Levant

എൺപതുകളുടെ തുടക്കം ... പടിഞ്ഞാറൻ ജർമനിയിലെ ലുബെക്ക് പട്ടണത്തിലെ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ ഒരു കോടതി മുറി....

ഒരു പെൺകുട്ടി ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ട ശേഷം കൊലചെയ്യപ്പെട്ട കേസിന്റെ വാദം ഏതാണ്ട് അതിന്റെ പാരമ്യത്തിൽ എത്തി നിൽക്കുന്നു..അപ്രതീക്ഷിതമായി ഏവരെയും നടുക്കി പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിന്നിരുന്ന ഗബ്രോവിസ്കിയുടെ നേർക്ക് തന്റെ ബ്രെറ്റ 0.22 തോക്കിലെ എല്ലാ തിരകളും വാദി ഭാഗത്ത്‌ നിന്നിരുന്ന മരിയാനാ ഒഴിച്ചു...എട്ടിൽ, ഏഴു തിരകളും ലക്ഷ്യം കണ്ടതിനാൽ അയാൾ അവിടെ തന്നെ മരിച്ചു വീണു..

ഒഴിഞ്ഞ തോക്ക് ജഡ്ജിയുടെ മുൻപിലേക്ക് വലിച്ചെറിയുമ്പോൾ മരിയാന വിതുമ്പി....

"ആ പന്നിയുടെ മുഖത്തേക്ക് വെടി തീർക്കുവാനാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്....അവൻ എന്റെ മകളെ ക്രൂരമായി കൊന്നു..എനിക്കുറപ്പാണ്, അവൻ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാവും..!"

മരിയാനയുടെ ഏഴു വയസ്സു മാത്രം പ്രായമുണ്ടായിരുന്ന മകളുടെ കൊലപാതകി നേരത്തെ തന്നെ മറ്റ് രണ്ട് പെൺകുട്ടികളെ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിച്ചിരുന്നു.

കോടതി മുറിയിൽ അറസ്റ്റ് ചെയ്തപ്പെട്ട അവളെ പരിശോധിച്ച ഡോക്ടർ ഒരു കൈയക്ഷര സാമ്പിൾ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, മരിയാന ഒരുതുണ്ട് പേപ്പറിൽ എഴുതി...

“മോളെ അന്നാ..ഞാൻ നിനക്കായി ഇത് ചെയ്തു...!” അവൾ പിന്നീട് ഏഴ് ഹൃദയങ്ങളുടെ രൂപം കൊണ്ട് താൻ എഴുതിയത് വരച്ച് അലങ്കരിച്ചു... ഒരു പക്ഷേ അന്നയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ വർഷവും.....അതായിരിക്കും അവൾ ഉദേശിച്ചത്‌..!

ജർമ്മൻ യുദ്ധാനന്തര ചരിത്രത്തിലെ 'Vigilante Justice' അഥവാ 'ജാഗ്രതാ നീതിയുടെ' ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കേസാണ് മരിയാന ബാച്ച്മെറിന്റേത്...

നിയമപരമായ അധികാരമില്ലാതെ നിയമം നടപ്പിലാക്കുന്ന രീതിയാണ് Vigilante Justice.... സാധാരണയായി നിയമ ഏജൻസികൾ നീതി നടപ്പാക്കാൻ വിമുഖത കാട്ടുമ്പോളോ നീതി വ്യവസ്ഥ അപര്യാത്മമാകുമ്പോഴോ ആണ് ജനങ്ങൾ ഇതിന് തുനിയുന്നത്..

കേസിന്റെ ധാർമ്മിക ആശയക്കുഴപ്പത്തിന് പുറമേ, വെടിവയ്പ്പ് ആസൂത്രിതമാണോ അല്ലയോ, കൊലപാതകമാണോ, നരഹത്യയാണോ എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമപരമായ ചർച്ചകൾ ജർമ്മനിയിൽ നടന്നു.
കൊലപാതകക്കുറ്റത്തിന് മരിയാനായെ ആറ് വർഷം തടവിന് ശിക്ഷിച്ചു, അതിൽ മൂന്നു വർഷം മാത്രം തടവ് അനുഭവിക്കുകയും, നല്ല പെരുമാറ്റത്തിന് പിന്നീട് അവരെ വിട്ടയക്കുകയും ചെയ്തു..

പാൻക്രിയാറ്റിക് ക്യാൻസർ ബാധിച്ച മരിയാന നാൽപ്പത്തിയറാം വയസ്സിൽ ലോകത്തോട് വിട പറഞ്ഞു..മകൾ അന്നയുടെ ശവകുടീരത്തിനോട് ചേർന്ന് അവരെ അടക്കി..

പെരുമ്പാവൂരിലെ ജിഷയും, ആലുവയും, വണ്ടിപെരിയാറും, കട്ടപ്പനയുമൊക്ക വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപെടുമ്പോൾ പ്രതികളിൽ പലരും സംശയത്തിന്റെ ആനുകൂല്യത്തിൽ രക്ഷപെടുന്നു..നമ്മുടെ ജനാധിപത്യ നിയമ വ്യവസ്ഥയിൽ
Vigilante Justice ന് ഒരു പ്രസക്തിയുമില്ല എന്നറിയാം..മാത്രമല്ല നിയമവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അത് ഭീഷണി ആണ് താനും..

അന്നയ്ക്ക് നീതി ലഭിച്ചിരുന്നു എന്ന് നമുക്ക് കരുതാം..എന്നാൽ പ്രതികൾ സംശയത്തിന്റെ ആനുകൂല്യത്തിൽ തലയുയർത്തി നടന്നുപോയ കേസുകളിലെ മറ്റു കുട്ടികൾക്കോ?

ധാർമ്മിക ബോധ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലോ സംശയത്തിന്റെ പേരിലോ മാത്രം പ്രതികളെ ശിക്ഷിക്കാൻ നിയമം നമ്മുടെ കോടതികളെ അനുവദിക്കുന്നില്ല. പ്രതി കുറക്കാരനാണെന്ന് കോടതിക്ക് ബോധ്യമുണ്ടെങ്കിലും അത് സംശയാതീതമായി തെളിയിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നു എന്ന സാങ്കേതികത കൊണ്ട് മാത്രമാണ് പല പ്രതികളും രക്ഷപ്പെടുന്നത്. ഇത് ഒഴിവാക്കാൻ പരിഷ്കാരങ്ങളും മെച്ചപ്പെടുത്തലുകളും നമ്മുടെ നിയമ വ്യവസ്ഥയിൽ വേഗം ഉണ്ടാവണം..ഒരു നിശ്ചിത സമയപരിധിക്കുള്ളിൽ വിധി ഉറപ്പാക്കിക്കൊണ്ട് നിയമനടപടികൾ വേഗത്തിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മലയാളത്തിലെ കാലിക സിനിമകളിലെ Vigilante ഹീറോകളെ നമ്മൾ പലപ്പോഴും ആരാധനയോടെ കാണാറുണ്ട്..എന്നാൽ അത് സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ പ്രായോഗികമാക്കിയവരെ നമ്മൾ ഒരു വേള ഓർക്കുക പോലുമില്ല ..
മരിയാന ബാച്ച്മെർ വേറിട്ട്‌ നിൽക്കുന്നു...ഇന്നത്തെ പല കേസുകളുടെയും വിധി കാണുമ്പോൾ അവളായിരുന്നു ശരി എന്ന് അല്പം ആരാധനയോടെ അംഗീകരിക്കേണ്ടി വരുന്നു...

അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അടുത്ത മരിയാന നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നിന്നാവില്ലെന്ന് എന്താണ് ഉറപ്പ്?

"ചാന്ദി ജൈസാ രംഗ് ഹൈ തേരേ സോനേ ജൈസേ ബാൽ...
ഏക് തു ഹി ധനവാൻ ഹൈ ഗോരി, ബാകി സബ് കൻഗാൽ.."

പങ്കജ് ഉദാസിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഗസലിന്റെ വരികൾ എപ്പോഴും ഉമേശിന്റ ചുണ്ടിൽ ഉണ്ടാകും..തന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കരങ്ങൾ കൊണ്ട് പുതുതായി റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ജോലിയിൽ കയറിയ ഫിലിപ്പിനോ പെൺകുട്ടി "സോഫിയയുടെ" മേശ തുടയ്ക്കുമ്പോഴും ഉമേശിന്റെ ചുണ്ടുകൾ നിർത്താതെ മൂളി..അവൻ പക്ഷേ അവളെ ശ്രദിച്ചതേയില്ല..., തന്റെ ജോലിയിലാരുന്നു അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ....

നീ ഈ പാടുന്നത് എന്താണ്..? എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല... സ്‌ഥിരമായി ഈ പാട്ടാണല്ലോ പാടുന്നത്.." സോഫിയ ചോദിച്ചു.

ഉമേഷ്‌ അവളെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി.. അവളുടെ സ്വർണ നിറമുള്ള മുടികളിൽ, കുറിയ മൂക്കിൽ, ചുവപ്പിച്ച ചുണ്ടുകളിൽ....

ഒത്ത ശരീരവും, ഗോതമ്പിന്റെ കളറും, നല്ല പൊക്കവുമുള്ള ഉമേഷ്‌ എങ്ങനെ ഓഫീസിൽ "ടീ ബോയിയുടെ" ജോലിക്ക് കയറി എന്നുള്ളത് എല്ലാവർക്കും അതിശയമായിരുന്നു..

സെക്യൂരിറ്റി ജോലിക്ക് നിൽക്കുന്ന ബിലാൽ അത് ഒരിക്കൽ അവനോട് നേരിട്ട് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു...
ഉമേഷ്‌ ബിലാലിന് വിശദമായ മറുപടിയും നൽകി..

പഞ്ചാബിൽ എനിക്ക് ഗോതമ്പ് പാങ്ങളിലായിരുന്നു ജോലി, കനകം വിളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വിശാലമായ പാടങ്ങളിൽ ഞാനും അച്ഛനും നന്നായി അധ്വാനിച്ചു..കഷ്ടപ്പാടുള്ള ജോലികളായിരുന്നു, എങ്കിലും ജീവിതം സുഖമായിരുന്നു..അച്ഛന്റെ ആക്‌സ്മികമായ മരണം എന്റെ ജീവിതം ആകെ മാറ്റിമറിച്ചു, കൃഷി നിർത്തി ഞാൻ ചെറിയ ഒരു ജോലിക്ക് കയറി..ദൈന്യംദിന ചിലവുകൾ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ മിച്ചം ഒന്നും കാണില്ല, അവിടെ നിന്നാൽ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒന്നും നടക്കില്ല.... സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി തന്നെ.. വിളകൾക്ക് വിലയില്ല...
ദുബായ്ക്ക് വിമാനം കയറുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു ലക്ഷ്യം മാത്രമേ ഉള്ളു.. എങ്ങനെയെങ്കിലും "ട്രക്ക്" ഓടിക്കുന്ന ലൈസൻസ് എടുക്കണം.. ഒന്ന് രണ്ട് വർഷം ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യണം.. പിന്നെ "കാനഡയ്ക്ക്" പോകണം..അവിടെ എന്റെ കസിൻസും, അയൽക്കാരുമൊക്കെയുണ്ട്.. കാനഡയിൽ എത്തിയാൽ പിന്നെ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല ജോലി ഉറപ്പാണ്..അങ്ങനെ ഒരു അവസരം വന്നപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ജോലിയാണെന്നൊന്നും നോക്കിയില്ല, ഇങ്ങ് കയറിപ്പോന്നു.. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു ലൈസൻസ് സംഘടിപ്പിക്കണം..ഇവിടെ ഓഫീസ് ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഡ്രൈവിങ് ക്ലാസ്സിന് പോകും...താമസിയാതെ ഞാൻ ലൈസൻസ് സംഘടിപ്പിക്കും സാബ്ജി..

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലുണ്ടായ ഇന്ത്യ- കാനഡ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉമേശിന്റെ മുഖത്ത് നിഴൽ പരത്തി...ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചു.. പഞ്ചാബിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം കടന്നപ്പോൾ ഉമേഷ്‌ വാചാലനായി...പഞ്ചാബിലെ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം മാത്രമേ ഇന്ത്യൻ ദേശിയതയിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ. പോയ വർഷങ്ങളിൽ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ പഞ്ചാബ് ഏറ്റുവാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അവ സുഖപ്പെടുത്താനാവശ്യമായ പ്രവർത്തനങ്ങളൊന്നും മാറിമാറി വന്ന സർക്കാറുകൾ കൈക്കൊണ്ടിട്ടില്ല. അസംതൃപ്തരായ ഒരു പറ്റം സിഖ് യുവതയുണ്ട്. ചിലയാളുകൾ ഈ യുവാക്കളെ മസ്തിഷ്ക പ്രക്ഷാളനം നടത്തി രാഷ്ട്രീയ നേട്ടങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുകയാണ്... ആ രീതിയിൽ അനായാസമായി എനിക്കും കാനഡയിൽ എത്തിപ്പെടാമായിരുന്നു സാബ്ജി... ഞാൻ അതിന് ശ്രമിച്ചില്ല, നേരായ മാർഗ്ഗം തിരഞ്ഞെടുത്തു.. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ ദേശിയ പാതകൾ അടക്കിവാഴുന്ന സിഖ് സമൂഹത്തോട് എനിക്ക് മതിപ്പ് കൂടി.. അവരോട് അല്പമെങ്കിലും കിടപിടിക്കാൻ നമ്മുടെ അയൽക്കാർ പാക്സിതാനികൾ മാത്രമേ ഉള്ളു എന്നത് ഏവർക്കും അറിയാവുന്ന സത്യം ..!

ഉമേശിന്റെയും ഒട്ടനേകം മലയാളി യുവതയുടെയും കാനഡ മോഹങ്ങൾക്ക് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തി ശക്തി അനിവാര്യമാണ്.. അത് പഞ്ചാബിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങേണ്ടത്.., പ്രത്യേകിച്ചും ഭൂരിപക്ഷം നമ്മോടൊപ്പം നിൽക്കുമ്പോൾ...കാശ്മീരിലും ലഡാക്കിലും ഇത്രയധികം രാജ്യത്തെ സേവിച്ച മറ്റൊരു സമൂഹമില്ല..അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ 1897ൽ നടന്ന സാരാഗഡി യുദ്ധത്തിൽ പതിനായിരം അഫ്ഗാൻ പടയാളികളെ ചെറുത്ത 21 സിഖ്‌ സൈനികരെ നമ്മൾ വിസ്മരിച്ചു കൂടാ.. സ്വാതന്ത്രസമരത്തിൽ തൂക്കിലേക്കപ്പെട്ട 121 പോരാളികളിൽ 93 പേരും സിക്കുകാരായിരുന്നു...ഇന്ത്യൻ ദേശിയതോട് സിഖ്‌ സമൂഹത്തോളം അടുത്ത് നിന്ന മറ്റൊരു സമൂഹമില്ല..

അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ അനിവാര്യതയാണ്..അതിനായി നമുക്ക് കാതോർക്കാം..!

Book Review..

Ikigai: The Japanese Secret to a Long and Happy Life

I stumbled upon this International Best-Seller (recommended by Manju), and it was worth spending time on this small book of around 180 pages by Hector Garcia & Francesc Miralles.

The book guides you to connect to your personal Ikigai (The happiness of always being occupied) by explaining the way of life of people in Ogimi, a rural town in Japan where many people live happy and healthy beyond the age of 100. Simple life of so many centenarians in this island is amazing and should be adored.

This book is for people who want to live a long and happy life, who are looking for their purpose in life and those who want to face life’s challenges with a stress-free mindset.

Interesting quotes from the book...

1. Hara Hachi Bu (Eat only 80% every time)..
2. Surround yourself with those things which makes you happy and existing..
3. Walk slowly, you'll go far..
4. Ride off into the sunset..(Never retire, unless you are forced to)

Worth a read...

A page for scribbles...