Farm de Science

ข้อกำหนดใหม่ใน FSSC 22000 Additional Requirement V7 คือ 2.5.14 การสอบกลับได้ (Traceability)(Food Chain Subcategory C0)

“ เพิ่มเติมจากข้อกำหนด ISO 22000:2018 ข้อ 8.3 องค์กรต้องจัดทำ นำไปปฏิบัติ และธำรงรักษาไว้ซึ่งขั้นตอนปฏิบัติและระบบที่เหมาะสม เพื่อให้มั่นใจว่าสามารถคงไว้ซึ่ง #การสอบกลับได้ของทุกส่วนของซากสัตว์ที่สามารถบริโภคได้ จนกว่าซากสัตว์นั้นจะได้รับการพิจารณาว่า เหมาะสมสำหรับการบริโภคของมนุษย์ รวมถึง เลือดที่ใช้สำหรับการบริโภคของมนุษย์ “

ข้อกำหนดนี้ใช้กับ Food Chain Subcategory C0 ซึ่งเกี่ยวข้องกับกระบวนการจัดการสัตว์ เช่น การเชือดและการชำแหละ ก่อนที่ผลิตภัณฑ์จะได้รับการยืนยันว่าเหมาะสมสำหรับการบริโภคของมนุษย์

เช่น ไก่ 1 ตัว เมื่อเข้าสู่กระบวนการเชือดและชำแหละ ไม่ได้มีเนื้อไก่เพียงอย่างเดียวที่นำไปบริโภคได้ แต่สามารถแยกออกเป็นส่วนต่าง ๆ ที่นำไปบริโภคได้ เช่น อกไก่ , น่องไก่ , สะโพก , ปีก , เท้าไก่ , ตับ , หัวใจ , กึ๋น , เครื่องในส่วนที่บริโภคได้ ,เลือด ( หากนำไปใช้เพื่อการบริโภคของมนุษย์) เป็นต้น

ดังนั้น ระบบ Traceability ต้องไม่ติดตามเฉพาะตัวซากหลักหรือเนื้อชิ้นใหญ่เท่านั้น แต่ต้องสามารถสอบกลับทุก edible part ที่แยกออกจากสัตว์ตัวนั้นได้ด้วย เพราะหากภายหลังพบว่าไก่ Lot หนึ่งมีปัญหาด้านความปลอดภัยอาหาร เราไม่ควรตามได้เฉพาะเนื้ออกหรือน่องเท่านั้น แต่ต้องพิจารณาด้วยว่า ปีก เท้า ตับ กึ๋น หรือเลือดที่ถูกแยกออกไปนั้น ไปอยู่ที่ไหนบ้าง
•
cr : ขอบคุณเจ้าของภาพ & ข้อความ,
Ajarn Run เปลี่ยนระบบมาตรฐานให้มันง่ายและสนุก.

🐷 #เบื้องหลังราคาสุกร: ใครคือผู้คุมเกมตัวจริงในยุคที่ "ราคาประกาศ" สวนทางกับ "ราคาจริง"?
หากคุณเป็นเกษตรกรผู้เลี้ยงหมู หรือคนที่คลุกคลีอยู่ในวงการปศุสัตว์ยุคนี้ คำถามหนึ่งที่มักจะดังก้องอยู่ในใจเสมอคือ "ตกลงแล้วใครเป็นคนคุมราคาหมูกันแน่?"
ภาพสะท้อนที่ชัดเจนที่สุดของความบิดเบี้ยวในกลไกตลาดปัจจุบัน คือช่องว่างระหว่างราคาที่ถูกประกาศออกมา กับราคาที่ซื้อขายกันจริงหน้าฟาร์ม บทความนี้จะพาไปเจาะลึกความเป็นจริงที่เกิดขึ้นในระบบนิเวศของอุตสาหกรรมสุกรไทย ว่าทำไมผู้เล่นรายย่อยถึงกำลังเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด

📣 สมาคมผู้ประกาศ vs. 📉 ความเป็นจริงหน้าฟาร์ม
ในทางทฤษฎี สมาคมผู้เลี้ยงสุกรแห่งชาติ จะเป็นผู้ประเมินสถานการณ์ตลาด ต้นทุน และประกาศ "ราคาสุกรหน้าฟาร์ม" เพื่อใช้เป็นเกณฑ์อ้างอิงให้เกษตรกรทั่วประเทศ แต่ในทางปฏิบัติ ราคาประกาศนี้กลับกลายเป็นเพียง "ตัวเลขในอุดมคติ"

⚠️ ช่องว่างแห่งความจริง: ราคาประกาศอาจอยู่ที่ 70 บาท/กิโลกรัม แต่เมื่อถึงเวลาจับหมูขายจริง เกษตรกรรายย่อยในพื้นที่กลับถูกกดราคา หรือต้องยอมขายในราคาเพียง 60 - 62 บาท/กิโลกรัม

สาเหตุที่ช่องว่างนี้กว้างขึ้นเรื่อยๆ เป็นเพราะราคาประกาศไม่มีผลผูกพันทางกฎหมาย และตลาดที่แท้จริงถูกขับเคลื่อนด้วยกลไกของ "อำนาจต่อรอง" มากกว่าตัวเลขบนกระดาษ

🏭 ทุนใหญ่: ผู้กุมอำนาจต่อรองที่แท้จริง
ปฏิเสธไม่ได้ว่าในโลกธุรกิจปศุสัตว์ยุคปัจจุบัน บริษัทขนาดใหญ่ (Corporate Agribusiness) คือผู้ที่มีอำนาจในการกำหนดทิศทางตลาดอย่างแท้จริง ปัจจัยที่ทำให้รายใหญ่คุมเกมได้ มีดังนี้:
💰การประหยัดต่อขนาด (Economy of Scale): บริษัทใหญ่มีต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่ามาก ทั้งค่าอาหารสัตว์ ยา และการจัดการ
🔗 คุมเบ็ดเสร็จทั้งห่วงโซ่ (Supply Chain): รายใหญ่มีตั้งแต่โรงงานอาหารสัตว์ ฟาร์มเพาะพันธุ์ โรงเชือด ไปจนถึงร้านขายปลีกของตัวเอง ทำให้ไม่ต้องพึ่งพากลไกพ่อค้าคนกลาง
📉 อำนาจในการดัมพ์ราคา: เมื่อผลผลิตล้นตลาด หรือต้องการแย่งส่วนแบ่ง บริษัทใหญ่สามารถปรับลดราคาขายปลีกหน้าตู้ของตนเองได้ ซึ่งส่งผลกระทบชิ่งกระดานมากดทับราคาหน้าฟาร์มของรายย่อยทันที

🆚 คุณภาพและผลผลิต: สู้กันด้วยสายพันธุ์และเทคโนโลยี
เมื่อนำหมูของบริษัทใหญ่มาเทียบกับผู้เลี้ยงรายย่อย ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดเจนและมักเป็นเหตุผลหลักในการถูกกดราคารับซื้อ คือเรื่องของ "คุณภาพและผลผลิต" (Yield)
🧬 เรื่องของสายพันธุ์และสัดส่วนเนื้อ
📍บริษัทใหญ่: พัฒนาสายพันธุ์เฉพาะ ให้เนื้อแดงเยอะ ไขมันบาง ต้นทุนต่อการกินอาหาร (FCR) ดีเยี่ยม
📍 ผู้เลี้ยงรายย่อย: สายพันธุ์ยังมีความหลากหลาย บางครั้งสัดส่วนเนื้อแดงสู้ไม่ได้ ทำให้ถูกติงเรื่องคุณภาพซาก
⚖️ ความสม่ำเสมอของผลผลิต
📍บริษัทใหญ่: หมูมีขนาดและน้ำหนักได้มาตรฐาน เท่ากันทั้งล็อต ง่ายต่อการจัดการชำแหละ
📍ผู้เลี้ยงรายย่อย: น้ำหนักและสัดส่วนเนื้อในแต่ละรอบอาจมีความคลาดเคลื่อน ควบคุมให้เป๊ะได้ยากกว่า
🛡️ ระบบป้องกันโรค (Biosecurity)
📍บริษัทใหญ่: มีเงินทุนสร้างระบบป้องกันโรคระบาดที่ได้มาตรฐานสูงและรัดกุม
📍ผู้เลี้ยงรายย่อย: ข้อจำกัดด้านทุนทำให้มาตรฐานการป้องกันทำได้ยากกว่า ส่งผลให้มีความเสี่ยงต่อโรคสูงกว่า
เมื่อโรงเชือดหรือพ่อค้าคนกลางมีตัวเลือก พวกเขาย่อมเลือกหมูจากฟาร์มใหญ่ที่ให้ผลผลิตคุ้มค่ากว่า หรือหากจะซื้อจากรายย่อย ก็ต้องกดราคาลงมาที่ 60-62 บาท เพื่อชดเชยความเสี่ยงเรื่องคุณภาพที่ไม่แน่นอน

🔪 สมรภูมิปลายน้ำ: โรงเชือดและเขียงหมูที่ต้องเอาตัวรอด
ผลกระทบนี้ไม่ได้หยุดอยู่แค่หน้าฟาร์ม แต่ลามไปถึงปลายน้ำอย่าง โรงเชือด และ เขียงหมูในตลาดสด
🏪 คู่แข่งคือร้านค้าปลีกติดแอร์: ปัจจุบันบริษัทใหญ่มีร้านสะดวกซื้อขายเนื้อหมูของตัวเองกระจายอยู่ทุกชุมชน ขายเนื้อหมูชำแหละในราคาที่ดึงดูดใจผู้บริโภค
🥩 ทางรอดของเขียงหมู: หากเขียงหมูรับซื้อหมูจากรายย่อยในราคาประกาศ 70 บาท เมื่อนำมาชำแหละและบวกกำไร พวกเขาจะไม่สามารถตั้งราคาขายสู้กับร้านค้าปลีกของทุนใหญ่ได้เลย
🔄 แรงกดดันย้อนกลับ: เพื่อให้เขียงหมูอยู่รอด พวกเขาจึงต้องบีบให้โรงเชือดหาหมูที่ต้นทุนต่ำที่สุด และโรงเชือดก็ไม่มีทางเลือก นอกจากไปกดราคารับซื้อหน้าฟาร์มจากเกษตรกรรายย่อยให้เหลือเพียง 60-62 บาท เป็นทอดๆ ไป

💡 บทสรุปของความเป็นจริง
ในยุคปัจจุบัน ผู้ที่คุมราคาประกาศสุกรอาจเป็น "สมาคม" แต่ผู้ที่คุม "ราคาซื้อขายจริง" คือกลไกตลาดที่ถูกขับเคลื่อนด้วย "อำนาจทุนและประสิทธิภาพของบริษัทขนาดใหญ่"
ช่องว่างราคาที่เกิดขึ้นสะท้อนให้เห็นถึงความจริงที่รุนแรงของระบบทุนนิยมเสรี เกษตรกรรายย่อยที่ปรับตัวไม่ทัน ไม่สามารถลดต้นทุน หรือไม่สามารถรวมกลุ่มกันเพื่อสร้างอำนาจต่อรองและยกระดับคุณภาพให้เทียบเท่าบริษัทใหญ่ได้ กำลังถูกกลไกตลาดและโครงสร้างธุรกิจแบบครบวงจรค่อยๆ บีบให้ออกจากระบบไปในที่สุด
•
cr : ขอบคุณเจ้าของข้อความ,
ทีมการตลาด APMFEEDANDSERVICE
เพจ อาหารสัตว์เอพีภาคใต้ และเจ้าของภาพ,
สมาคมการค้าผู้เลี้ยงสุกรภาคใต้,
สมาคมผู้เลี้ยงสุกรภาคตะวันออกเฉียงเหนือ,
สมาคมผู้เลี้ยงสุกรภาคกลางตอนบนฯ,
บริษัท ซีพี,
กลุ่มผู้เลี้ยงสุกรรายย่อยนครปฐม.