DMS
Share
හොදම දේ සාධාරණ මිලකට 🌺🌺🌺
10/09/2026
මහේෂිකා
සැඟවුණු සොයුරිය
..........පෙර කොටසින්..............
ඒත්…
ඇය නොදැන සිටි එක් සත්යයක් දැන් ඇගේ ජීවිතයට ඇතුළු වී තිබුණා.
මහේෂිකා තනි දරුවෙක් නොවේ.
ඇයට…
සහෝදරයෝ හයදෙනෙක් සිටියහ.
ඒ සහෝදරයන් හයදෙනා ඇයව පළමු වරට දකින දවස…
ඔවුන්ගේ ජීවිතවලටත්, ඇගේ ජීවිතයටත්,
ආයෙත් කිසිදා පෙර තිබුණු තත්ත්වයට යන්න බැරි වෙන දවසක් බව…
මහේෂිකා ඒ මොහොතේ දැනගෙන සිටියේ නැත.
.........එතැන් සිට........
“එයාලා දන්නෙත් නෑ.”
අම්මාගේ ඒ වචන දෙක මහේෂිකාගේ කනේ ආයෙ ආයෙත් ඇසෙන්නට විය.
ඇය සාලයේ තිබුණු පුටුවක වාඩි වුණා. මොනවා කරන්නද කියලා ඇයට තේරුණේ නැහැ.
අම්මා කුස්සිය පැත්තට ගිහින් වතුර වීදුරුවක් අරගෙන ආවා. ඒක මේසය උඩින් තියලා මහේෂිකා ළඟින් වාඩි වුණා.
දෙන්නා අතරේ ටික වෙලාවක් කිසිම කතාවක් තිබුණේ නැහැ.
අවසානයේ මහේෂිකාම නිහඬතාවය බින්දා.
“අම්මේ…”
“ම්ම්…”
“මට මේක මුල ඉඳන් කියන්න.”
අම්මා හිස පහත් කරගෙන හිටියා.
“මට පුළුවන් තරම් කියන්නම්.”
“පුළුවන් තරම් නෙවෙයි අම්මේ. මට දැනගන්න ඕන හැම දෙයක්ම.”
අම්මා ඇය දිහා බැලුවා.
“හැම දෙයක්ම දැනගත්තට පස්සේ ඔයාට තවත් රිදෙන්න පුළුවන්.”
“දැනටමත් රිදෙනවා.”
මහේෂිකාගේ හඬ මඳක් වෙව්ලුණා.
“අඩුම ගානේ මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ කියලා හරි දැනගන්න ඕන.”
අම්මා ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තා.
“ඔයා ඉපදෙන්න කලින්…”
ඇය එතැනින් නතර වුණා.
“ඉතින්?”
“ඔයාගේ තාත්තට… වෙන සම්බන්ධයක් තිබුණා.”
මහේෂිකාගේ මුහුණ වෙනස් වුණා.
“වෙන පවුලක්?”
“ඔව්.”
“ඒක මොන වගේ සම්බන්ධයක්ද?”
“මං දන්නෙත් නෑ දුව. ඒ කාලේ දේවල් ගොඩක් සංකීර්ණයි.”
“අම්මේ, ඔයා දන්නවා.”
“මං දන්න හැමදේම කියන්නම්.”
“හරි.”
“ඒත් ඔයා මට පොරොන්දු වෙන්න ඕන…”
“මොකක්ද?”
“මේක අහලා ඉවර වෙලා… ඉක්මනට තීරණ ගන්න එපා.”
මහේෂිකා ටික වෙලාවක් අම්මා දිහා බලාගෙන හිටියා.
“මං පොරොන්දු වෙන්නම්.”
අම්මාගේ ඇස්වලට ආයෙත් කඳුළු පිරුණා.
“ඔයාට ඉන්නෙ හය දෙනෙක් කියලා කිව්වෙ මං නෙවෙයි.”
“එහෙනම්?”
“ඔයාගේ තාත්තගේ පැත්තෙන්…”
මහේෂිකාගේ හදවත ආයෙත් තදින් ගැහුණා.
“ඒ කියන්නේ… ඒ හය දෙනා මගේ තාත්තගේ දරුවෝද?”
අම්මා හිස හෙමින් සෙලෙව්වා.
“ඔව්.”
“එයාලගෙ අම්මා?”
අම්මා පිළිතුරු දුන්නේ නැහැ.
“අම්මේ?”
“ඒකත් පස්සේ කියන්නම්.”
“ඇයි හැමදේම පස්සේ?”
මහේෂිකාගේ හඬේ කේන්තියක් ආවා.
“මට දැන්ම දැනගන්න ඕන. මම මේ තරම් කාලයක් මගේම ජීවිතය ගැන බොරුවක් විශ්වාස කරගෙන හිටියා.”
“මං ඔයාට බොරුවක් කියන්න හිතාගෙන නෙවෙයි හිටියේ.”
“එහෙනම්?”
“මං ඔයාව ආරක්ෂා කරන්න හිතුවා.”
“මාව ආරක්ෂා කළා?”
මහේෂිකාගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.
“මට මගේම සහෝදරයෝ ඉන්නවා කියලා නොකියා ඉඳලා?”
අම්මා කිසිම දෙයක් කිව්වේ නැහැ.
“මට පොඩි කාලේ ඉඳන් හිතුණා මං ඇයි මෙච්චර තනියම කියලා.”
ඇගේ හඬ තවත් බිඳුණා.
“යාළුවෝ ඔක්කොම තමන්ගේ සහෝදරයෝ ගැන කියද්දි මං හිනාවෙලා අහගෙන හිටියා. මට කවුරුත් නෑ කියලා හිතාගෙන. ඒත්… මට හය දෙනෙක් ඉඳලා තියෙනවා.”
අම්මා ඇගේ අත අල්ලගත්තා.
“මට සමාවෙන්න දුව.”
මහේෂිකා අත ඉවත් කළේ නැහැ.
ඒත් අම්මා දිහාත් බැලුවේ නැහැ.
“ඔවුන් කොහෙද ඉන්නේ?”
“හැමෝම එක තැනක නෙවෙයි.”
“එයාලා මාව දන්නෙත් නෑ?”
“නෑ.”
“එහෙනම් මං කොහොමද එයාල හොයාගන්නේ?”
අම්මා කිසිවක් කියන්න කලින් මහේෂිකාගේ දුරකථනය නාද වුණා.
අරමුණක් නැතිව වගේ ඇය තිරය දිහා බැලුවා.
නොදන්නා අංකයක්.
ඇගේ හිත එකපාරටම ගැස්සුණා.
“ඒක…”
අම්මා ඇය දිහා බැලුවා.
“කවුද?”
“අර කලින් කතා කරපු කෙනා වෙන්න පුළුවන්.”
මහේෂිකා ඇමතුම ගත්තා.
“හෙලෝ?”
“මහේෂිකා.”
ඒ හඬම.
“ඔයා…?”
“ඔයාට අම්මා කිව්වද?”
මහේෂිකාගේ ඇස් අම්මා දිහා ගියා.
“ඔයා කොහොමද දන්නේ?”
“මට දැනගන්න ඕනේ ඔයා තාමත් මාව විශ්වාස කරනවද කියලා.”
“මං ඔයාව විශ්වාස කරන්නේ නෑ.”
අනෙක් පැත්තෙන් සිහින් හිනාවක් ඇහුණා.
“ඒක හොඳයි.”
“මොකක්?”
“ඉක්මනට කෙනෙක්ව විශ්වාස කරන්න එපා.”
“ඔයාට මගෙන් මොනවද ඕන?”
“ඔයාට ඔයාගේ සහෝදරයන් හයදෙනාව හම්බවෙන්න ඕන නේද?”
මහේෂිකාගේ හුස්ම නැවතුණා.
“ඔව්.”
“එහෙනම් ඔයාට මුලින්ම එක් කෙනෙක්ව හම්බවෙන්න පුළුවන්.”
“කාවද?”
“ඔයාගේ වැඩිමල් සහෝදරයා.”
“එයා කොහෙද?”
“මං ලොකේෂන් එකක් එවන්නම්.”
“මට එයා ගැන දැනගන්න පුළුවන්ද?”
“පුළුවන්.”
“එහෙනම් කියන්න.”
“එයා ඔයා ගැන කිසිම දෙයක් දන්නේ නැහැ.”
මහේෂිකා නිහඬ වුණා.
“ඒ කියන්නේ… මං එයා ළඟට ගිහින් ‘මං ඔයාගේ නංගි’ කියන්නද?”
“නෑ.”
“එහෙනම්?”
“මුලින්ම එයාව බලන්න.”
“ඇයි?”
“ඔයා එයාව දැක්කාම… ඔයාටම තේරෙයි.”
“මොනවද තේරෙන්නේ?”
ඒකට පිළිතුරක් ලැබුණේ නැහැ.
ඇමතුම නැවතත් විසන්ධි වුණා.
මහේෂිකා තිරය දිහා බලාගෙන හිටියා.
තත්පර කිහිපයකට පස්සේ දුරකථනයට පණිවිඩයක් ආවා.
ඇය ඒක විවෘත කළා.
ලිපිනයක්.
ඒකට යටින් .
“හෙට උදේ 10ට. තනියම එන්න.”
මහේෂිකා පණිවිඩය කියවලා අම්මා දිහා බැලුවා.
“අම්මේ…”
“මොකද?”
“මට එය හම්බවෙන්න යන්න ඕන.”
අම්මාගේ මුහුණ එකපාරටම කළු පැහැති විය.
“බෑ.”
“ඇයි?”
“මං කිව්වනේ, ඉක්මනට මේ දේවල් කරන්න එපා.”
“ඒත් ඔයා මට කියන්නේ මොනවා කරන්නද?”
“මහේෂිකා, මේක සෙල්ලමක් නෙවෙයි.”
“මං දන්නවා.”
“ඔයා දන්නේ නෑ.”
“එහෙනම් මට කියන්න!”
අම්මා නිහඬ වුණා.
මහේෂිකාගේ කේන්තිය ටිකෙන් ටික වේදනාවකට හැරුණා.
“අම්මේ… මං ඔයාව දොස් කියන්නෙ නෑ.”
ඇය හෙමින් කිව්වා.
“ඒත් මට මගේ ජීවිතේ ගැන දැනගන්න අයිතියක් තියෙනවා.”
අම්මාගේ ඇස්වලින් කඳුළු වැටුණා.
“තියෙනවා.”
“එහෙනම් මාව නවත්තන්න එපා.”
අම්මා ඇගේ මුහුණ දිහා බලාගෙන හිටියා.
“හෙට යන්න.”
මහේෂිකා පුදුමයෙන් බැලුවා.
“ඇත්තටම?”
“ඔව්.”
“අම්මේ…”
“ඒත් මං කියන දේ අහන්න.”
“මොකක්ද?”
“ඔයා එයාට හැමදේම කියන්න එපා.”
“ඇයි?”
අම්මා පිළිතුරු දුන්නේ නැහැ.
“ඇයි අම්මේ?”
“ඔයාට එයා දැක්කාම තේරෙයි.”
මහේෂිකාගේ හිතට අමුතු බයක් දැනුනේ ය.
ඒ මොහොතේ ඇය දැනගෙන හිටියේ නැහැ…
ඇය හෙට දකින මිනිසා ඇගේ ජීවිතයේ පළමු සහෝදරයා පමණක් නොවන බව.
ඔහුත් එක්ක හමුවීමෙන් පසු…
තමන් මෙතෙක් විශ්වාස කළ පවුලේ කතාව තවත් ගැඹුරු අඳුරකට ඇද වැටෙන බව.
---
ඒ අතරේ…
නගරයේ වෙනත් පැත්තක, තට්ටු තුනක නිවසක බැල්කනියේ තරුණයෙක් තනියම හිටියා.
ඔහුගේ අතේ තිබුණේ කෝපි කෝප්පයක්.
දුරකථනය නාද වුණා.
ඔහු තිරය දිහා බලලා ඇමතුම ගත්තා.
“හෙලෝ.”
“හෙට උදේ දහයට එන්න පුළුවන්ද?”
“මොකටද?”
“කෙනෙක්ව හම්බවෙන්න.”
“කාවද?”
“ඔයාට වැදගත් කෙනෙක්.”
ඔහු හිනාවුණා.
“මට වැදගත් කෙනෙක් කියලා මං දන්නේ නැති මිනිස්සු ගොඩක් ඉන්නවා.”
“මේ කෙනා වෙනස්.”
“කවුද?”
අනෙක් පැත්තෙන් මොහොතක් නිහඬතාවක්.
“ගැහැණු ළමයෙක්.”
ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණු සිනහව ටිකක් අඩු වුණා.
“කවුද?”
“ඔයාගේ…”
ඇමතුමේ අනෙක් පැත්තේ සිටි කෙනා එතැනින් නතර වුණා.
“මොකක්ද?”
“හෙට එන්න. එතකොට කියන්නම්.”
“මේ වගේ කතා මට අල්ලන්නේ නෑ.”
“ඒත් මේක අහන්න ඕන කතාවක්.”
“කොහෙද?”
ලිපිනය ලැබුණා.
ඔහු දුරකථනය අතේ තියාගෙන ටික වෙලාවක් ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා.
“මොන විකාරයක්ද මේ…”
ඔහු හෙමින් කිව්වා.
ඒ මිනිසාගේ නම සහන්.
ඔහුට කිසිම අදහසක් තිබුණේ නැහැ…
තමන්ගේ ජීවිතය වෙනස් කරන්න යන ගැහැණු ළමයා කවුද කියලා.
තමන්ගේ පවුලේ වසර ගණනාවක් සැඟවුණු කතාවක් හෙට උදෑසන ඔහු ඉදිරියේ විවෘත වීමට යන බවත්…
ඔහු දැනගෙන හිටියේ නැහැ.
---
ඊළඟ දවසේ උදේ මහේෂිකා ලිපිනයට ගියා.
ඇය කුලී රථයෙන් බැසගෙන වටපිට බැලුවා.
විශාල නිවසක්.
ගේට්ටුව ළඟ නතර වෙලා ඇය තත්පර කිහිපයක් හිටියා.
ඇගේ අත සීතල වෙලා.
හදවත වේගයෙන් ගැහෙනවා.
“මං ඇත්තටම මේක කරන්න යනවද?”
ඇය තමන්ටම කියාගත්තා.
ඊට පස්සේ ගේට්ටුව ඇරගෙන ඇතුළට ගියා.
දොර ළඟට ගිහින් ඇය නැවතුණා.
බෙල් එක ඔබන්න අත උස්සද්දී…
ඇයගේ ඇඟිල්ල තත්පරයක් නතර වුණා.
ඒ මොහොතේම ඇතුළතින් පිරිමි කටහඬක් ඇහුණා.
“කවුද?”
මහේෂිකාගේ හදවත එකපාරටම නතර වුණා වගේ දැනුණා.
ඇය තොල් විවෘත කළා.
ඒත් වචන පිටවුණේ නැහැ.
දොර හෙමින් විවෘත වුණා.
ඇය ඉදිරියේ සිටියේ තරුණයෙක්.
මහේෂිකා ඔහුගේ මුහුණ දිහා බලාගෙන ගල් වුණා.
ඔහුත් ඇය දිහා බැලුවා.
දෙන්නා අතර තත්පර කිහිපයක නිහඬතාවක්.
මහේෂිකාගේ ඇස්වලට කඳුළු පිරුණා.
මොකද…
ඇය ඔහුව පළමු වතාවට දැක්කත්,
ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණු යම් හුරුපුරුදු බවක් ඇගේ හිතට දැනුණා.
ඔහු නළල රැලි කරලා ඇහුවා.
“ඔයා කවුද?”
මහේෂිකාට ඒ ප්රශ්නයට පිළිතුරු දෙන්න බැරි වුණා.
ඇය ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා.
ඒ මොහොතේ ඇගේ ජීවිතයේ පළමු වරට…
“අයියා” කියන වචනය ඇගේ හිතේ උපන්නා.
මතුසම්බන්ධයි ⏭️⏭️⏭️⏭️⏭️⏭️
මහේෂිකා
සැඟවුණු සොයුරිය
උදේ හයට විතර ඇහැරුණත් මහේෂිකා ඇඳෙන් නැගිට්ටේ නැහැ.
ජනේලයෙන් ඇතුළට වැටෙන මඳ හිරු එළිය දිහා බලාගෙන ඇය තවත් ටික වෙලාවක් එහෙමම හිටියා. ජනේලය ළඟ තිබුණු තිරය සුළඟට හෙමින් හෙමින් සෙලවුණා. එළියෙන් කුරුල්ලන්ගේ හඬ ඇහුණා. පාරේ වාහන දෙක තුනක් යන ශබ්දයත් ඒ අතරින් ඇහෙන්න පටන් ගත්තා.
අලුත් දවසක්.
ඒත් මහේෂිකාට නම් හැමදාම වගේම දවසක්.
ඇය ඇඳෙන් නැගිටලා ජනේලය ළඟට ගියා. තිරය පැත්තකට කරලා එළිය බැලුවා.
පාරේ පාසල් යන ළමයි දෙන්නෙක් අම්මා කෙනෙක් එක්ක යනවා. එක් ළමයෙක් අනෙක් ළමයාගේ බෑග් එක ඇදලා ගන්නවා. දෙන්නා අතර පොඩි රණ්ඩුවක්.
ඒක දැකලා මහේෂිකාට හිනාවක් ගියා.
“මටත් එහෙම කෙනෙක් හිටියා නම්…”
වචන ටික ඇගේ මුවින් නිකම්ම පිටවුණා.
ඇය තත්පරයක් නිහඬව හිටියා.
ඊළඟට තමන්ටම හිනා වුණා.
“මොන විකාරද මේ උදේ පාන්දර?”
ඇය කාමරයෙන් එළියට ආවා
09/09/2026
මහේෂිකා
සැඟවුණු සොයුරිය
පළමු කොටස
උදේ හයට විතර ඇහැරුණත් මහේෂිකා ඇඳෙන් නැගිට්ටේ නැහැ.
ජනේලයෙන් ඇතුළට වැටෙන මඳ හිරු එළිය දිහා බලාගෙන ඇය තවත් ටික වෙලාවක් එහෙමම හිටියා. ජනේලය ළඟ තිබුණු තිරය සුළඟට හෙමින් හෙමින් සෙලවුණා. එළියෙන් කුරුල්ලන්ගේ හඬ ඇහුණා. පාරේ වාහන දෙක තුනක් යන ශබ්දයත් ඒ අතරින් ඇහෙන්න පටන් ගත්තා.
අලුත් දවසක්.
ඒත් මහේෂිකාට නම් හැමදාම වගේම දවසක්.
ඇය ඇඳෙන් නැගිටලා ජනේලය ළඟට ගියා. තිරය පැත්තකට කරලා එළිය බැලුවා.
පාරේ පාසල් යන ළමයි දෙන්නෙක් අම්මා කෙනෙක් එක්ක යනවා. එක් ළමයෙක් අනෙක් ළමයාගේ බෑග් එක ඇදලා ගන්නවා. දෙන්නා අතර පොඩි රණ්ඩුවක්.
ඒක දැකලා මහේෂිකාට හිනාවක් ගියා.
“මටත් එහෙම කෙනෙක් හිටියා නම්…”
වචන ටික ඇගේ මුවින් නිකම්ම පිටවුණා.
ඇය තත්පරයක් නිහඬව හිටියා.
ඊළඟට තමන්ටම හිනා වුණා.
“මොන විකාරද මේ උදේ පාන්දර?”
ඇය කාමරයෙන් එළියට ආවා.
“මහේෂිකා…”
කුස්සිය පැත්තෙන් අම්මාගේ හඬ ඇහුණා.
“ම්ම්?”
“නැගිට්ටද?”
“ඔව් අම්මේ.”
“තේ එක මේසේ උඩ තියෙනවා. ඇවිත් බොන්න.”
“හරි.”
මහේෂිකා මුහුණ හෝදගෙන කුස්සියට ආවා. මේසය උඩ තිබුණු තේ කෝප්පය අතට ගත්තා.
අම්මා පාන් ටිකක් කපමින් හිටියා.
“අදත් කලින් යන්න ඕනෙද?”
“ඔව්. අද වැඩ ටිකක් වැඩියි.”
“හැමදාම වැඩ වැඩියි කියනවානේ.”
මහේෂිකා හිනා වුණා.
“වැඩ තියෙන එක හොඳයිනේ.”
“ඒක හොඳයි. ඒත් වැඩටම ජීවිතේ දීලා හරි යන්නේ නෑ.”
“මං වැඩට ජීවිතේ දීලා නෑ.”
“එහෙනම්?”
මහේෂිකා තේ එක බොමින් අම්මා දිහා බැලුවා.
“වෙන මොනවා කරන්නද?”
අම්මා ටික වෙලාවක් ඇය දිහා බලාගෙන හිටියා.
“වෙන දේවල් තියෙනවා.”
“මොනවද?”
“ජීවිතේ තියෙන්නේ වැඩ විතරක් නෙවෙයිනේ.”
“මට නම් වැඩිය දෙයක් නැහැ.”
මහේෂිකා ඒක කිව්වේ විහිළුවට වගේ.
ඒත් අම්මාගේ මුහුණ වෙනස් වුණා.
මහේෂිකා ඒක දැක්කා.
“ඇයි?”
“මොකුත් නෑ.”
“නෑ, අම්මා… මොකක් හරි තියෙනවා.”
“මං කිව්වනේ මොකුත් නෑ කියලා.”
“හරි හරි.”
මහේෂිකා ඒ ගැන තව අහන්න ගියේ නැහැ.
ඒත් අම්මාගේ ඒ කෙටි නිහඬතාව ඇගේ හිතේ කොහේ හරි රැඳුණා.
---
කාර්යාලයට යන බස් එකේ ජනේලය ළඟ වාඩි වෙලා මහේෂිකා පිටත බලාගෙන ගියා.
බස් එක පාරේ වාහන අතරින් හෙමින් ඉදිරියට ඇදුණා.
ඇගේ දුරකථනය අතේ තිබුණා.
අද දවසේ කරන්න තියෙන වැඩ ගැන හිතන අතරේ ඇගේ හිත ආයෙත් උදේ දැකපු පවුල දිහා ගියා.
පුංචි ළමයි.
සහෝදරයෝ.
එකිනෙකාට කරදර කරනවා. රණ්ඩු වෙනවා. ආයෙත් විනාඩි දෙකකින් එකට හිනා වෙනවා.
ඇයට ඒ හැමදේම අමුතු දෙයක් වගේ දැනුණා.
මහේෂිකා කුඩා කාලයේ ඉඳන්ම දැනගෙන හිටියේ තමන්ට සහෝදරයෙක්වත්, සහෝදරියක්වත් නැති බව.
ඇය පවුලේ එකම දරුවා.
පාසලේදී යාළුවෝ තමන්ගේ අයියා ගැන, නංගි ගැන, මල්ලි ගැන කතා කරද්දී ඇය අහගෙන හිටියා.
ඇයට කියන්න දෙයක් තිබුණේ නැහැ.
කවුරුහරි ඇහුවොත්,
“මහේෂිකා, ඔයාට නංගි කෙනෙක් නැද්ද?”
“නෑ.”
“අයියා?”
“නෑ.”
“එහෙනම් ඔයා තනියමද?”
ඇය හැමදාම හිනාවෙලා කියනවා.
“ඔව්.”
ඒක ඇයට සාමාන්ය දෙයක් වෙලා තිබුණා.
ඒත් අද…
ඒ “තනියම” කියන වචනය ඇගේ හිතට වෙනදාට වඩා බරක් වගේ දැනුණා.
---
දවල් එකට විතර මහේෂිකාගේ දුරකථනය නාද වුණා.
නොදන්නා අංකයක්.
ඇය තිරය දිහා බලලා මොහොතක් කල්පනා කළා.
අවසානයේ ඇමතුම ගත්තා.
“හෙලෝ?”
අනෙක් පැත්තෙන් නිහඬයි.
“හෙලෝ?”
ඇය නැවත කතා කළා.
“කවුද මේ?”
තත්පර දෙක තුනකට පස්සේ පිරිමි කටහඬක් ඇහුණා.
“මේ මහේෂිකාද?”
ඇගේ නළල රැලි වුණා.
“ඔව්. කවුද කතා කරන්නේ?”
“මං කතා කරන්නේ කවුද කියන එක දැන් වැදගත් නෑ.”
“එහෙනම්?”
“මට ඔයාට දෙයක් කියන්න තියෙනවා.”
“මොකක් ගැනද?”
“ඔයාගේ පවුල ගැන.”
මහේෂිකා කෙළින් වාඩි වුණා.
“මගේ පවුල ගැන?”
“ඔව්.”
“ඔයා කවුද කියලා මුලින් කියන්නකෝ.”
“මාව ඔයා දන්නෙ නෑ.”
“එහෙනම් මගේ නම්බර් එක කොහෙන්ද හම්බුණේ?”
“ඒක පස්සේ කියන්නම්.”
“මට දැන් වැඩ තියෙනවා. මොකක්ද කියන්න තියෙන්නේ?”
අනෙක් පැත්තෙන් මඳ නිහඬතාවක්.
“ඔයාට පුංචි කාලේ ඉඳන් කියලා තියෙන්නේ… ඔයා පවුලේ එකම දරුවා කියලා නේද?”
මහේෂිකාගේ මුහුණ එකපාරටම වෙනස් වුණා.
“ඔව්…”
“ඒක සම්පූර්ණ ඇත්තක් නෙවෙයි.”
“මොකක්?”
“ඔයාට මේ ගැන කවදාවත් කියලා නැති දෙයක් තියෙනවා.”
මහේෂිකාට එකපාරටම කේන්තියක් ආවා.
“මේක විහිළුවක් නම් නවත්තන්න. මට වැඩ තියෙනවා.”
“මං විහිළු කරන්නේ නෑ.”
“එහෙනම් කෙළින්ම කියන්න.”
“මහේෂිකා…”
“ම්ම්?”
“ඔයා තනියම නෙවෙයි.”
ඇය ටික වෙලාවක් නිහඬව හිටියා.
“මොකක්ද ඒ කියන්නේ?”
“ඔයාට සහෝදරයෝ ඉන්නවා.”
ඇගේ ඇඟ ඇතුළින් මොකක්දෝ දෙයක් කඩා වැටුණා වගේ දැනුණා.
“නෑ.”
“ඇයි නෑ කියන්නේ?”
“මට සහෝදරයෝ නෑ.”
“ඔයා එහෙම හිතාගෙන ඉන්නේ.”
“මං හිතාගෙන නෙවෙයි. මං දන්නවා.”
“ඒක තමයි ඔයාට දැනගෙන තියෙන කතාව.”
“ඔයා කියන දේවල් මට තේරෙන්නේ නෑ.”
“තේරෙන්න ටික වෙලාවක් යයි.”
“කී දෙනෙක්ද?”
ඇය ඒ ප්රශ්නය අහලා තමන්ම පුදුම වුණා.
අනෙක් පැත්තෙන් කෙටි නිහඬතාවක්.
“හය දෙනෙක්.”
මහේෂිකාගේ අතේ තිබුණු පෑන බිමට වැටුණා.
“මොකක්?”
“ඔයාට සහෝදරයෝ හය දෙනෙක් ඉන්නවා.”
“නෑ…”
ඇගේ හඬ හෙමින් බිඳුණා.
“ඒක වෙන්න බෑ.”
“මං දන්නවා මේක විශ්වාස කරන්න අමාරුයි.”
“ඔයාට වැරදිලා.”
“මට වැරදිලා නෑ.”
“එහෙනම් මට ඔවුන් ගැන කියන්න.”
“දැන්ම නෙවෙයි.”
“ඇයි?”
“මොකද ඔයා මුලින්ම මේක අහන්න සූදානම් වෙන්න ඕන.”
“මං සූදානම්.”
“නෑ. ඔයා තාම නෑ.”
“එහෙනම් මොකක්ද කරන්න ඕන?”
“ගෙදර ගිහින් අම්මාගෙන් අහන්න.”
මහේෂිකාගේ හදවත තදින් ගැහුණා.
“මොකක් අහන්නද?”
“ඔයාට ඇත්ත කියන්න කියලා.”
“ඔයා කවුද?”
ඒ ප්රශ්නයට පිළිතුරක් ලැබුණේ නැහැ.
“හෙලෝ?”
ඇමතුම විසන්ධි වී තිබුණා.
මහේෂිකා දුරකථනය දිහා බලාගෙන තවත් ටික වෙලාවක් හිටියා.
සහෝදරයෝ හයදෙනෙක්.
ඒ වචන ඇගේ හිස ඇතුළේ නැවත නැවතත් ඇහෙන්න පටන් ගත්තා.
---
එදා වැඩ අවසන් වන තුරු ඇයට කිසිම දෙයක් හරියට කරන්න බැරි වුණා.
පරිගණකය ඉස්සරහා වාඩි වෙලා හිටියත් ඇගේ මනස තිබුණේ වෙන තැනක.
“මට සහෝදරයෝ හයදෙනෙක්…”
ඇය හෙමින් මුමුණගත්තා.
එහෙම දෙයක් ඇත්ත වෙන්න පුළුවන්ද?
ඇයි අම්මා කවදාවත් නොකියන්නේ?
තාත්තා?
ඇයට මතක ඇති කුඩා කාලයේ කිසිම සහෝදරයෙක් ගැන කතා වෙලා තිබුණේ නැහැ.
නැත්නම්…
ඇය දැනගෙන හිටියේ නැති දෙයක් තිබුණාද?
හවස ගෙදර යන බස් එකේදී ඇය එකම දෙයක් තීරණය කළා.
අද අම්මාගෙන් අහනවා.
---
ගෙදර දොර ඇරගෙන ඇතුළට යද්දී අම්මා සාලයේ වාඩි වෙලා රූපවාහිනිය බලමින් හිටියා.
“ආවාද දුව?”
“ඔව්.”
“අද පරක්කුයිනේ.”
“ටිකක් වැඩ තිබුණා.”
“කෑම ටිකක් රත් කරලා දෙන්නද?”
මහේෂිකා සපත්තු ගලවන ගමන් අම්මා දිහා බැලුවා.
“අම්මේ…”
“ම්ම්?”
“මට දෙයක් අහන්න තියෙනවා.”
“මොකක්ද?”
“මං පවුලේ එකම දරුවාද?”
අම්මාගේ අත නතර වුණා.
රූපවාහිනියේ ශබ්දය පමණක් සාලයේ ඇහුණා.
“ඇයි එකපාරටම ඒක අහන්නේ?”
“මට කියන්න.”
“ඔයා දන්නවනේ…”
“මං දන්න දේ නෙවෙයි. ඇත්ත කියන්න.”
අම්මා මහේෂිකා දිහා බැලුවා.
“කවුද මොනවා හරි කිව්වේ?”
මහේෂිකාගේ හදවත තදින් ගැහුණා.
“ඇයි එහෙම අහන්නේ?”
“මං නිකම් ඇහුවේ.”
“අම්මේ…”
“ම්ම්?”
“මට සහෝදරයෝ ඉන්නවද?”
අම්මාගේ ඇස් දෙක මහේෂිකාගේ මුහුණ මත නතර වුණා.
ඒ බැල්ම…
ඒක ප්රතික්ෂේප කිරීමක් නෙවෙයි.
ඒක බයක්.
මහේෂිකාට ඒක දැක්ක ගමන්ම තේරුණා.
“අම්මේ…?”
අම්මා කිසිවක් කිව්වේ නැහැ.
“ඇයි කතා කරන්නේ නැත්තේ?”
“මහේෂිකා…”
“ම්ම්?”
“ඔයාට මේක කවුද කිව්වේ?”
“ඒක වැදගත් නෑ.”
“මට වැදගත්.”
“අම්මේ, මට ඇත්ත කියන්න.”
අම්මාගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.
මහේෂිකා තවත් පියවරක් ඉස්සරහට ගියා.
“මට ඇත්තටම සහෝදරයෝ ඉන්නවද?”
අම්මාගේ තොල් වෙව්ලුවා.
ඇය කිසිම වචනයක් කිව්වේ නැහැ.
ඒ නිහඬතාවම මහේෂිකාට පිළිතුරක් වුණා.
“අම්මේ…”
ඇගේ හඬ බිඳුණා.
“කී දෙනෙක්ද?”
අම්මා ඇස් වසාගෙන ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තා.
“දුව…”
“කී දෙනෙක්ද?”
අම්මාගේ කඳුළු කම්මුල දිගේ පහළට වැටුණා.
මහේෂිකාට තමන්ගේ හදවත ඇතුළේ මොකක්දෝ දෙයක් බිඳෙනවා වගේ දැනුණා.
“හය දෙනෙක්ද?”
අම්මා හිස පහත් කළා.
මහේෂිකා පියවරක් පස්සට ගියා.
“හය දෙනෙක්…”
ඇය ඒ වචන දෙක තමන්ටම කියාගත්තා.
ඒ මොහොතේ ඇගේ මුළු ජීවිතයම අලුත් අර්ථයකින් පේන්න පටන් ගත්තා.
තමන්ගේ ළමා කාලය.
තමන්ගේ තනිකම.
තමන් අහපු ප්රශ්න.
ඒ හැමදේම.
“ඇයි?”
ඇය අම්මාගෙන් ඇහුවා.
“ඇයි මට කවදාවත් කිව්වේ නැත්තේ?”
අම්මාට පිළිතුරු දෙන්න බැරි වුණා.
“ඔවුන් කොහෙද?”
නිහඬයි.
“මගේ සහෝදරයෝ කොහෙද?”
තවමත් නිහඬයි.
“ඔවුන් දන්නවද මං ඉන්නවා කියලා?”
අම්මා ඇස් උස්සලා මහේෂිකා දිහා බැලුවා.
ඒ බැල්මේ තිබුණේ මහේෂිකාට තේරුම් ගන්න බැරි තරම් විශාල වේදනාවක්.
“නෑ…”
අම්මා අවසානයේ හෙමින් කිව්වා.
“ඔවුන් දන්නෙත් නෑ.”
මහේෂිකාගේ හුස්ම හිර වුණා.
“මොකක්?”
“ඔවුන්ට… ඔයා ගැන කිසිම දෙයක් දැනගන්න ලැබිලා නෑ.”
“ඇයි?”
අම්මා හිස පහත් කළා.
“ඒක දිග කතාවක් දුව.”
“එහෙනම් මට කියන්න.”
“දැන්?”
“ඔව්. දැන්.”
“ඔයාට මේක දරාගන්න පුළුවන්ද?”
මහේෂිකාගේ ඇස්වලින් කඳුළු වැටුණා.
“මං අවුරුදු ගාණක් තනියම ජීවත් වුණා අම්මේ. මට මගේම පවුලක් ගැනවත් සම්පූර්ණයෙන් දැනගෙන ඉන්න බැරි නම්… මං තව මොනවා දරාගන්නද?”
අම්මා ඇය දිහා බලාගෙන හිටියා.
මහේෂිකාගේ ඇස්වල තිබුණේ කෝපයට වඩා වේදනාව.
අහිමි වූ වසර ගණනාවක වේදනාව.
“මට ඔවුන්ව බලන්න ඕන.”
අම්මා කිසිම පිළිතුරක් දුන්නේ නැහැ.
“මට මගේ සහෝදරයෝ බලන්න ඕන.”
“මහේෂිකා…”
“මං වැරදිද?”
“නෑ.”
“එහෙනම් මාව නවත්තන්න එපා.”
අම්මාගේ කඳුළු තවත් වැඩි වුණා.
ඒත් ඇය තවමත් කිසිවක් කියන්න සූදානම් වුණේ නැහැ.
මහේෂිකාට ඒ මොහොතේ තේරුණේ එක දෙයක් විතරයි.
තමන්ගේ ජීවිතය ගැන තමන් දැනගෙන හිටියේ සම්පූර්ණ කතාව නෙවෙයි.
තවත් කතාවක් තිබුණා.
තවත් පවුලක් තිබුණා.
තවත් මිනිසුන් හයදෙනෙක් ඇගේ ජීවිතයේ කොහේ හෝ ජීවත් වෙමින් සිටියා.
ඒ මිනිසුන් හයදෙනා…
ඇයගේ පැවැත්ම ගැන කිසිවක් නොදැන සිටියා.
මහේෂිකා ජනේලයෙන් එළිය බලාගෙන හිටියා.
අහස අඳුරු වෙමින් තිබුණා.
වැස්ස වැටෙන්න පටන් ගත්තා.
ඇගේ හිතටත් ඒ වැස්ස වගේම බරක් දැනුණා.
වසර ගණනාවක් තිස්සේ තමන්ගේ ජීවිතයේ වසා තිබුණු දොරක් අද විවෘත වෙලා තිබුණා.
ඒ දොරෙන් එහා තිබුණේ කුමක්ද කියලා ඇය තවමත් දැනගෙන හිටියේ නැහැ.
ඒත්…
ඇය නොදැන සිටි එක් සත්යයක් දැන් ඇගේ ජීවිතයට ඇතුළු වී තිබුණා.
මහේෂිකා තනි දරුවෙක් නොවේ.
ඇයට…
සහෝදරයෝ හයදෙනෙක් සිටියහ.
ඒ සහෝදරයන් හයදෙනා ඇයව පළමු වරට දකින දවස…
ඔවුන්ගේ ජීවිතවලටත්, ඇගේ ජීවිතයටත්,
ආයෙත් කිසිදා පෙර තිබුණු තත්ත්වයට යන්න බැරි වෙන දවසක් බව…
මහේෂිකා ඒ මොහොතේ දැනගෙන සිටියේ නැත.
මතු සම්බන්ධයි ⏭️⏭️⏭️
#මහේෂිකා
07/09/2026
"පිබිදෙන හිරු කිරණත් එක්කම ඔබේ සිහිනත්
අද දවස පුරාම ඔයාගේ මූණේ හිනාව රැඳිලා තියෙන ලස්සන දවසක් වේවා! 🌼"
😂😂😂😂😂😂😂😂
゚viralシ
06/09/2026
ඔයා එක්ක… 🏡❤️
ආසයි…
ලස්සන පුංචි ගෙදරක
ඔයා එක්ක
ජීවිතේ බෙදාගන්නට…
උදේට ඔයාගේ හිනාව දැකගෙන,
හවසට ඔයා ළඟට වෙලා
දවස පුරාම වෙච්ච දේවල්
හෙමින් හෙමින් කියන්නට…
ලොකු ලොකු දේවල් නෙවෙයි,
පුංචි සතුටු ගොඩක් එක්ක
ඔයාගේ අත අල්ලගෙන
ජීවිතේ ඉස්සරහට යන්නට… ❤️
ඒත්…
ඒ හීනය හැබෑ වෙන දවස
කවදා වෙයිද කියලා
හිත හිතාම
මම දින ගණිනවා…
අද දවස ගෙවෙද්දි,
හෙට දවස එනකම් බලාගෙන,
එකම එක බලාපොරොත්තුවක්
හිතේ තුරුළු කරගෙන…
කවදාහරි දවසක
“මේ තමයි අපේ ගෙදර” කියලා
ඔයා එක්ක හිනා වෙන්න ලැබෙනකම්… 🥹❤️
ඒ දවස එනකම්
මගේ ලස්සනම හීනය
ඔයා එක්කම තියාගෙන
මම බලාගෙන ඉන්නම්… 🌸🏡❤️
#සිංහලනිසදැස් #ආදරනිසදැස් #සිංහලකවි #කවි #ආදරය
#ආදරණීයවදන් #හිතේවදන් #හදවතේවදන් #හිතටදැනෙනවදන්
#ආදරවදන් #විරහව #සෙනෙහස #හැඟීම්
#මගේහිත #හදවත #සිංහලසාහිත්යය #කවියක් #ලස්සනවදන් #ජීවිතය
06/09/2026
නව අරුණලු සමඟින් උදාවූ මේ සුන්දර උදෑසන, ඔබගේ සියලු යහපත් ප්රාර්ථනාවන් ඉෂ්ට වන, සිතට නිවනත් ගතට ශක්තියත් පිරුණු සුබම සුබ දිනයක් වේවා! 🌅✨🌱
හැම තැනම දැං පගාවට වැඩ 😂😂😂
゚viralシ @
Good night 🌃
බුදුසරණයි 🙏
04/09/2026
☀️💛 උදෑසනම මේ සුබ පැතුම ඔබටයි… 💛☀️
අද දවසේ ඔබ සිතන
හොඳම සිතුවිල්ලක් හෝ
පුංචි බලාපොරොත්තුවක් හෝ
සැබෑ වේවා! 🌸✨
ඔබේ නිවසට සතුටත්,
ඔබේ හදවතට සැනසීමත්,
ඔබේ ජීවිතයට වාසනාවත්
හැමදාම ළඟින්ම තියේවා! 🙏🌿
🌺 සුබම සුබ උදෑසනක් වේවා! 🌺
#සුබඋදෑසනක් #සුබපැතුම්
Contact the public figure
Telephone
Address
202 A 2 Badhuhena
Matara