสั่งให้ผมดูแลบอสจ้าน”
เซียวจ้านชะงัก ปลายนิ้วที่กำลังเปิดหน้าบทหยุดนิ่งไป
“เขาสั่ง?”
“ครับ”
“พูดว่าอะไร?”
เลอเกอทำเสียงเลียนแบบอี้ป๋ออย่างจริงจัง สีหน้าเคร่งขรึมจนดูคล้ายเจ้าตัวอย่างน่าประหลาด
“พี่จ้านอยู่คนเดียวไม่ได้ เลอเกอไปดูแลพี่จ้านให้ดี”
เซียวจ้านหลุดหัวเราะทันที เสียงหัวเราะของเขาทำให้บรรยากาศเงียบ ๆ ในห้องผ่อนคลายลง
“เขาพูดแบบนั้นจริงเหรอ?”
“ประมาณนั้นครับ”
“แล้วนายไม่เบื่อหรือไง?”
“ไม่ครับ” เลอเกอตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
“งานผมคือดูแลความปลอดภัยอยู่แล้ว”
เซียวจ้านยิ้ม ก่อนก้มกลับไปอ่านบทต่อ แต่คราวนี้มุมปากของเขายังคงยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกถึงคนที่ฝากคำสั่งนี้เอาไว้
แต่เขาไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกัน…
ด้านนอกกองถ่ายมีแฟนคลับบางส่วนที่มารออยู่บริเวณพื้นที่ที่สามารถมองเห็นทีมงานได้ พวกเขายืนอยู่ห่าง ๆ อย่างระมัดระวัง บางคนถือของขวัญ บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพบรรยากาศโดยรวม แต่ก็พยายามไม่เข้าใกล้พื้นที่ทำงานมากเกินไป
และในช่วงพักกลางวัน…
กลิ่นอาหารจากพื้นที่รับประทานอาหารลอยมาตามลม เสียงพูดคุยของทีมงานดังสลับกับเสียงหัวเราะเป็นระยะ เซียวจ้านเดินออกมาจากห้องพักพร้อมเลอเกอ โดยในมือยังถือบทที่อ่านค้างเอาไว้

อี้ป๋อที่เพิ่งถ่ายฉากเสร็จก็เดินเข้ามาสมทบ เขายังสวมชุดจากฉากอยู่เล็กน้อย เส้นผมมีเหงื่อชื้นจากการทำงาน แต่ทันทีที่เห็นเซียวจ้าน สีหน้าเหนื่อยล้าของเขาก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
“พี่ หิวหรือยังครับ?”
“หิวแล้ว”
“ไปกินข้าวกัน”
ทั้งสามเดินเข้าไปยังพื้นที่รับประทานอาหารของกองถ่าย โต๊ะหลายตัวถูกจัดเรียงไว้สำหรับทีมงาน บางโต๊ะมีคนจับจองจนเต็มแล้ว เสียงช้อนกระทบจานและเสียงสนทนาดังอยู่รอบด้าน
อี้ป๋อเลื่อนเก้าอี้ให้เซียวจ้านนั่ง ก่อนนั่งลงข้าง ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ
“กินอันนี้ครับ”
เขาตักอาหารใส่จานให้ทีละอย่าง เลือกเฉพาะเมนูที่คิดว่าเซียวจ้านน่าจะกินได้ และคอยมองดูว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าพอใจหรือไม่
เซียวจ้านมองการกระทำของเขาแล้วเลิกคิ้ว
“ฉันตักเองได้”
“รู้ครับ”
“แล้วนายจะตักทำไม?”
“อยากทำ”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เซียวจ้านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอ็นดู
“นายดูแลฉันเหมือนเด็กเลย”
“ก็พี่เป็นคนที่ผมต้องดูแลนี่ครับ”
น้ำเสียงของอี้ป๋อเรียบง่าย แต่แววตากลับจริงจังจนเซียวจ้านไม่รู้จะเถียงอะไรต่อ
เลอเกอที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้แต่หันหน้าหนี พยายามทำเป็นสนใจบรรยากาศรอบตัวแทนภาพตรงหน้า “ผมไม่เห็นอะไรนะครับ”
เซียวจ้านหันไปมอง “เลอเกอ!”
“ครับ?”
“นายยิ้มอะไร?”
“เปล่าครับ”
อี้ป๋อหัวเราะเบา ๆ ก่อนตักอาหารให้เซียวจ้านอีกคำ
“ปล่อยเขาเถอะครับ”
แต่ทั้งสามไม่รู้ว่าในระยะไกล…
มีโทรศัพท์มือถือบางเครื่องกำลังบันทึกภาพอยู่ เจ้าของโทรศัพท์พยายามยืนหลบอยู่หลังกลุ่มคนและกดถ่ายอย่างรวดเร็ว ภาพที่ได้อาจไม่ชัดเจนนัก แต่ก็เพียงพอให้คนที่ติดตามทั้งสองจดจำได้
ภาพอี้ป๋อที่นั่งกินข้าวกับเซียวจ้าน
ภาพที่อี้ป๋อตักอาหารให้ ภาพที่เซียวจ้านยิ้ม
และภาพของเลอเกอที่ยืนคอยดูแลอยู่ใกล้ ๆ

ไม่นานภาพเหล่านั้นก็ถูกส่งต่อในกลุ่มแฟนคลับ
“วันนี้เหมือนเห็นพี่จ้านอยู่ที่กองด้วย”
“เหมือนจะมากับทีมงานนะ”
“ภาพนี้ดูเหมือนกินข้าวกับอี้ป๋อเลย”
บางคนพูดคุยกันด้วยความสงสัย ขณะที่บางคนก็เลือกไม่แชร์ต่อเพราะเห็นว่าเป็นพื้นที่ทำงานและเป็นเรื่องส่วนตัว หลายคนเตือนกันให้เคารพความเป็นส่วนตัวของทั้งคู่ แม้จะรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เห็นภาพใกล้ชิดก็ตาม

ในช่วงบ่าย อี้ป๋อต้องกลับไปถ่ายทำต่อ แสงแดดด้านนอกเริ่มแรงขึ้น และทีมงานก็เรียกนักแสดงให้กลับไปเตรียมตัว
ก่อนออกจากห้อง เขาหันมาหาเซียวจ้านที่กำลังนั่งอ่านบทอยู่
“พี่อยู่กับเลอเกอนะครับ”
“รู้แล้ว”
“อย่าแอบออกไปไหน”
“ฉันไม่ได้เป็นเด็ก”
“ครับ”
อี้ป๋อยิ้ม แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความห่วงใย “แต่ผมก็ยังเป็นห่วง”
เซียวจ้านมองเขาแล้วถอนหายใจ ทว่ารอยยิ้มบาง ๆ กลับปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“ไปทำงานได้แล้ว”
“ครับ”

อี้ป๋อเดินออกไป แต่ก่อนประตูจะปิด เขายังหันกลับมามองอีกครั้ง ราวกับต้องการแน่ใจว่าเซียวจ้านยังอยู่ตรงนั้นจริง ๆ
เลอเกอจึงเลื่อนเก้าอี้มานั่งไม่ไกลนัก เขาวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะและคอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบห้อง
“บอสจ้านครับ”
“หืม?”
“เฮีบป๋อสั่งไว้หลายอย่างมากครับ”
“อะไรอีก?”
“ถ้าบอสจ้านหิว ให้หาอาหาร”
“อืม”
“ถ้าง่วง ให้พัก”
“อืม”
“ถ้าไม่สบาย ให้บอก”
“อืม”
เลอเกอหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังทบทวนคำสั่งทั้งหมดในหัว
“แล้วถ้าบอสจ้านอยากออกไปเดินเล่น…”
เซียวจ้านเลิกคิ้ว “ให้ผมตามไปด้วยครับ”
เซียวจ้านหัวเราะออกมาเบา ๆ
“เขาคงกลัวฉันหายจริง ๆ”
เลอเกอพยักหน้าอย่างจริงจัง “มากครับ”
“รู้ไหมว่าทำไม?”
“เพราะเฮียป๋อเป็นห่วงบอสจ้านมากครับ”
เซียวจ้านไม่ได้ตอบ เขาเพียงยิ้มเล็ก ๆ แล้วก้มอ่านบทต่อ ทว่าคำพูดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในใจ
---
ช่วงค่ำ…
ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเข้ม แสงไฟจากกองถ่ายส่องสว่างไปทั่วบริเวณ ทีมงานทยอยเก็บอุปกรณ์และเตรียมย้ายสถานที่ถ่ายทำไปยังโรงแรมที่จัดไว้สำหรับนักแสดงและทีมงาน
เซียวจ้านได้รับอนุญาตให้พักอยู่ที่นั่นด้วย เพราะอี้ป๋อยังมีงานต่อในวันรุ่งขึ้น การเดินทางกลับไปกลับมาจะทำให้เขาเหนื่อยเกินไป และอี้ป๋อเองก็ไม่อยากให้เขาต้องอยู่คนเดียวในช่วงที่ยังมีคนให้ความสนใจอยู่มาก
ระหว่างเดินเข้าโรงแรม เซียวจ้านพยายามเดินอยู่ด้านหลังทีมงาน เขาสวมหมวกและหน้ากากเพื่อ ปกปิดใบหน้า แต่ถึงอย่างนั้น ท่าทางและรูปร่างของเขาก็ยังทำให้บางคนรู้สึกคุ้นตา
เสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นจากอีกฝั่ง
“นั่นเซียวจ้านหรือเปล่า?”
“เหมือนนะ…”
“ใช่เขาหรือเปล่า?”
โทรศัพท์บางเครื่องถูกยกขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงจากหน้าจอสว่างวาบในความมืด
เลอเกอเห็นก่อนจึงเดินขยับเข้ามาบังมุมเล็กน้อย เขาไม่ได้แสดงท่าทีรุนแรง เพียงยกมือขึ้นอย่างสุภาพเพื่อขอความร่วมมือ
“ขอความร่วมมือไม่ถ่ายภาพในพื้นที่ส่วนตัวนะครับ”
แฟนคลับบางคนลดโทรศัพท์ลงทันที บางคนพยักหน้าและถอยออกไปเล็กน้อย
เซียวจ้านหันไปมองเลอเกอ
“ขอบคุณ”
“หน้าที่ครับ”

เมื่อเข้าห้องพักแล้ว เซียวจ้านวางกระเป๋าลงข้างโซฟา ก่อนถอดหมวกและถอนหายใจยาว ความเหนื่อยจากการเดินทางและเหตุการณ์ตลอดทั้งวันเริ่มแสดงออกมาอย่างชัดเจน
“วันนี้ดูวุ่นวายกว่าที่คิดนะ”
เลอเกอพยักหน้า “ช่วงนี้คนสนใจเรื่องของเฮียป๋อกับบอสจ้านเยอะครับ”
“แล้วฉันก็ดันติดมาด้วย”
“บอสจ้านไม่ต้องคิดมากครับ”
“ฉันไม่ได้คิดมาก”
เซียวจ้านยิ้ม พลางเดินไปนั่งลงริมหน้าต่าง
“แค่รู้สึกว่าชีวิตนายสองคนวุ่นวายดี”
เลอเกอหัวเราะ “ผมชินแล้วครับ”

ไม่นานอี้ป๋อก็โทรมา เสียงเรียกเข้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้อง เซียวจ้านหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ
“ว่าไง?”
“ถึงห้องแล้วหรือยังครับ?”
“ถึงแล้ว”
“เลอเกออยู่ด้วยไหม?”
“อยู่”
อี้ป๋อถอนหายใจอย่างโล่งอก เสียงของเขาฟังดูเหนื่อยจากการทำงาน แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความห่วงใย
“ดีครับ”
“นายถามเหมือนฉันหายไปไหน”
“วันนี้มีคนถ่ายรูปพี่ด้วยใช่ไหมครับ?”
เซียวจ้านนิ่งไปเล็กน้อย เขาเหลือบมองเลอเกอที่กำลังตรวจดูข้อความในโทรศัพท์
“เห็นแล้วเหรอ?”
“ทีมงานส่งมาให้ดูครับ”
“ก็แค่รูปกินข้าว”
“ผมรู้ครับ” เสียงอี้ป๋อนุ่มลง “ผมแค่ไม่อยากให้พี่รู้สึกไม่สบายใจ”
เซียวจ้านยิ้ม แม้ปลายสายจะมองไม่เห็น “ฉันไม่เป็นไร”
“จริงนะ?”
“จริง”
“ถ้ามีอะไรบอกผม”
“รู้แล้ว”
“แล้วกินข้าวหรือยัง?”
เซียวจ้านหลุดหัวเราะ “ถามอีกแล้ว”
“ก็ผมห่วง”
“กินแล้ว”
“ดีครับ”
“นายล่ะ?”
“ยังครับ”
“ไปกินเลย”
“ครับ”
ก่อนวางสาย อี้ป๋อเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงรอบตัวเขาค่อย ๆ เบาลง เหมือนกำลังหามุมสงบเพื่อพูดบางอย่าง
“พี่…”
“หืม?”
“ขอบคุณที่มาหาผมนะ”
เซียวจ้านยิ้ม ความรู้สึกอบอุ่นค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมาในอก
“ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ”
“เรื่องอะไร?”
“ที่นายไม่ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว”
ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนอี้ป๋อจะพูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ผมจะไม่ปล่อยครับ”
---
หลายวันผ่านไป…
ทริปที่เซียวจ้านตามอี้ป๋อไปทำงานก็จบลง ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้อยู่ใกล้กันผ่านไปอย่างรวดเร็ว แม้จะมีทั้งความวุ่นวายจากงานและสายตาของผู้คน แต่ทั้งสองก็ยังได้ใช้เวลาร่วมกันในแบบของตัวเอง
ถึงเวลาที่ทั้งสองต้องกลับเข้าสู่ตารางงานของตัวเอง
เซียวจ้านไม่ได้กลับไปใช้ชีวิตอยู่เฉย ๆ

ตรงกันข้าม…
ตารางงานของเขากลับเต็มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งการเดินทาง การพบปะผู้คน และกิจกรรมที่ต้องใช้ทั้งแรงกายและเวลา แต่ครั้งนี้เป็นงานที่แตกต่างออกไป
กิจกรรมเพื่อสังคม เยี่ยมชุมชน ร่วมกิจกรรมกับโรงเรียน ช่วยทาสีและวาดกำแพง ร่วมกิจกรรมการกุศล และงานสาธารณประโยชน์อีกหลายแห่ง

วันหนึ่ง เซียวจ้านกำลังยืนถือพู่กันอยู่หน้ากำแพงโรงเรียน บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยสีสันและเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ กลิ่นสีอ่อน ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นดินหลังฝนตก เสื้อยืดสีขาวของเขามีรอยสีติดอยู่หลายจุด ทั้งสีฟ้า สีเหลือง และสีแดง
“พี่จ้าน ระวังเสื้อครับ!”
ทีมงานตะโกนเตือนจากด้านหลัง
เซียวจ้านก้มมองเสื้อของตัวเอง ก่อนยกมือขึ้นดูรอยสีที่เปื้อนอยู่บนแขน
“สายไปแล้วครับ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบตัว เด็ก ๆ ที่อยู่ใกล้ ๆ พากันหัวเราะตาม บรรยากาศเต็มไปด้วยความเป็นกันเองจนเซียวจ้านเองก็อดยิ้มไม่ได้
เขาหันกลับไปมองกำแพงที่กำลังวาดอยู่ ภาพวาดยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่เริ่มเห็นเค้าโครงของท้องฟ้า ต้นไม้ และบ้านหลังเล็ก ๆ ที่เด็ก ๆ ช่วยกันออกแบบ
“ตรงนี้เติมสีอีกนิดนึง”
เด็กนักเรียนที่อยู่ข้าง ๆ ถามอย่างตื่นเต้น “พี่ครับ วาดตรงนี้ได้ไหม?”
เซียวจ้านย่อตัวลงให้ระดับสายตาเท่ากับเด็ก
“ได้สิ อยากวาดอะไร?”
“ดวงอาทิตย์ครับ”
“งั้นเอาสีนี้”
เขายื่นพู่กันให้เด็ก พร้อมช่วยประคองถ้วยสีไว้ใกล้ ๆ
“ลองวาดดู”
เด็กคนนั้นค่อย ๆ ลงสีอย่างตั้งใจ แม้เส้นจะยังไม่กลมและสีจะล้ำออกนอกขอบไปบ้าง แต่เซียวจ้านก็ไม่ได้ตำหนิ เขายืนมองพร้อมรอยยิ้มและคอยให้กำลังใจ
“เก่งมาก ค่อย ๆ เติมตรงนี้อีกนิดก็ได้”

โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นขึ้น หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมชื่อของคนที่เขาคุ้นเคย
อี้ป๋อ : วันนี้ทำอะไรครับ?
เซียวจ้านถ่ายรูปกำแพงที่กำลังวาดส่งไป ภาพนั้นมีทั้งมือของเด็ก ๆ ถ้วยสี และรอยพู่กันที่ยังไม่แห้ง
เซียวจ้าน : มาวาดกำแพงกับเด็ก ๆ
อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที
อี้ป๋อ : ใส่เสื้อเก่าใช่ไหมครับ?
เซียวจ้านมองเสื้อของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยสี
เซียวจ้าน : ใช่
อี้ป๋อ : ดีแล้วครับ
เซียวจ้าน : ทำไม?
อี้ป๋อ : เพราะดูแล้วน่าจะเลอะเยอะ
เซียวจ้านหัวเราะจนเด็กที่อยู่ข้าง ๆ หันมามอง
เซียวจ้าน : นายเป็นห่วงอะไรแปลก ๆ
อี้ป๋อ : ผมห่วงทุกอย่างครับ
เซียวจ้านกำลังจะตอบ แต่เด็กข้าง ๆ เรียกเสียก่อน
“พี่ครับ!”
“ครับ?”
“สีเลอะมือแล้วครับ”
เซียวจ้านก้มมองมือตัวเอง สีเหลืองสดเปื้อนอยู่ตรงปลายนิ้วและฝ่ามือ
“จริงด้วย”
แล้วส่งรูปมือที่เปื้อนสีให้อี้ป๋อ
อีกฝ่ายตอบกลับมา
อี้ป๋อ : เดี๋ยวกลับมาผมช่วยล้าง
เซียวจ้านยิ้มให้กับข้อความนั้น
เซียวจ้าน : นายอยู่คนละเมืองนะ
อี้ป๋อ : งั้นรอไว้ก่อนครับ
“คนอะไร…”
เซียวจ้านพึมพำพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเก็บโทรศัพท์ลงและหันกลับไปช่วยเด็ก ๆ ทาสีต่อ

หลังจากนั้น ตารางงานเพื่อสังคมของเซียวจ้านยังคงดำเนินต่อไป
บางวันเขาไปโรงเรียนและใช้เวลาพูดคุยกับเด็ก ๆ เกี่ยวกับความฝันของพวกเขา
บางวันไปชุมชน ช่วยจัดของและฟังเรื่องราวของผู้คนในพื้นที่ บางวันร่วมกิจกรรมการกุศล ท่ามกลางอาสาสมัครที่ตั้งใจทำงานไม่ต่างกัน บางวันนั่งคุยกับเด็ก ๆ และอาสาสมัครจนเวลาล่วงเลยไปโดยไม่รู้ตัว

และทุกครั้งที่มีเวลาว่าง…
โทรศัพท์จะมีข้อความจากอี้ป๋อเสมอ
กินข้าวหรือยัง,ถึงสถานที่หรือยัง,เหนื่อยไหม,พักบ้างนะ
บางครั้งเซียวจ้านก็แกล้งตอบกลับไปว่า
“ฉันโตแล้วนะ”
และอี้ป๋อก็มักตอบกลับมาเหมือนเดิม
“ผมรู้ครับ” ตามด้วยอีกหนึ่งข้อความ “แต่ผมก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี”
เซียวจ้านมองข้อความนั้นแล้วอมยิ้ม ความเหนื่อยล้าจากการทำงานเหมือนจะเบาบางลงทุกครั้งที่เห็นคำพูดเหล่านี้
ก่อนเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วหันกลับไปช่วยเด็ก ๆ ทาสีต่อ
เพราะชีวิตยังต้องเดินต่อ

งานยังต้องทำ
และสิ่งดี ๆ ที่เขาอยากทำให้กับคนรอบตัวก็ยังมีอีกมากมาย
ส่วนอีกคนหนึ่ง…
แม้จะอยู่ไกลกัน ก็ยังคอยมองอยู่เสมอ ไม่ว่าจะผ่านข้อความสั้น ๆ

สายโทรศัพท์ หรือคำถามเดิม ๆ ที่ถามทุกวัน
“วันนี้พี่เหนื่อยไหมครับ?”
และคำตอบที่เซียวจ้านชอบตอบที่สุดก็คือ
“เหนื่อยนิดหน่อย แต่มีความสุข”
เพราะเขารู้ว่า… ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะต้องเดินทางไปไกลเพียงใด หรือเผชิญกับวันที่วุ่นวายแค่ไหน

ยังมีใครบางคนคอยเป็นห่วงเขาอยู่เสมอ

พรุ่งนี้ทะเลแดงตอนรับการกลับมาของเซียวจ้านหลังเหตุการณ์227 เว๊ป A03 เวทีพระจันทร์เต็มดวง 2022
🦁🐰

หมายเหตุ: เรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงนิยายและจินตนาการของผู้แต่ง ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลจริง บุคคลสาธารณะ สถานที่จริง หรือเหตุการณ์จริง ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องสร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

ตัวถังสีเงินชุบไฟฟ้าสร้างฐานที่แข็งแกร่ง ลวดลายกระทิงคู่สุดคลาสสิกของ Red Bull โดดเด่นอยู่บนหน้ารถ แสงสีเงินเย็นเยียบเผยให้เห็นความเฉียบคมที่แฝงอยู่ การเคลื่อนไหวที่เตรียมพร้อมจะปลดปล่อยพละกำลังความเร็วที่พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

ร่วมกับนักแข่งหมายเลข 85💚 @王一博·YIBO ออกไปเผชิญหน้ากับความหลงใหลของคุณ!

ทุ่มเทให้เต็มที่และเดินหน้าต่อไปด้วยความมุ่งมั่นแน่วแน่
คุณสุดยอดมาก Red Bull พร้อมหนุนหลังคุณเสมอ
#王一博

เดลี่ #เซียวจ้าน มาพร้อมกับแสงจันทร์ที่สั่นไหวพร้อมกับเซอร์ไพรส์... 😊
@肖战 ขอให้ทุกคนสุขสันต์วันไหว้พระจันทร์ล่วงหน้า! ​​​ ❤.....

#肖战

🫂🦁 นิยาย : เพื่อนกันวันสุดท้าย 🐰🫂
ตอนที่ 13
คำพูดที่เกือบได้ยิน

เสียงโทรศัพท์ของเซียวจ้านดังขึ้นในช่วงบ่าย เขาก้มมองหน้าจอด้วยความรู้สึกสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าเป็นสายจากเพื่อนในกลุ่ม
“ฮัลโหล?”
“จ้าน นายอยู่ไหน?”
“อยู่ห้อง มีอะไรเหรอ?”
“นายยังไม่ได้ส่งงานอาจารย์ใช่ไหม? อาจารย์กำลังจะปิดรับแล้วนะ รีบเอามาส่งเลย”
เซียวจ้านชะงัก ความรู้สึกผิดแล่นวาบขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองอี้ป๋อที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ
“จริงด้วย ฉันลืมไปเลย”
“รีบมาเร็ว เดี๋ยวไม่ทัน”
“โอเค ๆ เดี๋ยวฉันไป”
เซียวจ้านวางสาย แล้วรีบลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่าทีร้อนรน
“ฉันต้องไปส่งงานอาจารย์ก่อน”
อี้ป๋อเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าแฝงความสงสัย
“ตอนนี้?”
“อืม เพื่อนโทรมาตาม บอกว่าอาจารย์กำลังจะปิดรับแล้ว”
“ให้ฉันไปด้วยไหม?”
น้ำเสียงของอี้ป๋อฟังดูเป็นห่วง ทำให้เซียวจ้านรู้สึกอุ่นวาบในอก แต่เขาก็รีบเก็บความรู้สึกนั้นไว้
“ไม่ต้องหรอก นายรออยู่ห้องก็ได้ เดี๋ยวฉันไปแป๊บเดียว”
อี้ป๋อพยักหน้า แม้แววตาจะยังจับจ้องเขาไม่วาง
“รีบไปรีบกลับ”
“รู้แล้วน่า”
เซียวจ้านคว้าแฟ้มงานแล้วรีบออกจากห้องไป หัวใจยังเต้นแรงจากความเร่งรีบ และจากสายตาของอี้ป๋อที่ติดอยู่ในความคิด
หลังจากส่งงานเสร็จ เขาก็รีบกลับมาที่หอทันที แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป กลับพบว่าภายในห้องเงียบสนิท ความเงียบนั้นทำให้ความเหนื่อยล้าถูกแทนที่ด้วยความกังวล
“อี้ป๋อ?”
ไม่มีเสียงตอบกลับ เซียวจ้านเดินเข้าไปดูทั่วห้อง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอีกฝ่าย นิ้วมือของเขากำโทรศัพท์แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ไม่นานปลายสายก็รับ
“นายอยู่ไหน?”
“อยู่ผับหลังมหาวิทยาลัย”
เสียงเพลงดังลอดเข้ามาจากปลายสาย ทำให้เซียวจ้านรู้สึกใจหายอย่างไม่มีเหตุผล
เขาขมวดคิ้ว พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ฟังดูเป็นห่วงจนเกินไป
“ผับ?”
“อืม เพื่อนลากมา”
“แล้วทำไมไม่บอกฉัน?”
คำถามหลุดออกไปเร็วกว่าที่คิด ความน้อยใจบาง ๆ แทรกอยู่ในน้ำเสียงจนเขาเองยังรู้สึกได้
“นายไปส่งงานไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่อยากกวน”
เซียวจ้านเงียบไปครู่หนึ่ง คำตอบนั้นควรทำให้เขาสบายใจ แต่กลับทำให้ในอกว่างเปล่าอย่างประหลาด
“แล้วนายจะกลับเมื่อไหร่?”
“เดี๋ยวก็กลับแล้ว นายรออยู่ห้องนะ”
“อืม”
“ฉันจะรีบกลับไปหา”
คำพูดนั้นทำให้เซียวจ้านนิ่งไปเล็กน้อย หัวใจที่กำลังขุ่นมัวพลันอ่อนลงอย่างง่ายดาย เขาเม้มริมฝีปาก พยายามซ่อนรอยยิ้มที่เกือบหลุดออกมา
“โอเค”
หลังจากวางสาย เซียวจ้านก็กลับมานั่งรออยู่ในห้อง
เขาพยายามอ่านหนังสือ พยายามดูโทรศัพท์ และพยายามไม่คิดมากว่าอี้ป๋ออยู่ที่ไหน แต่ยิ่งพยายาม ความคิดก็ยิ่งวนเวียนอยู่กับเสียงเพลงจากปลายสายและคำพูดที่อีกฝ่ายบอกว่าจะรีบกลับมา
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปอย่างช้า ๆ จนความคาดหวังในใจเริ่มเปลี่ยนเป็นความกระวนกระวาย

จนกระทั่งนาฬิกาบนผนังบอกเวลา 23:00 น.
เซียวจ้านมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังไม่มีข้อความหรือสายเรียกเข้าจากอี้ป๋อ ความผิดหวังค่อย ๆ กดทับลงบนหัวใจ ก่อนจะถอนหายใจยาว
“บอกว่าจะรีบกลับแท้ ๆ”
เขาลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุม แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าแค่ออกไปตามเพื่อน แต่ลึก ๆ แล้วเขารู้ดีว่าตัวเองกำลังเป็นห่วงมากกว่านั้น แล้วเดินออกจากห้องไป
ผับหลังมหาวิทยาลัยยังคงเต็มไปด้วยเสียงเพลงและผู้คน
เซียวจ้านเดินเข้าไปด้านใน ท่ามกลางแสงไฟสลัวและเสียงหัวเราะที่ดังระงม เขารู้สึกแปลกแยกอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะกวาดสายตามองหาอี้ป๋อด้วยความร้อนใจ ไม่นานเขาก็เห็นอีกฝ่ายอยู่ที่โต๊ะด้านในสุด
อี้ป๋อกำลังนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนหลายคน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสนุกสนานแต่สิ่งที่ทำให้เซียวจ้านหยุดชะงัก คือผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างอี้ป๋อ
มีน...!!!
คนคุยของอี้ป๋อ
หัวใจของเซียวจ้านเหมือนถูกกระชากลงไปในความมืด เขายืนนิ่ง รู้สึกถึงความเย็นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
เธอกำลังยิ้มและพูดคุยกับอี้ป๋ออย่างสนิทสนม ขณะที่อี้ป๋อก็ไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธหรือถอยห่างออกมาเลย
เซียวจ้านยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือที่กำเสื้อคลุมแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
คำว่า “ฉันจะรีบกลับไปหา” ยังคงดังก้องอยู่ในหัว
แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของเขาค่อย ๆ หนักอึ้ง ความอบอุ่นที่เคยได้รับจากคำพูดนั้นถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก
เขาไม่รู้ว่าตัวเองคาดหวังอะไร ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องรู้สึกเจ็บ
และไม่รู้ว่าทำไมการเห็นอี้ป๋ออยู่กับมีนถึงทำให้เขาอยากหันหลังหนี ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเฝ้ารอให้อีกฝ่ายกลับมาแทบทุกนาที
สุดท้ายเซียวจ้านก็เลือกทำแบบนั้น
เขาหมุนตัวแล้วเดินออกจากผับไปโดยไม่คิดจะเข้าไปทัก ความรู้สึกน้อยใจและเสียใจปะปนกันจนเขาไม่กล้าอยู่ต่อ เพราะกลัวว่าหากมองภาพนั้นนานกว่านี้ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้จะไหลออกมา
แต่ในจังหวะที่กำลังรีบเดินออกจากประตู เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของอี้ป๋อกลับหันมาเห็นเขาพอดี
อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย

“เมื่อกี้...เซียวจ้านหรือเปล่า?”

แต่เมื่อเห็นว่าเซียวจ้านกำลังเดินออกไปอย่างรีบร้อน เพื่อนคนนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
เขาเพียงมองตามแผ่นหลังของเซียวจ้านที่ค่อย ๆ หายไปจากสายตา ขณะที่ในใจเริ่มรู้สึกติดค้างบางอย่าง แต่ก็ไม่ทันได้คิดว่าความเงียบของตัวเองอาจทำร้ายใคร
โดยไม่รู้เลยว่า...
การที่เขาไม่ได้เรียกอีกฝ่ายเอาไว้ในตอนนั้น อาจทำให้ความเข้าใจผิดบางอย่างฝังลึกลงไปในใจของเซียวจ้านมากกว่าที่คิด

📕 นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคลจริงที่มีชื่อเดียวกับตัวละครในนิยาย และไม่มีความเกี่ยวข้องกับสถานที่ใด ๆ ผู้แต่งเพียงต้องการสร้างสรรค์ผลงานขึ้นจากจินตนาการของตนเอง โปรดเข้าใจและอ่านอย่างมีความสุข

#นิยายรักป๋อจ้าน
#เพื่อนกันวันสุดท้าย
#มดเคียงฝัน