Kean-pleang

❝ มธุรสสุรา ท้าเวหาเย้ยยุทธจักร ❞

​อินทรีผงาดเหินฟ้า ท้าลมหนาว
สลัดคราบรอยแผลเก่า คราวผ่านผัน
กางปีกกว้างบดบังแสง ดวงตะวัน
ท่องเวหาไร้ขอบคั่น นิรันดร์กาล

​ยกจอกเหล้า รสเลิศประเสริฐล้ำ
ดื่มเพื่อดื่ม ชำระแค้นแสนสะท้าน
เมามายกลางเมฆา ฟ้าร่ำลาน
เสียงหัวเราะก้องสะท้าน ทั่วปฐพี

​กระบี่หนัก เหล้าดุจน้ำมิตรแท้
โลกแปรผันไม่หวั่นไหว ไร้สุสาน
หนึ่งอินทรีหนึ่งสุรา คู่เนิ่นนาน
เย้ยหยันฟ้า หัวร่อขาน... เพียงลำพัง

❤️❤️❤️

ศึกใต้หล้าที่ท้าทายจอมยุทธ
มิได้อยู่บนยอดเขาฮัวซาน
หรือกลางหุบเหวหมื่นปีอันหนาวเหน็บ

แต่มันซ่อนอยู่
ในเงาสะท้อนของหัวใจมนุษย์

ผู้คนร่ำเรียนเพลงกระบี่
เพื่อหวังเป็นหนึ่งเหนือผู้ใด
แต่ยามลมค่ำพัดผ่านหน้าต่างไม้ไผ่
กลับไม่มีผู้ใดเอาชนะความว่างเปล่าในอกตนเองได้เลย

มังกรเงียบงันเหนือฟ้า
เสือหลับตาใต้เงาจันทร์
กระเรียนขาวยืนเดียวดายริมธารน้ำแข็ง

สามสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นั้น
มิได้ต่อสู้เพื่อชัยชนะ
แต่มันกำลังเฝ้ามองมนุษย์
ผู้แบกดาบด้วยความทะนง
ราวเด็กน้อยที่คิดว่าตนเป็นเจ้าของสายลม

จอมยุทธ์ผู้หนึ่งเดินผ่านประตูหิมะ
เสื้อคลุมเขาปลิวไหวราวเมฆฤดูใบไม้ร่วง
ในมือมิได้ถือกระบี่
แต่ดวงตากลับคมยิ่งกว่าคมเหล็กใดในยุทธภพ

เขากล่าวเพียงว่า

“ผู้คนหวาดกลัวปีศาจใต้หล้า
แต่แท้จริงแล้ว
ปีศาจที่น่ากลัวที่สุด
คือความอยากเป็นผู้ยิ่งใหญ่ของตนเอง”

สิ้นคำ
หิมะทั้งหุบเขาพลันเงียบงัน

แม้แต่มังกรบนฟ้า
ยังมิอาจคำราม…

🌱🌿🍃🌿🌱