Qrius Learning Initiatives

மதி மகிழ்ச்சி

சமீபத்தில் ஆர்ட்மிஸ் – 2 என்ற விண்கலத்தில் நிலவைச் சுற்றி வந்த நான்கு போருள் ஒருவர் கிறிஸ்டீன கோச். அவர் நிலவைப் பார்த்துவிட்டு, இல்லையில்லை அதன் அழகை அனுபவித்து விட்டுச் சொன்ன தொடர் Moon Joy – மதி மகிழ்ச்சி. (கட்டுரை கீழே)

இத்தகைய ஒரு புதிய தொடரை உருவாக்க வேண்டியதின் காரணம் என்னவாக இருக்கும்?
மொழியின் எல்லைகள் எவை?
கூடவே மிக முக்கியமாக ஆசிரியத்தின் எல்லைகள் எவை?

போன்ற கருத்துகளைப் பற்றிய கலந்துரையாடலுக்கு இத்தொடர் காரணமாக அமைந்துள்ளது.

நிலவு வானத்தில் ஒட்டி வைத்த ஒரு சுவரொட்டி அல்ல. உண்மையாகவே நிலவு இருக்கிறது. நான் அதைப் பார்த்தேன். பார்க்க முடியாத அதன் மறுபக்கத்தைப் பார்த்தேன். நான் ரசித்தேன். மகிழ்ந்தேன். இனி அதை அடுத்தவருக்குச் சொல்ல வேண்டும். எப்படி? அதுவும் அந்த அனுபவம் இதுவரை கிடைக்காத ஒருவருக்கு எப்படிச் சொல்வது?

எப்படிச் சொன்னாலும் அந்த உண்மைக்கு நிகராகாது. புது அனுபவம் வார்த்தைகளுக்குள் அடங்காது.

இதற்கும் ஆசிரியர்களாகிய நமக்கும் என்ன தொடர்பு? பார்ப்போம்.

ஆசிரியர் நிலவைப் பார்த்து விரலைக் காட்டலாம். குழந்தைகள் விரலை மட்டுமே பார்க்காமல் நிலவைப் பார்க்க வேண்டும். அப்படி நிலவைப் பார்த்தாலும் போதாது. நிலவுக்குப் போகவும் வேண்டும்.

ஆசிரியப் பயிற்சியிலும் இதேதான். சுட்டிக்காட்டத் தான் முடியும். நிலவுக்குப் பயணம் செய்ய வேண்டியது ஒவ்வோர் ஆசிரியருடையவும் கடமை. அந்தத் துணிச்சல் நமக்கு வேண்டும். எத்தனை கேட்டாலும் எத்தனை வாசித்தாலும் எதற்கு கண்ணால் கண்டாலும் நிஜ அனுபவத்திற்கு ஈடாகுமா என்ன?

ஆசிரியப் பயிற்சியாளர் என்ற முறையில் நான் ஒரு நிலவைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். அது ஓர் ஆசிரியரின் நாட்குறிப்பு. மாவோரி பழங்குடியின மக்களுக்கு ஆசிரியராகச் சென்ற சில்வியா அவர்கள் அப்போது அமெரிக்காவில் அச்சிடப்பட்ட பல மழலைக் குழந்தைகளுக்கான புத்தகங்களைப் பயன்படுத்தித் தோற்றுப்போய், ஆசிரியர் தொழிலையே விட்டுவிடலாம் என்று முடிவு செய்கிறார்.

அப்படி முடிவு செய்ததும் மனம் லேசாகிறது. பாரம் குறைகிறது. அவர். புத்தகங்களை ஒதுக்கிவிட்டு குழந்தைகளிடம் கேட்கிறார். "நான் உங்களுக்காக எழுதப்போகிறேன். நான் என்ன எழுத வேண்டும்?" என்று கேட்கிறார். Ghost, Hunger ஆகிய சொற்களைக் குழந்தைகள் சொல்கிறார்கள். அப்போதுதான் அவருக்கு அமெரிக்காவில் அச்சிடப்பட்ட புத்தங்கள் இக்குழந்தைகளிடமிருந்து எவ்வளவு விலகி இருக்கிறது என்று.

அங்கிருந்து, அந்தக் கேள்வியிலிருந்து, குழந்தை மையம், ஆக்கவியம், வகுப்பறையில் அறிவு உற்பத்தித் தொடங்குகிறது. வகுப்பறையில் மாயங்கள் விரிகின்றன. தன் வகுப்பறையில் நடந்தவற்றை நாட்குறிப்பாக எழுதுகிறார் சில்வியா. அந்த நாட்குறிப்பு The teacher என்ற புத்தகமாக வெளிவந்தது. அதை நான் தமிழாக்கம் செய்திருக்கிறேன். தன்னறம் நூல்வெளி அதை வெளியிட்டிருக்கிறது.

நீங்கள் இப்போது நிலவைப் பார்க்கலாம். நிலவுக்குப் ப.யணமும் போகலாம். அதாவது புத்தகத்தை வாங்கி வாசிப்பது பூமியிலிருந்து நிலைப் பார்ப்பது போல. அக்கருத்துகளை வகுப்பில் சற்று முயற்சியெடுத்து நடத்திப் பார்ப்பது நிலவுக்குப் பயணம் செய்வது போல. அப்படி நடத்திப் பார்க்கும்போது கிடைக்கும் உண்மையான அனுபவத்திற்கு ஈடு இணை கிடையாது.

என் அனுபவம்
எனக்கு
உன் அனுபவம்
உனக்கு
என் அனுபவம் உன் அனுபவம் ஆகாது.
உன் அனுபவம் என் அனுபவம் ஆகாது

அந்தப் புத்தகத்தை வாங்கக் கீழ்வரும் லிங்கைப் பயன்படுத்தலாம்.

ஓர் ஆசிரியர் – தன்னறம் நூல்வெளி https://share.google/GyXu73mB442GVfucp



Moon Joy
–Andrea Miller, editor, Lion’s Roar magazine
Earlier this week, when the astronauts of the NASA mission Artemis II, were conducting their landmark lunar flyby, they were filled with what one NASA officer called “moon joy.”
Although the astronauts had been well trained in the cold language of science, as they looked at the far side of the moon — the side that no human had ever before seen in real time — they slipped into the language of wonder.
“I just had an overwhelming sense of being moved by looking at the moon,” astronaut Christina Koch told The New York Times. “The moon really is its own unique body in the universe,” she continued. “It’s not just a poster in the sky that goes by — it’s a real place.”
Reading these words, I recalled a certain Buddhist teaching: If someone tries to tell you about the moon, he may — with his finger — point it out to you in the sky. But you should not confuse the finger for the moon. Instead, guided by the finger, you should look at the moon itself.
Here, the moon represents the direct experience of truth, the true nature of mind, enlightenment itself. In contrast, the finger represents the teachings, the methods, the words and concepts a teacher uses to invite you to awaken. What does this mean? No teacher or text can give you enlightenment; awakening can only be experienced directly. Words are a raft you can use to get to the other shore, but then let them go. Ultimately, there’s no way to explain direct experience.

I think the astronauts of Artemis II tasted this truth. Mission commander Reid Wiseman quipped that mission control should send him a new list of words to expand his vocabulary because he knew of no adjectives, no words, to describe what they were seeing out the window.

எங்கள் மின்னஞ்சல் குழுவில் இக்கட்டுரையைப் பகிர்ந்த திரு தாரா மோகன் அவர்களுக்கு என் நன்றிகளைத் தெரிவிக்கிறேன்.

ஜி. ராஜேந்திரன்

ஓர் ஆசிரியர் – தன்னறம் நூல்வெளி நியூசிலாந்துப் பழங்குடிகளான மாவோரி இனச் சிறார்களின் கல்விக்காக ஆசிரியை சில்வியா ஆஷ்டன் வார்னர் சுமார் 24 ஆண்ட....