Pink Clouds

❤️ "Sometimes the people who smile the brightest are carrying the heaviest burdens."

හිරු නැග එයි
එලිය ගලයි
හිරු බැස යයි
අදුර ගලයි
මෙපමණ කාල හෝරාවන් පසු
කර යද්දීත්
ජීවිතයම
එක තැන
කරකවන්නන් අතරට
එම
හෝරාවන්හිදීම
ජීවිතය
වෙනස් කර ගත්තා වූ අය
නැතුවා නොවේද........

මා නිකමට මෙන් ඇය සිටි දෙසට යතුරුපැදිය හැරවුයේ ඇයි දැයි මම තවම කල්පනා කරමි.

පසුගිය මාසයේ ඇයගේ ස්වාමි පුරුෂයා රෝගාතුරව සිට මිය ගියේය. ඇය අවමංගල්‍ය අවස්ථාවේදීත් කෑ ගසා කිව්වේ ඇයට ඔහු නැති තනිකම දරාගන්නට බැරි බවය.

ඇය දකින මා හට මට මාගේ අම්මා සිහි කරන්නීය. දරුවන් සිව් දෙනෙකු ලද ඇය තනියම සිටින්නේ ඔවුන්ගේ කාර්යබහුල ජීවන අරගලය හමුවේ විවිධ ප්‍රදේශ වලට බෙදී ගිය නිසාය.

ඇය මා හට දයාබර ස්වාමිපුරුෂයාගේ චායාරූප පෙන්වමින් හඩා වැලපෙනු බලා සිටින්නට නොහැකි තැන මම ඇයගේ හිස අතගා ඇයව සැනසුවෙමි. අමතක කල නොහැකි මතක සටහන් ඇය කියන්නීය. ඇය අවසානයේදී මා හට කිව්වේ දරුවෙක්ටවත් ඇය වෙනුවෙන්ම වෙන් කල නොහැකි වේලාව මා ඇය වෙනුවෙන්ම වෙන් කල එකම මා කල පිනක් වන අතර මා ඇය සැනසූ අපූරුව දැක මේ දුක ඇයට කියන්නට ඇයගේ අම්මා සිටියා නම් සිතූ වාර අනන්ත බවත් ඇය කීවාය.

ඇයගේ සිත ඉතාම සැහැල්ලුවට සැනසුමට පත් වුන බව පැවසූ ඇය නැවත දවසක ඇය බැලීමට පැමිණෙන ලෙස කියමින් ඇඩුවාය. ඔහුගේ මතක සමග සතුටින් ඉන්නා ලෙස පවසා මම ඇයගේ වියපත් මුහුණ අත ගා කඳුලු පිස දැමුවෙමි.

ආදරණීය හදවතක් අමතක කිරීමට කෙතරම් උත්සාහයක ඇය නිරත වනවා ඇත්ද? ඔවුන් කෙතරම් එකිනෙකාට ආදරය කර ඇත්ද? ඔහු අමතක කිරීමට කෙතරම් අසීරුද? තවමත් මැරුනු ඔහුට ඇය ආදරය කරන්නීය. නැවත නිවෙසට පැමිණෙන තුරුම මා කල්පනා කලේ අම්මාවරුන් කෙතරම් දුක් හංගාගෙන දරුවන්ට පෙනෙන්නට සිනාසෙනු ඇතිද ?