Elbasani Plus

Sh*tet
Mercedes-Benz (w203) Automat (viti 2006)
Benzin + Gaz
380 000 KM
Sedilje me ngrohje
Cruise Control
Kondicioner gjendje perfekte
Gomat 100%
Dokumentacioni deri shtator 2027
2500€ I padiskutueshëm
Inbox

📚 Në Elbasan promovohet libri “Brigada 12-të e Tankeve”

ELBASAN – Në Bibliotekën Publike “Qemal Baholli” u zhvillua këtë të premte promovimi i librit “Brigada 12-të e Tankeve: Nga historia e Ushtrisë Shqiptare te Brigada e 12-të e Tankeve”, me autor Alush Hekuran Kasa.

Një botim historik dhe nostalgjik, i cili sjell në vëmendje historinë e Brigadës së 12-të të Tankeve, por edhe njerëzit që i shërbyen Ushtrisë Shqiptare.
Aktiviteti u moderua nga Alban Shingjergji, ndërsa në promovim morën pjesë miq, kolegë, të ftuar dhe ushtarakë, të cilët ndanë kujtime dhe mbresa rreth librit dhe viteve të shërbimit.
I pranishëm në aktivitet ishte edhe Nënkryetari i Bashkisë Elbasan, Renato Haxhiaj, i ftuar si djali i një prej oficerëve të përmendur në libër.
Gjatë takimit, autori Alush Kasa, së bashku me miqtë dhe ish-ushtarakët e pranishëm, sollën kujtime dhe dëshmi mbi një periudhë të rëndësishme të historisë së Ushtrisë Shqiptare.
Libri është konceptuar si një homazh dhe shprehje mirënjohjeje për oficerët dhe ushtarët që i shërbyen Ushtrisë Shqiptare, duke ruajtur në faqet e tij jo vetëm historinë institucionale, por edhe kujtesën e njerëzve që e përjetuan atë.
Një takim që shërbeu edhe si një moment rikthimi në kujtime për ish-ushtarakët dhe familjarët e tyre, duke përcjellë te brezat e rinj një pjesë të historisë së shërbimit ushtarak në Shqipëri.
📖 “Brigada 12-të e Tankeve” – një libër për historinë, njerëzit dhe kujtesën.

☀️

Arrestohet në Elbasan Ergys Agasi

I shumëkërkuari nga SPAK për dosjen e AKSHI-t, Ergys Agasi, është arrestuar ditën e sotme, 26 gusht, në Elbasan.

Lajmi në përditësim...

Bektashizmi nuk ka nevojë për një shtet që të jetë i madh

Nga Dr. Arben Ramkaj

Si teolog, aktivist mysliman dhe intelektual i angazhuar në çështjet fetare e shoqërore, kam folur për projektin e të ashtuquajturit “Shtet Sovran Bektashi” që në ditën e parë kur lajmi u bë publik. Qëndrimin tim kundër kësaj nisme e konsideroj në interesin real kombëtar dhe fetar të Shqipërisë. Ai nuk drejtohet kundër besimtarëve bektashinj, klerikëve apo trashëgimisë së tyre, por buron nga bindja se harmonia ndërfetare, barazia ndërmjet komuniteteve dhe karakteri unitar i shtetit janë vlera që duhet t’i mbrojmë së bashku.

Për ta kuptuar më mirë këtë qëndrim, duhet të kujtojmë se Urdhri Bektashi lindi në Anadoll dhe, gjatë historisë së tij, kaloi përndjekje, zhvendosje dhe riorganizime të shumta. Pas goditjes që pësoi nga Sulltan Mahmuti II më 1826 dhe ndalimit të tarikateve në Turqi më 1925, qendra botërore e bektashizmit u vendos në Shqipëri. Këtu Urdhri u zhvillua si bashkësi fetare dhe qendër shpirtërore botërore, jo si entitet shtetëror. Pikërisht kjo histori dëshmon se bektashizmi nuk ka nevojë për një shtet të ri për të treguar rëndësinë e tij; ai ka nevojë për liri, institucione të qëndrueshme, prona të garantuara dhe mbrojtje të trashëgimisë.

Mirëpo, në kundërshtim me këtë zhvillim historik, ndërsa nuk ekziston ende as shteti, as një ligj themelues dhe as një vendim kushtetues, kanë filluar të shfaqen funksione diplomatike. Kreshnik Grezda, një klerik protestant, është paraqitur në shkresa drejtuar ambasadave si “ambasador special”, ndërsa revista franceze “Intelligence Online” e identifikon tashmë si “ambasador të përgjithshëm”, nën drejtimin e të cilit po ndërtohet një rrjet përfaqësuesish jashtë vendit.

Kështu lind një paradoks që nuk kërkon zemërim për t’u kuptuar: një shtet që juridikisht nuk ekziston ka filluar të ketë ambasadorë, ndërsa një klerik i një tradite tjetër fetare merr rol drejtues në përfaqësimin ndërkombëtar të një tarikati shpirtëror mysliman me histori nëntëshekullore. Çështja, natyrisht, nuk është besimi personal i Grezdës dhe as e drejta e tij për të bashkëpunuar me këdo. Pyetja është se si mund të shpërndahen funksionet e një shteti përpara se ai të ekzistojë dhe përpara se të jenë konsultuar besimtarët, komunitetet fetare, shoqëria dhe Kuvendi.

Ndoshta as Dante Aligieri, gjatë udhëtimit të tij me Virgjilin, nuk do ta kishte përfytyruar një krijesë kaq të çuditshme të kohëve tona: një shtet pa shtet, një sovranitet pa atributet e sovranitetit dhe një diplomaci që lind përpara subjektit që pretendon të përfaqësojë.

Përtej këtij paradoksi, le të kthehemi te fjalimi i Kryeministrit në Kombet e Bashkuara. Fillimisht mendova se projekti ishte një ide publicitare, e konceptuar për ta paraqitur Shqipërinë si një model ndryshe në një kohë krizash të mëdha. E megjithatë, për shqetësimet e mia personale rreth këtij projekti, i jam drejtuar Kryeministrit si zyrtarisht, ashtu edhe privatisht.

Pikërisht në këtë periudhë mësova se edhe miku im, i ndjeri Gerti Bogdani, e shihte me interes këtë ide dhe ishte një prej promovuesve të saj. Dëshiroja ta takoja dhe të kuptoja arsyetimin e tij, por ai u nda nga jeta shumë shpejt dhe ajo bisedë nuk u bë kurrë. Për respekt ndaj kujtimit të Gertit, nuk dua t’i atribuoj mendime të tjera që nuk pata mundësi t’ia dëgjoja drejtpërdrejt.

Në të njëjtën kohë, nga disa pastorë miq më janë përcjellë rrëfime për interesimin e dy ish-zyrtarëve amerikanë. Njëri prej tyre është aq i lidhur me projektin, sa pretendon se e ka parë atë në formën e një imazhi vegues në ëndërr. Si teolog, nuk kam arsye ta përqesh përjetimin shpirtëror të askujt. Por një ëndërr, sado e sinqertë dhe domethënëse për personin që e ka parë, nuk mund të shndërrohet në themel për ndryshimin e rendit kushtetues të një vendi tjetër.

Të gjitha këto na sjellin te pyetja kryesore: a është krijimi i këtij shteti një nevojë reale e besimtarëve bektashinj apo një projekt i ardhur nga jashtë dhe i përqafuar për vlerën e tij publicitare, me pasoja të mundshme edhe mbi marrëdhëniet ndërmjet komuniteteve fetare të shqiptarëve në Ballkan?

Në Lindje dhe në Perëndim ka ish-zyrtarë që e shohin veten si bartës të ideve të mëdha, por pasojat e këtyre ideve nuk do t’i mbajnë ata. Ndërkohë, në një pjesë të jetës sonë publike ekziston prirja për t’u dhënë autoritet të tepruar ideve që vijnë nga zyrtarë ose ish-zyrtarë të huaj. Ky nuk është respekt, por heqje dorë nga gjykimi ynë. Për më tepër, politikanët në Shqipëri shpesh mjaftohen duke numëruar pikët që mund të fitojnë ose humbasin, pa matur gjurmët afatgjata që vendimet e tyre mund të lënë mbi shoqërinë dhe fenë.

Të gjithë e dimë se Kryeministri ynë tërhiqet nga simbolika e fortë dhe nga projektet që prodhojnë vëmendje ndërkombëtare. Ndoshta pikërisht këtu qëndron edhe një prej dobësive të tij në ushtrimin e lidershipit: ai priret nganjëherë t’u japë bindjeve dhe përfytyrimeve personale peshën e të vërtetave politike, përpara se ato t’i nënshtrohen një procesi të plotë konsultimi dhe diskutimi. Por shoqëria nuk është instalacion artistik dhe shteti nuk është skenografi; pas çdo vendimi qëndrojnë qytetarë realë, kujtime historike, bashkësi fetare dhe të drejta kushtetuese.

Pikërisht për këtë arsye, shteti nuk duhet të krijojë përshtypjen se ekziston një Islam më i pranueshëm dhe një tjetër që vetëm tolerohet. Bektashizmi është një traditë e lindur dhe e zhvilluar brenda historisë së Islamit, me veçoritë e veta shpirtërore dhe rituale. Bektashinjtë dhe myslimanët sunitë besojnë në të njëjtin Zot dhe ndjekin të njëjtin Profet, megjithëse kanë përvoja dhe mënyra të ndryshme në rrugëtimin e tyre shpirtëror. Kjo shumëllojshmëri duhet respektuar dhe jo përdorur për të ngritur njërën traditë kundër tjetrës.

Prandaj, problemi nuk qëndron te mënyra se si bektashinjtë e përshkruajnë traditën e tyre, por tek individët e papërgjegjshëm apo politikanët e nxituar që mundohen ta paraqesin traditën bektashiane si një formë më të pranueshme, më moderne ose politikisht më të përshtatshme të Islamit, duke i vendosur në të njëjtën kohë myslimanët shqiptarë sunitë tradicionalë nën lupën e së djathtës ekstreme evropiane. Një qasje e tillë është e padrejtë për të dyja traditat dhe përbën fyerje ndaj vetë shoqërisë shqiptare.

Myslimanët sunitë kanë qenë dhe janë ndër kontribuuesit kryesorë në shtetformimin modern shqiptar, krahas bektashinjve, të krishterëve dhe shqiptarëve të bindjeve të tjera. Ata nuk kanë nevojë ta justifikojnë përkatësinë e tyre përpara askujt dhe as të maten me standarde që nuk zbatohen në mënyrë të barabartë ndaj komuniteteve të tjera.

Kjo bëhet edhe më e qartë kur kujtojmë se, gjatë gati gjysmë shekulli nën regjimin komunist, myslimanët sunitë përjetuan shkatërrimin e institucioneve, mbylljen e xhamive, si dhe burgosjen, internimin dhe ekzekutimin e shumë klerikëve. Të njëjtin kalvar përjetuan edhe klerikët dhe besimtarët bektashinj.

Pas këtij kalvari, Haxhi Hafiz Sabri Koçi punoi për ringritjen e jetës fetare myslimane pa e ndarë atë nga përgjegjësia ndaj atdheut, ndërsa Haxhi Dede Reshat Bardhi e mbajti gjallë bektashizmin gjatë viteve të ndalimit të fesë dhe e ringriti Kryegjyshatën Botërore si institucion shpirtëror brenda Shqipërisë. Shembulli i tyre dëshmon se besimi mund të ringrihet dhe të fitojë njohje ndërkombëtare pa krijuar kufij të rinj shtetërorë.

Rrjedhimisht, nëse synimi është forcimi i Komunitetit Bektashian, rruga është më e thjeshtë: krijimi i një qendre akademike ndërkombëtare, restaurimi i teqeve, dixhitalizimi i dorëshkrimeve, zgjidhja e çështjeve të pronësisë dhe administrimi transparent i pasurive. Në këtë mënyrë, Shqipëria mund të jetë qendra botërore e bektashizmit pa krijuar një sovranitet të ri brenda territorit të saj.

Bektashizmi duhet të mbështetet, institucionet e tij duhet të fuqizohen dhe Kryegjyshata Botërore duhet të ketë hapësirën e nevojshme për të ushtruar misionin e saj. Por kjo duhet të realizohet brenda Republikës së Shqipërisë, në respekt të Kushtetutës, interesit kombëtar dhe barazisë ndërmjet bashkësive fetare.

Bektashizmi nuk ka nevojë për një shtet që të jetë i madh. Ndërkohë, Shqipërisë nuk i duhet një sovranitet i ri fetar; i duhet forcimi i shtetit të së drejtës, i kuadrit ligjor për fenë dhe i barazisë për të gjithë.

P.S

Shënim i autorit: Në këtë editorial shprehem vetëm në cilësinë time si anëtar i Këshillit të Përgjithshëm. Mendimet e paraqitura nuk përfaqësojnë asnjë institucion apo organizatë tjetër ku unë aderoj ose ushtroj përgjegjësi.

Ndahet nga jeta profesori Albert Riska, një jetë në shërbim të gjuhës shqipe

Universiteti i Elbasanit “Aleksandër Xhuvani” ka përcjellë me dhimbje lajmin për ndarjen nga jeta të Prof. As. Dr. Albert Riskës, një prej figurave të njohura të Departamentit të Gjuhësisë dhe të jetës akademike të qytetit.

Albert Riska ishte pjesë e Universitetit të Elbasanit për më shumë se tri dekada, duke dhënë një kontribut të rëndësishëm në mësimdhënie, kërkimin shkencor dhe formimin e brezave të studentëve. Universiteti e liston atë si Prof. As. Dr. në Departamentin e Gjuhësisë të Fakultetit të Shkencave Humane.

Një karrierë e gjatë akademike

Albert Riska e nisi veprimtarinë profesionale si mësues i gjuhës dhe letërsisë në shkollën 8-vjeçare Dragot në vitet 1988–1990. Në të njëjtën periudhë ishte edhe pedagog i jashtëm pranë Departamentit të Gjuhës në Universitetin “Aleksandër Xhuvani”.

Në vitin 1991 u emërua pedagog pranë Departamentit të Gjuhës, ku ishte titullar i lëndëve Dialektologji dhe Histori e gjuhës shqipe. Më pas, gjatë viteve, mbajti një sërë detyrash akademike dhe drejtuese.

Nga viti 1997 shërbeu si sekretar i Këshillit Botues dhe redaktor i Buletinit Shkencor të Universitetit. Në periudhën 2003–2008 drejtoi Seksionin e Gjuhës Shqipe, ndërsa nga 2008 deri në 2012 ishte përgjegjës i Departamentit të Gjuhë-Letërsi-Gazetarisë. Në vitet 2012–2016 drejtoi Departamentin e Gjuhës dhe në vitin 2016 mbajti detyrën e Dekan i Fakultetit të Shkencave Humane.

Formimin universitar e kreu në degën Gjuhë-Letërsi në Universitetin “Aleksandër Xhuvani” gjatë viteve 1984–1988, ndërsa më pas vijoi studimet e specializuara në gjuhësi pranë Universitetit të Tiranës.

Studiues i gjuhës dhe kulturës shqiptare

Veprimtaria e profesor Riskës nuk u kufizua vetëm në auditor. Ai u angazhua edhe në kërkimin shkencor, veçanërisht në fushën e gjuhësisë shqiptare, dialektologjisë dhe historisë së gjuhës.

Një prej veprave të tij të njohura është “Shqipja dhe Krishterimi”, botuar në vitin 2012, ku autori trajton marrëdhëniet mes gjuhës shqipe, historisë dhe përhapjes së krishterimit në hapësirat ilire. Në këtë studim ai u mbështet edhe në materiale të mbledhura gjatë ekspeditave gjuhësore ndër vite, si dhe në materiale toponomastike dhe punime studentore.

Në vitin 2012, Albert Riska ishte ndër pedagogët e Universitetit të Elbasanit që morën titullin Profesor i Asociuar, një tjetër vlerësim i karrierës së tij akademike.

Lamtumira

Sipas njoftimit të Universitetit të Elbasanit, pritja për profesor Albert Riskën bëhet pranë Shtëpisë Funerale “Prehje në Paqe”, Salla 1, ndërsa ceremonia e varrimit do të zhvillohet të premten, më 14 gusht 2026, në orën 15:00.

Ndarja e tij nga jeta është një humbje për familjen, kolegët, studentët dhe komunitetin akademik të Elbasanit.

Elbasani Plus i shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjes, të afërmve, kolegëve, studentëve dhe të gjithë atyre që e njohën profesorin Albert Riska.

U prehtë në paqe dhe qoftë i paharruar kujtimi i tij!

Kamioni shtyp një politikan të njohur, humb jetën!

Rrugës për në botën tjetër takon engjëllin që do të vendosë se ku do të shkojë.

Engjëlli i thotë:

— Mirë se erdhe. Meqë ke qenë një njeri i rëndësishëm në jetën tënde, do të të japim një mundësi të veçantë. Para se të vendosësh se ku do të kalosh përjetësinë, mund të shohësh 24 orë Parajsën dhe 24 orë Ferrin. Pastaj zgjedh vetë.

Politikani, e pa si një mundësi e shkëlqyer:

Fillimisht engjëlli e çon në Parajsë.
Atje sheh njerëz të qetë, të lumtur, duke shijuar bukurinë e kopshteve. Ka paqe, dritë, muzikë të bukur dhe njerëzit duken të kënaqur.

Pasi përfunduan 24 orë engjëlli e çon në Ferr.

Sapo hapet dera, politikani mbetet i habitur.

Sheh miqtë e tij të veshur mirë, duke luajtur në një fushë të madhe golfi.
Një nga një fillojnë ti hidhen në qafë, duke i thënë se sa shumë i kishte marrë malli për të.

Ka tavolina të shtruara, ushqim e pije, muzikë, njerëz që qeshin dhe argëtohen. Të gjithë po kalojnë një kohë fantastike.

24 orëshi kaloi shumë shpejt dhe engjëlli e nxorri jashtë për ta pyetur. Pa u menduar 2 politikani herë vendosi:

— Dua Ferrin.

Engjëlli e sheh në sy dhe i thotë:

— Je i sigurt?

— Absolutisht. Ferrin!

— Mirë atëherë.

Engjëlli hap derën dhe politikani futet brenda.

Por ç'të shohë! Plehra të hedhura gjithandej, njerëz të rreckosur që digjeshin në zjarr, miqtë që sdonin ta shihnin me sy

Politikani, i tmerruar, bërtet:

— Po ç'është kjo?! Nuk ishte kështu kur erdha më parë!

Djalli i afrohet dhe i përgjigjet:

— Epo, atëherë ishim në fushatë. Tani ke votuar.