Toasting Life

Hoe komt het toch dat we onszelf vaak een gevoel van falen aanpraten als iets niet lukt? Zijn we zo geconditioneerd dat we "niet lukken" gelijk stellen aan falen?

Onderstaande quote kwam ik vandaag tegen in een school. En ik dacht: ja, dat is de boodschap die we kinderen mogen aanleren.
Dat leren en nieuwe dingen uitproberen een proces van onderzoeken is. Dat trial and error inherent zijn aan het ontdekken of iets werkt of niet. Het geeft ons de kans om bij te sturen waar nodig en om vervolgens opnieuw te proberen.
Dan zijn nieuwsgierigheid en exploratiezin drijfveren om het onbekende te verkennen. Ipv ons op voorhand al te laten verlammen door een innerlijke kritische stem die niet lukken gelijk stelt aan falen.

Ik mijmerde bij het zien van deze vriendelijke reminder die vandaag mijn pad kruiste. Een vleugje inspiratie dat bleef nazinderen en daarom deel ik het graag met jou🍀

✨️Volg je dromen, ze wijzen de weg✨️

Lente 🐣, een nieuwe start, een nieuw begin. Ik ben zo blij, enthousiast en verheugd om de geboorte van mijn bijberoep als Psychotherapeute i.o. en Pedagoge aan te kondigen 🤗

Alle cursussen die ik volgde rond persoonlijke groei en ontwikkeling, mijn jarenlange ervaring als leerlingenbegeleidster, het leven dat van mij een ervaringsdeskundige maakte op het vlak van rouw en verlies, alle inzichten die ik opdeed als representant bij familie-opstellingen, ... dat alles komt nu samen in de opleiding die ik volg tot Psychotherapeute in de Interactionele Vormgeving.

Als je op zoek bent naar iemand die met jou op weg gaat, kan je mij contacteren.

Beginners schoenen 🥿🥿

Herken je dat, wanneer je aan iets nieuws begint, dat je dan terug in beginners schoenen staat? Ik dacht, die schoenen zullen mij wel weer passen. Maar zo gemakkelijk vond mijn voet haar weg niet 🙈

Twee weken geleden startte ik na 24 jaar in een nieuwe job. Met veel goesting voor een andere professionele uitdaging. Ik ben in een warm, ondersteunend, kansen gevend, nieuw nest terecht gekomen. Een zalig gevoel.

En toch ben ik geschrokken van wat er allemaal in mij gebeurde. Ik voelde mij opnieuw als de 18 jarige die handgeschakeld leerde auto rijden. Best confronterend want het vertrouwde ritme waarmee ik alles deed, viel weg.
De "flikkip" in mij draaide overuren. Haar stem werd gevoed door mijn innerlijke criticus en de perfectioniste die allemaal onmiddellijk de lat hoog legden. Zij zijn het helemaal niet meer gewoon om in beginnersschoenen te lopen. Ook al begeleidt de nieuwe organisatie ons uitstekend.

Mijn weegschaal sloeg even tilt. Uit evenwicht door paniekstemmetjes van onzekerheid. Ondertussen is er meer balans nu de stem van de beginner ruimte krijgt, nu die er mag zijn. Voor wie het helemaal oke is om zoekende te zijn in het nieuwe. Voor wie het logisch is dat er inwerktijd is. Diegene die verheugd is nu ze met een andere doelgroep mag werken. Diegene die blij is met een ander professioneel ritme. Diegene die er van geniet om met zoveel nieuwe mensen in contact te komen. Diegene die weet dat we leren en groeien met vallen en opstaan. Diegene die moederlijk mild is voor de flipkip. Diegene die zegt: geef jezelf die beginnerstijd en stap voor stap kom je vooruit.

Met mijn beginner aan de hand, vang ik in de verte een gemoedelijke, warme blik op van de "oude rot in het vak" die mij laat voelen: het komt goed.

En zo hebben we allemaal die "beginner" en die "oude rot in het vak" in ons. Mijn beginner krijgt nu steun en vertrouwen van de oude rot. En op zijn b***t geniet de oude rot van alle nieuwe ervaringen en mogelijkheden. Hij geniet van de sprankels van een nieuw begin ✨️

Over verandering en keuzes maken ...

Ik vind onderstaande een heerlijke spreuk van P**i Langkous 🤗 En toch mocht ik de laatste weken ervaren dat iets anders kiezen soms meer tijd vraagt dan ik zou denken.

Onze comfortzone verlaten, iets nieuws beginnen, iets anders doen, daar gaat telkens een gezonde spanning of zelfs angst mee gepaard. Het is goed te weten dat dit eigen is aan een veranderingsproces. We laten het vertrouwde achter. En anderzijds krijgen we er nieuwe mogelijkheden of kansen voor in de plaats. Waar leggen we de focus op?

Belangrijk is om je eigen tempo in dit proces te respecteren. Je kan de rivier niet duwen. Gras groeit niet sneller door er aan te trekken. Soms voelen we al langer dat iets niet meer kloppend of niet meer goed is voor ons. Krijgen we feedback en aanmoedigingen van onze inner circle om in beweging te komen. Het vraagt tijd en moed om die versie van onszelf te worden die zegt: en nu ga ik ervoor!

Soms moeten we eerst bepaalde mentale drempels overwinnen. Bewuster voelen hoe ons lichaam reageert: geeft iets energie en voldoening of kom ik "leeg" thuis. Is de goesting in het nieuwe groter en worden daarmee vraagtekens bij het ongekende kleiner? En van zodra het stemmetje in ons dat voor het nieuwe wilt gaan, luider wordt en zich constant laat horen, dan is het de moment om op de springplank te gaan staan. And "to take that leap of faith", zoals men dat zo mooi zegt in het Engels.

Want als P**i Langkous het kan ... 🤗

Dag hemelse papa,

Vandaag al 8 jaar hemels ... wat vliegt de tijd ...
Jouw aardse sterfdag blijft elk jaar weer een aparte dag. Alsof er iets op me hangt. Dit jaar ervaar ik het vooral fysiek: een zwaar wattenhoofd waar jij vandaag bewuster in mijn gedachten verschijnt.

Het voorbije jaar kon je meevolgen hoe ik, jouw oudste dochter, eindelijk de moed vond om bepaalde knopen door te hakken en nieuwe keuzes te maken. Onderstaande tekst verwoordt dit mooi. Ik ben eindelijk in fase 5 geraakt 😁

Het voorbije jaar was pittig. Ik vroeg me vaak af: welke raad zou papa me geven? Soms zocht ik troost door voor jouw fotokader te staan en tranen en gevoelens van gemis alle ruimte te geven. Enkele keren bezocht ik jou op het kerkhof om een babbeltje te doen. Tijdens autoritten stort ik geregeld in gedachten mijn hart bij je uit. En 's avonds voor het slapen gaan, vraag ik je soms om raad, om een teken. Om een knipoog van een vader naar zijn dochter.

Fysiek kan dat niet meer, maar in spirit ben je er altijd. Dat troost en geeft steun. Ook al mis ik een echte vaderlijke knuffel, vaders wijze raad, een bemoedigende vaderlijke blik in het echt. Als die ladder naar de hemel zou bestaan, had ik er al lang een supersonische lift van gemaakt die jou in enkele seconden zou bereiken.

Dierbare papa, een knuffel in gedachten, een knipoog naar boven, van hart tot hart blijven we verbonden 💖

Als ik met de verwijtende vinger naar jou wijs,
weet ik dat er in mij iets geraakt wordt.
Als jij met de verwijtende vinger naar mij wijst,
weet ik dat in jou iets geraakt wordt.

Bewust en onbewust raken we elkaars pijnpunten en gevoelige snaren. Elke keer dat een gekwetst deel in ons naar de buitenwereld reageert met een intense lading, vraagt het om aandacht. Gelijk een bezorgde, liefhebbende ouder zich richt naar een kind dat emoties uit.
Een geraakt stuk in onszelf vraagt om door onszelf gezien, gehoord, gekend en gewaardeerd te worden. Bevestiging en erkenning die we zo vaak alleen maar in de buitenwereld zoeken.

Hoe meer we onze eigen troostende ouder kunnen zijn voor al die intens getriggerde emoties, des te minder maken we ons voor ons goed voelen afhankelijk van anderen.

Betekent dat dat we dan zomaar elk gedrag van anderen moeten aanvaarden? Zeker niet.
Moet een ander zomaar elk gedrag van mij aanvaarden? Zeker niet.
Betekent het dat we bij een intense trigger iets onmiddellijk moeten opgeven of loslaten, zeker niet.
Maar door eerst bij onszelf te voelen, weten we sneller voor onszelf wat de boodschap is: Iemand gaat over mijn grens, mijn waarden en normen verschillen met die van een ander, we hebben verschillende priotiteiten, we geven een andere invulling aan bv loyaal zijn, ...

Door eerst bij onszelf te rade te gaan: hey, waarom werd ik zo sterk getriggerd? , kunnen we als alles wat gezakt is, een antwoord geven op de situatie. We communiceren vanuit onze gezakte emotie en de behoefte/het verlangen dat daarachter schuil gaat. We bekijken of we samen met de ander tot een nieuwe afstemming kunnen komen waarin ieder zich gezien, gehoord en begrepen voelt. En de ene keer lukt dit, een andere keer niet.

Want het leven is één spiegelpaleis: spiegeltje, spiegeltje aan de wand, welk inzicht komt door deze trigger bovendrijven tot aan de rand?

🪷Moed🪷

Een dierbare vriendin stuurde me vanmorgen deze kalenderquote. Boenk erop!
We zijn zo geconditioneerd en eraan gewend om maar te blijven gaan, te blijven proberen, niet op te geven. En dat is oke, op voorwaarde dat we onszelf daarmee niet opofferen of voorbij lopen.

Moed vinden om te stoppen als het nodig is, is iets wat ik de laatste jaren beter aan het leren ben. En dan nog heb ik hierbij zetjes van mijn inner circle nodig die me helpen om een stapje achteruit te zetten 🙈😊

Het vraagt moed om een stap achteruit te zetten en eerlijk te worden naar jezelf: wat werkt er nog voor mij of wat niet? Wat voelt juist en kloppend voor mij? En betekent dat dat er dan andere keuzes gemaakt moeten worden?

Moed om te stoppen als het nodig is, even belangrijk als de moed die er nodig is om verder te gaan.

Ik wens je beide vormen toe, op het juiste moment, als jij één van beide nodig hebt 🪄🌟🍀🪷

🪷Be bold 🪷 Be brave 🪷 Be you🪷

Ik werd vanmorgen op deze 1ste dag van 2026 wakker en dit flitste door mijn hoofd. En ik dacht: wat een inspirerende mantra voor dit nieuwe jaar 🤗

Be bold 🪷 Be brave 🪷 Be you

Bold en brave ...
We hebben het allemaal nodig om die keuzes te maken die goed en kloppend zijn voor onszelf.
Om die veranderingen in ons leven aan te brengen als we blaren beginnen krijgen omdat het schoentje wringt.
Om iets nieuws te doen wat we nog niet eerder deden.
Om nee te zeggen als we een nee voelen.
Om ja te zeggen als we een ja voelen.
Om afscheid te nemen van iets dat teveel energie kost ipv geeft.
Om in actie te komen als we een enthousiaste drive voelen om iets te realiseren.
Om vol te houden, ook al zit het even tegen of loopt het anders dan verwacht.

Be you ...
Een uitnodiging om trouw te blijven aan onszelf als we ja of nee tegen iets zeggen.
Onszelf de vraag stellen: wat doe ik nog, wat ik eigenlijk niet meer wil doen? Wat doe ik nog niet, wat ik eigenlijk wel wil doen?
Een uitnodiging om ons te tonen zoals we echt zijn: puur en authentiek.
Een uitnodiging tot zelfzorg want wij zijn de enigste die ons leven kunnen leven. Je bent je eigen kostbaarste bezit 🌟

Be brave 🪷 Be bold 🪷 Be you

Ik wens het je van harte toe in 2026 🪄🌟

Emily in Paris ...

My guilty pleasure waar het Rozemieke in mij haar romantisch hartje steeds mee kan ophalen 🥰
Emily raakt mij met haar zin "Ik dacht dat hij de ware is. Maar ik besefte dat het niet het leven is dat ik wil" ... zucht en tranen in mijn ogen ...

Deze scene katapulteerde me terug naar de voorbije 48 jaar, waar ik meerdere keren dacht dat een schoen mij zou passen, maar uiteindelijk te klein bleek. Omdat ik mijn eigenheid er teveel voor moest aanpassen.

Het leven heeft voor ieder een unieke pasvorm die zich gaandeweg en geleidelijk aan ontvouwt. Mijn unieke pasvorm heeft al geregeld gebotst met wat ik dacht dat ik nodig had. Of waar ik dacht gelukkig mee te zijn. Zoals het huisje, tuintje, boompje, beestje dat blijkbaar niet voor mij in die vorm bedoeld is.

Met de intrede van de perimenopauze, werd alles het voorbije jaar nog eens extra uitvergroot, no filter. Omstandigheden dwongen (nodigden mij uit) pijn, verdriet, teleurstellingen te doorvoelen die ik subtiel maar krachtig had genegeerd. Mijn perihormonen hadden een eigen agenda en er was geen ontkomen aan. Doorvoelen wat nog niet was doorleefd. Tegelijkertijd opende deze hormonencocktail de weg naar een hernieuwd contact met mezelf. Een stemmetje dat stil fluisterde: waar gaat jouw hart nu echt van zingen? Waar wil je naartoe? Wat wil jij echt?

En zo bevestigt Emily dat de enige weg, die van mijn eigen pasvorm is. Ook al fit deze vorm niet alles wat ik mezelf toewens, of op de manier waarop ik dacht, toch brengt ze me datgene wat ik nodig heb. En soms moeten we, net gelijk Emily, iemand die we graag zien verlaten omdat we anders onszelf en ons unieke levenspad te zeer in de steek laten.

Misschien is dat wel het grootste geschenk van 2025: dat ik meer dan ooit, mij mijn eigen pasvorm des leven eigen maak. Dat ik mijn pasvorm apprecieer en geniet van hoe soepel mijn voet deze schoen past. En met de juiste schoen en de juiste maat, geraak ik overal 🤗

Over de Perimenopauze en zo ...

Hoe is het met jou?, vroeg Bezorgdheid.
Alles oke, zei Pokerface.
Ben je daar wel zeker van? vroeg miss Opmerkzaam. Ik hoor precies iets anders in je stem, vulde miss Sensitief aan.
Blozebol kreeg rode wangen en zei schoorvoetend: het rommelt een beetje in mij.
Mevrouwtje Perimenopauze leeft zich al enige tijd helemaal uit in mijn lichaam. Ze zet mijn hormonen van de ene rollarcoaster op de andere. De meest spectaculaire achtbaan ter wereld is er niets tegen 🙈
En wat doet dat met lady Controlefreak?
Ik vind het maar niks dat lady Los Gehen haar nu zo uitleeft. Ik heb veel minder te zeggen.
En ik kan mijn werk ook minder goed doen, zegt Filtertje. Normaal filter ik alles wat er wordt gevoeld maar ik ben tijdelijk zo goed als op non actief gezet.
Dat klopt, zegt het Emowezentje met pretoogjes. Eindelijk kan Verdriet intenser gevoeld worden. Eindelijk mogen de Traan sisters geregeld de traansluizen open zetten. Eindelijk kan ik de lichaamstemperatuur eens wat opstoken, zegt meneertje Thermometer. Die koude handen en voeten vond ik maar niks. Ik ben soms wel wat energie kwijt, zegt miss Energetic. Gelukkig maar zegt de Versnellingsbak, want voortdurend in 5de versnelling leven is het ook niet. En ik mis mijn diepe nachtrust, zegt Sweet Dreams. Want mijn blaas en de aan-knop van mijn hersenen maken overuren.

Is er misschien ook iets goed aan Mevrouwtje Perimenopauze, vraagt Lady Positivo voorzichtig? Ja, zegt de Metapositie van op haar bergtop. Mevrouw Reflectie begint zich wat meer te roeren. Ze vraagt hierbij de hulp van dame Balans en vrouwtje Wijsheid. Want zo halverwege het leven is het goed om alles eens te overschouwen. Lady Inspiratie en Creatie vragen of ik blij word van wat ik doe? Passen de keuzes die ik maak nog steeds bij mij of wil ik iets anders? Leef ik mijn mooiste leven en welke aanpassingen zijn hier eventueel voor nodig?

Heyla, roepen Vreugde, Dartelheid, Lichtheid en Plezier, wij zijn er ook nog he! Luister maar naar mevrouwtje Schaterlach! Wij zijn de Vrolijke Bende en trekken je elke keer weer op gang 🎊🎉 Gelukkig maar, zei mijn Weegschaal, is deze olijke bende er om de schwung in het leven te houden 🤗

Lieve zus, dag schwesterken

Vandaag toasten wij jouw 39 aardse en 7 hemelse verjaardagen 🥂🎉
Jouw verjaardag, jouw overlijdensdag, ze blijven raken. Het ene moment doorheen de dag zacht, het andere scherp.

Een dag als dit is gevuld met dankbaarheid voor wie je was, voor wie je bent en al die prachtige herinneringen aan jou. Anderzijds is er ook het verdriet en gemis van jouw fysieke afwezigheid. De rouw om al die momenten en herinneringen die we samen niet meer kunnen maken.

Ik kies ervoor te geloven dat je er vanuit een andere dimensie nog steeds voor en bij ons bent 🩷. Dat je gisteren ook enthousiast supporterde voor onze dierbare broer die de moeder der marathons liep. Zoals we dat samen zo vaak deden en dat de hele straat ons hoorde omdat we luidkeels onze broer onderweg aanmoedigden 😁 iedereen moest horen hoe fier we zijn 🏃🤗
Dat je momenteel mee geniet met ons mama en tante die er even tussenuit zijn 😎
Dat je op jouw manier mij blijft inspireren en aanmoedigen zoals alleen een zus dat kan. Daarom onderstaande quote. Dit jaar al op zoveel manieren mogen ervaren 🦋

"Tijd heelt alle wonden" wordt zo vaak gezegd. Maar niet voor een moeder wiens kind eerder dan haar heengaat. Ik zie het bij ons mama en tante: 2 moedige dappere vrouwen die ondanks de grote, diepe krater in hun hart, het beste blijven maken van hun leven. Met vallen en opstaan, met een constant innerlijk gemis dat ze met zich meedragen. Onzichtbaar aan de buitenkant, elk moment voelbaar en aanwezig aan hun binnenkant. Ik heb immens respect voor hen 🙏🫶

Lieve zus, vier samen met papa jouw hemelse verjaardag 🎉🥂 wij toasten jou op een aardse manier. Blijf zeker tekens geven dat je er vanuit een andere dimensie, nog steeds dicht bij ons bent. Het doet elke keer zoveel deugd 🩷

✨️Anders meedragen✨️

Dag schwesterken,

Herken je jouw kleurrijke Oilily tas? Je ging er zo vaak mee op tsjok. En dat heb ik de voorbije 7 jaar sinds jouw overlijden ook gedaan.

Jouw tas was me heilig. Iets van jou dichtbij en zo nam ik jouw spirit en dartele energie mee op stap. Zoveel verhalen en herinneringen zijn verbonden aan deze tas. En misschien maar goed dat de tas niet kan praten 🤣🙈
Maar na zoveel jaren plezier van jouw tas, is de slijtage aan de hoeken te zichtbaar. Het nette is er af.

Zoals je kan zien heb ik onverwacht een mooie vervanger gevonden. Een beetje in dezelfde tint.

Het symboliseert voor mij het leven, zoals "the circle of life". Het is een illusie om iets of iemand te willen vasthouden. Want alles heeft een houdbaarheidsdatum, zoals ook elk leven eindig is. We kunnen wel samen beleven en ervaren in het nu. En herinneringen koesteren.

Ik ga jouw tas letterlijk op dit mooie eiland achter laten. Je kent me he zus, ik ben een symbolische mie. En ja, het doet me veel, heel veel om jouw tas niet mee de vlieger op te nemen terug naar huis. De eerste traantjes zijn gevloeid, ook al voelt dit juist. Maar het juiste doen is niet altijd gemakkelijk.

En zo krijgt rouwen telkens een andere vorm. Na 7 jaar zonder fysieke jij voelt het al wat zachter, al overvalt verdriet en gemis mij soms onverwacht op een onbewaakt moment. Net zoals intense dankbaarheid voor wie je bent en altijd zal zijn, mijn schwesterken 💖