Roshani yahya

در هجوم سنگین صخره‌ها
آنجا که تاریکی، قانون زمین بود
دانه‌ای تنهای تنهارویای آسمان را در دل می‌پروراند.
کرم‌های خاکی، سرود ناتوانی می‌خواندند:
«سنگ‌ها قوی‌ترند،سهم تو تنها همین پیله‌ی تاریک است.»
اما دانه به آواز خورشید گوش سپرده بود
و اراده‌اش از پوسته‌ی سخت زمین محکم‌تر بود.
او ریشه زد در عمق دردهای خویش
سینه خاک را شکافت و سرانجام...در آغوش پر مهرِ نور سبز شد و ایستاد.
خواستن، معجزه‌ی دست‌های خالی ماست
وقتی اوج را بخواهی،هیچ سنگی، سد پروازت نخواهد شد.

هیچ قله‌ای آن‌قدر بلند نیست که پای اراده و پشتکار به آن نرسد.

رسیدن به هدف، پاداش کسانی است که در تاریک‌ترین شب‌ها چراغ امید را روشن نگه می‌دارند و ایستادگی می‌کنند.

به خودت برگرد...بارِ دنیا بدون تو هم به مقصد می‌رسد،اما تو بدونِ «خودت» گم خواهی شد.امروز را زندگی کن،چرا که بهار، دقیقاً از همان جایی آغاز می‌شودکه تو دوباره خودت را دوست بداری.

فردا
دست‌هایش بویِ بارانِ تازه می‌دهد
بگذار شب تمامِ سیاهی‌اش را ببارد
سهمِ ما از این جهان،تاریکی نیست.
از میانِ ترک‌ هایِ همین خستگی
نور سر بر خواهد آورد
و آفتاب،با مهربانی بر پیشانی‌ات دست می‌کشد
فردا که بیاید
قدم‌هایت سبک‌تر خواهد بود
و امید،مثلِ گنجشکی کوچک رویِ شانه‌ات
آواز می‌خواند
چشم‌هایت را ببند
،طلوع، پشتِ پلک‌ هایِ تومنتظرِ بیداریست.
(...)

امید،تنها یک واژه نیست
رازِ پنهانی است در چشمان تو
نوری کوچک است،که در تاریکترین زاویه قلبت هنوز روشن است
بگذار دستهایت را بگیرم
دلواپس فردا نباش،عشق
از میان همین تکه های شکسته
دوباره جوانه خواهد زد.