Dimitrios Alexopoulos

Να ζεις σαν να είναι η ζωή
ο μεγάλος σου έρωτας,

να τη διεκδικείς κάθε πρωί
και να τη φιλάς κάθε βράδυ
σαν να μην υπάρχει αύριο.

Η ζωή δεν ζητά υποσχέσεις. Ζητά να την αγκαλιάζεις όσο ακόμα την έχεις στα χέρια σου...

Ζήσε τις στιγμές.
Dimitrios Alexopoulos
#ποίηση #αποφθεγματα #ζωή #ευγνωμοσύνη

Περί Οδύσσειας λόγος…
Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν πολύ καλά πως η αρετή που με χαρακτηρίζει περισσότερο από κάθε άλλη είναι το δίκαιο. Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να είμαι δίκαιος — αν και καυστικός, όπως συνηθίζω. Και, ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις: η καυστικότητα δεν είναι πάντοτε κακό χαρακτηριστικό. Μερικές φορές είναι απλώς η ειλικρίνεια χωρίς μακιγιάζ.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν.
Η Οδύσσεια του Νόλαν, στα δικά μου μάτια, έμοιαζε —και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα— πολύ πιο φτωχή παραγωγικά και σκηνογραφικά από αρκετές προηγούμενες κινηματογραφικές αποδόσεις. Κι αυτό, ομολογώ, δεν το περίμενα.
Ίσως ο Νόλαν, τον οποίο αρκετοί γνώρισαν μέσα από τον θόρυβο γύρω από τη «μαύρη» Ωραία Ελένη, θέλησε περισσότερο να προβάλει τα δικά του τραύματα, τις δικές του πεποιθήσεις και τις προσωπικές του εμμονές, παρά να αποδώσει το έργο όσο το δυνατόν πιο κοντά στο πρωτότυπο.

Να ξεκαθαρίσω, όμως, κάτι: η επιλογή της Ωραίας Ελένης δεν με ενόχλησε καθόλου. Αλήθεια λέω. Δεν είχα κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, μέσα στο σύμπαν της ταινίας «έδενε» με τους χαρακτήρες και δεν μου φάνηκε παράταιρη. Άρα, όχι, δεν θα ασχοληθώ με αυτό. Δεν είναι εκεί το πρόβλημά μου.

Το πρόβλημά μου είναι ο Πολύφημος.
Ρε, Νόλαν… άσε λίγο τα AI και τις κακογουστιές και ρίξε μια ματιά στον Αρμάντ Ασάντε. Πριν από τριάντα χρόνια. Χωρίς τεχνητή νοημοσύνη, χωρίς τα σημερινά τεχνολογικά καλούδια και —κυρίως— χωρίς να χρειάζεται ένα ολόκληρο στούντιο υπολογιστών για να καταλάβουμε ποιος είναι ο χαρακτήρας.
Ο Πολύφημος δεν ήταν απλώς ένα τέρας.
Στο ομηρικό κείμενο υπήρχε μια μονομαχία λόγων, εξυπνάδας και πανουργίας. Ο Οδυσσέας δεν αντιμετώπιζε απλώς ένα μεγάλο πλάσμα. Αντιμετώπιζε έναν αντίπαλο με τον οποίο έπρεπε να αναμετρηθεί και με το μυαλό.

Αυτό που είδαμε εδώ, συγχωρέστε με, αλλά δεν ήταν ο Πολύφημος. Ήταν περισσότερο μια καρικατούρα τέρατος που θα μπορούσε να είχε ξεπηδήσει από το Doom 1 σε υπολογιστή των ’90s. Περίμενα σχεδόν να εμφανιστεί στην οθόνη η ένδειξη: Level completed.

Η Καλυψώ, ομολογώ, ήταν θεά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ωστόσο, Νόλαν, διάβασε λίγο περισσότερο για την Καλυψώ και για το τι ακριβώς συμβαίνει στην Οδύσσεια. Δεν είναι απλώς μια όμορφη γυναίκα σε ένα εξωτικό σκηνικό, όσο κι αν αυτό βολεύει κινηματογραφικά.

Και μετά έχουμε εκείνα τα… όρθια κονσερβοκούτια.
Ρομπότ βγαλμένα από κάποια αισθητική της δεκαετίας του ’80, να πολεμούν με σπαθιά σε μια ανελέητη μάχη.
Νόλαν, συγγνώμη, αλλά… τι φάση;
Ποιος σκέφτηκε ότι αυτή ήταν καλή ιδέα; Και κυρίως, ποιος το είδε ολοκληρωμένο και είπε: «Ναι, αυτό είναι. Ας το κρατήσουμε»;

Η Σκύλλα, από την άλλη, κάπου ανάμεσα σε μυθολογικό τέρας και… Muppet Show με μια δόση Gonzo.
Γιατί;
Έχω παράπονο.
Και έχω αρκετά να πω ακόμη. Θα μπορούσα, χωρίς υπερβολή, να κάνω ολόκληρες διαλέξεις πάνω στην Οδύσσεια. Θα αρκεστώ, όμως, σε αυτά — προς το παρόν.

Πριν φτάσω, λοιπόν, στη δική μου «Ιθάκη» και πάω για ύπνο, ας μιλήσουμε και λίγο για το cast.
Ο Ματ Ντέιμον έμοιαζε, σε κανέναν άλλον νοήμονα άνθρωπο, για έναν χαρακτήρα πολυμήχανο, πανούργο και καπάτσο;
Ή μόνο σε εμένα η εμφάνισή του δεν ταίριαζε καθόλου με τον Οδυσσέα που έχω στο μυαλό μου;
Και η Αν Χάθαγουεϊ, χωρίς τα Prada της, έγινε ξαφνικά Πηνελόπη;
Να διευκρινίσω κάτι, για να μην παρεξηγηθώ: δεν μιλώ για τις ερμηνείες. Οι ερμηνείες ήταν ικανοποιητικές. Μιλώ για την ταύτιση των ηθοποιών με τους χαρακτήρες. Για εκείνο το ιδιαίτερο κράμα που πρέπει να δημιουργηθεί, ώστε να ξεχάσεις για λίγο τους ηθοποιούς και να παρασυρθείς στο ταξίδι του Οδυσσέα.
Εμένα, προσωπικά, δεν με έπεισε. Τον Άργος τον αγαπώ, επίσης...
Αυτά τα ολίγα.
Και επειδή, τελικά, η Οδύσσεια είναι ένα ταξίδι που έχει γνωρίσει πολλές αποδόσεις, θα ψηφίσω —για όσους θέλουν πραγματικά να δουν μια κινηματογραφική εκδοχή που, στα δικά μου μάτια, κερδίζει τη μάχη— την απόδοση του Armand Assante.
Καλο βράδυ σε όλες και σε όλους...
🇬🇧
A Word on The Odyssey…
Those who know me know very well that the virtue that defines me more than any other is justice. So I will try to be fair — although, as is my habit, I will also be rather caustic. And let us not hide behind words: causticity is not necessarily a bad quality. Sometimes it is simply honesty without makeup.
So, let us begin.
In my eyes, Nolan’s The Odyssey looked — and this is where things get difficult — considerably cheaper in terms of production design and sets than several earlier cinematic adaptations. And, I must admit, I did not expect that.
Perhaps Nolan, whom many people first came to know through the controversy surrounding the casting of a Black Helen of Troy, wanted to project his own traumas, beliefs and personal obsessions more than he wanted to bring the work as close as possible to the original.
Let me make one thing clear, though: the choice of Helen did not bother me at all. Truly. I had absolutely no problem with it. In fact, within the universe of the film, it worked with the characters and did not seem out of place to me.
So no, that is not where my problem lies.
My problem is Polyphemus.
Come on, Nolan… put the AI and the bad taste aside for a moment and take a look at Armand Assante. Thirty years ago. Without artificial intelligence, without today's technological wizardry and — most importantly — without needing an entire computer studio to make us understand who the character is.
Polyphemus was not simply a monster.
In Homer’s text, there was a duel of words, intelligence and cunning.
Odysseus was not merely facing a large creature. He was facing an opponent whom he had to outwit.
What we saw here, forgive me, but that was not Polyphemus. It was more like a caricature of a monster that had escaped from Doom 1 on a 1990s PC.
I almost expected the words Level Completed to appear on the screen.
Calypso, I admit, was divine. Literally and metaphorically. However, Nolan, perhaps read a little more about Calypso and what actually happens in The Odyssey. She is not merely a beautiful woman placed in an exotic setting, however convenient that may be from a cinematic point of view.
And then we have those… upright tin cans.
Robots straight out of some 1980s aesthetic, fighting with swords in a merciless battle.
Nolan, I’m sorry, but… what exactly was that?
Who thought this was a good idea? And, more importantly, who saw the finished product and said: “Yes, that’s it. Let’s keep it”?
Scylla, on the other hand, was somewhere between a mythological monster and… the Muppet Show with a touch of Gonzo.
Why?
I have questions.
And I have quite a lot more to say. I could, without exaggeration, give entire lectures on The Odyssey. But I will leave it at this — for now.
Before I reach my own Ithaca and go to sleep, let us talk a little about the cast.
Did Matt Damon look, to anyone else with a functioning brain, like a character who was cunning, resourceful and sly?
Or was I the only one who felt that his appearance simply did not match the Odysseus I have always imagined?
And Anne Hathaway — without her Prada — suddenly became Penelope?
Let me clarify something, so that I am not misunderstood: I am not talking about the performances. The performances were satisfactory. I am talking about the actors’ identification with the characters. About that particular combination that must come together in order for you to forget the actors for a while and be swept away on Odysseus’ journey.
Personally, I was not convinced.
That is all from me.
I love Argos by the way...
And since The Odyssey is, after all, a journey that has received many cinematic interpretations, I will vote — for those who genuinely want to see a version that, in my eyes, wins the battle — for Armand Assante’s portrayal.
#οδυσσεια #νολαν #κριτικη #λογοτεχνια #ταινια #Ομηρος #οδύσσεια #ωραιαελενη #δημητριοςαλεξοπουλος #σινεμά

45 χρόνια ευγνωμοσύνης.
Η αγάπη που έρχεται και η αγάπη που φεύγει από εσένα γίνονται ένας κύκλος φωτός που σε κρατά όρθιο σε κάθε ανηφόρα της ζωής.

Χρόνια καλά και πολλά σε όλες και σε όλους, με φως που δεν σβήνει ποτέ.
🎂 #χρόνιαπολλά #υγεία #αφθονία

Η νέα χρονιά δεν μου ζητά να αλλάξω·
μου ζητά να δω καθαρά:
Ποιος ήμουν όταν μπορούσα να βοηθήσω και βοήθησα,
Ποιος ήμουν όταν μπορούσα να δημιουργήσω και τόλμησα,
Ποιος ήμουν όταν πλήγωσα — και γιατί.
Και μετά, ήσυχα,
να συγχωρήσω ό,τι με βάρυνε,
ώστε να γίνω αυτός που θέλω, αυτός που θα θαύμαζα αν γνώριζα κάποτε τυχαία!
Χωρίς χρέη προς τον εαυτό μου ή τους άλλους... Μόνο αυθεντικότητα, δημιουργικότητα, αλτρουισμό και εσωτερική γαλήνη.
#2026 ❤️ #καλήχρονιά