SORKH

دیروز، غروب، صدای انهدام های پی در پی زانوهام رو می لرزوند،عدس پلوم رو گذاشتم و داشتم کشمش ها را سرخ می کردم و قاطی با همه ی مناقشات ذهنیم،فکر می کردم که ممکن است تا دم کشیدن پلو زنده نباشم و این بخشی کوچک از یک تصویر بزرگ از روزگار این جغرافیای نژند است و خیلی برای کسی اهمیت نخواهد داشت....
(برای به یاد ماندن می نویسم )
تهران
11 اسفند 04
دوشنبه