Connection.al

IZRAEL NUK DO TË THOTË REHATI; DO TË THOTË NJË POPULL QË PËRLESHET ME PERËNDINË DHE TRANSFORMOHET PREJ KËSAJ PËRBALLJEJE

Shumë njerëz e trajtojnë emrin Izrael si një titull të ëmbël bekimi. Por Zanafilla tregon një histori shumë më të thellë. Tek Zanafilla 32:28, Jakobi merr një emër të ri pas një nate të gjatë dhe të ashpër përleshjeje. Atij i thuhet:

“Emri yt nuk do të jetë më Jakob, por Izrael, sepse ke luftuar me Perëndinë dhe me njerëzit dhe ke fituar.”

Fjala hebraike që qëndron pas emrit Izrael mbart idenë e përpjekjes, luftimit, këmbënguljes dhe përleshjes. Ky emër nuk lind në rehati. Ai lind në mes të një beteje.

Dhe në momentin që Jakobi e merr këtë emër, ai nuk i përket më vetëm një njeriu. Bijtë e tij bëhen fise. Fiset bëhen një komb. Dhe ai komb mban të njëjtin identitet. Izraeli nuk është thjesht dikush që u përlesh një herë me Perëndinë; ai bëhet një popull i shënuar nga një marrëdhënie e vazhdueshme me Perëndinë, e cila përfshin sfida, korrigjim dhe transformim.

Shikoni modelin në gjithë Shkrimin. Jakobi largohet nga ai takim duke çaluar. Kombi i Izraelit ecën nëpër shkretëtirë duke kaluar sprova. Ligji i Përtërirë 8:2 thotë se Perëndia i udhëhoqi nëpër vështirësi për t’i përulur dhe për t’i provuar. Libri i Gjyqtarëve tregon cikle të vazhdueshme rebelimi dhe çlirimi. Profetët i thërrasin vazhdimisht të kthehen tek Perëndia kur largohen prej Tij. Madje edhe mërgimi bëhet pjesë e procesit të formimit të tyre.

Prandaj, emri Izrael nuk është një premtim për një jetë të rehatshme. Ai është një identitet besëlidhjeje që përfshin korrigjim, vuajtje dhe shndërrim.

Disa e përkthejnë kuptimin e emrit si “Perëndia triumfon”, ndërsa të tjerë theksojnë kuptimin “ai që përleshet me Perëndinë”. Cilado nuancë të theksohet, rrëfimi biblik mbetet i njëjtë: Jakobi u përlesh dhe u ndryshua. Izraeli u përlesh dhe u formësua. Hozea 12:3–4 rikujton përleshjen e Jakobit dhe e lidh atë drejtpërdrejt me kombin, duke u kujtuar se identiteti i tyre u farkëtua përmes përballjes me vullnetin e Perëndisë, jo përmes një pranimi pasiv.

Besimi modern shpesh dëshiron identitet pa tension, bekim pa disiplinë dhe premtime pa proces. Por Shkrimi nuk e paraqet kështu jetën me Perëndinë. Besëlidhja jetohet përmes bindjes, dështimeve, pendimit dhe qëndrueshmërisë.

Zanafilla nuk na jep historinë e një heroi të përsosur. Ajo na jep një emër me peshë. Izrael është ai që përleshet me Perëndinë dhe del i transformuar nga ai takim.
Bekime

Jobi 38:1 na mëson se Perëndia është i pranishëm edhe kur rrugët e Tij janë përtej kuptimit tonë.

Jobi kërkoi përgjigje, por Perëndia së pari i tregoi se kush ishte Ai.
Ky pasazh na thërret t’i besojmë Perëndisë edhe kur jeta ngre pyetje pa përgjigje.

Ndoshta po kalon një periudhë që duket si një stuhi.

Ndoshta një lutje duket sikur nuk ka marrë përgjigje.

Ndoshta një humbje të ka lënë duke pyetur: “Pse?”

Sillni me sinqeritet pyetjet tuaja para Zotit.

Ai nuk frikësohet nga lotët tuaj.

Por mos lejoni që dhimbja t’ju bindë se Perëndia ka braktisur fronin e Tij.

Shikoni përsëri madhështinë e Tij.

Perëndia që vendosi kufijtë e detit mund të vendosë edhe kufij rreth sprovës suaj.

Perëndia që urdhëron agimin mund të sjellë dritë në stinën tuaj më të errët.

Perëndia që ushqen krijesat e tokës nuk ju ka harruar.

Jezu Krishti hyri në vuajtjen njerëzore dhe mbajti mëkatin dhe pikëllimin tonë në kryq.

Përmes Tij ne dimë se Perëndia nuk është larg dhimbjes sonë.

Qëndroni pranë Krishtit.

Lejoni që prania e Tij ta forcojë zemrën tuaj edhe kur shpjegimet mungojnë.

Ju mund të mos e kuptoni stuhinë, por mund t’i besoni Zotit që flet nga mesi i saj.
Bekime

Ndonjëherë Perëndia nuk e heq barrën Ai dërgon njerës për ta mbajtur bashkë me ty

Jo çdo lutje merr përgjigje duke u larguar barra. Ndonjëherë Perëndia përgjigjet duke vendosur njerëz besnikë pranë teje. Ai mund të mos e qetësojë menjëherë stuhinë, por do të dërgojë forcë nëpërmjet një miku, një anëtari të familjes, një pastori, një mentori ose një vëllai a motre në Krisht, që do të të kujtojnë se nuk po ecën vetëm.

Shumë nga mrekullitë më të mëdha të Perëndisë erdhën përmes njerëzve që ishin të gatshëm të ndihmonin. Ai e krijoi Trupin e Krishtit që të mbajmë barrët e njëri-tjetrit, të inkurajojmë të ligështuarit, të ngremë të rrëzuarit dhe të qëndrojmë së bashku në besim. Lufta jote nuk do të thotë se Perëndia të ka braktisur. Shpesh, prania e Tij zbulohet përmes duarve dhe zemrave të atyre që Ai dërgon në jetën tënde.

Nëse sot po mban një barrë të rëndë, mos e humb shpresën. Barra që po përballon nuk është më e madhe se Perëndia që ecën me ty. Ai njeh çdo lot, çdo natë pa gjumë, çdo lutje të heshtur dhe çdo betejë që po lufton. Në kohën e duhur, Ai do të sigurojë forcën, urtësinë dhe ndihmën që të nevojitet.

Dhe nëse Perëndia të ka bekuar me forcë, bëhu njeriu që Ai mund të përdorë për të lehtësuar barrën e dikujt tjetër. Një fjalë e mirë, një lutje e sinqertë, një dorë ndihme ose thjesht prania jote mund të bëhen përgjigjja e Perëndisë për britmën e një zemre.

Mos e harro këtë: Dashuria e Perëndisë shpesh bëhet e dukshme përmes njerëzve që Ai sjell në jetën tonë. Ne nuk jemi krijuar për t’i mbajtur të gjitha barrët vetëm.

“Mbani barrët e njëri-tjetrit dhe kështu do ta përmbushni ligjin e Krishtit.”
Galatasve 6:2

Ki besim te Perëndia. Prano ndihmën që Ai dërgon. Dhe bëhu edhe ti dora e Tij ndihmëse për dikë tjetër.
Bekime

Njerëzit që Ndërtuan Murin me Njërën Dorë

Kur Nehemia udhëhoqi popullin e Jerusalemit për të rindërtuar muret e rrënuara të qytetit, puna nuk ishte aspak e lehtë. Ndërsa muret filluan të ngriheshin, u shtua edhe kundërshtimi. Armiqtë i tallnin, i kërcënonin dhe madje planifikonin sulme për ta ndalur ndërtimin. Frika u përhap mes punëtorëve dhe shumë prej tyre pyetën veten nëse do ta përfundonin ndonjëherë atë që Perëndia i kishte thirrur të bënin.

Në vend që të dorëzohej, Nehemia i nxiti njerëzit të besonin te Zoti dhe të vazhdonin punën. Ndërtuesit iu përshtatën sfidës. Bibla na tregon se shumë prej tyre punonin me njërën dorë, ndërsa me tjetrën mbanin armën. Të tjerë mbanin shpatat në brez ndërsa vendosnin gurët dhe riparonin murin. Ata qëndruan vigjilentë, të gatshëm për të mbrojtur qytetin, ndërsa kryenin me besnikëri detyrën që Perëndia u kishte besuar.

Vendosmëria e tyre është një kujtesë e fuqishme se ndjekja e Perëndisë nuk do të thotë një jetë pa kundërshtime. Sa herë që kërkojmë të bëjmë vullnetin e Tij, mund të përballemi me pengesa, kritika ose dekurajim. Megjithatë, ashtu si ndërtuesit në ditët e Nehemisë, edhe ne jemi thirrur të qëndrojmë besnikë, vigjilentë dhe të palëkundur. Ata nuk lejuan që frika t’i ndalte; përkundrazi, besuan te Perëndia dhe vazhduan të ndërtonin.

Cilado qoftë detyra që Perëndia ka vendosur përpara teje,t’i shërbesh familjes tënde, të inkurajosh të tjerët, të shpallësh Ungjillin ose të rritesh në besim, mos lejo që dekurajimi të të bëjë të dorëzohesh. Vazhdo të ndërtosh me besim, duke ditur se Zoti është me ata që e ndjekin me besnikëri. Ajo që sot duket e pamundur, nesër mund të bëhet një dëshmi e besnikërisë së Perëndisë.

“Ata që bartnin materialet punonin me njërën dorë, ndërsa me tjetrën mbanin armën.”
Nehemia 4:17

Çfarë po të thërret Perëndia të vazhdosh të ndërtosh, edhe kur rruga bëhet e vështirë?

Bekime

Sot është një ditë për të besuar, për të kërkuar dhe për të pritur me besim nga Perëndia!
Jezusi tha:

“Dhe çdo gjë që do t’i kërkoni Atit në emrin tim, Ai do t’jua japë.”
Gjoni 16:23

Prandaj, mos ki frikë të kërkosh. Ki kurajë dhe guxim të vish para Perëndisë, sepse Ai është një Atë i mirë, i dashur dhe besnik ndaj premtimeve të Tij.

Mos lejo që dyshimi, frika apo rrethanat të të ndalojnë. Perëndia është më i madh se çdo problem dhe më i fuqishëm se çdo mungesë.

Sot dëshiro me besim dhe paraqiti nevojat e tua para Tij:

✔️ Nëse ke nevojë për shërim, Ai është Shëruesi.
✔️ Nëse ke nevojë për financa, Ai është Furnizuesi.
✔️ Nëse ke nevojë për punë, Ai mund të hapë dyer të reja.
✔️ Nëse ke nevojë për paqe, Ai është Princi i Paqes.
✔️ Nëse ke nevojë për drejtim, Ai është Udhërrëfyesi yt.

Eja para Perëndisë në emrin e Jezusit dhe beso se Ai dëgjon, Ai kujdeset dhe Ai vepron sipas vullnetit të Tij të mirë.

Mos u dorëzo në lutje. Vazhdo të kërkosh, të besosh dhe të falënderosh, sepse Perëndia është i mirë dhe besnik!
Bekime

KUR BESIMI PËRBALLET ME FRIKËN

Frika mund të lindë edhe në jetën e atyre që kanë besim. Bibla nuk i fsheh momentet e frikës që përjetuan njerëzit e Perëndisë; përkundrazi, ajo tregon se si Zoti i forcoi ata kur u përballën me situata që ishin përtej kontrollit të tyre.

Një nga shembujt më tëqartë është Pjetri duke ecur mbi ujë. Në fillim, plot besim, ai doli nga varka sepse dëgjoi dhe iu bind zërit të Jezusit. Por kur pa forcën e erës dhe të dallgëve, frika hyri në zemrën e tij dhe vështrimi iu largua Krishtit.

Ky moment zbulon një të vërtetë të rëndësishme: shpesh, beteja jonë më e madhe nuk është stuhia që na rrethon, por ajo tek e cila e përqendrojmë vëmendjen. Pjetri përjetoi se frika mund të shfaqet edhe pasi kemi hedhur një hap besimi.

Megjithatë, historia e tij nuk përfundon me frikën, por me dhembshurinë e Jezusit. Kur Pjetri thirri: “O Zot, më shpëto!”, Jezusi menjëherë zgjati dorën dhe e kapi. Dora e shtrirë e Krishtit na kujton se hiri i Perëndisë është gjithmonë më i madh se dobësia jonë dhe se Ai është pranë nesh sa herë që i drejtohemi.

Përvoja e Pjetrit na mëson se besimi nuk është mungesa e stuhive, por zgjedhja për t’i besuar Perëndisë edhe në mes të tyre. Edhe kur besimi ynë lëkundet, Jezusi mbetet besnik. Prania e Tij është siguria jonë, fuqia e Tij është forca jonë dhe dora e Tij është gjithmonë e aftë të na ngrejë përsëri.

“Jezusi shtriu menjëherë dorën, e kapi dhe i tha: ‘O njeri me pak besim, pse dyshove?’”
Mateu 14:31
Çfarëdo stuhie që po kalon sot, mbaji sytë te Jezusi. Frika mund të trokasë në zemrën tënde, por Krishti është më i madh se çdo frikë. Prania e Tij sjell paqe, dora e Tij sjell shpëtim dhe besnikëria e Tij do të të mbajë të fortë deri në fund.
Bekime

LUMI JORDAN – “AI QË ZBRET” Jozueu 3:15–17

Lumi Jordan, emri i të cilit do të thotë “ai që zbret”, na mëson një të vërtetë të fuqishme shpirtërore: përpara se Perëndia të na ngrejë në fitore, Ai shpesh na thërret të zbresim në përulësi dhe besim.

Kur Izraeli arriti te Jordani, lumi ishte në kohën e vërshimit, i thellë, i rrëmbyeshëm dhe i pamundur për t’u kaluar me forcën njerëzore. Megjithatë, Perëndia nuk i ndau ujërat përpara se ata të lëviznin. Ai u urdhëroi priftërinjtë që mbanin Arkën e Besëlidhjes të hidhnin hapin e parë në lumin që ende vërshonte.

Ja mësimi i madh:
Mrekullitë vijnë pas bindjes.

Ujërat nuk u ndanë derisa këmbët e priftërinjve prekën buzën e lumit. Besimi erdhi përpara mrekullisë, jo pas saj.

Përulësia i paraprin fitores.

Ashtu si Jordani “zbret”, edhe ne jemi të thirrur të ulim krenarinë, frikën dhe mbështetjen te vetja. Premtimet e Perëndisë nuk arrihen duke ecur sipas asaj që shohim, por duke i besuar Fjalës së Tij, edhe kur rrethanat duken të pamundura.

Bindja çliron fuqinë e Perëndisë.

Izraeli kaloi në tokë të thatë, jo sepse lumi u dobësua, por sepse Perëndia u tregua besnik. Ajo që dukej si një pengesë e pakalueshme u bë rruga drejt Tokës së Premtuar.

Cili është Jordani yt sot?
Frika? Dyshimi? Pasiguria? Një derë e mbyllur?

Hidhe hapin që Perëndia po të kërkon të bësh. Kur ecën me besim dhe bindje ndaj Tij, Ai hap një rrugë aty ku duket se nuk ka asnjë rrugë.

Premtimet e Perëndisë i përjetojnë ata që guxojnë të hedhin hapin e besimit.
Bekime

BESIMI QË THYEN ÇDO PENGESË

“Kur Jezusi pa besimin e tyre, i tha të paralizuarit: ‘Bir, mëkatet e tua të janë falur.’” Marku 2:5

Ndonjëherë mrekullia më e madhe fillon pikërisht aty ku forca njerëzore merr fund. Kur çdo derë duket e mbyllur, besimi i vërtetë nuk dorëzohet , ai gjen një rrugë tjetër. Historia e të paralizuarit na kujton se besimi nuk lejon që pengesat ta ndalojnë, sepse e di se Jezusi është më i madh se çdo barrierë që ngrihet përpara nesh.

Shtëpia ishte plot me njerëz. Çdo hyrje ishte e bllokuar dhe nuk kishte më vend. Për shumëkënd, kjo do të kishte qenë arsye e mjaftueshme për t’u kthyer mbrapa. Por katër miqtë që mbanin të paralizuarin nuk lejuan që turma të përcaktonte fundin e besimit të tyre. Në vend që të dorëzoheshin nga zhgënjimi, ata u ngjitën në çati, e hapën atë dhe e ulën mikun e tyre përpara Jezusit.

Vendosmëria e tyre na mëson se besimi i vërtetë nuk është kurrë pasiv. Ai nuk ulet dhe nuk pranon humbjen. Ai ngrihet mbi pengesat, shikon përtej të pamundurës dhe beson se aty ku është Jezusi, mrekullitë janë ende të mundshme. Besimi nuk matet nga sa e lehtë është rruga, por nga sa fort i besojmë Perëndisë kur përpara nesh duket se nuk ka asnjë zgjidhje.

Ka çaste kur jeta vendos pengesa që duken të pakapërcyeshme. Dyer të mbyllura, lutje pa përgjigje, ëndrra të thyera dhe sprova të papritura mund të na bëjnë të pyesim nëse Perëndia është ende duke vepruar. Megjithatë, kjo histori na kujton se pengesat tona shpesh bëhen skena ku Perëndia shfaq fuqinë e Tij.

Kur katër burrat e ulën mikun e tyre përpara Jezusit, ata nuk po vendosnin thjesht një njeri të sëmurë përpara Tij—ata po vendosnin gjithë shpresën e tyre në duart e Shpëtimtarit. Pikërisht aty fillon çdo përparim. Fitoret tona më të mëdha vijnë kur ndalojmë së besuari te forcat tona dhe ia dorëzojmë plotësisht situatën Krishtit.
Fjala e Perëndisë na kujton:
“Ki besim te Zoti me gjithë zemrën tënde dhe mos u mbështet në zgjuarsinë tënde; pranoje në të gjitha rrugët e tua dhe Ai do t’i drejtojë shtigjet e tua.”
Fjalët e Urta 3:5–6
Bekime

Nëse nuk jeni regjistruar ende në kampin e fëmijëve "Ishulli i Çudirave", ju ftojmë të paraqiteni nesër, në ditën e parë të kampit, pranë ambienteve të Connection Center.

Ju mirëpresim 🙂

BESIMI QË NUK PËRKULET
Danieli 3:16–18
Hyrje
Përpara se furra e zjarrtë të ndizte flakët e saj, tre të rinj kishin marrë tashmë vendimin më të rëndësishëm të jetës së tyre.
Ne i njohim si Beltshadar, Shadraku, Meshaku dhe Abed-Nego. Por këto nuk ishin emrat që u kishin dhënë prindërit. Këta ishin emrat që u dha Babilonia, për t’u ndryshuar identitetin.
Emrat e tyre të vërtetë ishin:

Hanania – “Perëndia është i hirshëm.”
Mishael – “Kush është si Perëndia?”
Azaria – “Perëndia ka ndihmuar.”
Daniel - Perendia eshte gjykatesi im
Babilonia mund t’u ndryshonte emrin, por nuk mund t’u ndryshonte zemrën.
Mbreti Nebukadnetsar bëri gjithçka për t’i transformuar. U dha arsim babilonas, ushqim babilonas, pozitë babilonase dhe emra babilonas. Ai donte të ndryshonte identitetin e tyre nga jashtë.
Por ajo që Perëndia kishte vendosur brenda tyre nuk mund të ndryshohej.
Edhe sot bota përpiqet të na japë një identitet të ri, të ndryshojë mënyrën si mendojmë, si jetojmë dhe çfarë adhurojmë. Por pyetja është:
A do të mbetemi ata që Perëndia na ka thirrur të jemi?

I. BESIMI I VËRTETË VENDOSET PËRPARA PROVËS
Nebukadnetsari ngriti një statujë prej ari dhe urdhëroi që, sapo të dëgjohej muzika, të gjithë të përkuleshin.
“Sapo të dëgjoni tingullin e borisë… duhet të bini përmbys dhe të adhuroni shëmbëlltyrën prej ari.” Danieli 3:5
Bibla thotë se të gjithë u përkulën.
Mund të ketë pasur edhe izraelitë në atë turmë. Njerëz që e njihnin Ligjin. Njerëz që besonin te Perëndia. Ndoshta menduan:
“Perëndia do ta kuptojë.”
“Është më mirë të jetojmë sesa të vdesim.”
Por Hanania, Mishaeli dhe Azaria nuk u përkulën.
Ata kishin marrë vendimin shumë kohë përpara se muzika të fillonte.
Karakteri nuk ndërtohet në krizë; karakteri zbulohet në krizë.
II. BESIMI I PJEKUR NUK VARET NGA REZULTATI
Kur u sollën përpara mbretit, ai u dha edhe një mundësi.
Pastaj bëri pyetjen sfiduese:
“Cili perëndi do t’ju çlirojë nga dora ime?” Danieli 3:15
Sa herë edhe ne dëgjojmë të njëjtën pyetje?
“A do të të ndihmojë vërtet Perëndia?”
“A do të përgjigjet kësaj here?”
Përgjigjja e tyre është një nga deklaratat më të fuqishme të besimit në gjithë Dhiatën e Vjetër.
“Perëndia ynë është në gjendje të na çlirojë… por edhe sikur të mos e bëjë, ne nuk do t’u shërbejmë perëndive të tua.” Danieli 3:17–18
Çfarë besimi!
Ata nuk kishin parë një engjëll.
Nuk kishin marrë një ëndërr.
Nuk kishin një profeci personale.
Ata kishin vetëm Fjalën e Perëndisë dhe njohjen e karakterit të Tij.
Ata kishin ndarë adhurimin nga rezultati.
Ata po thoshin:
“Bindja jonë nuk varet nga mënyra si Perëndia zgjedh të veprojë.”
Ky është besim i pjekur.
Shumë prej nesh adhurojnë Perëndinë për aq kohë sa lutjet marrin përgjigje. Por këta tre burra e adhuruan edhe kur nuk dinin çfarë do të ndodhte.

III. PERËNDIA SHFAQET PËR ATA QË QËNDROJNË BESNIKË
Ata u hodhën në furrë.
Zjarri ishte i vërtetë.
Rreziku ishte real.
Por edhe prania e Perëndisë ishte reale.
Mbreti u habit dhe tha:
“A nuk hodhëm tre veta në zjarr?… Ja, unë shoh katër veta që ecin të lirë në mes të zjarrit.” Danieli 3:24–25
Perëndia nuk i shpëtoi nga furra.
Ai hyri në furrë bashkë me ta.
Shpesh ne lutemi:
“Zot, më hiq nga zjarri.”
Por ndonjëherë Perëndia thotë:
“Jo. Do të hyj në zjarr bashkë me ty.”
Mrekullia nuk ishte vetëm se ata nuk u dogjën.
Mrekullia ishte se besnikëria e tyre nuk varej nga mrekullia.
Ata kishin vendosur të mos përkuleshin edhe nëse Perëndia nuk do t’i shpëtonte.
Dhe pikërisht kjo preku zemrën e mbretit.
Nuk ishte vetëm mrekullia që e tronditi.
Ishte besimi i njerëzve që nuk kishin nevojë për një mrekulli për të mbetur besnikë.

Përfundim
Edhe ne jetojmë në një botë që na kërkon të përkulemi.
Jo domosdoshmërisht para një statuje prej ari, por para kompromiseve, mëkatit, frikës, suksesit, opinionit të njerëzve dhe kulturës së kësaj bote.
Pyetja nuk është nëse do të vijë furra.
Pyetja është:
A e kemi marrë vendimin përpara se të vijë?
Ne kemi edhe më shumë se Hanania, Mishaeli dhe Azaria.
Ne kemi kryqin.
Ne kemi varrin bosh.
Ne kemi Frymën e Shenjtë që banon në ne.
Ne kemi të gjithë zbulesën e Shkrimit.
Prandaj pyetja për secilin prej nesh është:
Nëse Perëndia nuk përgjigjet ashtu siç shpreson, a do të vazhdosh ta adhurosh?
Nëse përgjigjja vonohet, a do të vazhdosh të qëndrosh besnik?
A është besimi yt i lidhur me mrekullinë, apo me karakterin e Perëndisë?
Le të marrim sot të njëjtin vendim që morën ata tre të rinj:
“Edhe sikur të mos e bëjë, ne nuk do të përkulemi.”
Sepse besimi i vërtetë nuk pret rezultatin për të qenë besnik.
Ai ka vendosur tashmë.
Dhe kur një besim i tillë qëndron i patundur, Perëndia gjithmonë përlëvdohet.
Bekime