BARA

හිරුත් නිදන සඳ බැබළෙන වෙලාවක
තරුත් හිමින් සැඟවී යන කලාවෙක
තැබූ මතක පිටු අතරක දමා ගියා
කවියක් විය කිසිවෙකුටත් නොකී මම

හැම උදයම පාසල් යන වෙලාවත්
හවස ඇවිත් හිඳින විටද කාලා බත්
රෑට නින්ද යනවිට මම මැදලා දත්
නමක් තිබුණි සිහිවෙන මට කොහොමත්

හිටියේ මමයි කොනේම පන්තියේ සී
ඇය හිටියේ අල්ලපු පන්තියේ දහයේ බී
හැමදා උන්නත් මම පිළිගන්නට උදයම වී
කිසිම දිනක නෑ ඇය නම් බලලා හැරී

තිබුනත් ඔබට දෙන්නට මල් වත්තේ පිපී
කඩා නොගෙන බැලුවා එහි තිබෙන සිරී
කියා ගන්න තිබූ දේවල් මටම හිතී
කියලා දෙන්න මේ හෝඩියෙ අකුරු මදී

දිනක් උන්න ඈ මාගේ ලඟට ඇවිත්
සිනාසුනා මතකයි වාගේ සුර අගණක්
කොටපු විදුලි මගේ පපුවේ දහස් ගණන්
මම දන්නවා උබ දන්නේ නෑ තාමත්

හතරට නැමූ කොලයක් විය ඇගේ අතේ
දුන් විට සිතුණා ඇය ඉක්මන් වෙලා වගේ
කිසිවක් නොඅසා ගත්තා මම හොරා වගේ
රිංගා ගතිමි එය පිටුපස සාක්කුවට මගේ

ඉන් පසු ඇය කටහඬ අවධිකලා
බිම බලලා කිව්වා වචනයක් මළා
"ඕක ගන්න කෙනෙකුන් ඇත මගම බලා
ඒ නම් නුවන් උබෙ පංතියේ උස ළමයා"

බැරා...

ඇතැම් හමුවීම් ජීවිතයටම එක් වරක් විය හැක. නමුත් එය එක්වරකට උවද සෑහේ. ජීවිතයේ ස්ප්‍රිත්තුව තනුක කර නැත... #ගුනයගේ