Vitrine Kitchen

اینکه وعده ی غذایی تنوع داشته باشه یا فقط یک طعم و مزه رو برای اون وعده میل کنی خیلی سلیقه‌ایه و بستگی به میزان ماجراجویی در غذا داره. خورش تاپاس‌های ویترین مثل تالی های هندی، مثل تاپاس های اسپانیایی و مثل غذاخوری های بازار رشت( البته این لطفشون به من بوده که برای مزه کردن همه طعم ها در اختیارم قرار دادن مخصوصا ضیافت و خان بابا رو میگم) دیزاین جدیدی برای ویترین ایجاد کرده تا با هزینه ای تحت کنترل مهمانانمون بتونیم انتخاب رو به خودشون بسپاریم.
از عکسهای موبایل گرافی پوزش. اینا همشون غذاهایی هستن که برای مهمانانمون سرو کردیم

حالِ خوش، چند قیمت؟

این روزها حتی اگه قیمتشم بدونیم،
خیلی‌هامون دیگه توان خریدنشو نداریم.

رستوران رفتن شده لوکس.
بیرون‌بر گرفتن شده تصمیم حساب‌شده.
و خیلی چیزهایی که یه زمانی عادی بود،
آروم‌آروم داره حذف میشه.

ما هم وسط همین قصه‌ایم.
با اجاره‌های عقب‌افتاده،
بدهی‌هایی که شوخی ندارن،
و یه سوال ساده:
ادامه بدیم یا نه؟

تکرار این پیتزاهای نیمه‌آماده،
نه یه محصول خفن مارکتینگیه،
نه یه حرکت لاکچری.

یه تلاشه.
برای این‌که ویترین خاموش نشه.

ولی یه چیز دیگه هم هست—
شاید از خیلی پیتزاهایی که این روزها می‌خوری راستگوتره.

چون پیتزایی که توی جعبه عرق کرده و رسیده دستت،
دیگه پیتزا نیست.
چون یه پیک خسته و یه تاخیر،
کل لذتشو می‌گیره
و شاید این روزها از همه مهمتر قیمت هاشونه

اینجا داستان فرق داره:
۷ دقیقه.
یه فر.
و یه تصمیم کوچیک که حالتو یه ذره عوض کنه.

می‌تونی ساده بگیری،
می‌تونی شخصی‌سازیش کنی،
یا حتی بی‌حوصله باشی و فقط بندازیش تو فر.

ما تضمین حالِ خوب نمی‌دیم.
ولی هنوز بلدیم یه پیتزای درست حسابی و حالا به کمتر از نصف قیمت بسازیم.

اگه قراره چیزی از این روزها بمونه،
شاید همین لحظه‌های کوچیک باشه.

ویترین،
هنوز روشنه—
ولی با نور کم.

این‌که خاموش بشه یا نه دیگه فقط دست ما نیست!
از حمایت شما چه با خرید و چه با اشتراک گذاشتن و معرفی ممنونیم💚
پیشنهاد: یک طبقه از فریزر رو برای روزهای تنهایی، دورهمی با حوصله یا بی حوصله به ویترین اختصاص بدید

تا من درگیر منوی چله هستم شما کمی منوی جاده ببینید.
اسلاید آخر در حال چله سازی…