Zamineh_net

‎

هادی فلاح‌پیشه (متولد ۱366، تهران، ایران) در بروکلینِ نیویورک زندگی و کار می‌کند. او در آثارش از شخصیت‌های کارتونی به‌ظاهر طنزآمیزی، از انسان‌ گرفته تا گربه و موش‌و حیوانات دیگر، بهره می‌گیرد تا زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی جابه‌جایی، ازخودبیگانگی و گرفتاری فراهم کند. آثار عکاسی او در ابعاد بزرگ هم نقش سنتی عکاسی را در بازتاب جامعه‌ به چالش می‌کشند و هم مهارت‌ فنی‌ای را که معمولاً با این رسانه پیوند دارد.
ترکیب‌بندی‌های فلاح‌پیشه با وجود ظاهر کارتونی‌شان، حاصل فرایندی مبتنی بر مهارت‌زدایی نیستند، بلکه محدودیت‌های کار در تاریکی و محدودیت‌های بدن خود هنرمند را نشان می‌دهند.
شخصیت‌های فلاح‌پیشه در محیط‌های معماری به‌ظاهر عام قرار می‌گیرند؛ در خانه‌ها، حصارها و موانع دیگر. مناسبات میان این فیگورها سلسله‌مراتب اجتماعی آشنا را تداعی می‌کند: ساختارهای قدرت، مفاهیم مالکیت و سکونت و تقابل میان درون و بیرون. این شخصیت‌ها چنان به‌نظر می‌رسند که با لذت به عیب‌ها و امیال ناپسند شخصی خود تن می‌دهند و از این طریق، دلالت اخلاقیِ نقش‌های سنتی‌ای را مبهم می‌کنند که بر عهده گرفته‌اند. آن‌ها اغلب درگیر خشونتی کنایه‌آمیز و آمیخته با شوخی‌اند؛ خشونتی که در آثار حجم و چیدمان‌های فلاح‌پیشه نیز ادامه می‌یابد. شخصیت‌های او نشان می‌دهند که ساختارهای آشنا و تثبیت‌شده‌ی جامعه تا چه اندازه می‌توانند سست و شکننده باشند و درعین‌حال، ترسی مشترک از انزوا را بازتاب می‌دهند.
در نگاه نخست، آثار هادی فلاح‌پیشه در تضاد با یکدیگرند. گاوچران‌هایی که گویی از فیلم‌های وسترن اسپاگتی بیرون آمده‌اند، با ویژگی‌هایی کارتونی تصویر شده‌اند و خود را در موقعیت‌هایی می‌یابند که از امور پیش‌پاافتاده تا وضعیت‌های نامتعارف را در بر می‌گیرد. در همین‌حال، در مجموعه‌ای ادامه‌دار با عنوان «نقاش حرفه‌ای»، چهره‌ی خود فلاح‌پیشه با دقت بازنمایی شده و در سراسر نمایش تکرار می‌شود. حجم¬هایی متشکل از سرامیک‌ها و خانه‌های عروسکی که به‌شکلی ناپایدار روی یکدیگر قرار گرفته‌اند، گوشه‌هایی از زندگی خصوصی شخصیت‌های فلاح‌پیشه را تداعی می‌کنند. اگرچه این آثار رویکردهای متفاوتی به بازنمایی پیکره دارند، طنزی پیوسته آن‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد و همگی پرسشی مشترک را مطرح می‌کنند: چگونه می‌توان تصاویری آفرید که جهانِ هر روز آشفته‌ترِ ما را بازتاب دهند و ثبت کنند؟

——————
‎ در پرونده‌ی «از نقاشان معاصر» هر بار یکی از نقاشان مهم و جریان‌ساز را معرفی می‌کنیم.⁩

دیوید هاکنی (۱۹۳۷-۲۰۲۶)

دیوید هاکنی، هنرمند نوآور و پرکار بریتانیایی و یکی از مهم‌ترین چهره‌های هنر معاصر در سده‌های بیستم و بیست‌ویکم، روز پنج‌شنبه در خانه‌اش در لندن درگذشت. او هنگام مرگ ۸۸ سال داشت.
هاکنی در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۶ (21 خرداد 1405)، تنها یک ماه مانده به هشتادونهمین سالروز تولدش، درگذشت. فعالیت هنری هفتادساله و کارنامه‌ی پربار او با رویکردی چندرسانه‌ای به تولید تصویر، کاوشی بصری در ماهیت بازنمایی و پرسپکتیو و تعهدی همیشگی‌اش به ستایش جهان پیرامون و به‌تصویرکشیدن آن شناخته می‌شود.

هر سال هم‌زمان با آرت بازل در شهر بازلِ سوئیس بوک‌فر «I Never Read» برگزار می‌شود و امسال، این رویداد به مناسبت پانزدهمین دوره‌ی برگزاریش، طی یک هفته میزبان ناشران و هنرمندان مستقل از سراسر جهان خواهد بود و پلاک ۲۷ و تهران‌زین نیز در آن حضور خواهند داشت.

#مرورنمایشگاه

«به آوازِ تیر تیر»
نمایش انفرادی علی میرعظیمی در پروژه‌های بیرون از دستان (کانون دید)
۸ خرداد تا ۲۹ خرداد ۱۴۰۵

علی میرعظیمی در چیدمان جدیدش از پژوهش‌های خود پیرامون جنگ ایران و عراق بهره می‌گیرد. او به لحظاتی ارجاع دارد که به دلیل اختلال از سوی دشمن، سیستم‌های راداری ایران از کار می‌افتادند. درست زمانی که سطح رادار به پهنه‌ای سفید بدل می‌شد، آژیرهای قرمز به صدا درمی‌آمدند و بمباران آغاز می‌شد. میرعظیمی این بستر تاریخی را نگه داشته اما نشانه‌های صوتی و بصری آن‌ را به ساختاری حجمی و مستقل انتقال داده است. موادی که میرعظیمی در این چیدمان استفاده کرده، اشیایی کاربردی و صنعتی‌اند: فولاد، ورق گالوانیزه، آهنربا، شیشه، چراغ نئون و پنل آکوستیک؛ اشیایی که وقتی با دقتی بسیار کنار هم قرار می‌گیرند، می‌توانند به ساختاری دقیق و انتزاعی بدل شوند، بی‌آن‌که خاستگاه و دلیل انتخاب خود را انکار کنند. تمرکز او بر چیزهای عینی و ملموس و هم‌زمان بر انتقال حس‌ها و دریافت‌های پراکنده است؛ چیزهایی که انگار قرار است مابه‌ازای عینی و تجسم‌یافته‌ی حافظه‌ای منقطع و باقی‌مانده از ترومای جمعیِ گذشته باشند.
میرعظیمی از طریق همین وضوح در آشکار کردن اجزای منفرد، عناصری روایی را به اثر وارد می‌کند و از این راه، هم از انتزاع و هم از بازنمایی مستقیم دوره‌ای تاریخی فراتر می‌رود. چنان‌که استفاده‌اش از اشیای صنعتی یا ترکیب افزایشیِ صفحه‌های صنعتی نشان می‌دهد، او به‌صورتی شهودی، این میراث باقی‌مانده از جنگ و محتوای مادی آن را به بازنمایی تجربه‌ی فردی از بقایای حافظه ترجمه می‌کند و آن را در معرض دید قرار می‌دهد.
چیدمان میرعظیمی از تقابل‌هایی ظریف و متوازن تشکیل شده است: پویایی و سکون، مهارت دقیق در ساخت و بداهه‌پردازیِ ظاهری، آشکارسازی و پنهان‌سازی، سبکی و جدیت. به نظر می‌رسد رویکرد او در این مسیر، مطالعه‌ای صبورانه بر حافظه‌ی جمعی است. چیدمان‌های او گویی پیوسته جنبه‌های تازه‌ای از زمان و تاریخ را در خود جذب می‌کنند. اشیا و موادی که او به کار می‌گیرد، معمولاً در زندگی عادی نادیده گرفته می‌شوند؛ بااین‌حال، میرعظیمی از دل آن‌ها روایتی گسترده از دگرگونی زمانه بیرون می‌کشد. فشرده‌سازی او از حافظه‌ی گریزان این اشیا، به آثارش نیرویی پس‌مانده و حاضر می‌بخشد؛ تراوش‌هایی حسی و روانی که تعیین دقیق منشأ آن‌ها تنها با مواجهه‌ی مستقیم مخاطب و آگاهی از بستر اثر ممکن می‌شود.

تحولات نظری و دغدغه‌ها / تألیف و گردآوری: فرشته موسوی/مترجم و ویراستار: مسعود روانبخش/ نشر چارسوی هنر / بهار 1404

مرور کتاب:
کتاب «کیوریتوریال، به عبارت دیگر» جلد اول از مجموعه‌ای دوجلدی است و با تمرکز بر زمینه‌ها، تحولات نظری و دغدغه‌ها، می‌کوشد تصویری چندلایه از کیوریتوری در ایران و نسبت آن با تجربه‌های جهانی ارائه دهد. کتاب حاصل چند سال پژوهش، گردآوری، ترجمه و گفت‌وگوست؛ پروژه‌ای که با تألیف و گردآوری فرشته موسوی شکل گرفته و در روند آن، افراد مختلفی نیز در شکل‌گیری کتاب و تنظیم برنامه‌ی آموزشی مرتبط با آن نقش داشته‌اند. «کیوریتوریال، به عبارت دیگر» شامل گفت‌وگوها و مقاله‌هایی از چهره‌هایی چون فرشته دفتری، تری اسمیت، الهام پوریامهر، هلموت دراکسلر، کارولینا ریتو و ویویانا ککیا است. کتاب صرفاً معرفی‌ای مقدماتی از کیوریتوری نیست، بلکه مجموعه‌ای از متن‌های نظری، گفت‌وگوهای تحلیلی و تجربه‌های تاریخی درباره‌ی نمایشگاه‌گردانی است؛ حوزه‌ای که در آن انتخاب آثار، شیوه‌های ارائه، نسبت با نهاد، جایگاه مخاطب و چارچوب‌های نظری نمایش اهمیت پیدا می‌کنند.

⁨ .



| نگاه نو؛ نمایش دوره‌ای آثار هنرمندان مستقل در سام‌کافه‌ی سنایی |

«زمینه» با همکاری هنرمندان مستقل، مجموعه‌ای از آثار آن‌ها را به‌صورت گروهی و دوره‌ای در فضای سام‌کافه‌ی سنایی به نمایش می‌گذارد.

در نخستین دوره‌ی «نگاه نو»، آثاری از فائزه حمامی، یاسمن خالقی، نگین طاهری، افرا فرحناک، موژان یعقوبی و فاطمه یوسف‌زاده به نمایش درآمده است.

————————

برای اطلاعات بیشتر می‌توانید کیوآرکد مجاور آثار را اسکن و یا از طریق دایرکت با «زمینه» در تماس باشید.

————————
‏📸: ‪‪‪‪‪‪‬‬‬‬‬‬‪‪‬‬
————————

‏

«موزه-آرشیو ناصر بخشی: کاوش در لایه‌های پنهان حافظه»، عنوان مقاله­ایست نوشته‌ی مونا امامی که در نشریه‌ی رسمی انجمن کتابداران خاورمیانه، منتشر شده است؛ نشریه‌ای تخصصی در حوزه‌ی کتابداری، آرشیو، کتاب‌شناسی و منابع پژوهشی مرتبط با مطالعات خاورمیانه. این مقاله از طریق پلتفرم دانشگاهی eScholarship وابسته به دانشگاه کالیفرنیا در دسترس قرار گرفته و به نقش موزه‌ـ‌آرشیو ناصر بخشی در پیوند دادن آرشیو، حافظه‌ی جمعی و هنر معاصر در ایران می‌پردازد. متن کامل مقاله از طریق لینک در دسترس است:

https://escholarship.org/uc/item/2nx6x7h4

.



| نمایش آثاری از زهرا امیریگانه در سام‌کافه صبا |

زهرا امیریگانه در رشته‌ی نقاشی، در مقطع کارشناسی از دانشگاه فردوسی مشهد (۱۳۸۴) و کارشناسی ارشد از دانشگاه هنر تهران (۱۳۸۹) فارغ‌التحصیل شده است. نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۹۶ در گالری «هپتا» برگزار کرد. آثار او در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعددی در ایران به نمایش درآمده‌اند؛ از جمله نمایشگاه «مد و مه» در سال ۱۴۰۰ در گالری «چوم».

امیریگانه هنرمندی برخاسته از شهر انزلی است و در بسیاری از نقاشی‌هایش، خانه‌های سنتی‌ای دیده می‌شود که در محاصره‌ی آب، باران یا دریا قرار دارند. او در این‌باره می‌گوید: «به هویت معماری و تاریخی ساختمان‌ها توجه بیشتری داشته‌ام و آن را موضوع کنجکاوی خود قرار داده‌ام.» دغدغه‌ی اصلی او شهر است و زوال ساختمان‌هایی که در آثارش به آن‌ها پرداخته، از نظر او، با اقلیم محل زندگی‌اش پیوند دارد.

دو اثر از زهرا امیریگانه با همکاری گالری «چوم»، هم‌اکنون در سام‌کافه‌ی صبا به نمایش درآمده است.

————————

برای اطلاعات بیشتر می‌توانید کیوآرکد مجاور آثار را اسکن و یا از طریق دایرکت با «زمینه» در تماس باشید.

————————
‏📸: ‪‪‪‪‪‪‬‬‬‬‬‬‪‪‬‬
————————

‏
‏‎سام_کافه زمینه_مگ هنر_معاصر ماهنامه_زمینه پلتفرم_زمینه⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩⁩

.



«تشدید»
پروژه‌های بیرون از دستان
در فضای زیرزمین مجتمع تجاری سام‌سنتر
۸ تا ۲۹ خرداد ۱۴۰۵

«تشدید» فرصتی است برای گردهم‌آمدن بخشی از فعالیت‌ها، نمایش‌ها و همکاری‌هایی که دستان برای فصل بهار در نظر گرفته بود؛ از نمایش‌های کوچک و بزرگ تا ارائه‌های بین‌المللی که در پی شرایط ماه‌های اخیر و تعویق بسیاری از برنامه‌ها، این‌بار در قالب یک نمایش متمرکز در تهران و در فضای پروژه‌های بیرون از دستان کنار هم قرار گرفته‌اند. چیدمان نمایش به‌گونه‌ای طراحی شده که تجربه‌ای روایی و شبیه به سفر برای مخاطب بسازد؛ مسیری برای همراه‌شدن با آثار، کشف ارتباط‌ها و مواجهه با روایت‌های متفاوت هر اثر.
—————

گزارش تصویری این چیدمان را در استوری‌های زمینه دنبال کنید.

‏📸: ‪‬

–————-

‏ installation contemporaryart iraniancontemporaryart painting paintingtoday
‏‌‎زمینه_مگ پلتفرم_زمینه هنر_معاصر زمینه چیدمان_نمایشگاه نقاشی هنر_معاصر_ایران⁩