Danker de Rijke

Ze maken ook ruzie.

De koppels die het halen.
Die na twintig, dertig, veertig jaar nog naast elkaar aan tafel zitten.

Ze maken soms ook ruzie.
Over geld.
Over de kinderen.
Over wie de vaatwas uitlaadt.

Over dezelfde dingen als tien jaar geleden.
Want het meeste van waar koppels over botsen, raakt nooit opgelost.

Ook niet bij de sterkste.

Wat is de reden dat zij na al die jaren nog steeds overeind staan? En blijven staan.
En waarom breekt het bij anderen?

Het zit niet in OF je ruziemaakt.
Het zit in HOE men ruziemaakt.

Deze week zet ik eens de juiste dingen op het podium. Althans een poging tot. Psychologie is nog steeds exacte wetenschap. Daar is 1 + 1 soms 3.
De focus niet wat er misloopt.
Wat er WEL werkt.

Wat ik zie bij koppels die staan.
Wat ik zie na al die jaren in mijn eigen praktijk (en ja, ook in mijn persoonlijke levenservaringen).

En wat je daarvan niet terugvindt in een toxische relatie.

Morgen: wie doet wat. En waarom dat bij sterke koppels geen discussie is.

Welk koppel rond jou staat al decennia?
Wat zie jij bij hen?

'Je bent toch een vent.'

'Heeft zij dat gezegd? Dat kan ik me echt niet voorstellen.'

'Ga dan gewoon weg.'

Drie zinnetjes met de allerbeste intenties uitgesproken, maar na elke zin wordt hij steeds een beetje stiller.

Hij vertelt het één keer.
Misschien twee keer.

Daarna niet meer, boek dicht

Niet omdat het over is, wel omdat niemand het gelooft.

Dus lacht hij mee.
Aan tafel. Op het werk. Bij zijn vrienden.

'Goed, goed. Druk.'

Wat ik in mijn praktijk zie: mannen die jaren wachten voor ze hulp zoeken.
Niet omdat ze zwak zijn, wel omdat ze de eerste keer niet GELOOFD werden.

Dus als een man je vertelt dat het thuis niet klopt.
Zeg niet 'je bent toch een vent'.
Vraag: 'Vertel.'

En ben jij die man?
Wat je meemaakt is echt. Ook als niemand het gelooft.

Twijfel je of wat jij thuis meemaakt nog normaal is? Blijf er niet in rondzwemmen, maar zoek houvast bij personen waarvan je weet dat ze je serieus nemen of minimaal de moeite nemen naar je te luisteren.

Ik zelf? Ik zelf zeg altijd maar: 'Eerst INFORMEREN, eer je gaat TORPODEREN'

Wat Als Het Kind Niet Het Probleem Is?

De narcisme-indicatie-test die ik onderlangs heb gebouwd was voor één ding gelanceerd: patronen tussen partners blootleggen.

Toch verschuift het gesprek steeds vaker.

Niet naar de partner, maar wel naar het kind.

De test was nooit bedoeld voor dit. Zestig vragen, dertig kenmerken, gebouwd om één relatie te toetsen: die tussen twee partners. Toch zie ik het gesprek de laatste maanden steeds vaker de bocht nemen.

Een gesprek begint over de partner.
Twintig minuten later gaat het over de dochter. Of de zoon. 'Is dit normaal, dat hij zo reageert?' En dan, zachter: 'Doe ik dit soms ook?'

Die tweede vraag komt niet uit nieuwsgierigheid.
Hij komt uit angst.

(volledige blog lezen? Zie link in de opmerkingen).

Zelftwijfel wint niet van feiten, ze wint van stilte.

Je kan jezelf niet terug overtuigen met een goed argument.
Dat heb je warschijnlijk al 1.000-maal geprobeerd.

Wat wel werkt is iets kleiners en trager.
Terug beginnen denken en handelen vanuit wie je zelf bent.

Niet vanuit wat zij van je vindt. Terug naar je autonomie, terug naar je Souljourney, terug naar je kern...terug naar wie jij diep van binnen bent en niet wat je moet zijn voor en van de ander.

Zelftwijfel groeit op de plek waar je grenzen zijn weggevallen.

Niet omdat je ze nooit had. Omdat je ze bent gaan wegcijferen, stukje bij stukje, om de vrede te bewaren. Om een goed persoon te blijven en vanuit deze goedheid gaan we ervan uit dat de ander wel een keertje tot inkeer gaat komen.

Hoop...?

Ergens onderweg ben je gestopt met vragen: wat vind IK hier eigenlijk van?
Wat wil IK?
Wat kan ik nog altijd niet aanvaarden, wat de ander er ook van vindt?

Die vragen zijn geen luxe.
Het is de fundering van je eigen identiteit. Zonder die vragen leef je op automatische piloot, in functie van een ander.

Onafhankelijkheid begint niet met vertrekken.
Het begint met terug weten waar jij staat.
Los van elke vorm van goedkeuring.

Los van wat 'redelijk' klinkt in haar mond.

Dat herstel je niet in een gesprek.
Ook niet in 'er een nachtje over slapen.'.

Dat herstel je stap voor stap.
Een grens hier.
Een keuze daar.

Een moment waarop je zegt: dit is wat ik wil, punt.
Geen komma dus, wel een punt, misschien wel een uitroepteken om het meer kracht bij te zetten.

Elke keer dat je dat doet, geef je zelftwijfel iets minder terrein.

Traag proces.
Geen quick fix.
Maar wel de enige weg terug naar jezelf.

Wat is de snelste route naar haast alle vormen van succes boeken? Inderdaad, de traagste. En dat in combinatie met pure volharding.

Op een dag stop je met het uitleggen.

Niet omdat het beter gaat, omdat je het moe bent.
Moe van 'overdrijf je niet een beetje?'
Moe van de stilte na een verhaal dat niemand gelooft.

Dus zwijg je.
En dat is het moment waarop het echt fout gaat.

Zolang je nog probeert uit te leggen, vecht je nog voor je eigen werkelijkheid. En daar is niks mis mee!

Maar de dag dat je stopt, gebeurt er iets wat grote gevolgen kan krijgen.

Je gaat niet meer twijfelen aan haar verhaal.
Je gaat twijfelen aan het jouwe.

Zelftwijfel begint in alle stilte het stuur over te nemen. Vaak ten koste van het zelfbeeld, zingeving, zelfvertrouwen, levenslust, plezier, enzovoort.

Was het wel zo erg?
Overdrijf ik zelf misschien?
Ben ik het probleem?

Dat is geen inzicht.
Dat is uitputting die zich vermomt als redelijkheid.

Een man zonder stem is geen man zonder mening.
Het is een man die geleerd heeft dat zijn mening niets weegt. En als je lang genoeg gelooft dat je stem niet telt, hou je op met luisteren naar jezelf.

Dat is het punt waarop je hulp nodig hebt.

Niet om gelijk te krijgen, maar wel om jezelf terug te vinden. Je eigen stem weer te horen en stap voor stap het ook weer te leren vertrouwen.

Of je man of vrouw bent. Niet voor van jezelf houden is een stevige ' te laat', maar niet 'te laat' om het weer te gaan omdraaien.

Ze geloven haar meteen en hem niet.

Een vrouw zegt 'hij controleert me' en de kamer valt stil. Een man zegt 'zij manipuleert me' en dezelfde kamer lacht. NIET omdat het minder waar is.

Wat is dat dan wel? Omdat we het niet gewend zijn.

Een man die leeft met een narcistische partner heeft 2 gevechten tegelijk. Het gevecht thuis en het gevecht om geloofd te worden daarbuiten.

Vrienden zeggen: `Ach, alle koppels hebben ruzie.'
Familie zegt: 'Jij kan toch wel overdrijven nu.'
Hijzelf denkt na een tijd: misschien heb ik het mis. Dat is geen toeval. Dat is het mechanisme dat hem stil houdt.

Zwijgen voelt veiliger dan opnieuw niet geloofd worden.
Maar dat zwijgen is exact wat hem vastzet.
Elke dag langer alleen met een werkelijkheid die haast niemand bevestigt, slijt iets weg.

Zijn zelfvertrouwen.
Zijn persoonlijke grip op zijn zelfbeeld.
Zijn stem.

Weet je, je hoeft niet gek te zijn om je gek te voelen.
De geboorte van pure ZELFTWIJFEL en ONMACHT. Er is een kleine groep mannen wat in alle stilte aan het wegkwijnen is. Net als een kleinde groep vrouwen die ook nergens terecht kunnen, omdat ze zo diep in het isolement zijn verdwaald.

Gaat tijd worden dat er ruimte ontstaat voor al dit lijden en dat men richting krijgt om een eigen leven te mogen gaan leiden.

Herken je dit? Hoe denk jij hierover? Wat is jouw ervaring in dit onderwerp?

Elke dag een resem keuzes. Bekend of onbekend. Comfortzone of angst.
De meeste mensen denken dat ze kiezen.
De meesten kiezen niet.

Ze wachten af, en noemen dat dan geen keuze.

Dat is de grootste leugen die we onszelf vertellen.

Ons leven is een aaneenschakeling van keuzes.
Niet meer, niet minder.

Elke dag opnieuw sta je voor die muur. Aan de ene kant het bekende. Comfortabel, voorspelbaar, veilig. Aan de andere kant het onbekende. Onzeker, ongemakkelijk, eng.

En dan komt de angst binnen.

Ga ik falen?
Ga ik hier spijt van krijgen?
Brengt dit me wel wat ik denk dat het me gaat brengen?
Ben ik wel goed genoeg?
Wat als het niet lukt?

Vragen zonder antwoorden.
Want die antwoorden bestaan pas nadat je hebt gehandeld.

Niet ervoor.

Dus wat doen de meeste mensen? Niks.

Ze blijven staan.
Ze noemen dat 'nog even afwachten', 'de tijd rijp laten worden', 'eerst nog wat research doen'.

Mooie woorden voor hetzelfde ding: niet kiezen.

Maar niet kiezen is ook een keuze.
De keuze om te blijven waar je staat.

(lees de volledige OVERPEINZING via de link in de opmerkingen)