Kasun Rajapaksha

අපි බැදලා අවුරුදු විස්සක් වෙනවා, අපිට දැන් වයස අවුරුදු දහ අටක දුවෙක් ඉන්නවා, අපි බැන්දේ proposal එකකින්.

අපි දෙන්නම විවාහ ජීවිතය ගැන ලොකු අවබෝධයක් තිබ්බ දෙන්නෙක් නෙවෙයි.

අපිටත් ඒ කාලේ හිතුනේ විවාහ වෙනවා කියන්නේ එකට ජීවත් වෙනවා, පවුලක් හදනවා, දරුවෙක් හදනවා, ජීවිතය ගෙනියනවා කියන එක කියලා.

හැබැයි අවුරුදු ගණනාවක් ගියාට පස්සේ මට තේරුණා සමාජය අපිට විවාහය ගැන කියලා දීලා තිබ්බ දේයි ඇත්තටම විවාහ ජීවිතය ඇතුළේ වෙන දේයි ගොඩාක් වෙනස් කියලා.

අපිට දරුවෙක් ඕන කියලා අපි කතා කරලා තිබ්බා, එක දරුවෙක් ඇති කියලා අපි දෙන්නා තීරණය කරලා තිබ්බා..

අපිට දුවෙක් ලැබුණා..

හැබැයි දුව ලැබුණට පස්සේ මගේ ජීවිතය ඇතුළේ ගොඩාක් දේවල් වෙනස් උනා..

මට postpartum depression කියන තත්ත්වයත් ආවා, ඒකෙන් මම ගොඩාක් දුක් වින්දා..

ඒ කාලේ මට දැනුන දේවල් පස්සේ කාලෙත් මගේ ජීවිතයට බලපෑවා..

ඒක දරුවාටත් බලපෑවා කියලා අද මට හිතෙනවා, ගොඩාක් දේවල් මට තනියම දරාගන්න උනා..

Husband ට මගේ වේදනාව තේරුණේ නැහැ කියලා මම කියන්නේ නැහැ..

එයාට තේරුණා..

හැබැයි ඒ වෙනුවෙන් කරන්න ඕන මොනවාද කියලා එයා දැනගෙන හිටියේ නැහැ..

මටත් ඒ කාලේ මට ඇත්තටම ඕන මොනවාද කියලා හරියට දැනගෙන හිටියේ නැහැ..

ඒක නිසා අපි දෙන්නා අතරේ නොකියා ගත්ත ගොඩාක් දේවල් හිත් වල එකතු උනා..

අපි එකිනෙකාට ගොඩාක් දේවල් කරලා තියෙනවා, දරුවෙක් වෙනුවෙන් ගොඩාක් දේවල් කරලා තියෙනවා, පවුලක් වෙනුවෙන් ගොඩාක් දේවල් කරලා තියෙනවා..

ඉතින් අපි දෙන්නම අපේ ජීවිතවල අවුරුදු විස්සක් මේ දේවල් එක්ක පොර බදනවා කියන්නේ..

හැබැයි දරුවෙක් වෙනුවෙන් ගොඩාක් දේවල් කරන එකයි, දරුවෙක්ට තමන් ආදරය කරන බව දැනෙන්න සලස්වන එකයි, හැම වෙලාවෙම එකම දෙයක් නෙවෙයි කියලා මට පස්සේ තේරුණා..

අපේ දුවත් අපි අතර තිබ්බ දුර දැනගෙන ඉන්න ඇති, එයාගේ හැසිරීම් වෙනස් උනා, එයා අපි දෙන්නා ගැනම සමහර වෙලාවට හිතන්නේ අපි දෙන්නම නරක මිනිස්සු කියලා වගේ..

හැබැයි අපි දෙන්නාම එයා වෙනුවෙන් කොච්චර දේවල් කරලා තියෙනවද කියලා අපි දන්නවා, ඒත් සමහරවිට දරුවෙකුට අපි කරපු දේවල් වලට වඩා අපි අතර තිබ්බ, ගැටලු ප්‍රශ්න නොවිසදුණු දේවල් දැනෙන්න පුළුවන්..

අපි දෙන්නා අතර තිබ්බ දුර කාලයත් එක්ක තවත් වැඩි උනා, අපිට එකිනෙකාගෙන් ලැබෙන්න ඕන දේවල් ගොඩාක් තිබ්බා
ඒත් ඒ දේවල් අපි දෙන්නාගෙන් එකිනෙකාට ලැබුණේ නැහැ..

ඒ නිසා අපි දෙන්නාම අපිට නොලැබුණු හැඟීම් හොයාගෙන වෙන වෙන පැතිවලට ගියා..

ඔහුත් ඒක කරා

මමත් ඒක කරා

ඒකෙන් මට දුක හිතුණේ නැහැ කියලා නෙවෙයි, තරහා ගියේ නැහැ කියලා නෙවෙයි, කලකිරුණේ නැහැ කියලා නෙවෙයි..

දුක තිබ්බා

තරහා තිබ්බා

කලකිරීම තිබ්බා

හැබැයි ඒ හැම හැඟීමකටම යටින් මගේ හිත ඇතුළේ තිබ්බ තවත් ප්‍රශ්නයක් තිබුණා..

ඔහු මගේ කවුද..?

මට එයාගෙන් අහන්න හිතුණා ඔයා ඇයි මට මෙහෙම කරේ කියලා..

ඒත් ඊළඟට මගේම හිතෙන් තවත් ප්‍රශ්නයක් ආවා..

ඒත් ඔහු මගේ කවුද..?

ඔහු මගේ husband..

නීතියෙන්..

අපේ දුවගේ තාත්තා..

අවුරුදු විස්සක් මමත් එක්ක හිටිය මනුස්සයා..

හැබැයි මගේ හිත ඇතුළේ ඔහු මගේ කවුද කියන තැන හිස් වෙලා තිබුණා, සමහරවිට අපි දෙන්නා අතර තිබ්බ සම්බන්ධතාවය ඒ තරම්ම දුර ගිහින් තිබුණා..

ඒ කියන්නේ ඔහු මගේ කවුද කියලා මගෙන්ම අහන තත්ත්වයට..

ඒ නිසා අපි දෙන්නාට දෙන්නා ගැන තරහා වෙන්නත් තිබ්බේ අඩු ඉඩකඩක්..

මොකද තරහා වෙන්නත් කෙනෙක් අපිට කවුද කියන හැඟීමක් ඕන. අපි දෙන්නාට ඒ හැඟීම තිබ්බේ නැහැ..

අපි දෙන්නා එකට ගමන් කරපු අවස්ථා තියෙනවා, සමහර වෙලාවට අපි දෙන්නා විතරක් පැය ගණන් වාහනේ ගිහින් තියෙනවා.

හැබැයි අපි දෙන්නා ගැන කතා කරලා නැහැ..

වෙන අය ගැන කතා කරලා තියෙනවා..

වෙන දේවල් ගැන කතා කරලා තියෙනවා..

කියන්න දෙයක් නැත්නම් නිහඬව ගිහින් තියෙනවා..

දවසක් අපි දෙන්නා ගමනක් යනකොට ලස්සන තැනක් දැක්කා..

මම කිව්වා..

බලන්න අර තැන හරිම ලස්සනයි, නිවාඩු පාඩුවේ ඉන්න කියාපු තැනක්..

එයා කිව්වා..

හ්ම් මාත් ඒක තමයි බැලුවේ, හරිම ලස්සනයි..

ඊට පස්සේ අපි දෙන්නාම නිහඬ උනා..

එහෙම නම් ටිකක් නතර වෙනා යමු කියලා අපි දෙන්නාගෙන් කෙනෙක්වත් කිව්වේ නැහැ. හැබැයි අපේ ගමන යන්න තව වෙලාවත් ඕන තරම් තිබ්බා, අපි ඒ ගමන නියමිත වෙලාවට පැය එක හමාරකට කලින් පවා ගියා..

අපි ඒකත් කතා උනා,

අපි ගොඩාක් කලින් ඇවිත් නේද?

හ්ම්....

හැබැයි දෙන්නගෙන් කවුරුත් කිව්වේ නැහැ අපරාදේ අපිට අතන ටිකක් නතර වෙලා එන්න තිබුණා නේ කියලා..

ඇත්තටම ඒ ගැන අපිට පසු තැවීමක් තිබුණේ නැතුව නෙවෙයි, අපි අපි ගැන පසු තැවෙන දේවල් ගැනවත් කතා කරන්න අපිට උවමනාවක් නොතිබුනු කම..

එදත් මට හිතුණා..

එහෙම කියන්න තරම් ඔහුට මම කවුද, මට ඔහු කවුද?

හැබැයි අපි දෙන්නා කසාද බැඳලා එක පවුලක ඉන්න සැමියා සහ බිරිඳ..

අපි ආපහු යද්දී ඒ ලස්සන තැන ඒ විදියටම තිබුණා.. හැබැයි අපි වෙනේ වෙලා තිබුණේ නැහැ.

නමුත් ඒ තැන පහු කරද්දී මට වගේම ඔහුටත් විශාල අපහසුතාවයක් ඇති උනා කියලා මම දන්නවා..

සමහරවිට අපේ ලෝකවල තිබ්බේ සැමියා බිරිඳ එහෙම දේවල් කරන්නේ නැහැ කියන කොන්දේසිය විතරක් වෙන්න ඇති..

අපි දෙන්නා කසාදයෙන් පස්සේ ඉගෙනගෙන තිබ්බේ සැමියා සහ බිරිඳ වෙන්න විතරයි, එකිනෙකාගේ පෙම්වතා සහ පෙම්වතිය වෙලා ඉන්න එක අපිට අමතක වෙලා තිබුණා.

එයා දන්නවා මම ඉන්න පීඩනයේ බරපතල බව..

ඒ වගේම ඔහු දන්නවා මම ඔහුගේ ජීවිතයේ ඉන්නම ඕන කෙනෙක් බව, මමත් දන්නවා ඔහු මගේ ජීවතයේ ඉන්න ඕනම කෙනෙක් බව. හැබැයි අපි දෙන්නට දෙන්න අපේ කවුද කියලා අපි දන්නවද.. ?

අපිට අපිව ඕන ඇයි..

බොහෝ දුරට අපෙන් කෙනෙක් මැරෙනකම් අපි මෙහෙම ඉදියි..

අපෙන් කෙනෙක් මැරෙනකම් අපි එකිනෙකාව අල්ලගෙන මේ ජීවන ගමන යයි..

මම ඉස්සර හිතුවා අපි එකට ඉන්නෙ අපේ දෙමාපියන් සනසන්න අපේ පවුල්වල අනෙක් අයව සනසන්න, සමාජයට පේන්න කියලා..

නමුත් මම දැන් තේරුම් අරන් ඉන්නවා ඒ දේවල් එදාට හරි උනාට අදට ඒවා හරි නැහැ කියලා..

මම කියන්නම් මෙහෙම අපි ආදරය කියන දේ සමාජය විසින් හදපු අර්ථ නිරූපණයට අනුව ලබා ගන්න උත්සාහ කරා, ඒ වෙනුවෙන් යැද්දා ප්‍රාර්ථනා කරා.

නමුත් මම මගේ විවාහය තුළ තේරුම් ගත්ත දේ තමයි සමාජය ආදරය ප්‍රේමය බැදීම් විවාහය පවුල කියන එක ගැන හදපු අර්ථ නිරූපණය කොහොම හරි වැරදි උනත්. එහි අර්ථය මගේ ජීවිතය තුළ වෙනත් අර්ථයක් දුන්නා..

ඔයා කෑවාද කියලා ඔහු කවදාවත් මගෙන් අහලා නැහැ, මම ඕන තරම් ඒ ගැන හිතලා දුක් වෙලා ඇති.. කදුලු පුරවගෙන ඇති..

හැබැයි ඔහු මම කාලද කියලා බලනවා කියලා තේරුම් ගන්න මට කාලයක් ගියා..

කෑම හදලා ඇති කන්න කියලා මම ඔහුට මතක වාර ගණනක් විතර කියලා ඇති අපි බැදපු මුල් කාලේ, නමුත් දුව ලොකු උනාට පස්සේ අන්න කෑම හදලා තියෙන්නේ කියලා දුව ගාවට ගිහින් කිව්වත් ඒක දුවට ඇහෙන්න විතරක් නොකියා හයියෙන් කිව්වේ ඇයි කියලා මම කල්පනා කරා..

ඇයි මම දුවට විතරක් ඇහෙන්න නොකියා හයියෙන් කිව්වේ වෙන කාට හරිත් ඇහෙන්නද.. ?

අපි කෙනෙක්ගෙන් ආදරය බලාපොරොත්තු වෙන්නේ අපිට ආදරය දැනෙන්න ඕන විදිහටද

නැත්නම් එයාට ආදරය කරන්න පුළුවන් විදිහටද

මම තවම ඒකට උත්තරයක් දන්නේ නැහැ

එයා ගෙදර එන්න පරක්කු උනාම අදටත් මට බයක් දැනෙනවා

වැස්සක් එනකොට

අකුණු ගහනකොට

එයා කොහෙද ඉන්නේ කියලා හිතෙනවා

එයාට මොනවා වෙයිද කියලා හිතෙනවා

ඒ ඇත්තටම එයා නැති වෙයි කියන බයද

නැත්නම් එයා නැති උනොත් අපේ ජීවිතයට මොනවා වෙයිද කියන බයද

මට ඒකත් හරියට තේරෙන්නේ නැහැ

සමහරවිට කෙනෙක් අපේ ජීවිතයට කොච්චර ගැඹුරින් බැඳිලා තියෙනවද කියලා අපිට තේරෙන්නේ එයා නැති වෙන්න පුළුවන් කියලා හිතෙන මොහොතක

අපි දෙන්නාට දෙන්නා අපේ ජීවිතවල ඉන්න ඕන කියලා අපි දෙන්නම දන්නවා

ඒත් අපි දෙන්නට දෙන්න අපේ කවුද කියලා අපි දන්නවද?

අපිට දෙන්නට අපිව ඕන ඇයි?

ඒකටත් මට අදටත් හරියට උත්තරයක් නැහැ

එක කාලෙක මම හිතුවේ අපි එකට ඉන්නේ අපේ දෙමාපියන් වෙනුවෙන් කියලා

පවුලේ අය වෙනුවෙන්

සමාජය ඉස්සරහා අපි හොඳින් ඉන්නවා කියලා පෙන්වන්න

අපි දෙන්නාට ලැබුණු ජීවිතය ඒ විදිහටම අරගෙන යන්න

සමහරවිට ඒ හේතු එදාට හරි වෙන්න ඇති

හැබැයි එදාට හරි උන දේවල් හැමදාම අදටත් හරි වෙන්නේ නැහැ

අපි ආදරය හොයාගෙන තියෙනවා

ප්‍රේමය හොයාගෙන තියෙනවා

බැඳීම හොයාගෙන තියෙනවා

විවාහය හොයාගෙන තියෙනවා

පවුලක් හොයාගෙන තියෙනවා

ඒ හැමදේම සමාජය අපිට කියලා දීලා තිබ්බ විදිහට ලබාගන්න අපි උත්සාහ කරලා තියෙනවා

ඒ වෙනුවෙන් ඉල්ලලා තියෙනවා

බලාගෙන ඉඳලා තියෙනවා

සමහර වෙලාවට ප්‍රාර්ථනා කරලා තියෙනවා

හැබැයි අවුරුදු විස්සක් ගියාට පස්සේ මගේ විවාහය මට එක දෙයක් ඉගැන්නුවා

සමාජය ආදරය ගැන හදලා දීලා තියෙන අර්ථය හරිද වැරදිද කියලා මම අද තීරණය කරන්න යන්නේ නැහැ

හැබැයි ඒ වචනවලට මගේ ජීවිතය ඇතුළේ වෙනම අර්ථයක් හැදිලා තියෙනවා

අද මට හිතෙනවා

මොන දේ උනත් අපිට කෙනෙක් ඕන කෙනෙක් වෙනුවෙන් ඉන්න, ජීවත් වෙන්න කෙනෙක් වෙනුවෙන්..

නැත්නම් අපි වෙනුවෙන් කෙනෙක් ඉන්න ඕන, අපි වෙනුවෙන් කෙනෙක් ජීවත් වෙන්න ඕන..

නැත්නම් මේ දෙකම..

සමහරවිට කාලයෙන් කාලයට එකම මනුස්සයා අපිට ඕන වෙන හේතුවත් වෙනස් වෙනවා ඇති..

මට තාමත් තේරෙන්නේ නැහැ

අපි දෙන්නා ඇත්තටම එකිනෙකාට ආදරේ කළාද කියලා

නැත්නම් අවුරුදු විස්සක් එකට ජීවත් වෙලා

එකිනෙකාගේ ජීවිතවලින් වෙන් කරන්න බැරි තරමට

එකිනෙකාගේ ජීවිතයේ කොටසක් වෙලාද කියලා

සමහරවිට ඒ දෙකම වෙන්න පුළුවන්

සමහරවිට කිසිම එකක් නොවෙන්නත් පුළුවන්

හැබැයි අදටත් මම දන්න එක දෙයක් තියෙනවා

අපි දෙන්නා තවමත් එකට යනවා..

අපෙන් කෙනෙක් මැරෙනකම් අපි මෙහෙම ඉඳීවිද කියලා මම දන්නේ නැහැ

හැබැයි අවුරුදු විස්සක් එකට ආපු මේ ගමන දිහා ආපහු හැරිලා බලද්දී

මට එක ප්‍රශ්නයක් තවමත් තියෙනවා

අපි එකිනෙකාට ඇත්තටම මොනවද අපෙන් ඕන..

ඕන.. ?

සමහර වෙලාවට මට හිතෙනවා අපි දෙන්න එකිනෙකාට මොනවාද නොදෙන්නේ, අපි දෙන්න එකිනෙකා වෙනුවෙන් මොනවාද කර නොගන්නේ.. ?

සමහර වෙලාවට අපි ආදරය කරද්දී ආදරය ඉල්ලද්දී අපි ආදරය ගැන හිතින් හිතාගෙන මනසින් මවාගෙන අපේම අර්ථවලින් ඉන්න දේවල් වෙනුවෙන් සටන් කරන්න ගියාම,

අනෙක් කෙනා ආදරය කියලා එයාගෙ මනසින් හදා ගත්ත ඒ අර්ථයට අනුව දෙන ආදරය අපිට මඟ හැරෙන්න පුළුවන් එහි වටිනාකම නැති වෙන්න පුළුවන්..

ඉතින් ඒකආදරයක් නෙවෙයිද.. ?

ඒ ලැබෙන්නේ ආදරය නෙවෙයිද.. ?

ප්‍රශ්නය ඒ ආදරය සහ අපි බලාපොරොත්තු වෙන ආදරය දෙකක් උනාම නෙවෙයිද.. ?

සමහරවිට අද මම ටිකක් හරි සතුටින් ඉන්නෙ මෙන්න මේ පරස්පරතාවය ටිකක් හරි හොදින් තේරුම් ගත්ත නිසා වෙන්න ඇති..

ඇත්තටම මම දැන් ඔහුට හරිම ආදරෙයි.. මම දන්නෙ එච්චරයි.. මම ඔහු ගැන මගේ හිතේ ඇති වන හැඟීම් වලට දෙන අර්ථය ඒක..

සමහරවිට මට දැනෙන දේවල් වල මට නොතේරෙන දේවල් තව ඕන තරම් ඇති. ආදරය කියන්නේ එකට ජීවත් වීම කියන්නේ මම මම ගැනවත් අනෙකා ගැනවත් හැමදේම තේරුම් අරන් ජීවත් වෙන්න ඕන කියන එකටද.. ?

එහෙම ජීවත් වෙන්න පුළුවන්ද?

අපි මෙච්චර කල් රටට ලොකෙට පෙන්න විතරක් පවුලක් විදියට හිටියා ඇති, දැන් අපි අපිටම දැනෙන පවුලක් විදියට එකට ජීවත් වෙන්න ඕන..

මම හිතා ගත්තා ආයේ ගමනක් යද්දී ලස්සන තැනක් දැ⁣ක්කොත් අනිවාර්යයෙන් එතනට අපි දෙන්නම යමු කියලා මුලින්ම කියන්නේ මමයි කියලා..

නැහැ මෙහෙම කිව්වොත් හොද වෙයිද?

මට ඔයත් එක්ක අර තැනට යන්න ඕන ගිහින් ඔයත් එක්ක ටිකක් ඉන්න ඕන කියලා...

ඔබ මොකක්ද යෝජනා කරන්නේ.. ?

Psychological Counselor
Kasun Rajapaksha

මම pregnant බව ඔහුට කිව්ව මොහොත මට අදටත් මතකයි. මගේ හිත ඇතුළේ ඒ මොහොතේ තිබුණේ පුදුමාකාර සුන්දර හැඟීමක්, මම අම්මා කෙනෙක් වෙන්න යනවා කියන හැඟීම.

මම ඒක ඔහුට කියනකොට, ඔහුගේ මුහුණේ මම බලාපොරොත්තු වූ සතුට තිබුණේ නැහැ.

ඔහු කලබල වුණා.

මට කෙලින්ම කිව්වේ,

එහෙම නම් හොඳ doctor කෙනෙක් හම්බවෙලා මොනවා හරි කරන්න වෙයි.

ඒ වචන කිහිපය මට ඇහුණේ වචන කිහිපයක් විදිහට නෙවෙයි.

ඒ මොහොතේ මගේ අනාගතය කඩා වැටෙන ශබ්දයක් වගේ.

මට pregnancy එක දැනුණේ ජීවිතයක් මගේ ඇතුළේ ආරම්භ වෙලා කියන සුන්දර හැඟීමක් විදිහට. ඔහුට ඒක ඇහුණේ විසඳිය යුතු ප්‍රශ්නයක් විදිහට.

ඒ වෙනස මට දරාගන්න බැරි වුණා, මම හිතුවේ ඔහුත් මාත් එක්ක ඒ සතුට විඳියි කියලා.

මගේ අත අල්ලගෙන, අපිට දරුවෙක් කියලා සතුටු වෙයි කියලා. නමුත් මට ලැබුණේ බියක්, ඒ මොහොතේ මම තේරුම් ගත්තා

මම තනිවම ඒ දරුවාගේ අනාගතය හීන දකිමින් ඉඳලා තියෙනවා කියලා. ඊට පස්සේ මම කඩා වැටුණා, මට ඔහුව අහිමි වුණා, මට අපේ ආදරය අහිමි වුණා.

මට අපි දෙන්නා ගැන හදාගෙන තිබුණු අනාගතය අහිමි වුණා. ඒත් ඒ හැම දෙයකටම වඩා මට මවක් වීමට තිබුණු මගේ ආශාව අහිමි වුණා.

මගේ ඇතුළේ කවදාවත් ඉපදෙන්න බැරි වූ දරුවෙක් විතරක් නෙවෙයි නැති වුණේ.

මම හීන දැකපු ජීවිතයම නැති වුණා.

මම ඔහුත් එක්ක එකට ජීවත් වෙනවා කියලා හීන මැව්වා.

ඔහුගේ බිරිඳ වෙලා.

ඔහුගේ දරුවාගේ අම්මා වෙලා.

අපි තුන්දෙනා එකම ගෙදරක ජීවත් වෙනවා කියලා.

ඒ හීනය මගේ ඇතුළේ කොච්චර සැබෑවක් වෙලා තිබුණාද කියනවා නම්,

ඒක අහිමි වුණාම තමයි මට තේරුණේ.

මට අහිමි වුණේ මිනිසෙක් විතරක් නෙවෙයි කියලා. මට අහිමි වුණේ මම කවදාවත් ජීවත් නොවුණු ජීවිතයක්. ඒත් ඉන් පස්සේ සිදුවුණු දේ තමයි මගේ වේදනාව තවත් වෙනස් කළේ.

මම හීන මැවූ ඒ පිරිමියා වෙනත් ගැහැණියක් සමඟ විවාහ වුණා, ඔහු ඇය සමඟ පවුලක් හැදුවා.

ඒ පවුල ඇතුළේ ඔහුට, ඇයට මට අහිමි වූ දේවල් සියල්ල ලැබුණා.

ආදරය, විවාහය, නිවස, පවුල.
දරුවෙක්.

ඒ දරුවාගේ මුහුණ දිහා බලන හැම වෙලාවකම මට දැනුණේ..

ඒ ජීවිතය මට ලැබුණා නම් කියලා, ඒක ඊර්ෂ්‍යාවක් විතරක් නෙවෙයි, ඒක කෝපයක් විතරක් නෙවෙයි.

ඒක…

අහිමි වූ ජීවිතයක් නැවත නැවත දැකීමේ වේදනාව.

ඇය ඔහුගේ බිරිඳ වෙලා ඉන්නවා.

ඇය ඔහුගේ දරුවාගේ අම්මා වෙලා ඉන්නවා.

ඒත් මගේ හිත ඇතුළේ තවමත් එක ප්‍රශ්නයක් තිබුණා.

ඇයි ඇයට ඒ ජීවිතය ලැබුණේ…

ඇයි මට ඒ ජීවිතය නොලැබුණේ?

ඒත් එහෙම නම් මම ආයෙත් ඔහුගේ ජීවිතයට ගියේ ඇයි?

ඒ ප්‍රශ්නය මම මගෙන්ම කී වතාවක් අහලා ඇතිද කියලා මට මතක නැහැ.

ඇයි මම ආයෙත් ඔහු ළඟට ගියේ?

මම දැනගෙන හිටියා ඔහු වෙනස් වෙලා කියලා.

මම දැනගෙන හිටියා ඔහු දැන් තනියම ජීවත් වෙන මිනිසෙක් නෙවෙයි කියලා.

ඔහුට බිරිඳක් ඉන්නවා, දරුවෙක් ඉන්නවා, නිවසක් තියෙනවා.

මම දැනගෙන හිටියා මම ආයෙත් ඔහුගේ ජීවිතයට ඇතුළු වුණොත්, මම ඇතුළු වෙන්නේ එක් මිනිසෙකුගේ ජීවිතයකට විතරක් නෙවෙයි කියලා.

මම ඇතුළු වෙන්නේ පවුලක් ඇතුළට.

ඒත් මම ගියා.

ඇයි?

සමහරවිට මට ඔහුව නැවත අවශ්‍ය වුණා, ඒත් අද මට හිතෙනවා, ඒක සම්පූර්ණ සත්‍යය නොවෙයි.

මට අවශ්‍ය වුණේ ඔහු නොවෙයි.

මට අවශ්‍ය වුණේ ඔහු සමඟ මට අහිමි වූ ජීවිතය.

මට අහිමි වූ ඒ ගෙදර.

මට අහිමි වූ ඒ දරුවා.

මට අහිමි වූ අපි කියන වචනය.

ඒ නිසා මම ඔහුගේ ජීවිතයට ආපහු යනවා කියලා හිතුවේ නැහැ.

මම හිතුවේ…

මම මගේ ජීවිතය ආපහු ගන්න යනවා කියලා.

මට ඒ වෙලාවේ නොතේරුණු එකම දේ තමයි..

ඒ ජීවිතය දැන් වෙනත් ගැහැණියකගේ ජීවිතය වෙලා තිබුණා.
ඔහු ඒ කාන්තාවට දාව උපන් දරුවකුගේ ප⁣ියෙක් වෙලා,

ඇය ඔහුගේ බිරිඳ.

ඇය ඒ ගෙදර මව.

ඔවුන්ගේ දරුවා ඒ ගෙදර ජීවත් වෙනවා. ඔවුන්ට පවුලක් විදියට අනාගතයක් තියනවා..

ඒ නිසා මම ඔහු වෙත ආපහු යන සෑම පියවරක්ම…
මම හිතුවේ මගේ අහිමි වූ ජීවිතයට තවත් ළං වෙන පියවරක් කියලා.

ඒත් අද ආපහු හැරිලා බලනකොට ඒ සෑම පියවරක්ම වෙනත් පවුලක සීමාවක් තරණය කරන පියවරක් වෙලා තිබුණා.

ඒ වගේම මම නොදැනුවත්වම මගේම විනාශය වෙතත් ඇවිදිමින් හිටියා.

නමුත්..

මම හිතුවේ මම මගේ අහිමි වූ අතීතය සොයා යනවා කියලා.

ඒත් මට හමුවුණේ…

මට අහිමි වූ අනාගතයේ ජීවත් වන ගැහැණියක්.

ඔවුන් නිතරම Social media වල ඔවුන්ගේ පවුලේ සියලුම අවස්ථාවන් පිළිබඳ ජායාරූප පල කරා, මම ඒවා එකක් නෑර බලන්න පුරුදු උනා..

මම ඔහුගේ බිරිඳ තුළින් දැක්කේ ඇයව නෙවෙයි, මම දැක්කේ මාව, මට අහිමි වූ මාව.

ඇය ඔහුගේ අත අල්ලගෙන ඉන්නකොට, මට පෙනුණේ මගේ අත. එතකොට මට නොදැනුවත්වම මගේ අත ගුලි වෙනවා..

ඇය ඔහුගේ දරුවා තුරුළු කරගෙන ඉන්නකොට,
මට පෙනුණේ මට කිසිදා තුරුළු කරගන්න බැරි වූ මගේ දරුවා. එතකොට නිකන් මගේ තන පුඩු වලින් වේදානවක් මට දැනෙනවා, මම ඒ වේදනාව පවා අවශ්‍ය උනා..

ඇය ඒ ගෙදර ජීවත් වෙනකොට, මට පෙනුණේ මම ජීවත් වෙන්න තිබුණු ගෙදර.

ඇය ඔහුගේ බිරිඳ වෙලා ඉන්නකොට, මට පෙනුණේ මම වෙන්න හීන මවපු ගැහැණිය.

ඒ නිසා සමහරවිට මම ඇයට වෛර කළේ ඇය කවුද කියලා නිසා නෙවෙයි.

ඇය මට පෙන්වපු මාව මට දරාගන්න බැරි වුණ නිසා.

ඇය මට මතක් කළේ මම අහිමි කරගත් මිනිසෙකු ගැන විතරක් නෙවෙයි.

මම අහිමි කරගත් මගේම අනන්‍යතාවය ගැන.

ඒ නිසා මට ඇයගෙන් ඔහුව ඕන වුණාද, නැත්නම් ඇය තුළින් මට නැතිවුණු මම නැවත ලබාගන්න ඕන වුණාද කියලා අදටත් මට හරියට කියන්න බැහැ.

සමහරවිට…

මම ඇයව ඔහුගේ ජීවිතයෙන් ඉවත් කරන්න උත්සාහ කළේ ඇය මගේ ජීවිතය ගත් නිසා නෙවෙයි, ඇය මට මගේ අහිමි වූ ජීවිතය පෙන්වමින් සිටි නිසා.

ඒ ජීවිතය මට ලැබුණා නම්?

ඒක ඊර්ෂ්‍යාවක් විතරක් නෙවෙයි, ඒක කෝපයක් විතරක් නෙවෙයි.

ඒක අහිමි වූ ජීවිතයක් නැවත නැවතත් මගේ ඇස් ඉදිරියේ ජීවත් වෙනවා දැකීමේ වේදනාවක්.

මට ඔහු ගැන තිබුණේ හොඳ හැඟීමක් විතරක් කියලා මම විශ්වාස කරන්නේ නැහැ.

ඇත්තටම මම ඔහුව ආපහු හමුවෙනකොට, ඔහු වෙනස් වෙලා කියලා මම දැනගෙන හිටියා.

ඔහු මම එක කාලයක හිතේ මවාගෙන හිටපු මනුස්සයා නෙවෙයි.

ඒක මම දැනගෙන හිටියා.

මම අත්දැකීමෙන්ම දැනගෙන හිටියා.

ඔහු කියන දේවල්වලත්, කරන දේවල්වලත්, මම කවදාවත් හිතාගෙන හිටපු ඒ මනුස්සයා නැති බව මට පෙනුණා.

ඒත් ප්‍රශ්නය වුණේ…

මම ඒක දැනගෙන හිටියත්, ඒක පිළිගෙන ජීවත් වෙන්න මට බැරි වුණ එක.

මගේ ඇස් ඉස්සරහා හිටියේ එක මිනිසෙක්.

මගේ මතකය ඇතුළේ හිටියේ තවත් මිනිසෙක්.

සැබෑ ඔහු.

මම ආදරය කළ ඔහු.

දෙන්නා එකම මනුස්සයෙක් වගේ මගේ හිත ඇතුළේ එකට ජීවත් වුණා.

මට ඔහුගේ වර්තමානය පෙනුණා.

ඒත් මගේ හිත ඔහුගේ අතීතය අල්ලාගෙන හිටියා.

ඔහු මට දුන්න වේදනාව මම දැක්කා.

ඒත් ඒ වේදනාවට යටින්, ඔහු කවදාහරි මට දැනෙන්න සලස්වපු ආදරය මට තවමත් දැනුණා.

ඒ නිසා මට තීරණය කරන්න බැරි වුණා..

මම ආදරය කරන්නේ ඔහුටද?

නැත්නම්…

ඔහු කවදාහරි මට වූ මිනිසාටද?

මම දැනගෙන හිටියා මේ දෙන්නා එකම මනුස්සයා නෙවෙයි කියලා.

ඒත් මගේ හැඟීම් ඒ වෙනස පිළිගත්තේ නැහැ.

මගේ බුද්ධිය ඔහුව දකිමින් හිටියා.
මගේ ආශාව තවමත් මම හදාගත් ඔහුව සොයමින් හිටියා.

ඒ දෙක අතර මම හිර වුණා.

ඒ නිසා මම ඔහු වෙත ආපහු ගියේ සැබෑ මිනිසාව තෝරාගෙනද, නැත්නම් මගේ මතකය තුළ තවමත් ජීවත් වන ඔහුව සොයාගෙනද කියලා අදටත් මට කියන්න බැහැ.

සමහරවිට…

මම ආපහු ගියේ ඔහු ළඟට නෙවෙයි.

මම ආපහු ගියේ මගේ මතකය තුළ තවමත් ජීවත් වන ඔහු ළඟට.

ඒත් අවාසනාවට…

මට වැළඳගන්න සිදු වුණේ සැබෑ ඔහුව...

Psychological Counselor
Kasun Rajapaksha
fans

තමන්ගේ wife ඉද්දි වෙන කෙනෙක් ගැහැණු කෙනෙක් එක්ක සම්බන්ධතාවයක් තියාගෙන් ඉන්නවා කියන්නේ ඒ මනුස්සයා wife ට ආදරේ නැහැ කියන එකනේ නේද? මම නම් එහෙම මනුස්සයෙක් එක්ක ඉන්නෙ නැහැ, Divorce වෙලා මම යනවා..

ඉතින් ඔයත් කරන්නේ ඒක නේ, මම කසාද බැදලා ඉන්න මනුස්සයා අල්ලගෙන අපේ ජීවත වලට ඇවිත් ඉන්නෙ ඔයා නේ. එහෙම මනුස්සයෙක් Divorce කරනවා කිය කියා ඔයත් කරන්නේ ඒකමනේ..

මොකක්ද ඔයා කියන කතාවයි කරන දේයි අතර තියන පරස්පරතාව..

එකෙන් ඔයත් නොකියා කියන්නේ ඔයා ඉන්නෙත් නරක මනුස්සයෙක් එක්ක කියලා නේද..?

අනෙක් මම ඉන්න, මම අල්ලන් ඉන්නෙ මගේ කසාද මනුස්සයා, නැතුව වෙන ගැහැණු කෙනෙක්ගෙ මනුස්යෙක් නෙවෙයි, ඔයා වගේ.

එයා හරි උනත් වැරදි උනත් එයා මට කොහොම සැලකුවත් මම එයාට කොහොම සැලකුවත් ඒ මගේ husband.

අපි අපේ ප්‍රශ්න විසදා ගන්නම්, ඔයා ඔයාගේ life එක ගැන බලාගන්න..

මම කාගෙවත් ජීවිතවලට ආවේ නැහැ, මගේ ජීවිතයට ආවේ ඔයාගේ husband, නැතුව මම එයාගේ ජීවිතයට ගියේ නැහැ..

ඔයා එහෙම කියන එක වැරදි නේ, ඒ මගේ husband බව දැන දැන නේ ඔයා එයාට ළං උනේ.. ඔයා හොදටම දන්නවා එයා සහ මම husband and wife කියලා..

ඔයා මේක තේරුම් ගන්න හොදින්, ඔයා හරියට තමන්ගේ මනුස්සයට ආදරෙන් හිටියා නම් ඒ මනුස්සයා වෙන ගෑණු ගාවට යන්නේ නැහැනේ නේද.. ?

මම මගේ මනුස්සයා එක්ක හිටියේ කොහොමද කියලා මම දන්නවා ඔයා ඒක ප්‍රශ්නයක් කර ගන්න අවශ්‍ය නැහැ, මෙතන ප්‍රශ්නය ඒක නෙවෙයි ඔයා අපි අතරට ආපු එකයි ප්‍රශ්නය.

ඔයා හොදටම දන්නවා ඔයා එන්න කලින් අපි හිටපු විදිය.. අපි ගොඩාක් ආදරෙන් හිටපු දෙන්නෙක්, ඔයා තමයි අපි අතරට ඇවිත් අපේ පවුල විනාශ කරලා දැම්මේ..

ආ ඔව් ඔව් එයා මට කියලා තියනවා, ඔයා එයා එක්ක හිටපු හොඳ විදිය එයාට සලකපු විදිය..

ඇයි ඇයි මොනවාද මොනවාද එයා ඔයාට මම ගැන කියලා තියෙන්නේ..

මොනවාද නොකියලා තියෙන්නේ, මම ගොඩාක් දේවල් දන්නවා එයා මට ඔයා ගැන ගොඩාක් කියලා තියනවා...

හරි… මොනවාද ඒ කියපු කතා? කියන්න බලන්න. මටත් දැනගන්න ඕන… මගේ මනුස්සයා පිට ගෑණියක් එක්ක කියපු මගේ වැරදි මොනවාද කියලා.

ඔව්… එක අතකට මෙතන මමත් වැරදියි.

තමන්ගේ wifeගේ වැරදි ඒ මනුස්සයාගේ මූණට කියන්න බැරි, ඒවා පිට ගෑණියක් එක්ක කියන කොන්ද පණ නැති පිරිමියෙක් එක්ක මෙච්චර කාලයක් ඉඳලා තියෙන්නේ මමනේ.

මොනවාද එයා කියන්නේ?

මොනවාද කියන්නේ…

එයා මට නිතරම කියන්නේ එකම දෙයක්.

මොකක්ද?

මගේ wife මගේ ඔලුව කනවා කියලා.

එයා ඔයාට මගේ ගැන කියපු හැම දෙයක්ම ඇත්ත කියලා ඔයා හිතනවද?

නැහැ, නමුත් මම ඒවා අහලා විශ්වාස කරා..

ඔයා එයාගේ කතා අහලා විශ්වාස කළා විතරයි. ඒත් ඔයා දන්නේ නැහැ ඇත්තටම අපි අතර වෙච්ච දේවල්.

මම දන්න තරමට..

නෑ. ඔයා දන්නේ එයා ඔයාට කියපු තරම විතරයි.

ඔයා දන්නවද මම ඔය මනුස්සයා වෙනුවෙන් කරපු දේවල්වල තරම?

මම දන්නේ නැහැ. මම කො දන්නෙ, මට නම් ඔයා ගැන කවදාවත් හොදක් නම් කියලා නැහැ ඔයා ගැන..

ආ එහෙමද.. ?

මම ඔය මනුස්සයා වෙනුවෙන් කොච්චර කැපකිරීම් කළාද කියලා ඔයා දන්නවද?

එයා ඒ දේවල් මට කියලා නැහැ.

මමත් ඒක තමයි හිතන්නේ.

එයා ඔයාට කියලා තියෙන්නේ එයාට දැනුණු දේවල් විතරයි. එයාට මගෙන් ලැබුණු දේවල් ගැන නෙවෙයි.

ඒ නිසා ඔයාට මම කවුද කියලා තීරණය කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ එයා කියපු කතාව අහලා විතරක් නෙවෙයි.

එහෙනම් මට කියන්න… ඔයා එයා වෙනුවෙන් කරපු දේවල් මොනවාද?

ඔව්… මම කියන්නම්.

අපි අවුරුදු ගණනක් ආදරේ කරලා කසාද බැන්දේ.

අපේ ගෙදරින් ඔය මනුස්සයට කොහොමවත් කැමති වුණේ නැහැ. ඒත් අන්තිමට මම හැමෝම අතහැරලා, මගේ හිතුමතේට එයාව කසාද බැන්දා.

මම විශ්වාස කළා… මුළු ජීවිත කාලෙම ඔය මනුස්සයා මාව බලාගනී කියලා.

මම අම්මා තාත්තාගෙන් ඈත් වුණා. මගේ පවුලේ මිනිස්සුන්ගෙන් ඈත් වුණා.

මගේ උසස් අධ්‍යාපනය කැප කළා.

මගේ ජීවිතේ කොච්චර දේවල් මම එයා වෙනුවෙන් අතහැරියාද කියලා ඔයා දන්නේ නැහැ.

ඇත්තටම… මම කරපු දේවල් ගැන කියනවට වඩා, මම එයා වෙනුවෙන් නොකරපු දේවල් ගැන කියන එක මට ලේසියි.

ඔයා ඔය කියන එකක්වත් නෙවෙයි මට ඔයා ගැන එයා කියලා තියෙන්නේ.

මොනවාද එයා කියලා තියෙන්නේ?

එයා මට නිතරම කිව්වේ… එයා ඔයාව කැමැත්තෙන් කසාද බැන්දේ නැහැ කියලා.

ඔයාගේ බල කිරීම නිසා එයාට ඔයාව කසාද බඳින්න වුණා කියලා.

මම… බල කළා?

ඔව්. එයා කියපු විදිහට.

ඊට පස්සේ?

පස්සේ කාලෙක ඔයා ගැන එයාට තිබුණ හැඟීම ආදරයක්වත් නෙවෙයි… අනුකම්පාවක් වගේ කියලා එයා මට කිව්වා.

ඔයාව බැන්ද දවසේ ඉඳලා එයා ඔයා එක්ක හිටියේ සතුටින් නෙවෙයි කියලාත් කිව්වා.

එයාගේ කසාදය එයා ගත්ත වැරදි තීරණයක් කියලා කිව්වා. අවුරුදු ගණනක් ඒ ගැන පසුතැවුණා කියලා කිව්වා.

තව දෙයක් කිව්වා.

මොකක්ද?

ඔයා එයා එක්ක හැසිරෙන්නේ පොඩි ළමයෙක් වගේ කියලා..

ඔයා එක්ක ළමයෙක් හදන්න එයා කැමති වුණේ නැත්තේ… දවසක ඒ ළමයාත් දුක් විඳියි කියලා හිතපු නිසා කියලා කිව්වා.

දරුවෙක් හැදුවොත් එයාට ළමයි දෙන්නෙක් බලාගන්න වෙනවා වගේ දැනෙනවා කියලාත් කිව්වා.

මම දන්නේ නැහැ මේවා ඇත්තද බොරුද කියලා.

මම කියන්නේ… එයා මට කියපු දේවල්...

ආ තව දෙයක් එයා කිව්ව, ඔයා නිතරම එයාට කියවලු, ඔයා එයා වෙනුවෙන් ලොකු කැපකිරීම් කරා, දෙමව්පියන් අත් හැරියා ගෙදර මිනිස්සුන්ට පිටු පෑවා කියලා, ඒ වගේම ඔයා හැසිරිලා තියෙන්නේ හරියට ඔයා එයා එක්ක කසාදයකට ගියේ, එයා වෙනුවෙන් ඒක කරන්නම ඕන නිසා ඔයාගේ සතුට කැප කරා වගේ.

නමුත් කවදාවත් ඔයා වෙනුවෙන් එයා කරපු දේවල් ගැන ඔයා වචනයක් කතා කරලා නැහැ කිව්වා.. පොඩි හරි අගය කිරීමක් කරලා නැහැ කිව්වා.

ඔයා හරියට හැසිරිලා තියෙන්නේ නිකන් ඔයා නැත්නම් එයාට යන එන මන් නැති වෙන ගානටනේ..

ඉතින් ඔයා කොහොමද හොද wife කෙනෙක් වෙන්නේ. අන්න ඒකයි මම ඔයාට කියන්නේ ඔයා හොද ගැහැණියක් උනා නම් කවදාවත් ඔයාගේ මනුස්සයා වෙන ගැහැණියක් ගාවට යන්නේ නැහැ කියලා..

අනික ඔයා ගැන එයා තව ඕන තරම් දේවල් මට කියලා තියනවා ඔයාගේ වැරදි අඩුපාඩු, නමුත් මමත් ගැහැණියක් නිස⁣ා මූණට දමලා ගහනවා වගේ සේරම කියන්නේ නැහැ. මගෙන් තවත් ඒ ගැන අහන්නත් එපා. මේ ටික හරි මම ඔයා කිව්වේ ඔයා හැම එකටම මම වැරදිකාරයා කරන නිසා...

අනික ඔයා මේකත් හොදට අහ ගන්න, මමත් මේ සම්බන්ධය නතර කරන්න සෑහෙන උත්සාහ කරා, මටත් වෙන මනුස්සයෙක් හොයා ගන්න තිබුණා, වෙන කෙනෙක් කසාද බැදලා පාඩුවේ ඉන්න තිබුණා, නමුත් ඒ හැමදේම මට අහිමි කරෙත් ඔයාගේ මනුස්සයා තමයි..

අන්තිමට කිව්වා මම වෙන කෙනෙක් බැන්දොත් මැරෙනවා කියලා.. මම නැතුව එක මොහොත් ජීවත් වෙන්නේ නැ කියලා..

මම ඔයත් එක්ක මේ ගැන කතා කරන්නේ හිතුවේ, ඔයත් ගැහැණියක් මමත් ගැහැණියක් නිසා මාව හොදින් ඔයාට තේරුම් ගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා හිතලා, ඔයා මාව තේරුම් ගනී කියලා.

නමුත් ඔයත් අර මනුස්සයා වගේම මගේ හිත මගේ හදවත කීතු කීතු වලට කඩලා ඉරලා දැම්මා..

මම හිතුවා ගැහැණියකට තවත් ගැහැණියකගේ දුක හොදින් තේරුම් ගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා. නමුත් ඒක වැරදියි කියලා මම අද තේරුම් ගත්තා..

සමහරවිට… අපි දෙන්නාම ගැහැණු වුණාට, අපි දෙන්නාම මේ කතාව ඇතුළේ හිටියේ එකම තැනක නෙවෙයි.

ඔයා දන්නවද…

මොකක්ද?

එකම මනුස්සයා… අපි දෙන්නට කතා දෙකක් කියලා තියෙනවා.

එකම මනුස්සයා… අපි දෙන්න ඉස්සරහා රඟපාලා තියෙන්නේ චරිත දෙකක්.

ඔයා ඉස්සරහා එයා එක මනුස්සයෙක්.

මම ඉස්සරහා…?

ඔව්, ඔයා ඉස්සරහා එයා මම නිසා දුක් විඳින මනුස්සයෙක්, පීඩාවට පත් වෙන මනුස්සයෙක්, ඔයාගෙන් එයා ආදරයේදී බලාපොරොත්තු වෙන හැමදේම අත් විදින මනුස්සයෙක්, එයාට අනුව ඔයා කියන්නේ එයාව ගලවා ගන්න පුළුවන් ගැහැණියක්..

මම ඉස්සරහා එයා ඔයාගෙන් ඈත් වෙන්න බැරුව හිටපු, තමන්ගේ ජීවිතේ තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරන මනුස්සයෙක්.

අපි දෙන්නාම එකම මනුස්සයෙක්ව ආදරේ කළා.

ඒත්…

අපි දෙන්නාට ලැබුණේ එකම මනුස්සයා නෙවෙයි.

අපි දෙන්නා එකම මනුස්සයාව දෙවිදියකට තේරුම් ගත්තා.

දෙවිදියකට විශ්වාස කළා.

දෙවිදියකට එයා ගැන හැඟීම් ඇති කරගත්තා.

ඒත් දැන් මට හිතෙනවා…

මොකක්ද?

සමහරවිට අපි දෙන්නාම දැනගෙන හිටියේ එයා අපිට පෙන්නපු මනුස්සයාව විතරයි.

ඇත්තටම එයා කවුද කියලා… අපි දෙන්නාගෙන් කවුරුත් සම්පූර්ණයෙන් දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

ඔයා දන්නවද තව දෙයක් ඔයාට කියපු ඔයා නැති උනොත් මම මැරෙනවා, ඔයා නැති ජීවිතයක් මට නැහැ කියපු කතාවම ඔය විදියටම ඉස්සර දවසක කිව්වා මට මතකයි..

ඔයාට විතරක් නෙවෙයි, ඒක කියලා තියෙන්නේ...

🥲කතාව මෙතනින් නවතිනවා.

හැබැයි ප්‍රශ්න ටික මෙතනින් නවතින්නේ නැහැ.

ඇත්තටම ඔහු කාට බොරු කිව්වද?

ඔහු දෙදෙනාටම වෙනස් කතා කියමින් තමන්ගේ සම්බන්ධතා දෙකම පවත්වාගෙන ගියාද?

නැත්නම් ඔහු එක් එක් සම්බන්ධතාවය තුළ තමන්ගේ වෙනස් පැත්තක් ජීවත් කළාද?

Wifeගේ කතාව සම්පූර්ණ සත්‍යද?

අනෙක් කාන්තාව විසින් කියා සිටි කතාව සම්පූර්ණ සත්‍යද?

ඇත්තටම මේ කතාවේ වැරදිකාරයා කවුද?

නැත්නම්…

🤜අපි හැමෝම කෙනෙකුගේ කතාවක් අහලා, ඒ කතාවේ අපිට නොපෙනෙන පැත්තක් ගැන තීන්දුවක් දෙනවාද?

ඔබට මේ කතාව ගැන මොකද හිතෙන්නේ?

කවුද වැරදි?

කවුද තුවාල වූ කෙනා?

කවුද තමන්ගේ version එක විතරක් කියන්නේ?

ඔබේ අදහස පහළින් Comment එකක් විදිහට ලියන්න.

Psychological Counselor
Kasun Rajapaksha
fans

අපි කෙනෙකු පිළිබඳ සත්‍යය සොයන විට, අපට ලැබෙන්නේ සත්‍යයද නැත්නම් අපගේම සැකයන් විසින් නිර්මාණය කළ තවත් රූපයක්ද?
ඔබේ අදහස් Comment කරන්න...

මට ඕන උනේ ඔහු නිසා මගේ හිතට දැණුන හැඟීම් විදින්න විතරයි, නැතුව ඔහුත් සමඟ relationship එකක් මට ඕන උනේ නැහැ.. ⁣මට මේ විදියට හැමදාමත් ඔහු මමත් එක්ක ඉන්න තාක්, මට ඔහු එක්ක වැඩ කරන්න ලැබෙන තාක් ⁣මේ විදියට ඉන්න, මට ඒ ඇති කියන තැන මම හිටියා.

ඔහු වැනි පුද්ගලයකු සමඟ relationship එකක් කියන්නේ මම වගේ සාමාන්‍ය කෙල්ලකට හීනයක් විතරයි කියලා මම දැනන් හිටියා..

නමුත් ඔහු මාව එතනින් තව දුර අරන් ගියා...

ඔහු ඔහුගේ පෞද්ගලික ගමන් බිමන් වලට මාව එක්ක යන්න පටන් ගත්තා, සමහර වෙලාවට රාත්‍රී සාද මිතුරු හමු වැනි දේවල් වලට පවා,

එවැනි අවස්ථාවල විවිධ පුද්ගලයන් ඔහුගෙන් විමසා සිටියේ මේ ඔයාගේ girl friend ද කියලා මාව පෙන්වමින්,

ඔහු ඔව් කියලා කිව්වේ නැහැ… නැහැ කියලා කිව්වෙත් නැහැ. ඒත් මාව තමන් ළඟින් තියාගන්න විදිහෙන්, මගේ අත අල්ලන විදිහෙන්, මම දිහා බලන විදිහෙන්… ඔහු ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් දීලා තිබුණා වගේ මට දැනුණා.

තවත් දවසක් ඔහු මාව මිල අධික ඇඳුම් තිබුණු සාප්පුවකට එක්කගෙන ගියා…

මම එතැන තිබුණු ඇඳුම් දිහා බලමින් ඉද්දි ඔහු මට කිව්වා…

ඔයාට ගැළපෙන ඇඳුම් කිහිපයක් තෝරගන්න. ගාණ ගැන වද වෙන්න එපා…

මම ඔහු දිහා බැලුවා.

ඇත්තටම මේවා ගන්නද?

ඔව්… ඇයි?

මේවා හරිම ගණන් නේ…

ඔහු හිනාවුණා.

ඒ ගැන හිතන්න එපා. හැබැයි ඉස්සරහට ඔයා මාත් එක්ක එළියට යනකොට… මේ ඇඳුම් තමයි අඳින්න ඕන.

ඔහු ඒක කිව්වේ ඉල්ලීමක් කරනවා වගේද… නැත්නම් යම් නියෝගයක් දෙනවා වගේද… මට එදා හරියට තේරුණේ නැහැ.

ඒත් මට දැනුණේ වෙනස්ම දෙයක්…

ඇඳුම් තෝරගෙන අවසන් වුණාට පස්සේත් ඔහු එතැනින් නතර වුණේ නැහැ…

මිලෙන් වැඩි සුවඳ විලවුන් වර්ග කිහිපයක්, තවත් රූපලාවණ්‍ය දේවල් කිහිපයක් සපත්තු ජෝඩු කිහිපයක් ඔහු මට අරන් දුන්නා.

මම ඒවා දිහා බලමින් හිටියා…
මේවාත් ඕනද?
මම ඇහුවා.
ඔව්… ඔයාට කැමති දේවල් තෝරගන්න.

ඒ හැම දෙයක්ම මට අලුත් අත්දැකීමක් වුණා.
ඒවායේ මිල ගැන මට පුදුම හිතුණත්… ඔහු ඒ කිසිම දෙයක් ගැන දෙවරක් හිතන බවක් පෙනුණේ නැහැ.

මට දැනුණේ ඔහු මාව ලස්සන කරන්න උත්සාහ කරනවා වගේ නෙවෙයි…

ඔහුගේ ලෝකය ඇතුළේ මටත් තැනක් හදන්න උත්සාහ කරනවා වගේ.

ඔහු මට දේවල් ලබාදුන්නා විතරද?
නැත්නම්… ඒ දේවල් හරහා මම කවුරු වෙන්න ඕනද කියන එකත්, නොදැනුවත්වම මට කියමින් හිටියාද…?

එදා මට නොතේරුණු දෙයක් තිබුණා…
ඔහු මාව තමන්ගේ ලෝකයට හඳුන්වා දෙනවා විතරක් නෙවෙයි. ඒ ලෝකය ඇතුළේ මම පෙනෙන්න ඕන විදිහත්, ටිකෙන් ටික තීරණය කරන්න පටන් අරගෙන තිබුණා…

එක දවසක් ඔහු මට තවත් party එකකට යන්න කතා කළා…

මේ වෙද්දී ඔහු එක්ක party වලට යන එක අපි දෙන්නටම සාමාන්‍ය දේවල්..

එතැනට යන්න සූදානම් වෙද්දී ඔහු මට මෙහෙම කිව්වා.
එතැන ඉන්න හැමෝම වගේ මගේ යාළුවෝ… ඔයාටත් ඉස්සරහට එයාලව හඳුනාගන්න පුළුවන්.

හැබැයි… ඔයා එතැනට ගියාට පස්සේ මට සර්… සර්… කියලා කතා කරන්න එපා.

තේරුණාද?

මගේ නම කියලා කතා කරන්න…

මම ඔහු දිහා බැලුවා.

ඒත්… එතැන ඉන්න හැමෝම ඔයාගේ යාළුවෝ නම්…

ඒක තමයි කියන්නේ… එතැනදී ඔයා මගේ employee කෙනෙක් නෙවෙයි.

ඔහු ඒක කිව්වේ හරිම සාමාන්‍ය දෙයක් කියනවා වගේ…
ඒත් මට ඒ වචන ඇතුළේ තිබුණු අර්ථය එදා ඒ තරම් පැහැදිලිව තේරුණේ නැහැ.

මම ඔහුගේ නම කියලා කතා කරන්න පටන් ගත්තා…
ඒක හරිම පුංචි වෙනසක් වගේ පෙනුණත්… මට දැනුණේ අපි දෙන්නා අතර තිබුණු දුර තවත් ටිකක් අඩු වුණා වගේ.
එදා මට නොතේරුණේ… ඒ දුර අඩු වෙන හැම මොහොතකම, මම මගේම සීමා ගැන හිතන එකත් ටිකෙන් ටික අඩු කරමින් හිටපු බවයි…

ඒ party එකට අපි එකතු වුණේ හරියට පෙම්වතුන් යුවළක් වගේ…

අපි දෙන්නාගේ හැසිරීම් දිහා බලපු ගොඩාක් දෙනෙක්, අපි අතර තිබුණු සම්බන්ධතාවය ගැන තමන්ගේම නිගමනවලට ආවා.

සමහරු අපි ළඟටම ඇවිත් කිව්වා…

ඔයාලා දෙන්නා හරිම ලස්සනට ගැළපෙනවා…

ඔයාලා දෙන්නා දිහා බැලුවම පේනවා… හරිම ආදරයෙන් ඉන්න පෙම්වතුන් දෙන්නෙක් කියලා…

ඉස්සර party වලට ගියාම මිනිස්සු ඇහුවේ ඔය දෙන්න පෙම්වතුන්ද යනුවෙන්, හැබැයි එදා party එකේදී මිනිස්සු කිව්වේ ඔය දෙන්න හොදින්ම ගැලපෙන පෙම්වතුන් යුවළක් කියලා..

ඒ වචන ඇහෙද්දී මට මගේ ගැනම පුදුමාකාර හැඟීමක් ඇති වුණා…
මම ඔහු ළඟ සිටින කෙනෙක් විතරක් නෙවෙයි…
ඔහුට ගැළපෙන කෙනෙක් විදිහටත් අනිත් මිනිසුන් මාව දකිනවා කියලා මට දැනුණා.

ඒ හැඟීමත් එක්කම… ඔහු ගැන මගේ ඇතුළේ තිබුණු හැඟීම් තවත් ගැඹුරු වෙන්න පටන් ගත්තා.

මිනිසුන් එහෙම කියද්දි මම බැලුවේ ඔහුගේ මුහුණ දිහා..

මම හොයන්න උත්සාහ කළේ ඔහුගේ වචනවලින් නොලැබුණු පිළිතුරක්ද… නැත්නම් මට ඇතුළතින්ම අවශ්‍ය වෙලා තිබුණු තහවුරු කිරීමක්ද කියලා මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

ඒත් මම දැක්කේ එකම දෙයක්…

ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණු හිනාව.

ඔහු ඒ ප්‍රකාශයන් ප්‍රතික්ෂේප කළේ නැහැ…

මාව ඈත් කළේත් නැහැ…

ඒ වෙනුවට ඔහු හිනාවෙමින් මගේ ළඟින්ම හිටියා, ඒ මොහොතේ මට දැනුණේ අපි දෙන්නා ගැන මම හිතාගෙන හිටපු දේ, ඔහුත් ඒ විදිහටම පිළිගන්නවා කියලා...

ඔහු මට ඔහුත් එක්ක වයින් එකක් බොන්න කතා කළා…

මම කවදාවත් මත්පැන් පානය කරලා තිබුණේ නැහැ.
මම කවදාවත් වයින් බීලා නැහැ… මම ඔහුට කිව්වා.

ඔහු හිනාවුණා.

එහෙනම් අද පළවෙනි වතාවට ට්‍රයි කරලා බලන්න…

මම ටික වෙලාවක් ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා…

මට ඒක අලුත් අත්දැකීමක් වුණා. ඒත් ඒ මොහොතේ මට දැනුණේ වයින් පානය කරන්න යනවාට වඩා, ඔහුත් එක්ක තවත් අලුත් අත්දැකීමක් බෙදාගන්න යනවා වගේ හැඟීමක්.
ඔහු ළඟ ඉද්දි… මට කලින් නොදැනුණු දේවල් අත්විඳින්න මම ටිකෙන් ටික විවෘත වෙමින් හිටියා...

එදා මම පළවෙනි වතාවට වයින් පානය කරමින් ඉද්දි… ඔහු එකපාරටම මගෙන් ඇහුවා…

දැන් ඔයාට වයස කීයද?

මම මගේ වයස කිව්වා. ඊට පස්සේ මමත් ඔහුගෙන් ඇහුවා…

සර්ට දැන් වයස කීයද?

ඔහු තමන්ගේ වයස කිව්වා…

මට එකපාරටම කියවුණා

ආ… සර් මට වඩා අවුරුදු දෙකක් බාලයි නේද?

මම ඒක කිව්වේ පුදුමයෙන් වගේ..

ඔහු හිනාවෙලා මගෙන් ඇහුවා…

ඒක ප්‍රශ්නයක්ද? මම බාලයි කියලා ඔයාට දැන්ද තේරුණේ?

මමත් හිනාවුණා…

ඒත් ඒ පුංචි සංවාදය ඇතුළේ, එතෙක් මම ඔහු ගැන හිතාගෙන හිටපු විදිහේ යම් වෙනසක් සිදුවෙමින් තිබුණා.
එතෙක් ඔහු මට සර් කෙනෙක්… මගේ රැකියාවට සම්බන්ධ බලවත් පුද්ගලයෙක්…

ඒත් එදා… පළවෙනි වතාවට ඔහු මට වඩා බාල පිරිමියෙක් කියන සරල කාරණය මගේ අවධානයට ආවා.
ඒ වෙනස මට එදා තේරුම් ගන්න බැරි වුණා…
ඒත් ඔහුත් එක්ක තිබුණු දුර… මට හිතාගෙන හිටපු තරම් දුරක් නොවෙයි කියලා මට දැනෙන්න පටන් ගත්තා…

මොකද එතෙක් මම ඔහුව දැකලා තිබුණේ මගේ boss විදිහට… මගේ ජීවිතයේ වෙනස්ම ලෝකයකට අයත් කෙනෙක් විදිහට…

එදා අපිව එක්කගෙන යන්න රියදුරෙකු සමඟ වාහනයක් ආවා…

අපි දෙන්නා වාහනයට නැග්ගාට පස්සේ, ගමන පුරාම අපි අතර කිසිම කතාබහක් සිදු වුණේ නැහැ.

ඒ නිහඬතාවයට හේතුව අපි දෙන්නම මත් වෙලා හිටපු නිසාද… නැත්නම් වෙනත් දෙයක් නිසාද කියලා මට හරියටම තේරුම් ගන්න බැරි වුණා.

මම ඔහු දිහා බැලුවාද… ඔහු මගේ දිහා බැලුවාද… ඒ ගැනවත් මට පැහැදිලි මතකයක් නැහැ.

ටික වෙලාවකට පස්සේ අපි ඔහුගේ නිවස ළඟට ආවා.
ඔහු රියදුරුට කතා කරලා කිව්වා…

මේ මැඩම්ව එයාගේ බෝඩිම ගාවින් බස්සලා එන්න.
එහෙම කියලා ඔහු වාහනයෙන් බැස්සා…

මගේ දිහා තවත් මොනවාහරි කියන්න බලාපොරොත්තු වුණාද කියලා මට තේරුණේ නැහැ.

ඔහු නිවස ඇතුළට ගියා…

මම තවමත් වාහනය ඇතුළේ හිටියා.

ඒ මොහොතේ මට දැනුණේ පුංචි හිස් බවක්…

පැය කිහිපයකට කලින් හැමෝම ඉදිරියේ අපි ආදරයෙන් ඉන්න පෙම්වතුන් යුවළක් වගේ හිටියා…

ඒත් දැන්… ඔහු තමන්ගේ නිවසට ගියා. මම මගේ බෝඩිමට යන ගමනේ හිටියා.

අපි දෙන්නා අතර තිබුණු දුර, ඒ මොහොතේ ආපහු මට දැනෙන්න පටන් ගත්තා…

මෙතෙක් ඇය අත්විඳි හැඟීම්, සිදුවීම් සහ ඇගේ අභ්‍යන්තර වෙනස්වීම් සමඟින්…
කතාවේ මීළඟ කොටස පසුව..

❤️මනෝ උපදේශකවරයකු ලෙස,
මෙවැනි මනෝවිද්‍යාත්මක කෙටි කතා ඔබ වෙත ගෙන එන්නේ හුදු රසාස්වාදයක් පමණක් ලබා දීමේ අරමුණින් නොවේ…

සම්බන්ධතාවයක් තුළට කෙනෙක් ඇතුළු වන විට, ඔහුගේ හෝ ඇයගේ මනස ඒ වෙනුවෙන් සූදානම් වන ආකාරය…

එහිදී තීරණ ගනු ලබන ආකාරය…

එක් පුද්ගලයකුගේ හැසිරීම්, වචන සහ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම් තවත් පුද්ගලයකු විසින් තේරුම් ගන්නා ආකාරය…

ඒවාට අප විසින් ලබා දෙන අර්ථකථන…

එම අර්ථකථන සහ සැබෑ සිදුවීම් අතර ඇති විය හැකි පරස්පරතා…

මේ සියල්ල පිළිබඳව ඔබට මනෝවිද්‍යාත්මකව සිතීමටත්, තේරුම් ගැනීමටත් අවකාශයක් ලබා දීම මෙම කතාමාලාවේ අරමුණයි.

මන්ද…

සම්බන්ධතාවයක් තුළ සිදුවන දේවල් පමණක් නොවෙයි, ඒ දේවල් අපගේ මනස තුළ අර්ථකථනය වන ආකාරයත්, අපගේ හැඟීම් සහ තීරණ කෙරෙහි බලපානවා.

ඒ නිසා මේ කතා කියවා අවසන් කරන විට, ඔබට චරිත ගැන පමණක් නොව…

ඔබේම සම්බන්ධතා, හැඟීම් සහ තීරණ ගැනත් මොහොතක් නැවත සිතා බැලීමට හැකි වේවා…

ඊළඟ කොටස පසුව…

Psychological Counselor
Kasun Rajapaksha
fans

මාව සල්ලිවලට ආදරය කළ ගැහැණියක් විදිහට විතරක් දකින්න එපා, අනේ මම සල්ලිවලට කෑදර වෙලා කෙනෙක්ට ආදරය කළා කියලා මාව ජජ් කරන්න එපා.

Luxury life එකකට ආස වෙලා කෙනෙක් එක්ක සම්බන්ධයක් ඇති කරගත්තා කියලා, මගේ ආදරය ඒ තරම් පටු විදිහට නිර්වචනය කරන්න එපා.

මම ඔහුට ආදරය කළේ ඇත්තටම.

ඒ ආදරය මගේ ඇතුළෙන්ම පටන් ගත්තද, නැත්නම් ඔහුගේ හැසිරීම්, ඔහු මට දුන්න අවධානය, ඔහු මට මාව දැනෙන්න සැලැස්වූ ආකාරය හරහා මම ඒ තත්ත්වයට පත් වුණාද කියලා මටවත් අද හරියට කියන්න බැහැ.

ඒත් එක දෙයක් මම දන්නවා.

මම ආදරය කළා.

ඔහු මාව ඔහුට ආදරය කරන්න පුළුවන් තැනකට අරගෙන ගියා.

මට ඒ වෙලාවේ පෙනුණේ සල්ලි නෙවෙයි.
මට පෙනුණේ වෙනස් ජීවිතයක්.
මට පෙනුණේ මාව තෝරාගත් කෙනෙක්.
මට පෙනුණේ මාව ආදරයෙන් බලා ගත් කෙනෙක්.

ඒ නිසා මගේ කතාව සල්ලිවලට කෑදර ගැහැණියක් ධනවත් පිරිමියෙක් පස්සේ ගියා කියලා එක වාක්‍යයකින් අවසන් කරන්න එපා.

මොකද මම මුදල් පසුපස ගියාද, නැත්නම් මට ආදරය ලැබෙනවා කියලා දැනුණු හැඟීම පසුපස ගියාද කියන ප්‍රශ්නය මීට වඩා ගැඹුරු එකක්...

මම රැකියාවක් කරන්න ගියා.

ඒක ධනවත්, බලවත් පවුලකට අයත් සමාගමක්.
නමුත් මට ඒ සමාගම තුළ තිබුණේ සාමාන්‍ය රැකියාවක්. සාමාන්‍ය වැටුපක්.

ඒ වැටුප මගේ ජීවිතය luxury එකක් කරන්න තරම් විශාල එකක් නොවුණත්, කාලා, බීලා, ඇඳලා, මගේ අවශ්‍යතා ටික සපුරාගෙන හොඳින් ජීවත් වෙන්න තරම් ප්‍රමාණවත් වුණා.

රැකියාව කරන අතරේම මම මගේ උසස් අධ්‍යාපන කටයුතුත් කරගෙන ගියා.

මම සාමාන්‍ය මධ්‍යම පාංතික පවුලකින් ආපු තරුණ ගැහැණු ළමයෙක්.

මගේ ජීවිතය ඒ වෙද්දී අසම්පූර්ණ වෙලා තිබුණේ නැහැ.

මට තිබුණා හොද රැකියාවක්,
මට තිබුණා මගේ උසස් අධ්‍යාපනය,
මට තිබුණා මගේම අනාගතය ගැන තිබුණු බලාපොරොත්තු රැසක්..

ඒ විදිහට මම රැකියාව කරමින් අවුරුද්දක් විතර සාමාන්‍ය, සරල ජීවිතයක් ගත කළා.

ඒත්…

එක දවසක් ඒ ජීවිතය වෙනස් කරන්න පුළුවන් කතාවක් මගේ ඉහළ නිලධාරියා මට කිව්වා.

ඔහු මගේ නම කියලා මට කතා කළා.

සමාගමේ හිමිකරුගේ එකම පුතා රට ඉඳලා ඇවිල්ලා තියෙනවා.

එයා ගොඩක් කාලයක් රට හිටපු කෙනෙක්. ඒ නිසා ලංකාවත්, මෙහේ පාරවල්වත් එයාට එච්චර හුරු නැහැ. සිංහලත් එයාට ටිකක් අමාරුයි.

එයාගේ පෞද්ගලික වැඩ කටයුතුවලට උදව් කරන්න පුළුවන් කෙනෙක් එයාට අවශ්‍ය වෙලා තියෙනවා.

මට හිතෙන්නේ එයා ඔයාට කැමති වෙයි.

මම සර්ට ඔයා ගැන කියන්නද?

ඔයා මේ වැඩේට කැමතිද?

මම ඒ වෙලාවේ දැනගෙන හිටියේ නැහැ…

මගේ ජීවිතයේ ඊළඟ පරිච්ඡේදය ආරම්භ වෙන්නේ මේ ප්‍රශ්නයෙන් කියලා.

මම ඔහුගේ කතාව අහගෙන හිටියා.

සමාගමේ හිමිකරුගේ එකම පුතා, රට ඉඳලා ආපු කෙනෙක්.
ඔහුට ලංකාව හුරු නැහැ, සිංහලත් ටිකක් අමාරුයි.

මට ඒක ඒ වෙලාවේ විශේෂ දෙයක් වුණේ නැහැ.

මට හිතුණේ,

සමාගමේ වැඩකට මගෙන් උදව්වක් ඉල්ලනවා ඇති…

කියලා විතරයි.

ඒ නිසා මම ටිකක් හිතලා,

හරි සර්, මම කැමතියි...

කියලා කිව්වා, එච්චරයි.

මට ඒ වෙලාවේ කිසිම අදහසක් තිබුණේ නැහැ…

මම එකඟ වුණේ අලුත් රැකියා වගකීමකටද, නැත්නම් මගේ ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරන මුණගැසීමකටද කියලා.

ඒ දවසේ මම ගෙදර ගියේත් වෙනදා වගේම, පහුවදා රැකියාවට ආවෙත් වෙනදා වගේම, මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ මගේ ජීවිතයට ඇතුළු වෙන්න නියමිත මිනිසා, තවම මගේ ජීවිතයට ඇතුළු වෙලාවත් නැහැ කියලා...

ඔහු මගේ ජීවිතයට ආපු පළමු දවස…

ඊළඟ දවසේ මගේ ඉහළ නිලධාරියා මට කිව්වා,

අද ඉඳන් ඔයාට සර්ගේ පුතා එක්ක වැඩ කරන්න වෙයි.

මම හිස වැනුවා, ඒ වෙලාවේ මගේ හිතේ තිබුණේ විශේෂ හැඟීමක් නෙවෙයි.

මම හිතුවේ, හරි… අලුත් වැඩක් කියලා විතරයි.

ටික වෙලාවකට පස්සේ ඔහු මගේ ළඟට ආවා.

ඒ තමයි මම ඔහුව පළමු වතාවට දැක්කේ.

මම හිතාගෙන හිටපු විදිහේ ලොකු මිනිහෙකුගේ පුතෙක් කෙනෙක් වගේ ඔහු මට පෙනුණේ නැහැ.

ඔහු සරලයි.

ටිකක් නොසන්සුන්.

ලංකාවේ පරිසරය ගැන ඔහුට හුරුපුරුදුකමක් තිබුණේ නැහැ.

මට සිංහලෙන් මොනවා හරි කියන්න උත්සාහ කරලා, වැරදුණාම හිනා වුණා.

මමත් හිනා වුණා.

ඒක තමයි අපි දෙන්නා අතර ඇතිවුණු පළමු සම්බන්ධය.

ඊළඟ දවස් කිහිපයේදී මට ඔහුගේ වැඩවලට උදව් කරන්න සිදුවුණා.

ඔහුට ලංකාවේ පාරවල් හුරු නැති නිසා මම ඔහුට තැන් හඳුන්වා දුන්නා.

ඔහු මගෙන් ලංකාව ගැන අහනවා.

මම ඔහුට කියලා දෙනවා.

ඔහුට සිංහල වචනයක් තේරෙන්නේ නැති වෙලාවට මම පැහැදිලි කරනවා.

මම කියන දේ ඔහු හොඳින් අහගෙන ඉන්නවා.

කොහොම හරි…

ඔහු මගේ රැකියාවේ සර්ගේ පුතා කියන තැනින් ටිකෙන් ටික මට කතා කරන්න ආස කෙනෙක් බවට පත්වුණා.

ඒ වෙනස මට දැනුණේවත් නැහැ.

එක දවසක් ඔහු මගෙන් ඇහුවා,

ඔයාට අද වැඩ ඉවරද?

ඔව් සර්

එහෙනම් coffee එකක් බොන්න යමුද?

මම ටිකක් නතර වුණා.

ඒක රැකියාවට අදාළ ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි.

ඒත් මම බැහැ කියන්න හේතුවක් දැක්කේත් නැහැ.

හරි සර් යමු කියලා මම කිව්වා.

අපි coffee එකක් බොන්න ගියා.

එදා මම ඔහු ගැන තවත් දේවල් දැනගත්තා.

ඔහු ගැන කතා කළා.

මම ගැනත් ඔහු අහනවා.

මගේ අධ්‍යාපනය ගැන,මගේ පවුල ගැන, මගේ අනාගතය ගැන.

ඒ දේවල් මට අමුතු විදිහට දැනුණා.

කෙනෙක් මගේ ගැන මේ තරම් උනන්දුවෙන් අහනවා කියන හැඟීම…

ඒක මට හොඳට දැනුණා.

මම ඒ වෙලාවේ ඒකට ආදරය කියලා නමක් දුන්නේ නැහැ.

ඒත්… ඉන් පසුව..

මම ඔහු එනකම් බලාගෙන ඉන්න පටන් ගත්තා.

මට දවස ගෙවෙනවා දැනුණේ නැහැ.

ඔහු office එකේ ඉන්න දවස්වල, ඔහුත් එක්ක එළියට යන වෙලාවල, මට නිකන් දැනුණේ මම මට හුරු පුරුදු ලෝකයෙන් ටිකක් ඈත, අමුතුම ලස්සන ලෝකයක ජීවත් වෙනවා වගේ.

ඒක සල්ලි නිසාමද කියලා මම දන්නේ නැහැ.

මොකද ඒ වෙලාවේ මට දැනුණේ luxury එකකට වඩා වෙනස් දෙයක්.

මම කෙනෙකුගේ ලෝකයක කොටසක් වෙලා ඉන්නවා වගේ.

ඔහුගේ වැඩ කටයුතු නිසා මට නිතරම ඔහුගේ office room එකේ, meeting room එකේ ඔහුත් එක්ක කාලය ගත කරන්න සිදු වුණා.

Office එකේ එක තැනකින් තවත් තැනකට යනකොටත් මම ඔහුත් එක්ක ගියා.

විවිධ අය හමුවෙනවා.

විවිධ දේවල් ගැන ඔහු කතා කරනවා.

ඔහුගේ වැඩවලට මම උදව් කරනවා.

සමහර දවස්වල නම්…

අපි දෙන්නා ඔහුගේ room එකේ පැය ගණන් ඔහේ ඉන්නවා.

විශේෂ දෙයක් සිදුවෙන්නේ නැහැ.

ඒත් ඒ කිසිම දෙයක් සිදු නොවන වෙලාවල් මට පස්සේ තේරුණා, මගේ මතකවල තිබුණු වඩාත්ම වැදගත් වෙලාවල් කියලා.

මම ඔහු දිහා බලගෙන ඉන්නවා.

ඔහු කාත් එක්ක හරි chat කරනවා.

සමහර වෙලාවට film එකක් බලනවා.

තවත් වෙලාවකට game එකක් ගහනවා.

සමහර දවස්වල ඔහුගේ අම්මාට phone එක අරගෙන,

කොහොමද? දුක සැප? අම්මා එක්ක හුරතල් වෙනවා..

මම ඒ හැමදේම ඔහේ බලාගෙන ඉන්නවා.

ඔහු මට කිසිම විශේෂ දෙයක් කරන්නේ නැති වෙලාවල්වලදී පවා, මට ඔහු ළඟ ඉන්න එක හොඳයි කියලා දැනෙන්න පටන් ගත්තා.

මට ඔහු සමඟ කතා කරන්නම ඕන වුණේ නැහැ.

ඔහු ළඟ ඉන්න එකම ප්‍රමාණවත් වුණා.

ඒ වෙලාවේ මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ…

ආදරය සමහර වෙලාවට විශාල සිදුවීම්වලින් නොව, කෙනෙකුගේ සාමාන්‍ය දවස්වලට අපි ටිකෙන් ටික පුරුදු වීමෙන් පටන් ගන්නවා කියලා.

ඒ අතරේ, ඔහුටත් මගේ presence එක පුරුදු වෙමින් තිබුණා…

මුලදී මම ඔහුගේ වැඩවලට උදව් කරන කෙනෙක් විතරයි.

ඒත් ටිකෙන් ටික ඒක වෙනස් වුණා.

ඔහුට මාව අවශ්‍ය වෙන්න පටන් ගත්තා.

වැඩකට උදව්වක් ඕන වුණාම මාව හොයනවා.

කොහේ හරි යන්න ඕන වුණාම මට කියනවා.

මම office එකේ වෙන වැඩක හිටියොත්,

ඔයා කොහෙද?

කියලා අහනවා.

පුංචි දෙයක් වුණත් මට කියනවා.

මම කියන දේවල් මතක තියාගන්නවා.

මම කැමති දේවල් ගැන අහනවා.

ඒ හැමදේම මට ඒ වෙලාවේ විශාල දෙයක් වගේ දැනුණේ නැහැ.

මම දවසක් අසනීපයෙන් හිටියා.
ඔහුට වැඩ ගොඩක් තිබුණත් මට කතා කරලා දැන් කොහොමද? කියලා ඇහුවා.

ඒත් ඒ පුංචි පුංචි දේවල් එකතු වෙද්දී…

මම ඔහුගේ දවසේ කොටසක් වෙලා තිබුණා.

ඒ වගේම ඔහුත් මගේ දවසේ කොටසක් වෙලා තිබුණා.

උදේ office එකට එනකොට ඔහු ඉන්නවාද කියලා බලනවා.

ඔහු නැති දවසක office එක ටිකක් හිස් වගේ දැනෙනවා.

ඔහුගෙන් message එකක් ආවොත් මට සතුටුයි.

ඔහු මට කතා කළොත් මගේ දවස හොඳ වෙනවා.

මම කලින් phone එක බලන්නේ message එකක් තියෙනවද බලන්න.
නමුත් ඔහු සමීප වීමත් සමඟ phone එක අතට ගන්න හැම වෙලාවකම බලන්නේ ඔහුගෙන් message එකක් ඇවිල්ලාද කියලා..

ඒ වෙනකොට මටත් නොදැනීම මම ඔහු ගැන හිතන්න පටන් අරගෙන තිබුණා.

ඔහු අද මොනවා කරයිද?

අද මට කතා කරයිද?

අද අපි කොහේ හරි යයිද?

වගේ පුංචි බලාපොරොත්තු මගේ දවස ඇතුළේ හැදෙන්න පටන් ගත්තා.

මම ඒකට තාමත් ආදරය කියලා නමක් දුන්නේ නැහැ.

මට හිතුණේ…

මම ඔහුට ටිකක් කැමතියි.

කියලා විතරයි.

ඒත් සමහර හැඟීම්වලට අපි නමක් දෙනකොට ඒවා දැනටමත් අපේ ඇතුළේ ගොඩක් දුර ගිහින්.

මම නොදැනුවත්වම ඔහුට බැඳෙමින් සිටියා....

ඔහුගේ car එකට නැග්ගාම මට office එකේ මම හිටපු කෙනාමද කියලා මටම හිතෙන වෙලාවල් තිබුණා.
ඔහු මාව අරගෙන යන තැන්, ඔහුගේ ජීවිතය, ඔහු වටා ඉන්න මිනිස්සු… ඒ හැමදේම මට අලුත්.

මම employee කෙනෙක් විතරක් නොවෙයි කියලා මට දැනෙන්න පටන් ගත්තේ එතනින්…

එදා මට තේරුණේ නැහැ, මම ඔහුගේ ජීවිතයට ඇතුළු වෙන්නේ employee කෙනෙක් විදිහටද, නැත්නම් ඔහුගේ බලය සහ මගේ සාමාන්‍ය ජීවිතය අතර තිබුණු සීමාවක් පසුකරමින්ද කියලා...

දවසක් වැඩ ඉවර වෙන්න කිට්ටු වෙලා ඔහු මගෙන් ඇහුවා,

ඔයාට අද ඉක්මනට ගෙදර යන්න ඕනද?

නැහැ… ඇයි සර්..?

Coffee එකක් බොන්න යමුද?

මම ඒ වෙලාවේ ඒක ගැන වැඩිය හිතුවේ නැහැ.

අපි කලින් office එක ඇතුළේ එකට කාලය ගත කරලා තිබුණා. ඒ නිසා office එකෙන් පිටත coffee එකකට යන එකත් මට ඒ තරම් අමුතු දෙයක් වුණේ නැහැ.

ඒත් එදා වෙනසක් තිබුණා.

එදා අපි කතා කළේ ඔහුගේ වැඩ ගැන නෙවෙයි.

ඔහු මගෙන් මගේ ජීවිතය ගැන ඇහුවා.

මගේ පවුල ගැන.
මගේ අධ්‍යාපනය ගැන.
මගේ අනාගත බලාපොරොත්තු ගැන.
මම කැමති දේවල් ගැන.
මම අකමැති දේවල් ගැන.

මමත් ඔහුගෙන් ඔහුගේ ජීවිතය ගැන ඇහුවා.

ඔහුගේ පවුල ගැන.
ඔහු රට ගිහින් හිටපු කාලය ගැන.
ඔහුට ලංකාව ගැන දැනෙන දේවල් ගැන.

අපි කතා කළා.

ගොඩක් වෙලා.

ඒ වෙලාවේ මට එක දෙයක් තේරුණා.

ඔහු මාව අහගෙන ඉන්නවා.

මගේ කතාව ඉක්මනට අවසන් කරන්න බලාගෙන නෙවෙයි.

මට කියන්න තියෙන දේ අහන්න ඔහුට ඇත්තටම උනන්දුවක් තිබුණා වගේ.

ඒ හැඟීම මට හොඳට දැනුණා.

ඊට පස්සේ coffee එකකට යන එක අපි දෙන්නාට සාමාන්‍ය දෙයක් වුණා.

අපි අතරේ කතාබහ වැඩි වුණා.

Phone calls වැඩි වුණා.

Messages වැඩි වුණා. ඒවා අපේ රාජකාරි වලට එහා ගිය දේවල් ගැන..

මගේ දවසේ සිදුවුණු පුංචි දේවල් ඔහුට කියන්න මට හිතුණා.

ඔහුගේ දවසේ සිදුවුණු දේවල් මට කියන්න පටන් ගත්තා..

ඒ වෙනකොට මට තේරුණා…

මම ඔහුගේ assistant කෙනෙක් විතරක් නෙවෙයි.

මම ඔහුගේ දවසේ කෙනෙක් වෙලා.

ඒ වගේම ඔහුත්…

මගේ දවසේ කෙනෙක් වෙලා.

මම ඔහුට ආදරය කරන්න තීරණය කළ දවසක් මට මතක නැහැ. මම හිතන්නේ මම ඒ තීරණය ගත්තේවත් නැහැ. ඔහු මගේ දවසේ කොටසක් වෙමින්, මම ඔහුගේ දවසේ කොටසක් වෙමින්, අපි දෙන්නා අතර හැදුණු පුංචි පුංචි මොහොතවල් එකතු වෙලා මාව ඒ තැනට අරගෙන ගියා....

ඒ වෙලාවේ මට හිතුණේ නැහැ…

මේ මගේ ජීවිතයේ ලස්සනම කාලයද, නැත්නම් මම පසුව වැඩියෙන්ම වේදනා විඳින කතාවේ ආරම්භයද කියලා.

ඒක මම දැනගත්තේ පස්සේ.

ගොඩක් පස්සේ.

මීළඟ කොටස පසුව...

Psychological Counselor
Kasun Rajapaksha