NoraHunter

පැතු නොපැතූ ප්‍රේමය

84 කොටස නැවත පළකිරීමක් (අවසන් කොටස)

කියවන ඔයාලා පේජ් ඒකට like follow කරන්න අමතක කරන්න එපා. ඔයාලගේ අදහස් කියන්න යාලුවනේ මම බලාගෙන ඉන්නවා.

“අනු මචන් …”

“මෙ…යාලා… ..”

“අනේ ඉන්ධී හරි හුරතල් දැක්කම ආසාවේ බෑ… අනේ අනු මේ බලන්නකෝ මේ … අපේ සුදු මැණිකේ පොඩි කාලේ වගේ නේද…. හරි ෂෝක්… ආසාවේ බෑ… කාගෙද මෙයාලා…”

“ආ.. මේ .. මේ.… “

“පුතාගේ ළමයි දෙන්නා.”

මේඝගේ වචන අනුරුද්ධ මහවෙලගේ සවන්පත් වල දෝංකාර නංවන්න විය . එය විය හැකිද… එක වෙන්න බෑ… කොහොමද එහෙම වුණේ… ඇයි සුදු මැණිකේ මේ හැමදෙයක්ම හැන්ගුවේ එච්චර අහලත්… මොනාද මේ වෙන්නේ…

“ මොකක් ….ඒත් ඒක කොහොමද වෙන්නේ…”

“මචන්….”

“මේ… මේ සුදු මැණිකේගේ ළමයිනේ..….”

“ඒ කියන්නේ….. උබ එක කලින්ම දන්නවා…“

“ඔව්… ඔව් දන්නවා ඒත් .. ඒත් …ඒ ලමයිගෙ තාත්තා කවුද කියලා මම මෙච්චර දවසක් හෙව්වා…. “

දරුවන්ට අසීමිතව ආදරය කරන අම්මා කෙනෙක්ට මේ සියල්ල නිහඬව ආසා සිටිය හැකිද… ඔව් බෑ.. තේජේශ්වරිටද එය එසේය… අකුණු හත අටක් පුපුරුවා වගේ දැනුනේ… හදවත අසීමිතව ගැහෙනවා… අදටත් අම්මට ඒ දරුවා එදා වඩාගෙන කවලා පොවලා හදපු පුංචි දරුවමයි… එහෙම තියෙද්දී මේ වගේ දෙයක් දාරගන්න බෑ… වේදානව කොච්චරක්ද කියන්න තේරෙන්නේ නැහැ… ඇස් දෙක වහගෙන විශ්වාස කළ තමන්ගේ හුස්ම වගේ හිටිය ආරක්ෂා කළ දරුවා මෙහෙම දෙයක් කරයි කියලා කොහොමද විශ්වාස කරන්නේ…

“අනේ….. අපේ නිලමේ…. මොනාද මේ කියන්නේ…. අනේ…… ඇයි… ඇයි දෙයියනේ මෙච්චර ලොකු දෙයක් මගෙන් හැන්ගුවේ…. එච්චරටම මම පිට කෙනෙක් වුණාද…. ආ කතා කරන්න… මොනාද මේ වෙන්නේ…. දෙයියන්ගෙ නාමෙට කතා කරන්න…“

ඔහුගේ පපුවට අත මිටමොලවා පහර දෙමින් මහා හඩින් හඬා වැටෙමින් සිටින ඇයව සනසන්න වෙනදා වගේ අද ඔහුට නොහැකිය.. මන්ද ඇය අසන ප්‍රශ්න ඇසෙන මානයේ ඔහුගේ සිත මනස නැත…

ඇයගේ ඒ ආමන්ත්‍රණය හිතට බරය… දුරයි ඒ හඩේ ආදර සෙනහස නැහැ ඒ කියන්නේ ඇය දැන් හදවතින් කඩා වැටිලා ඉන්නේ … වරද වුණේ මගේ අතින් ඉතින් ඉවසිය යුතුය… නොකළ යුතු දෙයක් කළේ තමාය… මා නිහඩ විය.. කුමක් කරන්නද මා කර තිබෙන්නේ අපරාධයක්ද… අප්පච්චි කෙනෙක් විදිහට මට මගේ දරුවගේ අත්මගරුත්වය ආරක්ෂා කරන්න ඕන වුණේ.. මම කොහොමද මේවා පැහැදිලි කරන්නේ…

පැය කීපයකට පසු බර සියුමැලියට අවදි වුණේ… සිදු වූයේ කුමක්ද කියා හරි හැටි මතකයක් ඇයට මේ වෙලාවේ සිතා ගත නොහැකි විය.. වටපිට බලන විට දුටු දෙයින් ඇය බිතියට පත් වූ බවනම් කිව හැක..

අම්මා අප්පච්චි… කො..හොමාද එයා.. එයාලා මෙතන ඉන්නේ… තම දියණියව දෝතින්ම තුරුල් කරගෙන සිටින අම්මාව දැකපු ගමන් ඇස්වලට කදුළු නිරසයෙනම ආවේ මෙච්චර ආදරය කරන අම්මාටත් මම බොරු කළා කියන සිතුවිල්ල නිසාමය…

“අනේ මැණික ඔයා නැගිට්ටාද … ඉන්න මම ඩෝක්ටර්ට කතා කරලා එන්නම්. “

ශකයගේ මව පිටව ගිය පසු සියුමැලිය තම මව දෙස බැලුවාද … ඇය සිනාහ වූවා මිස කිසිවක් ඇසුවේ නැත… ඒ හිනාවේ වෙදානව දුක කලකිරීම පිරිලා තිබුණා….

“ඔයාට දැන් කොහොමද සුදු මැණිකේ…”

“අ..පේ … අම්මා… මම …මම හොදින්… අපේ අම්මා අනේ මට.. සා….”

මම කියලා ඉවර වෙන්න කලියෙන් අම්මා හඩ අවධි කළා

“මම වෙන මුකුත් ඇහුවෙ නෑ සුදු මැණිකේ… ඉක්මනට සනීප වෙන්න … සමහරවිට අද ගෙදර යන්න පුළුවන් වෙයි….”

කතාවට විරාමයක් ගෙනෙමින් රෝහල් කුටියට ඇතුල් වූයේ වෛද්‍යවරයා සහ හෙදියයි …

“ඉතින් දැන් කොහොමද මිසිස් මිගස්තැන්න…”

වෛද්‍යවරයාගේ ආමන්ත්‍රණය මට නුහුරුය… ඊටත් මා අපහසුතාවයට පත් වූයේ… අම්මා අප්පච්චි සිටි නිසාය… මා ඔවුන් දෙස බලනකොට එයාලා වෙනතකට මුහුණු හරවාගත්තේ මාව තවත් අපහසුතාවයකට පත් නොකිරීමට බව මට වැටහුනා…

“දැන්නම් හොදයි ඩෝක්ටර්..ඒත් ඔලුවෙ බරගතියක් තියනවා..”

“ හ්ම්… බෙහෙත් බොනකොට හරියයි..
බය වෙන්න දෙයක් නෑ ගෙදර යන්න පුළුවන් හැබැයි වෙලාවට කෑම කන්න බෙහෙත් ටික බොන්න… ඒ වගේම වැඩිය කල්පනා කරන්න එපා…”

“ඕකේ ඩෝක්ටර් තැන්ක්ස්…”

අම්මා අප්පච්චි සමග දරු දෙදෙනා සමග රෝහලෙන් පිටව යාමට ගියද ගෙදර ගිහින් මට හිත හදාගෙන ඉන්න බෑ…. ඒ නිසාම

“අ… නේ…අප්පච්චි….. අනේ… මට ගෙදර යන්න බෑ… මට ගෙදර යන්න බෑ…අනේ බලන්න එ..යා… එයාව මෙහෙම දාලා මම කොහොමද යන්නේ…. මට බෑ… මට බෑ… මම කොහේවත් යන්නේ… ප්ලීස් ම…ට…මට බලකරන්න එපා… “

බිම වැටී හඩන ඇය දෙස බලා සිටි මේඝ ඉන්දිරාගේ පමණක් නොව බලා සිටින සැමගේ ඇස්වලට ගෙනෙන්න විය..

ශකයාගේ වෛද්‍යවරයා ICU එකෙන් එලියට එනවිට ඔහු අසලට ලං වූ මේඝ තම පුතුගේ තත්වය වීමසන්ට විය…

“"Doctor.., how is my son's condition now..."

"We can't say anything yet, Mr. Migasthenna, because the patient is in a coma... If he doesn't regain consciousness within 6 hours, there is a high chance that his life will be in danger..."

“Doctor, what are you saying… “

“I’m sorry…. , but that’s the truth… Don’t be afraid, don’t worry.., we’re doing the best we can. .. , stay safe…”
”

“Thank you doctor..”

“Don't be afraid, everything will be fine..”

“හ්ම්…”

හැඩූම් මැද සියල්ල ආසා සිටි සියුමැලියගේ හැඩූම් එන්න එන්නම වැඩි විය ..

“නෑ ..ඒ…ක එක… වෙන්න බෑ..බොරු එහෙම වෙන්නේ නෑ…. එයා මට පොරොන්දු වුණානේ…. මගේ මහත්තයා කවදාවත් පොරොන්දු කඩන්නේ නෑ… එයා කිව්වා ඉක්මනට ගෙදරට ඇවිත් කතා කරලා මේ ප්‍රශ්න විසඳනවා කියලා…. ඉතින්… ඉතින් කොහොමද…. කොහොමද… අනේ මට බෑ… මට තේරෙන්නේ නෑ… නෑ…නෑ එයාට එහෙම ඉන්න බෑ එයා නැගිටින්න ඕනේ…. “

සියුමැලියගේ කදුළු අබියස සියලු දෙනාද හඬා වැටෙයි… කිසිදිනක ඇසෙන් සතුටු කදුලක් තරම්වත් සලන්න නොදී රැකගත් සොහොයුරන්ද අද අසරණය… ඇයගේ හැඩුම් කදුළු අසල හදවත ගිනිගෙන දැවෙන්නේ සොහොයුරන්ගේය ඇයගේ විලාපය අසල ඔවුන්ට කළහැකි කිසිවක් නොවීය…

“ මද්දු මට බලාගෙන ඉන්න බෑ ය/කෝ අපේ පොඩි එකී මෙහෙම අඩනවා… මට මැරෙන්න හිතෙනවා… “

“මටත් ලොකු අයියේ…මේ අපේ නංගි නෙමේ අපේ දරුවා .. අපේ වැරදි නිසයි මෙහෙම වුණේ… ඔව් මමයි මේ හැමදේටම වගකියන්න ඕනේ.. මම … ශික් මට මාත් එක්කම කේන්තියි..”

“මොකද්ද මද්දු අයියේ උ/බේ ඒ කතාවේ තේරුම… What are you saying...are you crazy?"

“Yes, I'm crazy අපේ දෝණි මෙහෙම අඬනකොට මට පිස්සු වගේ පොඩි… එදා හැමෝම එපා කියද්දී මමයි කිව්වේ ගෘප් ක්ලාස් දාමු කියලා… මතකද උ/බ/ලා/ට..
උ..බ..ලා… උ/බ/ලා ඔක්කොම කිව්වේ ගෙදරට ගුරුවරු ගෙන්වමු කියලා… ඒත් … ඒත්… අවසානේ මගේ කීමට හැමෝම කැමති වෙලා ගෘප් ක්ලාස් දැම්මා… අන්තිමට වුණ දේ පේනවනේ… ශික් … මම නිසයි මේ හැමදේම…”

“වෙච්ච දේවල් වෙනස් කරන්න අපිට බෑ … එක නිසා ඉස්සරහට කරන්න තියෙන දේවල් හරියට කරමු… අනික මද්දු .. වෙන්න තියන දේවල් වළක්වන්න බෑ … කියලා හිතලා කරන්න තියන දේවල් ගැන හිතන්න…”

ලොකු අයියා පිටට තට්ටු කරලා කිව්වත් මගේ හිතේ තියන වරදකාරී හැඟීමෙන් මිදෙන්න ඒතරම් ලේසියෙන් බෑ…

ICU එක අසලට වි හඬා වැටෙන සියුමැලි යුවතියගේ හැඩුමේ නිමාවක් නොමැත… කාලය ගෙවී යන්නේ හියක වේගයකිනි…, වෛද්‍යවරයා පැවසූ කාලය ගේවියන්න ඇත්තේ තව සුළු මොහොතකි… කිසිවක් සිහියට නොඑයි… හදවත ගැහෙනා වේගය ක්‍රම ක්‍රමයෙන් වැඩි වේ… යමක් සිහි වූ සියුමැලිය වාඩිවී සිටි තැනින් නැගිට ගත්තේ හීයක වේගයකිනි… තම පියා අසලට ලංවු ඇය…

“අප්පච්චි අනේ ම…ට මගේ මහත්තයා ළඟට යන්න ඕනේ… එයට කතා කරන්න ඕනේ… එයා කොහොමද ඔහොම ඉන්නේ … නෑ එයා නැගිටින්න ඕනේ….”

“ඒත්..සුදු මැණිකේ….”

“මේ දැන්ම….”

“මොනාද දෝණි ඔයා මේ කියන්නේ….”

මේඝ විසින් වෛද්‍යවරයාගෙන් අවසර ගෙන ඇයට තම පුතු බලන්න ඉඩ ලබා දුන්නේය.. හිතට දිරිගෙන ඇතුලට ආවාද ඔහු අසලට යාමට නොහැකි තරමට කයට ශක්තියක් නොමැත.. එහෙත් හිතට දිරි ගෙන ඔහු අසලට ලන් වූ ඈ ඔහුගේ දකුණත ගෙන තම දෙතොල් අතරට ගෙන සිපගත්තේ අසීමිත වූ සෙනෙහසිනි… ඔහු අකමැති වුවද අද ඔහුට නොහැකිය එය නවත්තන්න කියන්න වැටෙන කදුළු නවතින්නනම් ඔහු අවධි විය යුතුය….

“ඔයා දන්නවද මට තාම මේ හැමදෙයක්ම හීනයක් වගේ … ඔයාව මුලින්ම දැක්ක දවස මට අද වගේ මතකයි… ඔයාට මතකද…, ඔයාගේ ඒ එක බැල්මකට මගේ හිත නැවතුනා… ඔයාව දකින්න ආසකලා… හිතට පාළුවක් තනිකමක් දැනුනා… ඒත්… ඒත් … මට බය හිතුනා… ඔයා හරි ආඩම්බරයි… නපුරු පාටයි… මට එක්ස්ම් එකට විෂ් කරලා මැසේජ් එකක් ආවා.. ඒත් මම හිතුවේ නෑ ඒ ඔයා කියලා… කාලයක් යනකොට මට තේරුණා මගේ හිත ඔයාව හොයනවා කියලා… මම හිතන්නේ එතකොට මම ඔයාට තනියම ආදරය කරන්න පටන් අරගෙන… “

දෙකාපුල් තෙමාගෙන වැටෙන කදුළු ඔහුගේ රළු අතේ තැවරෙන්නේ ඇයට නොදැනීමය…
සිනහා වෙමින් කදුළු සලමින් ඇය අතීතය මතක් කරන්නේ ඔහුගේ ඒ ආදරය ඇයට අවශ්‍ය බව ඔහුට හගවමින්ය…

“ මගේ ජීවිතේ ඉපදිච්ච දවසේ ඉඳලම පිරිමි පස් දෙනෙක්ගේ සෙවනේ හැදුනේ දැඩි ආරක්ෂාවක් එක්ක… මගේ අප්පච්චි විතරක් නෙමේ මගේ අයියලාත් මට මගේ අප්පච්චිලා වගේ .. ජීවිතේ කිසිම දවසක මම එයාලට බොරු කියලා නැහැ… මගේ ලෝකේ වුණේ මගේ ගෙදර පවුල…. ඒත් අහම්බෙන් හිතුවෙත් නැති දවසක හම්බවුණ ඔයා මාව සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් කරා.. හැමෝටම මම බොරු කළා මාව විශ්වාස කළ හැමෝගෙම විශ්වාසය මම නැති කළා… ඔව් මම විශ්වාසය නැති කළ ඒ…. ඒ…. මම ඔයාට ආදරේ කරන නිසා… ඔයාගේ පෙම්වතිය වෙන්න කලින් මම ඔයාගේ බිරිඳ වුණේ… “

“ඔයාට මෙහෙම ඉන්න බෑ… මම අපේ දරුවෝ වෙනුවෙන් ඔයා නැගිටින්න ඕනේ… මට තවත් ඉවසන්න බෑ දරාගන්න බෑ.. මගේ පපුව පැලිලා මැරෙයි.. මම මෙච්චර හරි දරාගෙන ඉන්නේ අපේ දරුවෝ වෙනුවෙන්… ඔයා නැගිටින්න ඕනේ… “

ලොකු සුසුමකින් තම ලය පුරවාගත් ඇය…
අධිෂ්ඨානයක් කරන්න සූදානම් විය…

මේ ලෝකේ මම මොනාහරි පිනක් කරලා තියනවානම් ඒ පින් බලෙන් මගේ මහත්තයා ඉක්මනට සුව වෙන්න ඕනේ… ඒ වගේම මම රහසින්වත් මගේ මහත්තයාට පවක් වැරැද්දක් කරලා නෑ… බිරිඳක් විදිහට මම මගේ පති භක්තිය කවදාවත් නැති කරගෙන නෑ… හුස්මගන්න හැම මොහොතකම ඔහු වෙනුවෙන් ජීවත් වුණේ… ඔහුටමයි ආදරේ කලේ එක හිතින් අවංකවම.. මේ හැම දෙයක්ම සත්‍යයක්.. ඒ අවංක හිතින් මම ඉල්ලනවා මේ හැමදෙයක්ම සත්‍යනම් ඒ සත්‍ය බලයෙන් මගේ මහත්තයා මේ දැන් සුව වෙනවා… ඔව් සුව වෙනවා… “

“ඔයා නැගිටින්න ඕනේ මගේ සුදු මහත්තයෝ … ඔයාගේ ආදරය නිසා .. ඔයා මට අවංකව මට ආදරය කලනම මාව මෙහෙම තනි කරන්නේ නැහැ ඔයා නැඟිටිනවා… අහ…අහ…ඔයා මට වචනයක් හරි කතා කරණකම් මම අඩුම ඒක වතුර උගුරක්වත් බොන්නේ නැහැ…“

ඔහුගේ සුරත බදාගෙන හඩ වැටුණේ කවුළුවෙන් බලා සිටින සියල්ලන්ගේම දෑස් වල කදුළු අලුත් කරමින්ය… මාන්නක්කර දෙහාධාරියට සවිකොට තිබූ යන්ත්‍ර වල හඩ වෙනස් වුණි…ඒ අනුව ඔහුගේ හුස්ම ගැනීමේ රටාවද වෙනස් වන්න විය. වෛද්‍යවරයා හා හෙදියන් ඇතුල් විය සියුමැලි යුවතියව පසකට කළ ඔවුන් ඔහුව පරීක්ෂා කරන අතර එක් හෙදියන් විසින් ගැහෙන හදින් ඔහු දෙස බලා සිටි ඇයව එළියට යවන්නේ පරිකෂන කටයුතුවලට එය බාධාවක් නිසාය….

සියලු දෙනාම නොසන්සුන්ය… කිසිවක් නොකියා ඇයද නිහඩවම අසුන් ගත්තේ හිතේ තිබූ අපරිමිත වූ විශ්වාසය නිසාය… මම දන්නවා ඔයාට මුකුත් වෙන්නේ නෑ… එක මට විශ්වාසයි.. අපේ ආදරය දුර්වල නෑ… ඇයගේ සිතුවිලි වලට නිමාවක් ගෙන දෙමින් වෛද්‍යවරයා පිටතට පැමිණියේ සන්සුන්වය… වෛද්‍යවරයා අසල ලං වූ අනුරුද්ධ හා මේඝ

“Doctor ….”

“Don't worry Mr Migasthenna everything ok… he is out of dangers …”

“Thank you doctor…”

“තව පැය දෙකකින් විතර අපි වෝඩ් එකට දානවා එතකොට ගිහින් බලන්න පුළුවන්..”

____________X_Norahunter87D_________

කාලය කෙමෙන් කෙමෙ තප්පර මිනිත්තු පැය ගෙවී ගියේ සියල්ලන්ගේ සිතට සහනයක් ගෙන දෙමින්ය… සුව අතට හැරෙමින් සිටි මාන්නක්කාරයාට ලබා දී තිබූ බෙහෙත් නිසාම සුව නින්දක විය…

ඔහු අසලට වි සිටින සියුමැලි යුවතිය නිරහරවම සිටින නිසාම උණුසුම් තේ කෝප්පයක් රැගෙන ඇය අසලට පැමිණියේ ඉෂරාය…

“සුදු මැණිකේ… මේ අහන්න මැණික .. ඔහොම නොකා නොබි ඉදලා බැහැනේ… ඔයාගේ මහත්තයා හොද වෙනකොට ඔයා ලෙඩ වෙලා හරියනවද… එතකොට එයාට කේන්ති යයි… අපි හැමෝටම …බණියි… එක නිසා මේ තේ එකෙන් උගුරක් හරි බොන්න…”

“Please akki.. I don't want anything… මගේ මහත්තයා මෙහෙම ඉද්දී මම කොහොමද කන්නේ බොන්නේ…No…, no way.. Please don't force me, akki…”

“ඒත් නංගා”

“Ishu Baba.. don't force her…”

බරැති ඇස් පිහාටු අසිරුවෙන්ම විවර කරමින් වට පිට බලන්න සැරසුණාද ඔලුවෙන් දැනුණ වේදනාව නිසාම කෙඳිරි ගැවුණි… ඔලුවෙ බර ගතිය මෙන්ම වේදනාව නිසාම හිස අල්ලන ගියද අතේ වේදනාව එයින් උසන්න විය…

“ආ… අම්…මේ….”

ඔහුගේ මුවින් පිටවූ හඩට සියල්ලන් ඔහු දෙස බලන්න විය.. මාන්නක්කාරයාගේ සායනය අසලම සිටි සියුමැලිය එයින් කලබලයට පත් විය.

“ඔ..යා.. ඔයා හෝදින්ද..?”

හුරුපුරුදු ඇසුණු හඩට මා අපහසුවෙන් හිස හරවා බැලුවේ… දෙයියනේ මෙය විය හැක්කද්ද… නෑ වෙන්න බෑ… කොහොමද මෙතන ඉන්නේ… ඇයට කතා කරන්න ගියද වෛද්‍යවරුන්ගේ පැමිණීම නිසා එයට බාධා විය.

“How are you now…”

“I’m fine now, doctor.. but my head hurts…. “

“Hmm… we’re giving you medicine for it… because of the shock you felt when you were shot. ..”

“ බය වෙන්න දෙයක් නැහැ.. අමාරුවක් නැත්තම් හෙට වුණත් ගෙදර යන්න පුළුවන්.. But you need to take bed rest..”

“Thank you doctor…”

වෛද්‍යවරයා ගිය පසු සායනයේ ඇලවී දෑස් පියාගත් මාන්නක්කාරයා අසලට ලන් වූ සියුමැලිය ඔහු දෙස බලා සිටියේ වේදානවෙන්ය.. තම ප්‍රේමිය තමා අසල සිටින බව දැනුන නමුත් මාන්නක්කරයා දෑස් හැර ඇය දෙස බැලුවේ නැත… ඉවසා සිටිය නොහැකි තැන ඇය හඩ අවදි කළේය…

“සු…දු .. ම..හත්තතයා…… ඔයාට දැන් කොහොමද….”

එහෙත් ඔහු නිහඬය…

“සුදු. මහත්…”

“කාගෙන් අහලද මම එපා කියලා තියෙද්දී ගෙදරින් එළියට ආවේ…”

දෑස් හැර ඇය දෙස බලා ගිගුරුම් දුන් ඔහු දෙස සියල්ලෝම බලා සිටියේ පුදුමයෙන්ය… ඔහු දෙස බලන්න ඇයට බය සිතිනි ඒ තරමට ඔහුගේ දෑස් රක්ත වර්ණයට හෙරි ඇත…

“ම..ම..මම මේ….”

“ශ්…. ශ්… හොදටම ඇති මේ විකාර… දැන් හැමෝම මේ ගැන දන්නවනේ එක නිසා අපේ ගෙදර යන්න ලෑස්ති වෙන්නවා …. “

“ඒත්… මේ… මම…”

ඔහුගේ එක් බැල්ම මා නිහඩ කරවීය…

නිහඬව මේ දෙස බලා සිටි සොහොයුරන් හට කේන්ති ආවේ නිරසයෙන්මය.. මෙපමණ වෙලා සියල්ල දරා සිටියේ ඇයගේ සතුට නිසාය… නමුත් ඔහුගේ අහංකාරකම.. තම ප්‍රාණය සම සොහොයුරිය හට ඔහු කතා කළ අයුරු ඉවසිමේ සීමාව පසු කර ඇත ..

“අප්පපච්චි… අපි කාගේවත් ලොකුකම් බලන්න සුදු මැණිකේව හදලා නැහැ… එක නිසා ඒක ඔය කාට කාටත් කියලා දෙන්න…”

“ලොකු පුතා…”

“සෝරී අප්පච්චි ..ඒත් දෝනිගේ ඇස්වල කදුළු අපිට බලාගෙන ඉන්න බැහැ… එයට කියන්න සුදු මැණිකේව එපනම් කියන්න කියලා.. අපිට අපේ දරුවා වැඩි නැහැ කියලා…”

“පුතා කේන්ති ගන්න එපා… අපි හිමීට මේ ගැන කතා කරලා තීරණයක් ගමු…”

මේඝ විසින් ප්‍රභාෂ්වර හට පිටට තට්ටුවක් දමා ඔහු සන්සුන් කරන අදහසින් පවසනු ලැබුවේ නැතහොත් මෙය විශාල ආරවුලකට මුල වන බැවින්ය… මන්දයත් තම පුතුගේ කේන්තිය කෝපමනද යන්න අන් සියාලටම වඩා ඔහු හොදින් දන්නා නිසා.

“අනු පුතලාවයි දෝනියි දරුවෝත් එක්ක ගෙදර යවන්න…”

එය සවන වැකුණු මාන්නාක්කරයාගේ ඉවසීම බිඳ වැටෙන්න වැඩි වේලාවක් නොගියේය…

“මගේ ගෑනි ගැන තීරණය ගන්න මම තම කාටවත් අයිතිය දීලා නෑ.. එක ඔයාටත් අදාළයි තාත්තා ඒ නිසා එයා යන්නෙ කොහෙද මොනාද කරන්නේ කියලා තීරණය කරන්නේ මම.. නැතුව වෙන කවුරුත් නෙමේ… එයා යන්නෙ අපේ ගෙදර ඒ කියන්නේ මගේ ගෙදර…”

සියල්ල දෙස බලා සිටි ඉන්දිරා

“පුතා මම කියන දේ පොඩ්ඩක් අහන්න… මගේ රත්තරනේ චුට්ටක් ඉවසන්න පුරුදු වෙන්න දරුවෝ… දෝණි ගෙදර යවන්න. ඔයා හොද වුනාම ඒ ළමයාව ගෙදර එක්ක එන්න… අපි කවුරුත් විරුද්ධ නැහැ…”

මවගේ සිත රිදවීමට සිත් නොවූ නිසාත් තම සියුමැලියගේ සිත කියවීමට හැකි ඔහු නිහඩ වි අවසර දුන්නේය..

____________X_Norahunter87D_________

රෝහලේ සිට මහවෙල මැදුරට පැමිණෙන විටම සුදු පාටට හුරු ඔසරියකින් සැරසී දෙඅත් ලය හරහා බැඳගෙන ඉදිරිපස ප්‍රධාන දොර අසල සිටගෙන සිටියේ මහවෙල පරම්පරාවේ ප්‍රධානියාය..

“ආ.. අම්මා මොකද මේ …”

“ලොකු නිලමේ මෙයා මේ කොහේ ගිහින්ද ඇවිත් ඉන්නේ….”

සියුමැලි යුවතිය දුටු සැනින් ඇය ඇසුවේ උතුරා යන කෝපයෙනි…

“අම්මා… “

“එයා කොහේ ගිහින් ආවාත් මම හිතන්නේ නැහැ අත්තම්මට වැඩක් තියනවා කියලා මොකද මේක මහවෙල වලව්ව නෙවේ අපේ ගෙදර ඒ නිසා මෙහෙ වෙන්නේ අපිට ඕනදේ මිසක් අත්තම්මාට ඕනදේ නෙමේ …”

රෝහලේදී සිදුවූ දෙයින් කේන්තියෙන් සිටි ප්‍රභාෂ්වර එපමණක් පවසා නිවස තුළට ගියේ ඉක්මන් අඩි තබාය..

“මොකෝ ලොකු නිලමේ අර ලොකු අප්පොට වෙලා තියෙන්නේ…”

“ආ මහන්සියට වෙන්න ඇති…”

සියලු දෙනාම නිවසට ඇතුළු වූයේ වැඩි කතා බහකින් තොරවය…

ඔවුන් නිවසට ඇතුළු වූ දෙස බලා සිටි ලොකු මැණිකේ පුහු…. මුන්ගේ ලොකුකම නල්ලමලේ දෝණි පස්ස බිම ඇනගෙන වෙන්න ඇති ඒකනේ ඔච්චර ඩෝන් යන්නේ… මල විකාර…

“මොනාද ආත්තම්මා තනියම කියවන්නේ….”

ඇය සිටි තැනට පැමිණි කුෂාණි ඇසුවේ කුතුහලයෙන්…

“සුදු මැණිකේ අමාරුවේ වැටිලද කොහෙද කට්ටියටම ගිනි පිඹිනවා…. ඔයා ළමයි දෙන්නෙක්වත් අරගෙන ආවේ….”

“මොකක්…. මොනාද ආත්තම්මා කියන්නේ…”

“වෙන මොනාද වෙලා තියෙන දේ කීවේ….”

“ ඇහුණොත් විනාසයි අත්තම්මේ..”

“මම ඔය එකෙක්ටවත් බය නෑ බොල මම මහවෙල වලව්වේ ලොකු මැණිකේ… ඔය මහා අම්මන්ඩ්ගේ ලොකුකම .. මගේ අහිංසක කොල්ලව දැලේ දාගත්තා… අපි හොයපු මගුල් එපා කියලා කරගත්තේ… මයේ මල්ලිගෙ කෙලිව මුට මදි වුණා.. එකෙන් වුණේ දේපල පිට යන එක… පරම්පරා කුල මළ දේපල තිබුණත් මම අදටත් මේ කසාදෙට මනාප නෑ චූටි මැණිකෙ…”

“හ්ම්… අනේ මන්දා දැන් ඔවා කතා කරලා වැඩක් නෑ ලොකු අප්පච්චි කසාද බැඳලා අවුරුදු 30ට වැඩියිනේ…”

සුසුමක් හෙළු මහා කුමාරිහාමි අසල තිබූ පුටුවේ වාඩි වීය..

කාලය ගෙවී ගියේය හියක වේගයකින්ය… සතියක කාලයක් රෝහල තුළ ප්‍රතිකාර කළ මාන්නක්කාරයා කෙමේන් කෙමේන් සුවය ලැබූ අතර ඒ සෑම දිනකම අලුයම සිට රාත්‍රිය දක්වාම ඔහු අසල රැඳෙමින් කාලය ගත කරන්න සියුමැලියට හැකියාව ලැබුණේ සියලු දෙනාම සියල්ල දැනගත් නිසාය… එය මනන්නක්කරයාට වුවද සිතට සැනසීමක් ගෙනදුණි.. නමුත් සොහොයුරන් හට එය ඉවසීමෙන් සීමාව පසුකර තිබුණි… පූර්ණ සුවය නොලැබූවද වෛද්‍ය උපදෙස් මත නිවසට ගොස් විවේක ගන්න ඔහුට හැකියාව ලැබුණි…

මහවෙල යුවල මෙන්ම මිගස්තැන්න යුවලද රෝහලට පැමිණ සිටියේය… දරු දෙදෙනා තම තුරුලේ තබාගෙන සිටි මාන්නාක්කාරයාගේ වචන සියල්ලන්ව නොසන්සුන් කරන්න සමත් විය..

“ අද ටිකක් කැපුවම මම සුදු මැණිකේවයි ළමයි දෙන්නාවයි මගේ ගෙදර එක්ක යනවා…”

“ මොනාද මනුස්සයෝ කියවන්නේ පිස්සු හැදිලාද..”

“ මොකද්ද එකේ තියන පිස්සු හැ
දෙන්න තියන කතාව….”

“මම කිව්වා කියලා හිතගනින්”

“මොනා හිතන්නද මම කාගේවත් ගෑනියෙක්ව ගෙනියනවා කිවුවේ නැහැනේ .. මම ගෙනියන්නේ මගේ වයිෆ්ව මගේ ළමයින්ව”

“ මේ ශාකය මම උඹේ තාත්තා එක මතක තියාගනින්.. මගේ ඉවසීම පරීක්ෂා නොකර…”

පිය පුතු ගැටුම දෙස බලා සිටි අනුරුද්ධ තම හඩ අවදි කළේය

“මෙහෙම කියනවට තරහ ගන්න එපා පුතා… ඔක්කොම කලින් සනීප වෙලා ඉන්න ඊටපස්සේ අපි මේ ගැන හිමීට කතා කරමු…”

“ හිමීට වාඩිවෙලා කතා කරන්න දෙයක් තියනවා කියලා මම හිතන්නේ නෑ… අපි දෙන්නා ගැන ඔයාලා ඔක්කොම දැන් දන්න නිසා කිසි ප්‍රශ්නයක් නැහැනේ… එක නිසා දැන්වත් අපිට අපේ පාඩුවේ ඉන්න දෙන්න… ප්ලීස් … ආපහු මේ ගැන කතා කරන්න ,දෙයක් තියනවා කියලා මම හිතන්නේ නැහැ…”

වචන අවසන් කර තම සියුමැලි දෙස දෑස් විතැන් කළ මාන්නක්ක්කරයට දැක ගත හැකි වූයේ ඔහු බලාපොරොත්තු නොවූ දෙයකි…. ඔව් ඒ බෝල ඇස් වල කදුළු ඒ සුදු මුහුණ රක්ත වර්ණයට හැරී ඇත… ඇයගේ ඉරියව් වලින් සියල්ල වටහාගත් මාන්නක්ක්කරයා යටි තොල දසන් අතරට සිරකරගෙන සාපාගත්තේ හිතේ ඇතිවූ පසුතැවීම හේතුවෙනි…

“හරි ඔයාලට ඕන විදිහට මේ තුන්දෙනා ගෙදර ගෙනියන්න… හැබැයි තව සතියක් ඇතුළත වෙඩින් එක සිද්ධ වෙන්න ඕනේ… එහෙම කැමතිනම් ප්‍රශ්නයක් නැහැ….”

“හරි එහෙම කරමු මම කැමතියි පුතා… මේඝ උබට ප්‍රශ්නයක් නැහනේ…”

“මගෙන් කොහොමත් අවුලක් නැහැ… “

____________X_Norahunter87D_________

මහවෙල මැදුරේ අද රාත්‍රී කෑම මේසය වෙනදාට වඩා විශේෂ වි තිබුණි… හැමදාම වගේ මුල් පුටුවේ අනුරුද්ධ මහවෙල අසුන් ගෙන සිටියේ සියලු දෙනාම එකතු වෙන තෙක්ය… සුපුරුදු ලෙස සුදු පාටට හුරු ඔසරියකින් සැරසී සිටි තම මෑණියන් දුටු අනුරුද්ධ සුසුමක් පිටකලේ කතාවේ අවසානය සිතින් මෙනෙහි කරගෙනය…

“ ඔක්කොමලා ඉන්නවනේ එක හොදයි… “

“ හොදයි හොදයි… අනේද කියන්නේ මේ වගේ අප්පෙක් නැති ළමයි හදාගෙන එන එවුන් ඉන්නකන් හොදයි… ශික් විතරක්…”

මිත්තනියගේ වචන පිහිතුඩකින් අනිනවා වගේ නමුත් ඇය ඉවසුවා… දෑස් කදුලින් තෙත් වුණත් කදුළු කැට සියල්ලන්ගෙන් ආයාසයෙන් සාගවගන්න ඇය අසීරු උත්සාහයක් දැරුවා. නමුත් සියල්ල ඉවසිය හැකි වුවත් දාරගත හැකිවුවත් ඇයගේ කදුළුවල බර ඔවුන්ට දාරාගත නොහැක.. ඔවුන්ගේ ඉවසීම නැති කර දමයි…

නිතරම නිහඩ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරන ගගන අන්ධකාරයෙන් වැසි ගියේය… දෑස් රක්ත වර්ණ වූයේය… දෙඅත් මිටිමොලවා ගත් දෙහාධාරියගේ නිහඩබව බිඳී ගියේය..

“ අපේ ඉවසීම පරීක්ෂා කරන්න එපා ආත්තම්මා… මේ ගෙදර ඉන්නේ කවුද යන්නේ කවුද කියලා තීරණය කරන්න අපි ඉන්නවා… අනික බලන් ගියාම ආත්තම්මා අකලටනේ වයසට ගිහින් තියෙන්නේ …. අප්පෙක් නැතුව ළමයි මේ ලෝකෙට එන්න විදිහක් නැහැනේ.. මොකෝ හුලගින් ළමයි එන්නවා කියාලැයි… මේ ගෙදර අපි ගැන කතා කරන්න අයිතිය තියෙන්නේ අම්මා අප්පච්චිට විතරක් කියලා කවුරු කවුරුත් මතක තියාගත්තොත් හොදයි… ආත්තම්මාට තීරණ ගන්න පුළුවන් ඒ අප්පච්චි ගැන අම්මා කෙනෙක් විදිහට… මට මෙහෙම කියන්න වෙන ඒක කණගාටුයි ඒ වගේම මගේ අප්පච්චි අපේ අම්මා මට සමාවෙන්න… මම කැමති නැහැ අපේ පවුල ගිනි තියන්න හදන එවුන් ඉන්නවාට… “

ඉවසීම උපරීමයේම තියාගෙන කතා කළ ඔහු නිහඩ වූයේ තම පියාගේ දෑස් බැල්මටය.. ඒ බැල්මෙන් කියා පැවේ නිහඩ වන ලෙස කළ අනතුරු ඇඟවීමක්ය…

“ අද විශේෂ දවසක් ඒ නිසා අපි කෑම කලාම කතා කරමුකෝ…”

“අප්පච්චිගේ මැදිහත් වීම නිසාම සියලු දෙනා නිහඩවම ආහාර ගන්න විය..

“හැමෝම කළා ඉවර නිසා මම කතා කරන්නම්… “
”මොනාද ලොකු නිලමේ මේ තකහනියේම කතා කරන්න තියෙන්නේ… “

“ එහෙනම් හැමෝම අහගන්න තව සතියකින් අපේ සුදු මැණිකේගේ කාසදේ සිද්ධ වෙනවා… ඉතින් ඒකට හැමෝම ලෑස්ති වෙන්න … “

සියල්ලටම වඩා මෙය ඇසු කෙන්තිකාරයා පුටුව පස්සට කර නැගිසිටියේ අවේගයෙනි…

“චූටි පුතා මොකද්ද වෙලා තියෙන්නේ… මම කතා කරලා ඉවර නෑ ඒක නිසා වාඩි වුණොත් හොඳයි… “

“ඒත් අප්පච්චි…”

“මම තීරණය කරලා ඉවරයි..”

“මේ මොන විලි ලැජ්ජා නැති වැඩක්ද… මනමාලයා දන්නවද බඳින්න යන්නේ අප්පෙක් නැති ළමයි ඉන්න අම්මා කෙනෙක් කියලා…”

සිය නැන්දාම්මාගේ වචන වඩාත්ම රිදවූයේ ඇයටයි.. දස මසක් කුස තුළ දාරාගන ඇති දැඩිකර පරිසම් කළ මලක් වගේ හැදුන තම එකම දියණියට කරන අපහාස දාරගත්තේ ඉවසගත්තේ ඔහු නිසයි.. ඔහුගේ ආදරය නිසයි තවත් ඉවසිය හැකිද…වේදනාවට මෙන්ම කෙන්තියටම බිරිදකට වඩා මාව කියන චරිතය ඉස්සර වන්න විය… එය ඇස් කොමට දුටු මැදිවිය ඉක්මවූ ප්‍රතාපවත් දේහධාරීයා ඉස්සර විය.. ඔහුගේ හැසිරීම සියල්ලන්ම තිගැස්මකට පත්කරලිය. ලේසියෙන් කෝප නොගන්නා ඔහු ඉදලා ඉදලා කොපාගත් විට ලොකු විනාශයක පෙරනිමිති ගෙන එයි. තම මෑනියන්ගේ අපහාස තවත් දාරගත නොහැකිවූ ඔහු … වැරෙන් මේසයට පහරක් ගැසුවේය.

“ අම්මා මගේ ඉවසීම මනිනවා වගේ නේද.. ම්….… අම්මා හෝදටම දන්නවා හැමෝටම වඩා හොඳට…. මගේ ඉවසීම ගැන … එක නිසා මේ කතාව මෙතනින් නවත්තන්න… එක අපි කාටත් හොදයි. එහෙම නේද .. . මොකද මම කැමති නැහැ මගේ දෝනිගේ ඇස්වල කදුළු දකින්න… අම්මා මෙහෙම හරි මේ වහල යට ඉන්නේ මම නිසා මොකද මගේ කොල්ලො හතර දෙනාගේ ඉවසීම පැනලා ඉවරයි… තව වෙලා මේ කතාව අම්මා ඇදගෙන ගියොත් මට එයාලව නවත්තන්න බැරි වෙයි…ඒ ඔක්කොම වඩා මම ඉවසීම පහුකලොත් කොහෙන්ද නවතින්නේ කියලා දන්නවනේ… මම මෙච්චර කල් ඉවසුවේ අම්මට තියන ආදරය ගෞරවය නිසා .. ඒත් ඒකෙන් වුණේ අම්මා අයුතු ප්‍රයෝජන ගත්ත එක…”

“හ්ම්… පෙනේද. මුන් මගේ අහිංසක කොල්ලවත් වෙනස් කරලා… “

“අම්මා… මම හිතනවා වෙන ප්‍රශ්න නැහැ කියලා… වෙඩින් එක අපේ හෝටල් එකේ ගන්නේ… මම හැමදෙයක්ම බර දීලා තියෙන්නේ… එදාටම සුදු පුතාගෙයි චූටි පුතාගේ වෙඩින් එක සිද්ධ වෙනවා… මොකද තව කල් ගන්න දෙයක් නැහැනෙ...”

“මේ.. ඒත් මේ..අප්පච්චි… ඒත් මේ… මම..මේ…”

“මොකද චණ්ඩියාගේ වචන පැටලෙන්නේ….”

“ නෑ..මේ.. මුකුත් නැහැ අප්පච්චි…”

“මනමාලි ගැනනම් ප්‍රශ්නේ එක ගැන හිතන්න ඕනේ නැහැ මම දැනටම තෝරලා තියෙන්නේ හොද ළමයෙක්… ප්‍රශ්නයක් නැහැනේ…”

“ආ… මේ… නෑ…. නැහැ අප්පච්චි…”

මුව ගොළු වූයේ තමා ඇය දෙවන වරටද අත්හල කළ කුමක් කියන්නද… ඇය නොමැතිව වෙනකෙනෙකුව පපුවට ලංකරගන්න බැරිබව කොහොමද කියන්නේ.. ආදරය කියන්නේ හිමිවීමත් අහිමිවීමත්ය…

කෑම කාලා කාමරයට ආවේ හිතේ මොකද්දෝ කියන්න නොතේරෙන බරක් එක්ක කියලා හිතෙනවා… මම කාමරයට ඇතුළු වෙනකොට බිම වාඩි වෙලා හිටිය සිරියා

“ ආ … සුදු මැණිකේ ආවෙයි… මම එහනම කුස්සියට ගිහින් එන්නම්…”
“ හ්ම්…. කෑම කාලා ගිහින් නිදාගන්න සිරියා… රෑ වෙනකම් ඇහැරලා ඉන්න ඕනේ නෑනේ… “

“ අනේ එහෙම කොහොමෙයි මම නිදාගන්න අපේ සුදු මැණිකේව මේ බේබිලා දෙන්නා එක්ක තනියම තියලා…. “

“මට පුළුවන් තනියම බලාගන්න … “

“අනේ මන්දා සුදු මැණිකේ .. ඒත් මායේ හිතට හරි නැතුව….”

“ හ්ම් එකට කමක් නැහැ… කෑම කාලා නිදාගන්න…”

සිරියා ගියාට පස්සෙ වොෂ් එකක් දාගෙන තුවයත් පටලවාගෙන කාමරය ආපු මා තිගැස්සුනේ දුටු දසුන නිසාය… කළු බෝටම් එකට උඩුකය නග්නව තමා දෙස බලා සිටින මාන්නාක්කාරය දැකීමෙන්ය. මේ මොහොතේ ඔහු පැමිනීම ඇය බලාපොරොත්තු නොවීය.. අනික මේ වගේ හොරෙන් එන්න ඔහුට දැන් අවශ්‍ය නැත…

“ මොකද මේ මැඩම් බය වෙලා හ්ම්… “

“මම… න්..නැහැ …ඇයි හොරෙන් ආවේ…”

“හොරෙන් ආවේ නෑ එන්න වුණා….”

“ ඒ..ඇයි…. “

“අහන ලස්සන මාමණ්ඩි කෝල් කරලා කිව්වා එයාගේ දු සිඟිත්තව වෙඩිං එක දවස වෙනකම් හම්බවෙන්න එපා කියලා… ඉතින් මොනවා උනත් කියන දේ අහන්න ඕනෙනෙ ඉතින් මම ආවා මගේ ළමයි බලන්න…මට ළමයි බලන්න එන්න එපා කිව්වේ නැහැනේ එක නිසා මම ළමයි බලන්න ආවා… ඒ ගමන්ම ඉතින් ලමයිගේ අම්මාටත් සාත්තු කරලා යන්න පුලුවන්නේ…නැත්තම් අම්මත් පව්නේ…”

“ඔයානම්… අනේ මන්දා…කවුරු හරි ආවොත්.. ”

“ඉතින් මොකෝ… කවුරු මට මොනා කියන්නද මම ආවේ මගේ වයිෆ් ලඟට…. “

හැමදාම වගේ අදත් ඔහුත් එක්ක කතා කරලා බේරෙන්න බෑ කියලා දන්න නිසාම මම නිහඩවම ඇදුම් මරුකරන්න ගියේ තවම තුවය පියින් ඉන්න නිසා..

“සුදු මැණිකේ මොනාද ඔය කරන්න හදන්නේ…”

ඔහුගේ හඬට මම ගැස්සුණා… ගැස්සුණ පාර මා ඔහු දෙස බැලුවම ඔව් ඒ ඇස් රක්ත වර්ණයට හැරීලා යටි තොල හපාගෙනම මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා… ඒ බැල්මට මට මාවම අමතක වුණා කිව්වොත් හරි… ඒ සාරාගික බැල්ම හදගැස්ම වැඩි කරන්න සමත් වුණා… ඒ තරම් ආකර්ෂණීයයි… හිමින් මගේ ලඟට ඇවිත් ඒ උනුසුම් සුසුම් මගේ සවන් පත් වලට මෙන්ම ගෙලට වැදෙන ලෙස මා ගතට ලං වූ ඔහුගේ සුසුම් පහස මා පියවි සිහියෙන් ඔබ්බට රැගෙන ගොස්ය….

“ මොකෝ මගේ සුදු මැණිකේ… හ්ම්…. මාව ඇස් වලින් කළා ඉවරනම් … හ්ම්… ඇත්තටම කන්න….මම බලාගෙන ඉන්නවා මගේ වයිෆ්ගෙ ගොදුරක් වෙන්න…”

“ මේ…නෑ… ම…ම .. මම “

“ ශ්…. මට ඔයාව ගොඩාක් ඕනේ ගොඩාරියක් ඕනේ…. “

මා නිහඩ කළ ඔහු මා ගත රැඳී සළුව බිමට පතිත කළේ හදගැස්ම තව තවත් වේගවත් කරමින්ය…

ක්ෂණිකයෙන් ඇයව දෝතට ගත් ඔහු ඔහුගේ රළු දෙතොල් ඇයගේ සිනිඳු දෙතොල් ආක්‍රමණය කළේ ඇයට නොරිදෙන ලෙස සියුම්වය… හොරා දෙකකට ආසන්න කාලයක් ඔවුන් ඔවුන්ගේ ලෝකයේ තනිවූයේ නිහඩ කාමරය තුළ ඔවුන්ගේ අනුරාගික කේදුරුම් හඩ මැදය… පාන්දර තුනට පමණ අවදිවූ මාන්නක්ක්කරයා තම තුරුලේ උණුසුමට ගුලිවී නිදා සිටින තම සියුමැලියව අවදි නොවන ලෙස යහනෙන් බැස පිටවෙන්න ලෑස්ති වන විටම ඇය අවදි විය… නිදිබර ඇස් පොඩි කර සිටි ඇය

“ඔයා ..යන්නද හදන්නද දැන්ම… “

“ඔව් දැන් යන්න ඕනේ… රැට එන්නම් පුළුවන් වුණොත්… වෙඩින් එකේ වැඩවලට ලෑස්ති වෙන්න… පරිසමෙන් ඉන්න… “

ඇය අසලට ලන් වූ මාන්නක්කාරයා ඇයගේ දෙතොල් වලට කෙටි සිපුමක් තබා නලලද සිපගෙන කොට් සායනයේ සුව නින්දේ සිටින තම දරු දෙදෙනාද සිපගෙන පිටවූයේ වෙනදා මෙන් කටත් රහසින්ය….

____________X_Norahunter87D_________

තවත් අහිමි වීම දාරගත නොහැකි නිසාම ඇයව අමතක කරන්න සිතුවේ.. ප්‍රශ්න ඉක්මනින් නිරාකරණය කරගේන නැවත ඇය හා එක්වන්නය.. නමුත් කොපමණ දුරකථන ඇමතුම් ලබාගත්තද ඇයගේ දුරකථනයට සම්බන්ධ විය නොහැකි නිසාම ඇය නැවතී සිටි අපාර්ට්මන්ට් එකට ගියද ඇය එහිදි නොවීය… සතියකින් පමණ ඇය එහි පැමිණ නැත… මොනාද කරන්නේ කියලා හිතාගන්න බෑ.. වෙලාවකට ඕනදෙයක් වෙන්න කියලා හිතලා අප්පච්චිට ඇත්ත කියන්න හිතෙනවා… ඒත්.. ඒත් අනේ මන්දා කොහොමද කියන්නේ සුදු මැණිකේගේ ප්‍රශ්නේ නිසා අප්පච්චි ඉන්නේ අවුලෙන් එක නිසා මම මේක කියන්න ගියොත් තවත් අවුල් වෙයි…හ්ම්…. එනදෙයකට මුන දෙනවා…

✉️හැමදාම වගේ අදත් අපේ ආදරේ ඉස්ස්සරහ නිහඩ වෙන්න වෙනවා… පුලුවන්නම් මට සමාව දෙන්න මගේ මැණික ආදරෙයි ගොඩක්… ඒත් මේ වෙලාවේ මම අසරණයි… ඔයා එකම එකපාරක් මගේ ෆෝන් එක අන්ස්වර් කලානම් මගේ ප්‍රශ්නේ හොදම විදිහට විසඳන්න පුළුවන්…. අනේ ඉන්න තැනකින් ඉක්මනට එන්න මම බලාගෙන ඉන්නවා

ඔයාගේ ආර්…

කාලය ගෙවී ගොස් විවාහයට දිනය ලන්ව ඇත…

උදෑසන මිගස්තැන්න නිවාස තුළ විශාල කලබලයකි… ප්‍රතාපවත් දෙහාධාරිය හා මාන්නක්කාර දෙහාධාරිය අතර ගැටුමකි කොපමණ නවත්තන්න උත්සාහ කළද නැවතීමක් නැති නිසාම ඉන්දිරා නිහඩ වූයේ.. මේ පිය පුතු ගැටුම කැමති වෙලාවක නවත්තගත්තෙන් කියලා…

“ ඕහ් කාමොන් තාත්තා මම මේක විසදන්නම් … මම මේ ඩිල් එක ගැන දන්නේ තාත්තා ගිහිල්ලා හරියන්නේ නෑ… “

“ තමුන් එහෙම කියලා ඔෆිස් ගිහින් හරියනවද… අමතක කරන්න එපා වෙඩින් ඒකට වැඩි දවසක් නැහැ කියලා එක නිසා මම බිස්නස් ගැන බලගන්නම්…”

තම මෝටර් රථයේ යතුර ගත් මාන්නක්කාරයා නිවසින් පිටවගියේ තම පියාගේ විරෝධය මැදය…

ඔෆිස් එක තුල සියලු දෙනාගේම ප්‍රධාන මාර්තෘකාව මාන්නක්කාරයා ගැනය.. එනම් ඔහුගේ හදිස්සි විවාහය ගැනය….

“ හොද වැඩේ මල්ෂි හිටියේ එයා තරම් එක්කෙනෙක් නෑ වගේනේ අලි ඔලුවෙන් ..”

“ ඒ වුනාට පව් බ/න් බොස් බඳින්න යනවා කියලා දැනගත්තාම ගෑනි සෑහෙන්න ඇඩුවා…”

“ ඔන්න ලොක්කා එනවා… පරිසමෙන් ඇහෙයි… දන්නවානේ හැටි… “

“Good morning sir ..”

“හ්ම්… Good morning… මල්ෂිට මගේ කැබින් එකට එන්න කියන්න“

____________X_Norahunter87D_________

“Good morning sir. ...”

“හ්ම්…. තමුන් දන්නවද මං තමුන්ට එන්නේ කිව්වේ ඇයි කියලා…”

ඔහුගේ හඬ රළුය… කොතැන හෝ වරදක් වි ඇති බව දැනුන නිසාම ඇය .. ගැහැණු මායම් විදහාපාන්ට ගියේ තම වසඟයට මාන්නක්කරයා නම්මා ගන්න සිතමින්ය..

“මිස් මල්ෂි තමුසේගේ ඔය මායම් දාගන්නවා වෙනකටහරි ඔවට අහුවෙන, මට නැතුව… “

“අ… අනේ සර් ම… මේ… මම නැහැ එහෙම…”

“හරි මට එක අදාල නැහැ… සතියක් යනකම් මටයි තාත්තාටයි එක දිගට ඔෆිස් එන්න වෙන්නේ නෑ… ඒ වගේම අපේ මිටින් ඔක්කොම සතියක් දෙකක් පහුවෙලා දාගන්න… ආ … And only contact Ravishka Sir if there is anything important…”

“Ok sir…”

කතාවට බාධා කරමින් මාන්නක්කරයාගේ දුරකථනය නාද දුනි..

(රවිශ්ක) “අ/ ඩෝ උ/බ මොකද්ද බන් කරන්නේ අන්න අරකි තාත්තා එක්ක ගේම ඉල්ලනවා….”

මාන්නක්කරයාගේ මුවගේ රැඳුනේ සරදම් සිනහවකි..

“ඉතින් යකො ගේම ඉල්ලනවනම් දීලා දාපන්… උබට ඕනෙනම් ගෑනිගෙ ගෙදර බින්න බහින්න පුලුවන්නේ…කොහොමත් මාමණ්ඩි කාරයා උබට ලව්නේ .. ගෙදර බැරිනම් කූඩුව හරි දෙයිනේ “

“අනේ මේ උ/බ හු*** ක් නොකියා හි/ට/ප/න්.. ඔව් ඔව්.. ලව්. මම කියන්නේ නැහැ ඒ ලව් ගැන.. ඒක නෙමේ ඔන්න ඔහෙ ඕක කියලා දාමු .. ඒකි සතුටු වෙයි… ”

“එතකොට කොහොමද මගේ වැඩේ සිද්ධ වෙන්නේ..”

“වැඩේ ඒ මොකද ඒ මම නොදන්න උබේ වැඩේ.. ”

“Wait and watch…..”

“උබ කියන ල.. වල් මට තේරෙන්නේ නැහැ… උබ අපිට ගිනි පිම්බාට මාමණ්ඩිකාරයට බයයිනේ…”

“පිස්සු හැදෙයි කිව්වාලු…”

“යකෝ මොනා වුණත් උබ පව් මචං… වෙඩින් එක වෙනකම් කෙල්ලව බලන්න බැහැනේ උබට..”

“ උබ හු #ක් කියනවා… ඒවා කොහෙද මාත් එක්ක මම රෑ ගිහිල්ලා බලලා නලවාලා වෙනදා වගේ ශේප් එකේ ආවා…”

“ what.. උබතමයි දවසකටත් මිනිහා.. එකනේමේ උබ මොකෝ හදිස්සියේ ඔෆිස් ආවේ… “

“පොඩි වැඩ ටිකක් තියන ඒක කරගන්න… දැන් තාත්තා එනවා කිව්වා ඒ ආවම මම එන්නම් පොඩ් අවුලක් තියනවා ලිහාගන්න අරුන් දෙන්නටත් කියපන් එන්න කියලා “

“හරි හරි

කතාව ඉක්මනට කියවන්න ජූලි 15 කතාව අයින් කරනවා... අනිත් කතා දෙන්නේ අලුත් page එකෙන් කතාව ගැන ඔයාලගේ අදහස් කියාගෙන යන්න...

පැතු නොපැතූ ප්‍රේමය

84 වන කොටස (අවසන් කොටස)

ඔන්න කතාව දුන්නා . කියවන ඔයාලා පේජ් ඒකට like follow කරන්න අමතක කරන්න එපා. ඔයාලගේ අදහස් කියන්න යාලුවනේ මම බලාගෙන ඉන්නවා.

“අනු මචන්…. …”

“මෙ…යාලා… ..”

“අනේ ඉන්ධී හරි හුරතල් දැක්කම ආසාවේ බෑ… අනේ අනු මේ බලන්නකෝ මේ … අපේ සුදු මැණිකේ පොඩි කාලේ වගේ නේද…. හරි ෂෝක්… ආසාවේ බෑ… කාගෙද මෙයාලා…”

“ආ.. මේ .. මේ.. … “

“පුතාගේ ළමයි දෙන්නා….”

මේඝගේ වචන අනුරුද්ධ මහවෙලගේ සවන්පත් වල දෝංකාර නංවන්න විය . එය විය හැකිද… එක වෙන්න බෑ… කොහොමද එහෙම වුණේ… ඇයි සුදු මැණිකේ මේ හැමදෙයක්ම හැන්ගුවේ එච්චර අහලත්… මොනාද මේ වෙන්නේ…

“ මොකක් ….ඒත් ඒක කොහොමද වෙන්නේ…”

“මචන්….”

“මේ… මේ සුදු මැණිකේගේ ළමයිනේ..….”

“ඒ කියන්නේ….. උබ එක කලින්ම දන්නවා…“

“ඔව්… ඔව් දන්නවා ඒත් .. ඒත් …ඒ ලමයිගෙ තාත්තා කවුද කියලා මම මෙච්චර දවසක් හෙව්වා…. “

දරුවන්ට අසීමිතව ආදරය කරන අම්මා කෙනෙක්ට මේ සියල්ල නිහඬව ආසා සිටිය හැකිද… ඔව් බෑ.. තේජේශ්වරිටද එය එසේය… අකුණු හත අටක් පුපුරුවා වගේ දැනුනේ… හදවත අසීමිතව ගැහෙනවා… අදටත් අම්මට ඒ දරුවා එදා වඩාගෙන කවලා පොවලා හදපු පුංචි දරුවමයි… එහෙම තියෙද්දී මේ වගේ දෙයක් දාරගන්න බෑ… වේදානව කොච්චරක්ද කියන්න තේරෙන්නේ නැහැ… ඇස් දෙක වහගෙන විශ්වාස කළ තමන්ගේ හුස්ම වගේ හිටිය ආරක්ෂා කළ දරුවා මෙහෙම දෙයක් කරයි කියලා කොහොමද විශ්වාස කරන්නේ…

“අනේ….. අපේ නිලමේ…. මොනාද මේ කියන්නේ…. අනේ…… ඇයි… ඇයි දෙයියනේ මෙච්චර ලොකු දෙයක් මගෙන් හැන්ගුවේ…. එච්චරටම මම පිට කෙනෙක් වුණාද…. ආ කතා කරන්න… මොනාද මේ වෙන්නේ…. දෙයියන්ගෙ නාමෙට කතා කරන්න…“

ඔහුගේ පපුවට අත මිටමොලවා පහර දෙමින් මහා හඩින් හඬා වැටෙමින් සිටින ඇයව සනසන්න වෙනදා වගේ අද ඔහුට නොහැකිය.. මන්ද ඇය අසන ප්‍රශ්න ඇසෙන මානයේ ඔහුගේ සිත මනස නැත…

ඇයගේ ඒ ආමන්ත්‍රණය හිතට බරය… දුරයි ඒ හඩේ ආදර සෙනහස නැහැ ඒ කියන්නේ ඇය දැන් හදවතින් කඩා වැටිලා ඉන්නේ … වරද වුණේ මගේ අතින් ඉතින් ඉවසිය යුතුය… නොකළ යුතු දෙයක් කළේ තමාය… මා නිහඩ විය.. කුමක් කරන්නද මා කර තිබෙන්නේ අපරාධයක්ද… අප්පච්චි කෙනෙක් විදිහට මට මගේ දරුවගේ අත්මගරුත්වය ආරක්ෂා කරන්න ඕන වුණේ.. මම කොහොමද මේවා පැහැදිලි කරන්නේ…

පැය කීපයකට පසු බර සියුමැලියට අවදි වුණේ… සිදු වූයේ කුමක්ද කියා හරි හැටි මතකයක් ඇයට මේ වෙලාවේ සිතා ගත නොහැකි විය.. වටපිට බලන විට දුටු දෙයින් ඇය බිතියට පත් වූ බවනම් කිව හැක..

අම්මා අප්පච්චි… කො..හොමාද එයා.. එයාලා මෙතන ඉන්නේ… තම දියණියව දෝතින්ම තුරුල් කරගෙන සිටින අම්මාව දැකපු ගමන් ඇස්වලට කදුළු නිරසයෙනම ආවේ මෙච්චර ආදරය කරන අම්මාටත් මම බොරු කළා කියන සිතුවිල්ල නිසාමය…

“අනේ මැණික ඔයා නැගිට්ටාද … ඉන්න මම ඩෝක්ටර්ට කතා කරලා එන්නම්. “

ශකයගේ මව පිටව ගිය පසු සියුමැලිය තම මව දෙස බැලුවාද … ඇය සිනාහ වූවා මිස කිසිවක් ඇසුවේ නැත… ඒ හිනාවේ වෙදානව දුක කලකිරීම පිරිලා තිබුණා….

“ඔයාට දැන් කොහොමද සුදු මැණිකේ…”

“අ..පේ … අම්මා… මම …මම හොදින්… අපේ අම්මා අනේ මට.. සා….”

මම කියලා ඉවර වෙන්න කලියෙන් අම්මා හඩ අවධි කළා

“මම වෙන මුකුත් ඇහුවෙ නෑ සුදු මැණිකේ… ඉක්මනට සනීප වෙන්න … සමහරවිට අද ගෙදර යන්න පුළුවන් වෙයි….”

කතාවට විරාමයක් ගෙනෙමින් රෝහල් කුටියට ඇතුල් වූයේ වෛද්‍යවරයා සහ හෙදියයි …

“ඉතින් දැන් කොහොමද මිසිස් මිගස්තැන්න…”

වෛද්‍යවරයාගේ ආමන්ත්‍රණය මට නුහුරුය… ඊටත් මා අපහසුතාවයට පත් වූයේ… අම්මා අප්පච්චි සිටි නිසාය… මා ඔවුන් දෙස බලනකොට එයාලා වෙනතකට මුහුණු හරවාගත්තේ මාව තවත් අපහසුතාවයකට පත් නොකිරීමට බව මට වැටහුනා…

“දැන්නම් හොදයි ඩෝක්ටර්..ඒත් ඔලුවෙ බරගතියක් තියනවා..”

“ හ්ම්… බෙහෙත් බොනකොට හරියයි..
බය වෙන්න දෙයක් නෑ ගෙදර යන්න පුළුවන් හැබැයි වෙලාවට කෑම කන්න බෙහෙත් ටික බොන්න… ඒ වගේම වැඩිය කල්පනා කරන්න එපා…”

“ඕකේ ඩෝක්ටර් තැන්ක්ස්…”

අම්මා අප්පච්චි සමග දරු දෙදෙනා සමග රෝහලෙන් පිටව යාමට ගියද ගෙදර ගිහින් මට හිත හදාගෙන ඉන්න බෑ…. ඒ නිසාම

“අ… නේ…අප්පච්චි….. අනේ… මට ගෙදර යන්න බෑ… මට ගෙදර යන්න බෑ…අනේ බලන්න එ..යා… එයාව මෙහෙම දාලා මම කොහොමද යන්නේ…. මට බෑ… මට බෑ… මම කොහේවත් යන්නේ… ප්ලීස් ම…ට…මට බලකරන්න එපා… “

බිම වැටී හඩන ඇය දෙස බලා සිටි මේඝ ඉන්දිරාගේ පමණක් නොව බලා සිටින සැමගේ ඇස්වලට ගෙනෙන්න විය..

ශකයාගේ වෛද්‍යවරයා ICU එකෙන් එලියට එනවිට ඔහු අසලට ලං වූ මේඝ තම පුතුගේ තත්වය වීමසන්ට විය…

“"Doctor.., how is my son's condition now..."

"We can't say anything yet, Mr. Migasthenna, because the patient is in a coma... If he doesn't regain consciousness within 6 hours, there is a high chance that his life will be in danger..."

“Doctor, what are you saying… “

“I’m sorry…. , but that’s the truth… Don’t be afraid, don’t worry.., we’re doing the best we can. .. , stay safe…”
”

“Thank you doctor..”

“Don't be afraid, everything will be fine..”

“හ්ම්…”

හැඩූම් මැද සියල්ල ආසා සිටි සියුමැලියගේ හැඩූම් එන්න එන්නම වැඩි විය ..

“නෑ ..ඒ…ක එක… වෙන්න බෑ..බොරු එහෙම වෙන්නේ නෑ…. එයා මට පොරොන්දු වුණානේ…. මගේ මහත්තයා කවදාවත් පොරොන්දු කඩන්නේ නෑ… එයා කිව්වා ඉක්මනට ගෙදරට ඇවිත් කතා කරලා මේ ප්‍රශ්න විසඳනවා කියලා…. ඉතින්… ඉතින් කොහොමද…. කොහොමද… අනේ මට බෑ… මට තේරෙන්නේ නෑ… නෑ…නෑ එයාට එහෙම ඉන්න බෑ එයා නැගිටින්න ඕනේ…. “

සියුමැලියගේ කදුළු අබියස සියලු දෙනාද හඬා වැටෙයි… කිසිදිනක ඇසෙන් සතුටු කදුලක් තරම්වත් සලන්න නොදී රැකගත් සොහොයුරන්ද අද අසරණය… ඇයගේ හැඩුම් කදුළු අසල හදවත ගිනිගෙන දැවෙන්නේ සොහොයුරන්ගේය ඇයගේ විලාපය අසල ඔවුන්ට කළහැකි කිසිවක් නොවීය…

“ මද්දු මට බලාගෙන ඉන්න බෑ ය/කෝ අපේ පොඩි එකී මෙහෙම අඩනවා… මට මැරෙන්න හිතෙනවා… “

“මටත් ලොකු අයියේ…මේ අපේ නංගි නෙමේ අපේ දරුවා .. අපේ වැරදි නිසයි මෙහෙම වුණේ… ඔව් මමයි මේ හැමදේටම වගකියන්න ඕනේ.. මම … ශික් මට මාත් එක්කම කේන්තියි..”

“මොකද්ද මද්දු අයියේ උ/බේ ඒ කතාවේ තේරුම… What are you saying...are you crazy?"

“Yes, I'm crazy අපේ දෝණි මෙහෙම අඬනකොට මට පිස්සු වගේ පොඩි… එදා හැමෝම එපා කියද්දී මමයි කිව්වේ ගෘප් ක්ලාස් දාමු කියලා… මතකද උ/බ/ලා/ට..
උ..බ..ලා… උ/බ/ලා ඔක්කොම කිව්වේ ගෙදරට ගුරුවරු ගෙන්වමු කියලා… ඒත් … ඒත්… අවසානේ මගේ කීමට හැමෝම කැමති වෙලා ගෘප් ක්ලාස් දැම්මා… අන්තිමට වුණ දේ පේනවනේ… ශික් … මම නිසයි මේ හැමදේම…”

“වෙච්ච දේවල් වෙනස් කරන්න අපිට බෑ … එක නිසා ඉස්සරහට කරන්න තියෙන දේවල් හරියට කරමු… අනික මද්දු .. වෙන්න තියන දේවල් වළක්වන්න බෑ … කියලා හිතලා කරන්න තියන දේවල් ගැන හිතන්න…”

ලොකු අයියා පිටට තට්ටු කරලා කිව්වත් මගේ හිතේ තියන වරදකාරී හැඟීමෙන් මිදෙන්න ඒතරම් ලේසියෙන් බෑ…

ICU එක අසලට වි හඬා වැටෙන සියුමැලි යුවතියගේ හැඩුමේ නිමාවක් නොමැත… කාලය ගෙවී යන්නේ හියක වේගයකිනි…, වෛද්‍යවරයා පැවසූ කාලය ගේවියන්න ඇත්තේ තව සුළු මොහොතකි… කිසිවක් සිහියට නොඑයි… හදවත ගැහෙනා වේගය ක්‍රම ක්‍රමයෙන් වැඩි වේ… යමක් සිහි වූ සියුමැලිය වාඩිවී සිටි තැනින් නැගිට ගත්තේ හීයක වේගයකිනි… තම පියා අසලට ලංවු ඇය…

“අප්පච්චි අනේ ම…ට මගේ මහත්තයා ළඟට යන්න ඕනේ… එයට කතා කරන්න ඕනේ… එයා කොහොමද ඔහොම ඉන්නේ … නෑ එයා නැගිටින්න ඕනේ….”

“ඒත්..සුදු මැණිකේ….”

“මේ දැන්ම….”

“මොනාද දෝණි ඔයා මේ කියන්නේ….”

මේඝ විසින් වෛද්‍යවරයාගෙන් අවසර ගෙන ඇයට තම පුතු බලන්න ඉඩ ලබා දුන්නේය.. හිතට දිරිගෙන ඇතුලට ආවාද ඔහු අසලට යාමට නොහැකි තරමට කයට ශක්තියක් නොමැත.. එහෙත් හිතට දිරි ගෙන ඔහු අසලට ලන් වූ ඈ ඔහුගේ දකුණත ගෙන තම දෙතොල් අතරට ගෙන සිපගත්තේ අසීමිත වූ සෙනෙහසිනි… ඔහු අකමැති වුවද අද ඔහුට නොහැකිය එය නවත්තන්න කියන්න වැටෙන කදුළු නවතින්නනම් ඔහු අවධි විය යුතුය….

“ඔයා දන්නවද මට තාම මේ හැමදෙයක්ම හීනයක් වගේ … ඔයාව මුලින්ම දැක්ක දවස මට අද වගේ මතකයි… ඔයාට මතකද…, ඔයාගේ ඒ එක බැල්මකට මගේ හිත නැවතුනා… ඔයාව දකින්න ආසකලා… හිතට පාළුවක් තනිකමක් දැනුනා… ඒත්… ඒත් … මට බය හිතුනා… ඔයා හරි ආඩම්බරයි… නපුරු පාටයි… මට එක්ස්ම් එකට විෂ් කරලා මැසේජ් එකක් ආවා.. ඒත් මම හිතුවේ නෑ ඒ ඔයා කියලා… කාලයක් යනකොට මට තේරුණා මගේ හිත ඔයාව හොයනවා කියලා… මම හිතන්නේ එතකොට මම ඔයාට තනියම ආදරය කරන්න පටන් අරගෙන… “

දෙකාපුල් තෙමාගෙන වැටෙන කදුළු ඔහුගේ රළු අතේ තැවරෙන්නේ ඇයට නොදැනීමය…
සිනහා වෙමින් කදුළු සලමින් ඇය අතීතය මතක් කරන්නේ ඔහුගේ ඒ ආදරය ඇයට අවශ්‍ය බව ඔහුට හගවමින්ය…

“ මගේ ජීවිතේ ඉපදිච්ච දවසේ ඉඳලම පිරිමි පස් දෙනෙක්ගේ සෙවනේ හැදුනේ දැඩි ආරක්ෂාවක් එක්ක… මගේ අප්පච්චි විතරක් නෙමේ මගේ අයියලාත් මට මගේ අප්පච්චිලා වගේ .. ජීවිතේ කිසිම දවසක මම එයාලට බොරු කියලා නැහැ… මගේ ලෝකේ වුණේ මගේ ගෙදර පවුල…. ඒත් අහම්බෙන් හිතුවෙත් නැති දවසක හම්බවුණ ඔයා මාව සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් කරා.. හැමෝටම මම බොරු කළා මාව විශ්වාස කළ හැමෝගෙම විශ්වාසය මම නැති කළා… ඔව් මම විශ්වාසය නැති කළ ඒ…. ඒ…. මම ඔයාට ආදරේ කරන නිසා… ඔයාගේ පෙම්වතිය වෙන්න කලින් මම ඔයාගේ බිරිඳ වුණේ… “

“ඔයාට මෙහෙම ඉන්න බෑ… මම අපේ දරුවෝ වෙනුවෙන් ඔයා නැගිටින්න ඕනේ… මට තවත් ඉවසන්න බෑ දරාගන්න බෑ.. මගේ පපුව පැලිලා මැරෙයි.. මම මෙච්චර හරි දරාගෙන ඉන්නේ අපේ දරුවෝ වෙනුවෙන්… ඔයා නැගිටින්න ඕනේ… “

ලොකු සුසුමකින් තම ලය පුරවාගත් ඇය…
අධිෂ්ඨානයක් කරන්න සූදානම් විය…

මේ ලෝකේ මම මොනාහරි පිනක් කරලා තියනවානම් ඒ පින් බලෙන් මගේ මහත්තයා ඉක්මනට සුව වෙන්න ඕනේ… ඒ වගේම මම රහසින්වත් මගේ මහත්තයාට පවක් වැරැද්දක් කරලා නෑ… බිරිඳක් විදිහට මම මගේ පති භක්තිය කවදාවත් නැති කරගෙන නෑ… හුස්මගන්න හැම මොහොතකම ඔහු වෙනුවෙන් ජීවත් වුණේ… ඔහුටමයි ආදරේ කලේ එක හිතින් අවංකවම.. මේ හැම දෙයක්ම සත්‍යයක්.. ඒ අවංක හිතින් මම ඉල්ලනවා මේ හැමදෙයක්ම සත්‍යනම් ඒ සත්‍ය බලයෙන් මගේ මහත්තයා මේ දැන් සුව වෙනවා… ඔව් සුව වෙනවා… “

“ඔයා නැගිටින්න ඕනේ මගේ සුදු මහත්තයෝ … ඔයාගේ ආදරය නිසා .. ඔයා මට අවංකව මට ආදරය කලනම මාව මෙහෙම තනි කරන්නේ නැහැ ඔයා නැඟිටිනවා… අහ…අහ…ඔයා මට වචනයක් හරි කතා කරණකම් මම අඩුම ඒක වතුර උගුරක්වත් බොන්නේ නැහැ…“

ඔහුගේ සුරත බදාගෙන හඩ වැටුණේ කවුළුවෙන් බලා සිටින සියල්ලන්ගේම දෑස් වල කදුළු අලුත් කරමින්ය… මාන්නක්කර දෙහාධාරියට සවිකොට තිබූ යන්ත්‍ර වල හඩ වෙනස් වුණි…ඒ අනුව ඔහුගේ හුස්ම ගැනීමේ රටාවද වෙනස් වන්න විය. වෛද්‍යවරයා හා හෙදියන් ඇතුල් විය සියුමැලි යුවතියව පසකට කළ ඔවුන් ඔහුව පරීක්ෂා කරන අතර එක් හෙදියන් විසින් ගැහෙන හදින් ඔහු දෙස බලා සිටි ඇයව එළියට යවන්නේ පරිකෂන කටයුතුවලට එය බාධාවක් නිසාය….

සියලු දෙනාම නොසන්සුන්ය… කිසිවක් නොකියා ඇයද නිහඩවම අසුන් ගත්තේ හිතේ තිබූ අපරිමිත වූ විශ්වාසය නිසාය… මම දන්නවා ඔයාට මුකුත් වෙන්නේ නෑ… එක මට විශ්වාසයි.. අපේ ආදරය දුර්වල නෑ… ඇයගේ සිතුවිලි වලට නිමාවක් ගෙන දෙමින් වෛද්‍යවරයා පිටතට පැමිණියේ සන්සුන්වය… වෛද්‍යවරයා අසල ලං වූ අනුරුද්ධ හා මේඝ

“Doctor ….”

“Don't worry Mr Migasthenna everything ok… he is out of dangers …”

“Thank you doctor…”

“තව පැය දෙකකින් විතර අපි වෝඩ් එකට දානවා එතකොට ගිහින් බලන්න පුළුවන්..”

____________X_Norahunter87D_________

කාලය කෙමෙන් කෙමෙ තප්පර මිනිත්තු පැය ගෙවී ගියේ සියල්ලන්ගේ සිතට සහනයක් ගෙන දෙමින්ය… සුව අතට හැරෙමින් සිටි මාන්නක්කාරයාට ලබා දී තිබූ බෙහෙත් නිසාම සුව නින්දක විය…

ඔහු අසලට වි සිටින සියුමැලි යුවතිය නිරහරවම සිටින නිසාම උණුසුම් තේ කෝප්පයක් රැගෙන ඇය අසලට පැමිණියේ ඉෂරාය…

“සුදු මැණිකේ… මේ අහන්න මැණික .. ඔහොම නොකා නොබි ඉදලා බැහැනේ… ඔයාගේ මහත්තයා හොද වෙනකොට ඔයා ලෙඩ වෙලා හරියනවද… එතකොට එයාට කේන්ති යයි… අපි හැමෝටම …බණියි… එක නිසා මේ තේ එකෙන් උගුරක් හරි බොන්න…”

“Please akki.. I don't want anything… මගේ මහත්තයා මෙහෙම ඉද්දී මම කොහොමද කන්නේ බොන්නේ…No…, no way.. Please don't force me, akki…”

“ඒත් නංගා”

“Ishu Baba.. don't force her…”

බරැති ඇස් පිහාටු අසිරුවෙන්ම විවර කරමින් වට පිට බලන්න සැරසුණාද ඔලුවෙන් දැනුණ වේදනාව නිසාම කෙඳිරි ගැවුණි… ඔලුවෙ බර ගතිය මෙන්ම වේදනාව නිසාම හිස අල්ලන ගියද අතේ වේදනාව එයින් උසන්න විය…

“ආ… අම්…මේ….”

ඔහුගේ මුවින් පිටවූ හඩට සියල්ලන් ඔහු දෙස බලන්න විය.. මාන්නක්කාරයාගේ සායනය අසලම සිටි සියුමැලිය එයින් කලබලයට පත් විය.

“ඔ..යා.. ඔයා හෝදින්ද..?”

හුරුපුරුදු ඇසුණු හඩට මා අපහසුවෙන් හිස හරවා බැලුවේ… දෙයියනේ මෙය විය හැක්කද්ද… නෑ වෙන්න බෑ… කොහොමද මෙතන ඉන්නේ… ඇයට කතා කරන්න ගියද වෛද්‍යවරුන්ගේ පැමිණීම නිසා එයට බාධා විය.

“How are you now…”

“I’m fine now, doctor.. but my head hurts…. “

“Hmm… we’re giving you medicine for it… because of the shock you felt when you were shot. ..”

“ බය වෙන්න දෙයක් නැහැ.. අමාරුවක් නැත්තම් හෙට වුණත් ගෙදර යන්න පුළුවන්.. But you need to take bed rest..”

“Thank you doctor…”

වෛද්‍යවරයා ගිය පසු සායනයේ ඇලවී දෑස් පියාගත් මාන්නක්කාරයා අසලට ලන් වූ සියුමැලිය ඔහු දෙස බලා සිටියේ වේදානවෙන්ය.. තම ප්‍රේමිය තමා අසල සිටින බව දැනුන නමුත් මාන්නක්කරයා දෑස් හැර ඇය දෙස බැලුවේ නැත… ඉවසා සිටිය නොහැකි තැන ඇය හඩ අවදි කළේය…

“සු…දු .. ම..හත්තතයා…… ඔයාට දැන් කොහොමද….”

එහෙත් ඔහු නිහඬය…

“සුදු. මහත්…”

“කාගෙන් අහලද මම එපා කියලා තියෙද්දී ගෙදරින් එළියට ආවේ…”

දෑස් හැර ඇය දෙස බලා ගිගුරුම් දුන් ඔහු දෙස සියල්ලෝම බලා සිටියේ පුදුමයෙන්ය… ඔහු දෙස බලන්න ඇයට බය සිතිනි ඒ තරමට ඔහුගේ දෑස් රක්ත වර්ණයට හෙරි ඇත…

“ම..ම..මම මේ….”

“ශ්…. ශ්… හොදටම ඇති මේ විකාර… දැන් හැමෝම මේ ගැන දන්නවනේ එක නිසා අපේ ගෙදර යන්න ලෑස්ති වෙන්නවා …. “

“ඒත්… මේ… මම…”

ඔහුගේ එක් බැල්ම මා නිහඩ කරවීය…

නිහඬව මේ දෙස බලා සිටි සොහොයුරන් හට කේන්ති ආවේ නිරසයෙන්මය.. මෙපමණ වෙලා සියල්ල දරා සිටියේ ඇයගේ සතුට නිසාය… නමුත් ඔහුගේ අහංකාරකම.. තම ප්‍රාණය සම සොහොයුරිය හට ඔහු කතා කළ අයුරු ඉවසිමේ සීමාව පසු කර ඇත ..

“අප්පපච්චි… අපි කාගේවත් ලොකුකම් බලන්න සුදු මැණිකේව හදලා නැහැ… එක නිසා ඒක ඔය කාට කාටත් කියලා දෙන්න…”

“ලොකු පුතා…”

“සෝරී අප්පච්චි ..ඒත් දෝනිගේ ඇස්වල කදුළු අපිට බලාගෙන ඉන්න බැහැ… එයට කියන්න සුදු මැණිකේව එපනම් කියන්න කියලා.. අපිට අපේ දරුවා වැඩි නැහැ කියලා…”

“පුතා කේන්ති ගන්න එපා… අපි හිමීට මේ ගැන කතා කරලා තීරණයක් ගමු…”

මේඝ විසින් ප්‍රභාෂ්වර හට පිටට තට්ටුවක් දමා ඔහු සන්සුන් කරන අදහසින් පවසනු ලැබුවේ නැතහොත් මෙය විශාල ආරවුලකට මුල වන බැවින්ය… මන්දයත් තම පුතුගේ කේන්තිය කෝපමනද යන්න අන් සියාලටම වඩා ඔහු හොදින් දන්නා නිසා.

“අනු පුතලාවයි දෝනියි දරුවෝත් එක්ක ගෙදර යවන්න…”

එය සවන වැකුණු මාන්නාක්කරයාගේ ඉවසීම බිඳ වැටෙන්න වැඩි වේලාවක් නොගියේය…

“මගේ ගෑනි ගැන තීරණය ගන්න මම තම කාටවත් අයිතිය දීලා නෑ.. එක ඔයාටත් අදාළයි තාත්තා ඒ නිසා එයා යන්නෙ කොහෙද මොනාද කරන්නේ කියලා තීරණය කරන්නේ මම.. නැතුව වෙන කවුරුත් නෙමේ… එයා යන්නෙ අපේ ගෙදර ඒ කියන්නේ මගේ ගෙදර…”

සියල්ල දෙස බලා සිටි ඉන්දිරා

“පුතා මම කියන දේ පොඩ්ඩක් අහන්න… මගේ රත්තරනේ චුට්ටක් ඉවසන්න පුරුදු වෙන්න දරුවෝ… දෝණි ගෙදර යවන්න. ඔයා හොද වුනාම ඒ ළමයාව ගෙදර එක්ක එන්න… අපි කවුරුත් විරුද්ධ නැහැ…”

මවගේ සිත රිදවීමට සිත් නොවූ නිසාත් තම සියුමැලියගේ සිත කියවීමට හැකි ඔහු නිහඩ වි අවසර දුන්නේය..

____________X_Norahunter87D_________

රෝහලේ සිට මහවෙල මැදුරට පැමිණෙන විටම සුදු පාටට හුරු ඔසරියකින් සැරසී දෙඅත් ලය හරහා බැඳගෙන ඉදිරිපස ප්‍රධාන දොර අසල සිටගෙන සිටියේ මහවෙල පරම්පරාවේ ප්‍රධානියාය..

“ආ.. අම්මා මොකද මේ …”

“ලොකු නිලමේ මෙයා මේ කොහේ ගිහින්ද ඇවිත් ඉන්නේ….”

සියුමැලි යුවතිය දුටු සැනින් ඇය ඇසුවේ උතුරා යන කෝපයෙනි…

“අම්මා… “

“එයා කොහේ ගිහින් ආවාත් මම හිතන්නේ නැහැ අත්තම්මට වැඩක් තියනවා කියලා මොකද මේක මහවෙල වලව්ව නෙවේ අපේ ගෙදර ඒ නිසා මෙහෙ වෙන්නේ අපිට ඕනදේ මිසක් අත්තම්මාට ඕනදේ නෙමේ …”

රෝහලේදී සිදුවූ දෙයින් කේන්තියෙන් සිටි ප්‍රභාෂ්වර එපමණක් පවසා නිවස තුළට ගියේ ඉක්මන් අඩි තබාය..

“මොකෝ ලොකු නිලමේ අර ලොකු අප්පොට වෙලා තියෙන්නේ…”

“ආ මහන්සියට වෙන්න ඇති…”

සියලු දෙනාම නිවසට ඇතුළු වූයේ වැඩි කතා බහකින් තොරවය…

ඔවුන් නිවසට ඇතුළු වූ දෙස බලා සිටි ලොකු මැණිකේ පුහු…. මුන්ගේ ලොකුකම නල්ලමලේ දෝණි පස්ස බිම ඇනගෙන වෙන්න ඇති ඒකනේ ඔච්චර ඩෝන් යන්නේ… මල විකාර…

“මොනාද ආත්තම්මා තනියම කියවන්නේ….”

ඇය සිටි තැනට පැමිණි කුෂාණි ඇසුවේ කුතුහලයෙන්…

“සුදු මැණිකේ අමාරුවේ වැටිලද කොහෙද කට්ටියටම ගිනි පිඹිනවා…. ඔයා ළමයි දෙන්නෙක්වත් අරගෙන ආවේ….”

“මොකක්…. මොනාද ආත්තම්මා කියන්නේ…”

“වෙන මොනාද වෙලා තියෙන දේ කීවේ….”

“ ඇහුණොත් විනාසයි අත්තම්මේ..”

“මම ඔය එකෙක්ටවත් බය නෑ බොල මම මහවෙල වලව්වේ ලොකු මැණිකේ… ඔය මහා අම්මන්ඩ්ගේ ලොකුකම .. මගේ අහිංසක කොල්ලව දැලේ දාගත්තා… අපි හොයපු මගුල් එපා කියලා කරගත්තේ… මයේ මල්ලිගෙ කෙලිව මුට මදි වුණා.. එකෙන් වුණේ දේපල පිට යන එක… පරම්පරා කුල මළ දේපල තිබුණත් මම අදටත් මේ කසාදෙට මනාප නෑ චූටි මැණිකෙ…”

“හ්ම්… අනේ මන්දා දැන් ඔවා කතා කරලා වැඩක් නෑ ලොකු අප්පච්චි කසාද බැඳලා අවුරුදු 30ට වැඩියිනේ…”

සුසුමක් හෙළු මහා කුමාරිහාමි අසල තිබූ පුටුවේ වාඩි වීය..

කාලය ගෙවී ගියේය හියක වේගයකින්ය… සතියක කාලයක් රෝහල තුළ ප්‍රතිකාර කළ මාන්නක්කාරයා කෙමේන් කෙමේන් සුවය ලැබූ අතර ඒ සෑම දිනකම අලුයම සිට රාත්‍රිය දක්වාම ඔහු අසල රැඳෙමින් කාලය ගත කරන්න සියුමැලියට හැකියාව ලැබුණේ සියලු දෙනාම සියල්ල දැනගත් නිසාය… එය මනන්නක්කරයාට වුවද සිතට සැනසීමක් ගෙනදුණි.. නමුත් සොහොයුරන් හට එය ඉවසීමෙන් සීමාව පසුකර තිබුණි… පූර්ණ සුවය නොලැබූවද වෛද්‍ය උපදෙස් මත නිවසට ගොස් විවේක ගන්න ඔහුට හැකියාව ලැබුණි…

මහවෙල යුවල මෙන්ම මිගස්තැන්න යුවලද රෝහලට පැමිණ සිටියේය… දරු දෙදෙනා තම තුරුලේ තබාගෙන සිටි මාන්නාක්කාරයාගේ වචන සියල්ලන්ව නොසන්සුන් කරන්න සමත් විය..

“ අද ටිකක් කැපුවම මම සුදු මැණිකේවයි ළමයි දෙන්නාවයි මගේ ගෙදර එක්ක යනවා…”

“ මොනාද මනුස්සයෝ කියවන්නේ පිස්සු හැදිලාද..”

“ මොකද්ද එකේ තියන පිස්සු හැ
දෙන්න තියන කතාව….”

“මම කිව්වා කියලා හිතගනින්”

“මොනා හිතන්නද මම කාගේවත් ගෑනියෙක්ව ගෙනියනවා කිවුවේ නැහැනේ .. මම ගෙනියන්නේ මගේ වයිෆ්ව මගේ ළමයින්ව”

“ මේ ශාකය මම උඹේ තාත්තා එක මතක තියාගනින්.. මගේ ඉවසීම පරීක්ෂා නොකර…”

පිය පුතු ගැටුම දෙස බලා සිටි අනුරුද්ධ තම හඩ අවදි කළේය

“මෙහෙම කියනවට තරහ ගන්න එපා පුතා… ඔක්කොම කලින් සනීප වෙලා ඉන්න ඊටපස්සේ අපි මේ ගැන හිමීට කතා කරමු…”

“ හිමීට වාඩිවෙලා කතා කරන්න දෙයක් තියනවා කියලා මම හිතන්නේ නෑ… අපි දෙන්නා ගැන ඔයාලා ඔක්කොම දැන් දන්න නිසා කිසි ප්‍රශ්නයක් නැහැනේ… එක නිසා දැන්වත් අපිට අපේ පාඩුවේ ඉන්න දෙන්න… ප්ලීස් … ආපහු මේ ගැන කතා කරන්න ,දෙයක් තියනවා කියලා මම හිතන්නේ නැහැ…”

වචන අවසන් කර තම සියුමැලි දෙස දෑස් විතැන් කළ මාන්නක්ක්කරයට දැක ගත හැකි වූයේ ඔහු බලාපොරොත්තු නොවූ දෙයකි…. ඔව් ඒ බෝල ඇස් වල කදුළු ඒ සුදු මුහුණ රක්ත වර්ණයට හැරී ඇත… ඇයගේ ඉරියව් වලින් සියල්ල වටහාගත් මාන්නක්ක්කරයා යටි තොල දසන් අතරට සිරකරගෙන සාපාගත්තේ හිතේ ඇතිවූ පසුතැවීම හේතුවෙනි…

“හරි ඔයාලට ඕන විදිහට මේ තුන්දෙනා ගෙදර ගෙනියන්න… හැබැයි තව සතියක් ඇතුළත වෙඩින් එක සිද්ධ වෙන්න ඕනේ… එහෙම කැමතිනම් ප්‍රශ්නයක් නැහැ….”

“හරි එහෙම කරමු මම කැමතියි පුතා… මේඝ උබට ප්‍රශ්නයක් නැහනේ…”

“මගෙන් කොහොමත් අවුලක් නැහැ… “

____________X_Norahunter87D_________

මහවෙල මැදුරේ අද රාත්‍රී කෑම මේසය වෙනදාට වඩා විශේෂ වි තිබුණි… හැමදාම වගේ මුල් පුටුවේ අනුරුද්ධ මහවෙල අසුන් ගෙන සිටියේ සියලු දෙනාම එකතු වෙන තෙක්ය… සුපුරුදු ලෙස සුදු පාටට හුරු ඔසරියකින් සැරසී සිටි තම මෑණියන් දුටු අනුරුද්ධ සුසුමක් පිටකලේ කතාවේ අවසානය සිතින් මෙනෙහි කරගෙනය…

“ ඔක්කොමලා ඉන්නවනේ එක හොදයි… “

“ හොදයි හොදයි… අනේද කියන්නේ මේ වගේ අප්පෙක් නැති ළමයි හදාගෙන එන එවුන් ඉන්නකන් හොදයි… ශික් විතරක්…”

මිත්තනියගේ වචන පිහිතුඩකින් අනිනවා වගේ නමුත් ඇය ඉවසුවා… දෑස් කදුලින් තෙත් වුණත් කදුළු කැට සියල්ලන්ගෙන් ආයාසයෙන් සාගවගන්න ඇය අසීරු උත්සාහයක් දැරුවා. නමුත් සියල්ල ඉවසිය හැකි වුවත් දාරගත හැකිවුවත් ඇයගේ කදුළුවල බර ඔවුන්ට දාරාගත නොහැක.. ඔවුන්ගේ ඉවසීම නැති කර දමයි…

නිතරම නිහඩ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරන ගගන අන්ධකාරයෙන් වැසි ගියේය… දෑස් රක්ත වර්ණ වූයේය… දෙඅත් මිටිමොලවා ගත් දෙහාධාරියගේ නිහඩබව බිඳී ගියේය..

“ අපේ ඉවසීම පරීක්ෂා කරන්න එපා ආත්තම්මා… මේ ගෙදර ඉන්නේ කවුද යන්නේ කවුද කියලා තීරණය කරන්න අපි ඉන්නවා… අනික බලන් ගියාම ආත්තම්මා අකලටනේ වයසට ගිහින් තියෙන්නේ …. අප්පෙක් නැතුව ළමයි මේ ලෝකෙට එන්න විදිහක් නැහැනේ.. මොකෝ හුලගින් ළමයි එන්නවා කියාලැයි… මේ ගෙදර අපි ගැන කතා කරන්න අයිතිය තියෙන්නේ අම්මා අප්පච්චිට විතරක් කියලා කවුරු කවුරුත් මතක තියාගත්තොත් හොදයි… ආත්තම්මාට තීරණ ගන්න පුළුවන් ඒ අප්පච්චි ගැන අම්මා කෙනෙක් විදිහට… මට මෙහෙම කියන්න වෙන ඒක කණගාටුයි ඒ වගේම මගේ අප්පච්චි අපේ අම්මා මට සමාවෙන්න… මම කැමති නැහැ අපේ පවුල ගිනි තියන්න හදන එවුන් ඉන්නවාට… “

ඉවසීම උපරීමයේම තියාගෙන කතා කළ ඔහු නිහඩ වූයේ තම පියාගේ දෑස් බැල්මටය.. ඒ බැල්මෙන් කියා පැවේ නිහඩ වන ලෙස කළ අනතුරු ඇඟවීමක්ය…

“ අද විශේෂ දවසක් ඒ නිසා අපි කෑම කලාම කතා කරමුකෝ…”

“අප්පච්චිගේ මැදිහත් වීම නිසාම සියලු දෙනා නිහඩවම ආහාර ගන්න විය..

“හැමෝම කළා ඉවර නිසා මම කතා කරන්නම්… “
”මොනාද ලොකු නිලමේ මේ තකහනියේම කතා කරන්න තියෙන්නේ… “

“ එහෙනම් හැමෝම අහගන්න තව සතියකින් අපේ සුදු මැණිකේගේ කාසදේ සිද්ධ වෙනවා… ඉතින් ඒකට හැමෝම ලෑස්ති වෙන්න … “

සියල්ලටම වඩා මෙය ඇසු කෙන්තිකාරයා පුටුව පස්සට කර නැගිසිටියේ අවේගයෙනි…

“චූටි පුතා මොකද්ද වෙලා තියෙන්නේ… මම කතා කරලා ඉවර නෑ ඒක නිසා වාඩි වුණොත් හොඳයි… “

“ඒත් අප්පච්චි…”

“මම තීරණය කරලා ඉවරයි..”

“මේ මොන විලි ලැජ්ජා නැති වැඩක්ද… මනමාලයා දන්නවද බඳින්න යන්නේ අප්පෙක් නැති ළමයි ඉන්න අම්මා කෙනෙක් කියලා…”

සිය නැන්දාම්මාගේ වචන වඩාත්ම රිදවූයේ ඇයටයි.. දස මසක් කුස තුළ දාරාගන ඇති දැඩිකර පරිසම් කළ මලක් වගේ හැදුන තම එකම දියණියට කරන අපහාස දාරගත්තේ ඉවසගත්තේ ඔහු නිසයි.. ඔහුගේ ආදරය නිසයි තවත් ඉවසිය හැකිද…වේදනාවට මෙන්ම කෙන්තියටම බිරිදකට වඩා මාව කියන චරිතය ඉස්සර වන්න විය… එය ඇස් කොමට දුටු මැදිවිය ඉක්මවූ ප්‍රතාපවත් දේහධාරීයා ඉස්සර විය.. ඔහුගේ හැසිරීම සියල්ලන්ම තිගැස්මකට පත්කරලිය. ලේසියෙන් කෝප නොගන්නා ඔහු ඉදලා ඉදලා කොපාගත් විට ලොකු විනාශයක පෙරනිමිති ගෙන එයි. තම මෑනියන්ගේ අපහාස තවත් දාරගත නොහැකිවූ ඔහු … වැරෙන් මේසයට පහරක් ගැසුවේය.

“ අම්මා මගේ ඉවසීම මනිනවා වගේ නේද.. ම්….… අම්මා හෝදටම දන්නවා හැමෝටම වඩා හොඳට…. මගේ ඉවසීම ගැන … එක නිසා මේ කතාව මෙතනින් නවත්තන්න… එක අපි කාටත් හොදයි. එහෙම නේද .. . මොකද මම කැමති නැහැ මගේ දෝනිගේ ඇස්වල කදුළු දකින්න… අම්මා මෙහෙම හරි මේ වහල යට ඉන්නේ මම නිසා මොකද මගේ කොල්ලො හතර දෙනාගේ ඉවසීම පැනලා ඉවරයි… තව වෙලා මේ කතාව අම්මා ඇදගෙන ගියොත් මට එයාලව නවත්තන්න බැරි වෙයි…ඒ ඔක්කොම වඩා මම ඉවසීම පහුකලොත් කොහෙන්ද නවතින්නේ කියලා දන්නවනේ… මම මෙච්චර කල් ඉවසුවේ අම්මට තියන ආදරය ගෞරවය නිසා .. ඒත් ඒකෙන් වුණේ අම්මා අයුතු ප්‍රයෝජන ගත්ත එක…”

“හ්ම්… පෙනේද. මුන් මගේ අහිංසක කොල්ලවත් වෙනස් කරලා… “

“අම්මා… මම හිතනවා වෙන ප්‍රශ්න නැහැ කියලා… වෙඩින් එක අපේ හෝටල් එකේ ගන්නේ… මම හැමදෙයක්ම බර දීලා තියෙන්නේ… එදාටම සුදු පුතාගෙයි චූටි පුතාගේ වෙඩින් එක සිද්ධ වෙනවා… මොකද තව කල් ගන්න දෙයක් නැහැනෙ...”

“මේ.. ඒත් මේ..අප්පච්චි… ඒත් මේ… මම..මේ…”

“මොකද චණ්ඩියාගේ වචන පැටලෙන්නේ….”

“ නෑ..මේ.. මුකුත් නැහැ අප්පච්චි…”

“මනමාලි ගැනනම් ප්‍රශ්නේ එක ගැන හිතන්න ඕනේ නැහැ මම දැනටම තෝරලා තියෙන්නේ හොද ළමයෙක්… ප්‍රශ්නයක් නැහැනේ…”

“ආ… මේ… නෑ…. නැහැ අප්පච්චි…”

මුව ගොළු වූයේ තමා ඇය දෙවන වරටද අත්හල කළ කුමක් කියන්නද… ඇය නොමැතිව වෙනකෙනෙකුව පපුවට ලංකරගන්න බැරිබව කොහොමද කියන්නේ.. ආදරය කියන්නේ හිමිවීමත් අහිමිවීමත්ය…

කෑම කාලා කාමරයට ආවේ හිතේ මොකද්දෝ කියන්න නොතේරෙන බරක් එක්ක කියලා හිතෙනවා… මම කාමරයට ඇතුළු වෙනකොට බිම වාඩි වෙලා හිටිය සිරියා

“ ආ … සුදු මැණිකේ ආවෙයි… මම එහනම කුස්සියට ගිහින් එන්නම්…”