Dave

Δε θα ξεχάσω ποτέ τα μάτια σου. Και τη λεβεντιά που'χες όση όλοι μας μαζί.

Φράξια | Διάλεξε Μεριά ( Πολυτεχνείο | Αθήνα | 2015) Από το live των Φράξια στο Πολυτεχνείο ( 17/1/2015 )Για την οικονο...

Ο Μαζωνάκης είχε «κάτι». Εκτός από εκπληκτικός performer και το ταλέντο του στην κατασκευή εικόνων και εντυπώσεων με τις περσόνες που κατά καιρούς παρουσίαζε, εκτός από το ιδιαίτερο μέταλο της φωνής του, είχε κάτι. Κάτι ιδιαίτερο και σπάνιο. Κάτι που ήταν αδύνατο να ενταχθεί σε οποιοδήποτε πλαίσιο. Κάτι απροσδιόριστο και αυτό ακριβώς ήταν που τον καθιστούσε μοναδικό. Κάτι που στον βαθύ του πυρήνα ήταν οικείο και γνώριμο για όλους. Όποιες καταβολές κοινωνικές ή μουσικές κι αν είχε ο καθένας. Όπου κι αν ανήκες ή όπου νόμιζες ότι ανήκες, ο Μαζωνάκης είχε κάτι. Κάτι που ήθελες να το αγκαλιάσεις, να το αγαπήσεις, να το κατανοήσεις. Κάτι που με κάποιον ανεξήγητο τρόπο απευθυνόταν σε όλους. Σου «έβγαζε κάτι καλό» που λέμε καμιά φορά. Έλαμπε σαν φως, μα το σκοτάδι στο σημάδι είχε βάλει, όπως έλεγε και σε ένα τραγούδι του. Κι αυτό το σκοτάδι ήταν προφανές και ευδιάκριτο όσο φως κι αν έριχνε πάνω του ο αμείλικτος και αδηφάγος προβολέας της μουσικής βιομηχανίας.

Ο Μαζωνάκης είχε κάτι.

Κάτι που για χρόνια έλεγα ότι παρόλο που δεν έχω πάει ποτέ μου στα μπουζούκια, στον Μαζωνάκη θα πήγαινα. Κάτι που μας έχει κάνει αρκετές φορές να τον ακούμε στην διαπασών κάπου στην Καραολή ή στη Δεκελείας, στην Εθνική οδό ή στα ακουστικά σφάζοντας καμιά μπύρα ή όταν γινόμαστε αεροπλάνα από τα τζίν και τους σφήνους. Κάτι που σήμερα το πρωί με έκανε να ξυπνήσω βαριά και να τραγουδάω από μέσα μου όλη μέρα το «Παιδί της Νύχτας».

« Εγώ, οι δίσκοι μου και το ουίσκι μου...»

Εκπροσωπούσε αυτό το outsider, γοητευτικά προβληματικό που μας είναι οικείο. Ήταν σαν το θερινό σινεμά της γειτονιάς σου. Δεν πολύ πας, αλλά θα στεναχωρηθείς αν μάθεις ότι έκλεισε...

Ο Μαζωνάκης είχε «κάτι»...
Κάτι που χθες στο άκουσμα της τραγικής είδησης, με έκανε να νιώσω έναν κόμπο στο στομάχι, ακόμα και να βουρκωσω.

Κάτι που με έκανε να νιώσω ότι έχασα έναν φίλο, ακόμα κι αν δεν τον γνώρισα ποτέ.

Γεια σου Γιώργο.
Που «δεν είχες μάθει μαργαρίτες να μαδάς και δεν περίμενες κανενός τον γυρισμό»...

«Που λείπεις μου'πεσε βαρύ»...

Εις το επανιδείν.

22/8/2023

"Η πραγματικότητα είναι ότι θα πενθείς για πάντα. Δεν θα «ξεπεράσεις» την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, θα μάθεις να ζεις με αυτήν. Θα θεραπευτείς και θα ξαναχτίσεις τον εαυτό σου γύρω από την απώλεια που έχεις υποστεί. Θα είσαι ολόκληρος ξανά αλλά δεν θα είσαι ποτέ ο ίδιος. Ούτε θα έπρεπε να είσαι ο ίδιος, ούτε θα ήθελες να είσαι ο ίδιος".

Elisabeth Kubler-Ross
Περί Θλίψης και Θρήνου,
"Πλησιάζοντας τον θάνατο''.

Για όλα φταίνε οι άλλοι στο τέλος της μέρας

Dave | Toν μεγάλο μου καημό | Official Video ★ Στίχοι, ερμηνεία : Dave★ Μουσική παραγωγή : Brak★ Προετοιμασία ...

Η συμμετοχή μου στην νέα δουλειά της παιδικής μου φίλης Myrto Anais. Την ευχαριστώ για την πρόσκληση και της εύχομαι τα καλύτερα.

Aναίς - Σαν Όνειρο feat. Dave Title : Σαν όνειροAlbum: Υφαίνω τις Στιγμές Lyrics/Παρουσίαση : A...

Θυμάτων Πολέμου. 1997
Αναλλοίωτο στο χρόνο.
Το πρώτο crew

«Αναιρέσεις» 2015. Soundcheck

Σε υπόγεια διάβαση στο Χαλάνδρι.
Το 2012.

«Καπου πίσω, όταν πρωτοέπιανα μικρόφωνο»... 2008, παρέα με τον Δημήτρη στο Home Studio που για κάποιο λόγο το λέγαμε Cave λες κι ήμασταν οι Flintstones ξέρω γω.