MMA Home Studio

ManDaKi's Musicology Stories
Volume 1
The Secrets of Melody
Learn Musicology Through Stories

ညနေသည် နေ့တစ်နေ့၏ နောက်ဆုံးတေးသံကို တီးခတ်နေသလို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာ၏။
အနောက်ဘက် တောင်တန်းများနောက်သို့ နေမင်းကြီး တိမ်းဝင်စပြုချိန်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် "MDK Music Family" အိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်များကို ဖြတ်ကျော်၍ သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ လျှောဆင်းလာကြသည်။ ပြတင်းအပြင်ဘက်၌ လေပြည်လေးက သစ်ရွက်များကို တိုးတိုးလေး တိုက်ခတ်နေပြီး၊ အဝေးမှ ငှက်များ၏ အိပ်တန်းဝင်သံက ညနေခင်း၏ တေးသံအဖြစ် သဘာဝက တီးခတ်ပေးနေသယောင် ထင်ရသည်။
ထိုအချိန်၌ အိမ်အတွင်း၌လည်း အခြားတေးသံတစ်မျိုး မွေးဖွားရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။
အိမ်၏ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးသည် သာမန်ဧည့်ခန်း မဟုတ်ပေ။
တစ်ဖက်နံရံတွင် မြန်မာ့စောင်း၊ ပတ္တလား၊ မောင်း၊ ကြေးဝိုင်း၊ ပလွေ၊ တယောတို့ကို သေသေသပ်သပ် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် စန္ဒရား၊ အော်ဂင်နှင့် ခေတ်ပေါ်ဂီတတူရိယာများက ရှေးဟောင်းတူရိယာများနှင့်အတူ တစ်ခေတ်နှင့်တစ်ခေတ် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်နေသကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ယှဉ်တွဲနေကြသည်။
အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် စန္ဒကူးသား စားပွဲဝိုင်းတစ်လုံးရှိပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဖတ်လက်စ ဂီတစာအုပ်များ၊ လက်ရေးမူ Note စာရွက်များ၊ မှင်အိုးနှင့် ဖောင်တိန်တစ်ချောင်းတို့ အစီအရီ ရှိနေသည်။
ထိုနေရာသည် အိမ်တစ်လုံး၏ ဧည့်ခန်းဖြစ်သလို၊ ဂီတအကြောင်း ဆွေးနွေးသည့် စာသင်ခန်းလည်း ဖြစ်သည်။ တေးသီချင်းများ မွေးဖွားရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။
ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ ပက်လက်ကုလားထိုင်တွင် ဆရာမန္ဒကီသည် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေသည်။
အသက်အရွယ်က ငယ်တော့ မငယ်တော့သော်လည်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဂီတကို ချစ်မြတ်နိုးသော မီးတောက်က ယနေ့ထိ မငြိမ်းသေးပေ။
သူ၏ ညာလက်တွင် ဆေးတံတစ်လက် ရှိသည်။
ဆေးတံမှ ထွက်လာသော မီးခိုးဖြူဖြူတို့သည် လေထဲ၌ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေ့ဝဲရင်း တိမ်စလေးများလို ပျံ့နှံ့သွားကြ၏။
ဆရာမန္ဒကီသည် ဆေးတံကို ဖွာရှိုက်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ဆေးတံအပေါ်၌ မရှိ။
နားစွင့်နေသည်။
တစ်စုံတစ်ရာကို စောင့်မျှော်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင်...
"အဖေ..."
သုသု၏ အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမသည် မြန်မာ့စောင်းကို ဂရုတစိုက် ပိုက်ထားပြီး ဆရာ၏ ရှေ့တွင် အသာထိုင်ချလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ 'တောချောင်မှာ' သီချင်းကို လေ့ကျင့်ကြမလား။"
ဆရာမန္ဒကီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အင်း... ဒီနေ့တော့ သီချင်းကို တီးဖို့ထက် နားထောင်ဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်။"
သုသုက နားမလည်သလို ပြုံးလိုက်သည်။
"နားထောင်ဖို့..."
"ဟုတ်တယ်..."
ဆရာက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"တကယ်ကောင်းတဲ့ ဂီတသမားဟာ အရင် နားထောင်တတ်ရတယ်..."
ထိုစကားသည် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းကြားသော်လည်း မည်သူမျှ ချက်ချင်း အဓိပ္ပာယ်မဖမ်းမိကြသေး။
မယ်မူက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူလာပြီး စားပွဲပေါ်သို့ အသာချလိုက်သည်။
"မှုံကြီးတို့ လာတော့မယ် ထင်တယ်။"
စကားမဆုံးသေးခင်...
"ဆရာ..."
အိမ်ရှေ့မှ အသံထွက်လာသည်။
"ဝင်ခဲ့ကြ..."
တံခါးပွင့်လာသည်။
မှုံကြီးနှင့် အာကြီးတို့ နှစ်ယောက် လက်အုပ်ချီ၍ အိမ်ထဲ ဝင်လာကြ၏။
"မင်္ဂလာညနေခင်းပါ ဆရာ... ဆရာကတော်..."
"လာ... ထိုင်ကြ။"
ဆရာမန္ဒကီက အပြုံးဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်သည်။
ထိုညနေခင်းကို မည်သူမျှ မသိကြသေး။
သူတို့ လေ့ကျင့်မည့် သီချင်းတစ်ပုဒ်သည် သူတို့၏ ဂီတအမြင်ကို တစ်သက်လုံး ပြောင်းလဲပေးမည့် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဆိုသည်ကို.......................

မှုံကြီးနှင့် အာကြီးတို့ ထိုင်လိုက်ကြသည်နှင့် မယ်မူက လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို တစ်ယောက်စီ ရှေ့သို့ ချထားပေးလိုက်သည်။
အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ညနေသည် တဖြည်းဖြည်း အိုမင်းလာနေ၏။
သစ်ရွက်လှုပ်သံ၊ ငှက်အော်သံနှင့် လေပြည်တိုးသံတို့ကသာ တိတ်ဆိတ်မှုကို အဖော်ပြုနေကြသည်။
ဆရာမန္ဒကီသည် ရေနွေးကြမ်းကို တစ်ငုံသောက်ပြီး တပည့်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်၏။
"ဒီနေ့ သီချင်းကို အရင်မသင်သေးဘူး..."
မှုံကြီးတို့ နှစ်ယောက် အံ့ဩသွားကြသည်။
ဆရာက ဆက်ပြောသည်။
"ဒီနေ့... နားကို သင်မယ်။"
"နားကို... သင်မယ်...?"
အာကြီးက မသိနားမလည်သလို ပြန်မေးလိုက်သည်။
ဆရာမန္ဒကီက ရယ်လိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်ကွ။ လက်ချောင်းက တူရိယာကို တီးတာမဟုတ်ဘူး။ ဦးနှောက်က တီးတာ။ ဦးနှောက်ကို နားက သင်ပေးတာ။"
အခန်းထဲတွင် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
ထိုစကားသည် ရိုးရိုးလေး ဖြစ်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်က နက်ရှိုင်းလွန်းလှသည်။
"သုသု..."
"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ။"
"တောချောင်မှာ ကို အစကနေ တီးဆိုကြည့်စမ်း။"
သုသုက စောင်းကို အသာညှိလိုက်သည်။
စောင်းကြိုးများကို လက်ချောင်းဖြင့် ညင်ညင်သာသာ ထိလိုက်သောအခါ ကြိုးတစ်ချောင်းချင်းစီမှ ထွက်လာသော တေးသံများသည် ညနေခင်း၏ လေပြည်နှင့် ရောနှောကာ အိမ်တစ်လုံးလုံးကို ငြိမ့်ညောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
မယ်မူက မျက်စိကို အသာမှိတ်ထားသည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံသည်ပင် စည်းချက်တစ်ခုကို လိုက်နေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေ၏။
သီချင်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်လာသည်။
စောင်းသံသည် မြစ်ငယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေ၏။
အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်သည် ထိုတေးသံနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားကြသည်။
ရုတ်တရက်...
စောင်းသံက ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားသည်။
တေးသံတစ်ကြောင်း...
နောက်တေးသံတစ်ကြောင်း...
ပြီးတော့ နောက်ထပ်တေးသံတစ်ကြောင်း...
သို့သော်...
မယ်မူ၏ အသံက မဝင်လာသေး။
အာကြီး၏ မျက်လုံးများ အလိုလို ကျယ်သွားသည်။
သူ သတိထားမိနေသည်။
စောင်းသံသည် တစ်ယောက်တည်း ဆက်လက် စကားပြောနေ၏။
ခဏအကြာမှသာ...
"...တောချောင်မှာ..."
မယ်မူ၏ အသံချိုချိုသည် စောင်းသံအပေါ် ငြိမ့်ညောင်းစွာ စီးဝင်လာသည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ...
အဆို ဝင်လာသည့်အချိန်၌ မည်သူမျှ "နောက်ကျသွားတယ်" ဟု မခံစားရ။
အရာအားလုံးသည် သူ့နေရာနှင့်သူ မှန်ကန်နေသလိုသာ ထင်ရသည်။
သီချင်းပြီးဆုံးသွားသည်။
စောင်းကြိုး၏ နောက်ဆုံးတုန်ခါမှုလေးသည် လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျော်ဝင်သွား၏။
မည်သူမျှ စကားမပြောကြ။
တိတ်ဆိတ်မှုကပင် သီချင်း၏ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ဆက်ရေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။
ဆရာမန္ဒကီသည် တပည့်နှစ်ယောက်ကို အသာကြည့်လိုက်၏။
"ဘယ်လို ခံစားရလဲ..."
မှုံကြီးက အရင်ပြောလိုက်သည်။
"သီချင်းက အရမ်းလှပါတယ် ဆရာ..."
ဆရာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ငါ သီချင်းလှလားလို့ မမေးဘူးကွ..."
အခန်းထဲတွင် ရယ်သံသဲ့သဲ့ ပေါ်လာသည်။
မှုံကြီးက ရှက်ပြုံးပြုံးဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆို..."
ဆရာက ထပ်မေးသည်။
"အဆိုမဝင်ခင် ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သတိထားမိကြလား..."
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အာကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်၏။
"သတိထားမိပါတယ် ဆရာ..."
"ပြောစမ်း..."
"စောင်းက... အရင်သွားပါတယ်..."
"ပြီးတော့..."
"အဆိုက... ခဏကြာမှ ဝင်လာပါတယ်..."
"ဒါပဲလား..."
မှုံကြီးကလည်း ဝင်ပြောသည်။
"တကယ်တော့... ဒီလိုဖြစ်တာကို အရင်ကလည်း အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီအပိုင်းကို သီချင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။
ဒီနေ့တော့...
အဲဒီအပိုင်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖွဲ့ထားတာလို့ ခံစားမိပါတယ် ဆရာ..."
ဆရာမန္ဒကီသည် ပြုံးလိုက်၏။
ထိုအပြုံးထဲတွင် ကျေနပ်မှု ရှိသည်။
တပည့်များ၏ နားသည် အသံကို ကြားရုံသာမက အဓိပ္ပာယ်ကိုပါ စတင်ကြားလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဆရာက စောင်းကို အသာယူလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ..."
"အခုကစပြီး..."
"မင်းတို့ ကြားခဲ့တာကို ငါ မျက်စိနဲ့ မြင်အောင် ပြပေးမယ်..."
တပည့်နှစ်ယောက်သည် အလိုလို ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ မေးခဲ့သော မေးခွန်း၏ အဖြေသည်...
ယခုမှ စတင်တော့မည်။

ဆရာမန္ဒကီသည် သုသုထံမှ စောင်းကို အသာယူလိုက်သည်။
စောင်းကြိုးများကို လက်ဖဝါးဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တစ်ကြိုးချင်းစီ၏ အသံမှန်ကို နားစွင့်စစ်ဆေး၏။
ခန်းမတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဆရာက တပည့်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
"အခု ငါ တီးပြမယ့်ပုံစံ နှစ်မျိုးကို သေသေချာချာ နားထောင်ကြ။ မျက်စိကို အားမကိုးနဲ့... နားကိုပဲ အားကိုး။"
မှုံကြီးနှင့် အာကြီးတို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
ဆရာသည် ပထမအကြိမ် စတင်တီးခတ်လိုက်၏။
စောင်းသံသည် အလျင်လိုခြင်းမရှိ။
အလွန်အမင်း အလှဆင်ထားခြင်းလည်း မရှိ။
သို့သော် တေးသံတစ်ခုချင်းစီသည် နောက်တစ်သံအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးနေသကဲ့သို့ အစီအစဉ်တကျ စီးဆင်းနေသည်။
တေးသံတို့သည် လမ်းလေးတစ်လမ်းကို အုတ်ခင်းနေသလို...
မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် တံတားတစ်စင်း ဆောက်နေသလို...
နားထောင်သူ၏ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။
ထို့နောက်...
မယ်မူ၏ အသံသည် ညင်သာစွာ ဝင်ရောက်လာ၏။
"...တောချောင်မှာ..."
အဆိုနှင့် အတီးတို့သည် အချင်းချင်း မယှဉ်ပြိုင်ကြ။
တစ်ဖက်က လမ်းခင်းပေးပြီး၊ တစ်ဖက်က ထိုလမ်းပေါ် လျှောက်လှမ်းလာသကဲ့သို့ လိုက်ဖက်ညီစွာ စီးမျောနေကြသည်။
သီချင်းပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဆရာသည် စောင်းကို ခဏရပ်လိုက်၏။
"ဒီတစ်ခေါက်..."
သူက ပြောလိုက်သည်။
"တူညီတဲ့ သီချင်းကိုပဲ တီးမယ်။ ဒါပေမယ့် အစပိုင်းကို နည်းနည်း ပြောင်းမယ်။"
တပည့်နှစ်ယောက် အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။
ဆရာသည် စောင်းကြိုးကို တစ်ချက်ခတ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်...
အတီးက ရှေ့မှ လမ်းမခင်းတော့။
မယ်မူ၏ အသံက ချက်ချင်း ဝင်လာသည်။
"...တောချောင်မှာ..."
သီချင်းပြီးသွားသည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည် ကြီးစိုးသွား၏။
အာကြီးက မျက်မှောင်ကျုံ့ထားသည်။
မှုံကြီးက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ပွတ်နေ၏။
ဆရာက မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လို ကွာသွားလဲ။"
အာကြီးက အရင်ဖြေသည်။
"ဒုတိယတစ်ခေါက်က... အဆိုက ချက်ချင်း ရောက်လာသလို ခံစားရတယ် ဆရာ။"
"အင်း..."
မှုံကြီးက ဆက်ပြောသည်။
"ပထမတစ်ခေါက်ကတော့ နားထောင်နေတဲ့သူရဲ့ စိတ်ကို အရင်ပြင်ဆင်ပေးထားသလိုပဲ။
ဒုတိယတစ်ခေါက်မှာတော့ အဲဒီခံစားချက် မရှိတော့ဘူး။"
ဆရာမန္ဒကီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"မင်းတို့ နားက စတင် အလုပ်လုပ်နေပြီ။"
ထို့နောက် ဆရာသည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကို ယူလိုက်၏။
ဖောင်တိန်ဖြင့် အကွက်နှစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်သည်။

|| 0 17 13 43 | 45 43 7 1 ||

"ဒီအပိုင်းကို ကြည့်ကြ..."
ဆရာက ပထမအကွက်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြသည်။
"ဒီမှာ အဆို မဝင်သေးဘူး။ ဒါပေမယ့် စောင်းက တိတ်မနေတာကို သတိထားမိလား။" "ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ..."
အတီးက ပထမ bar ကနေ ဒုတိယ bar 45 43 အထိ beat ၆ချက်စာထိ လမ်းခင်းတီးပေးလိုက်တာ အဆိုက 7 1 ကြမှ ဝင်ဆိုရတာ '' လွှတ်ထား*တဲ့ စည်းချက်ဘိတွေများနေတော့ အတီးက ကြိုခင်းပေးရတာ...''

"အဲဒီလို အဆိုမဝင်ခင် အတီးက ကြိုတင်လမ်းခင်းပေးတဲ့ အပိုင်းကို...
Prefix လို့ ခေါ်တယ်။"
မှုံကြီးက စကားလုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ပရီးဖစ်..."
ဆရာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"Prefix ဆိုတာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာမှာ 'ရှေ့ကနေ တပ်ဆင်ခြင်း'၊ 'ရှေ့ကနေ ဖြည့်စွက်ခြင်း' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။
အဆိုမစတင်မီ နားထောင်သူရဲ့ စိတ်ကို ပြင်ဆင်ပေးပြီး၊ အဆိုအတွက် လမ်းခင်းပေးတဲ့ အကြိုတေးသွားကို ရည်ညွှန်းတာ ဖြစ်တယ်။"
အာကြီးက မေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို Prefix က အလှဆင်ဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဆရာ။"
"ဟုတ်တယ်..."
ဆရာက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
"လူတစ်ယောက် စကားမပြောခင် 'မင်္ဂလာပါ' လို့ နှုတ်ဆက်သလို...
မိုးမရွာခင် လေအေးလေး တိုက်လာသလို...
နေမထွက်ခင် အရုဏ်ရောင် ပေါ်လာသလို...
သီချင်းတစ်ပုဒ်မှာလည်း အဆိုမဝင်ခင် တေးသံက နားထောင်သူကို အရင်နှုတ်ဆက်တတ်တယ်။
အဲဒီ နှုတ်ဆက်သံလေးကို ငါတို့ 'Prefix' လို့ ခေါ်တာပဲ။"
တပည့်နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
အရင်က သီချင်းတစ်ပုဒ်၏ သာမန်အစဟုသာ ထင်ခဲ့သော တေးသံအပိုင်းသည်...
ယခုတော့ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု၊ တာဝန်တစ်ခု၊ အလှတစ်ခု ရှိနေကြောင်း သူတို့ စတင်နားလည်လာခဲ့ကြသည်။---………………

တိတ်ဆိတ်မှုက အခန်းထဲတွင် ခဏကြာအောင် နေရာယူထားသည်။
ဆရာမန္ဒကီသည် စောင်းကို စားပွဲပေါ်သို့ မချသေးဘဲ လက်ထဲတွင် အသာကိုင်ထား၏။
သူ၏ မျက်လုံးများသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ခေတ္တငေးမောသွားသည်။
ညနေသည် ညအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ကူးပြောင်းနေပြီ။
ငှက်တို့၏ အသံလည်း တိတ်သွားပြီ။
လေပြည်သာ အရွက်ချင်း ပွတ်တိုက်သံကို တိုးတိုးလေး သယ်ဆောင်လာသည်။
ဆရာက တိတ်ဆိတ်မှုကို မဖျက်သေး။
ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့... လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောပြီး 'ဒါပဲနော်' လို့တောင် မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားတာ ကြုံဖူးလား။"
အာကြီးက ရယ်လိုက်သည်။
"ကြုံဖူးပါတယ် ဆရာ။"
"ဘယ်လို ခံစားရလဲ။"
"တစ်မျိုးကြီးပဲ... စကားမဆုံးသေးသလို ခံစားရတယ်။"
မှုံကြီးကလည်း ဝင်ဖြည့်သည်။
"နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားတော့ စိတ်ထဲမှာ ဟာတာတာ ကျန်ခဲ့တယ်။"
"အဲဒါပဲ..."
ဆရာမန္ဒကီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"သီချင်းကလည်း လူတစ်ယောက်လိုပဲ။"
သူက စောင်းကို ပြန်လည် တီးခတ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခေါက်တွင် အဆိုသည် သဘာဝကျစွာ စီးမျောလာသည်။
"...တောချောင်မှာ..."
သီချင်း၏ နောက်ဆုံးစာလုံးကို မယ်မူက ညင်ညင်သာသာ ဆွဲဆိုပြီး ရပ်လိုက်သည်။
သို့သော်...
စောင်းသံက မရပ်သေး။
တေးသံလေးတစ်ကြောင်း...
နောက်ထပ် တေးသံနှစ်ကြောင်း...
အလွန်တိုတောင်းသော တေးပိုဒ်လေးတစ်ခုသည် သီချင်း၏ နောက်ဆုံးအသက်ရှူသံကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေသလို ငြိမ့်ညောင်းစွာ စီးဆင်းသွား၏။
ထို့နောက်မှသာ...
အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။
အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း မျက်လုံးမမှိတ်ဘဲ ထိုင်နေကြသည်။
ဆရာက ချက်ချင်း နောက်တစ်ခေါက် တီးပြန်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်...
မယ်မူ၏ အဆိုဆုံးသည်နှင့် စောင်းကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်၏။
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အာကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလိုလို အံ့ဩသည့် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဆရာ..."
"ဘာဖြစ်လဲ..."
"အခုတစ်ခေါက်က... သီချင်းပြီးသွားတာ မှန်ပေမယ့်..."
သူ စကားရှာနေသည်။
"ပြီးသွားတယ်လို့ မခံစားရဘူး။"
မှုံကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်...
စာအုပ်တစ်အုပ်ကို နောက်ဆုံးစာမျက်နှာ မဖတ်ရသေးဘဲ ပိတ်လိုက်သလို ခံစားရတယ်။"
ဆရာမန္ဒကီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
"အဲဒါကို မင်းတို့ ခံစားမိတာ အရေးကြီးတယ်။"
သူက စောင်းကို အသာပွတ်လိုက်သည်။
"သီချင်းတစ်ပုဒ်ဟာ...
စတင်တတ်ဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူး။
လှလှပပ အဆုံးသတ်တတ်ဖို့လည်း လိုတယ်။"
"ခုနက အစမှာ အတီးက လမ်းခင်းပေးတာကို ငါတို့ 'Prefix' လို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။
အခု...
အဆိုပြီးသွားတဲ့ နောက်မှာ အတီးက သီချင်းကို သိမ်းဆည်းပေးတဲ့ ဒီအပိုင်းကိုတော့..."
" Suffix လို့ ခေါ်တယ်"
မှုံကြီးက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
"Suffix... ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆရာ။"
"Suffix ဆိုတာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာမှာ 'နောက်ကနေ ဆက်တွဲတပ်ခြင်း'၊ 'အဆုံးမှာ ဖြည့်စွက်ခြင်း' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။
အဆိုပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သီချင်းရဲ့ ခံစားချက်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပေးပြီး လှပစွာ သိမ်းဆည်းပေးတဲ့ နောက်ဆက်တေးသွားကို ရည်ညွှန်းဖို့ ဒီစကားလုံးကို အသုံးပြုထားတာ ဖြစ်တယ်။"
အာကြီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"Prefix က ကြိုဆိုတာ...
Suffix က နှုတ်ဆက်တာ..."
ဆရာမန္ဒကီက ပြုံးလိုက်သည်။
"တိကျတယ်..."
ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည်။
"လူတစ်ယောက် အိမ်လာလည်ရင်...
တံခါးဖွင့်ပြီး ကြိုဆိုရသလို...
ပြန်တဲ့အခါမှာလည်း အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်ပို့ပြီး နှုတ်ဆက်တတ်ကြတယ် မဟုတ်လား။"
"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ။"
"သီချင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ။
အစမှာ နားထောင်သူကို ကြိုဆိုတယ်။
အဆုံးမှာ နားထောင်သူကို လှပစွာ နှုတ်ဆက်တယ်။
ကြိုဆိုတာ မရှိရင် ရုတ်တရက်ကြီး စတင်သလို ခံစားရတယ်။
နှုတ်ဆက်တာ မရှိရင် ရုတ်တရက်ကြီး ပြီးဆုံးသွားသလို ခံစားရတယ်။
ဒါကြောင့် Prefix နဲ့ Suffix ဟာ သီချင်းကို အစနဲ့ အဆုံးမှာ ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းပေးတဲ့ မမြင်ရတဲ့ တံခါးနှစ်ချပ်လိုပဲ။"
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည် ကြီးစိုးသွားသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့...
ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် ဂီတမရှိသော တိတ်ဆိတ်မှု မဟုတ်တော့။
သီချင်းပြီးသွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော တေးသံ၏ အရိပ်ကလေးများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော တိတ်ဆိတ်မှု ဖြစ်နေတော့သည်။

💕မန္ဒကီ💕




















#ဂီတဗေဒ
#ဂီတသီအိုရီ
#ဂီတပညာ
#ဂီတသင်ခန်းစာ
#မြန်မာဂီတ
#မဟာဂီတ

ရန်ကုန်မြို့လယ်ရဲ့ သက်တမ်းရင့် အဆောက်အအုံဟောင်းတွေကြား ညနေခင်း နေရှိန်က တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ စာအုပ်အဟောင်းတန်းများတွင် စိတ်ကြိုက်မွှေနှောက်ပြီးနောက် ဆရာဖြစ်သူ မန္ဒကီနှင့်အတူ တပည့်နှစ်ဦးဖြစ်သော မှုံကြီးနှင့် အာကြီးတို့သည် တူရိယာအရောင်းပြခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ အမှတ်မထင် ခြေဦးလှည့်မိကြသည်။

အရောင်တလက်လက်နှင့် စန္ဒရားကြီးများ၊ ဆက်ဆိုဖုန်းများနှင့် တယောများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေစဉ် ပြခန်းရဲ့ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာရှိ စင်အသေးလေးတစ်ခုပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပစ္စည်းလေးတစ်ခုက သူတို့ သုံးဦးစလုံးရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ လက်တစ်ဝါးစာခန့်သာရှိပြီး သံမဏိချောင်းကို တြိဂံပုံစံ ကွေးထားသည့် Triangle (တြိဂံ) တူရိယာလေး ဖြစ်သည်။

"ဆရာ... ဒါက ကလေးကစားစရာ ထင်ရတာပဲနော်။ အနောက်တိုင်း တီးဝိုင်းကြီးတွေထဲမှာ တွေ့တွေ့နေရတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ မသိဘူး"

အမြဲတမ်း စပ်စုတတ်သည့် မှုံကြီးက တြိဂံသံမဏိချောင်းလေးကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

မန္ဒကီက ပြုံးလိုက်ပြီး "အမြင်နဲ့တင် ဆုံးဖြတ်လို့မရတဲ့ အရာတွေထဲမှာ ဒီတူရိယာလည်း ပါတယ် မှုံကြီးရဲ့။ ကဲ... လမ်းလျှောက်ရတာလည်း ညောင်းပြီဆိုတော့ ဟိုဘက်လမ်းထဲက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့"
မကြာမီ သုံးဦးသားသည် လူသူသိပ်မရှုပ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသည့် ရိုးရာလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခု၏ ထောင့်ကျကျ ဝိုင်းတစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော လက်ဖက်ရည်ကြမ်းအိုးနှင့် စားပွဲပေါ်သို့ မုန့်များ ရောက်လာချိန်တွင် အာကြီးကပါ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စကားဝိုင်းကို ပြန်စလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပ ဆရာ၊ ကျွန်တော်လည်း စဉ်းစားမိတယ်။ Orchestra တီးဝိုင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ လူတွေအများကြီးနဲ့ တူရိယာအကြီးကြီးတွေ တီးနေကြတာ။ ဒီလို သံတုံးတြိဂံလေးတစ်တုံးက ဘာများ အရေးပါမှာမို့လို့လဲဗျာ"

မန္ဒကီက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် တပည့်နှစ်ဦးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ စတင်ရှင်းပြသည်။

"မင်းတို့ သေချာကြည့်ခဲ့မိလား။ အဲဒီ Triangle ရဲ့ ထောင့်သုံးထောင့်ထဲက တစ်ထောင့်က တစ်ဆက်တည်း ပိတ်မနေဘဲ အနည်းငယ် ဟနေတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။ အကယ်၍ သတ္တုချောင်းကို တစ်ဆက်တည်း ပိတ်ပစ်လိုက်ရင် ရိုက်လိုက်တဲ့အခါ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အသံအနိမ့်အမြင့် (Pitch) တစ်ခုပဲ ထွက်လာလိမ့်မယ်။ အခုလို ထောင့်တစ်ခုကို ဟထားတော့ တိကျတဲ့ Pitch မရှိတော့ဘဲ စူးရှကြည်လင်ပြီး ပဲ့တင်ထပ်ခတ်မှု အားကောင်းတဲ့ အသံလှိုင်းကြွယ်ဝမှု (Overtones) တွေ ထွက်လာတာပေါ့။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ရိုက်ခတ်တူရိယာ (Percussion) ထဲမှာ 'အတိအကျ သတ်မှတ်မထားတဲ့ အသံထွက်တူရိယာ' အဖြစ် သတ်မှတ်ကြတယ်"

"ဩော်... ပုံစံက ရိုးရှင်းပေမဲ့ တည်ဆောက်ပုံက သိပ္ပံနည်းကျတာပဲနော် ဆရာ" ဟု မှုံကြီးက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် မှတ်ချက်ပြုသည်။

"ဒါတင်မကဘူး မှုံကြီးရဲ့၊ သူ့ရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကလည်း ၁၄ ရာစု ဥရောပအလယ်ခေတ် ကာလတွေအထိ နောက်ကြောင်းပြန်ဆွဲလို့ ရတယ်။ အဲဒီခေတ်က ဘာသာရေး ပန်းချီကားတွေမှာ နတ်ပျိုကညာလေးတွေ Triangle တီးနေတာမျိုး တွေ့ရတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခေတ်က Triangle တွေမှာ သတ္တုကွင်းလေးတွေ သီတန်းထည့်ထားလို့ ရိုက်လိုက်ရင် 'ချောက်ချောက်' ဆိုတဲ့ အသံပါ တွဲထွက်တယ်။ နောက်ပိုင်း ၁၈ ရာစုမှာ တူရကီစစ်တပ်ဂီတ (Janissary Music) ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုနဲ့အတူ ဥရောပ ဂန္ထဝင်ဂီတလောကထဲ ရောက်လာပြီး မိုဇတ် (Mozart) တို့၊ ဘီသိုဗင် (Beethoven) တို့လို ကမ္ဘာကျော် ဂီတစာဆိုကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ သီချင်းကြီးတွေမှာ မရှိမဖြစ် ထည့်သုံးလာကြတာ"

ဘေးကနေ ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေသည့် အာကြီးက ဝင်မေးသည်။ "သမိုင်းကြောင်းကတော့ ဟုတ်ပါပြီ ဆရာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ဂီတပွဲကြီးတွေမှာ သူက ဘယ်လိုနေရာကနေ အဓိက အရေးပါလာတာလဲခင်ဗျာ"

မန္ဒကီက မျက်လုံးချင်းဆုံကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါက သူ့ရဲ့ 'အသံဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း' (Cutting Power) ကြောင့်ပဲ အာကြီး။ Orchestra တီးဝိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ တယောအလက်ပေါင်းများစွာ၊ ပြွေတွေ၊ ခရာတွေနဲ့ ဗုံကြီးတွေ အားလုံးပြိုင်တူ အရှိန်အဟုန်မြှင့် တီးခတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်တူရိယာသံမှ ပရိသတ်ဆီ မရောက်တော့ဘဲ ဆူညံသွားတတ်တယ်။ အဲဒီလို အသံဗလံတွေ အားလုံးရဲ့ အပေါ်ကနေ Triangle လေးကို သတ္တုတုတ်ချောင်းလေးနဲ့ 'တိန်' ဆိုပြီး တစ်ချက်မျှ ခေါက်လိုက်ရုံနဲ့ သူ့ရဲ့ စူးရှကြည်လင်တဲ့ အသံလှိုင်းက တီးဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖောက်ထွက်ပြီး ပရိသတ်နားထဲအထိ ပီပီသသ ရောက်သွားနိုင်တယ်"

"ပြိုင်တူအော်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ အသံအကျယ်ဆုံးအော်တဲ့သူထက်၊ အစူးရှဆုံး အသံနဲ့ အော်လိုက်တဲ့သူက ပိုပေါ်လွင်သွားတဲ့ သဘောပေါ့နော် ဆရာ" ဟု မှုံကြီးက ဥပမာပေးကာ ရေရွတ်သည်။

"မှန်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက ဒီတူရိယာကို သီချင်းတစ်ပုဒ်လုံးမှာ အမြဲတမ်း တောက်လျှောက်ကြီး ထည့်မတီးဘူး။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ Music part တွေ၊ အထူးသဖြင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ရဲ့ အရောင်အသွေး ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အကူးအပြောင်းအပိုင်း (Transition) တွေ၊ ဆန်းကြယ်တဲ့ စိတ်ခံစားမှု ပေးချင်တဲ့အပိုင်းတွေနဲ့ အားလုံးပြိုင်တူ တီးခတ်တဲ့ အထွတ်အထိပ် (Climax) ရောက်တဲ့ အပိုင်းမျိုးတွေကျမှသာ ရွေးပြီး ထည့်တီးလေ့ရှိတာ"

"ဆရာ... အဲဒီလို တစ်နေရာ နှစ်နေရာလောက်ပဲ ဝင်တီးတာက ဘာကို ထူးခြားသွားစေလို့လဲဗျ" အာကြီးက သိလိုစိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းသည်။

မန္ဒကီက အနည်းငယ် တွေးတောပြီးနောက် ရှင်းပြသည်။ "ဒါက ဂီတရဲ့ ချိန်ခွင်လျှာနဲ့ အရသာကို ညှိယူတဲ့ သဘောပဲ။ စဉ်းစားကြည့်လေ... အကယ်၍ Triangle သံကြီးက သီချင်းတစ်ပုဒ်လုံးမှာ တောက်လျှောက် မြည်နေမယ်ဆိုရင် နားငြီးစရာ ဖြစ်လာပြီး သူ့ရဲ့ ထူးခြားမှု ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်လုံး ငြိမ့်ငြိမ့်ညောင်းညောင်း သွားနေရင်းကနေ သီချင်းရဲ့ အရေးကြီးဆုံး စက္ကန့်ပိုင်း အလှည့်အပြောင်းမှာမှ 'တိန်' ဆိုပြီး တစ်ချက်တည်း ထိထိမိမိ ဝင်ခေါက်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီ တစ်ချက်တည်းသော အသံက သီချင်းတစ်ပုဒ်လုံးကို အမှောင်ထဲမှာ မီးပွင့်သွားသလိုမျိုး ဖြတ်ခနဲ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားစေတယ်။

ဂီတရဲ့ အတိမ်အနက်ကို ပိုမိုသိသာစေပြီး ပရိသတ်ရဲ့ စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်းနိုးကြားသွားစေတာပေါ့။ ဒါကြောင့်မို့လည်း Composer တွေက သီချင်းတစ်ပုဒ်ရဲ့ အရသာကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေဖို့ လေယူလေသိမ်း (Accentuation) အဖြစ် ဒီတူရိယာလေးကို မရှိမဖြစ် ထည့်သွင်းအသုံးပြုကြတာ"

"ဩော်... ပြီးတော့ တီးခတ်ရတဲ့ နည်းစနစ်ကလည်း ထင်သလောက် မလွယ်ကူလှဘူး။
တူရိယာကို လက်နဲ့ တိုက်ရိုက်ကိုင်ရင် အသံသေသွားတတ်လို့ ကြိုးကွင်းလေးနဲ့ တွဲလောင်းဆွဲကိုင်ရပြီး၊ လိုအပ်တဲ့ အသံအတိုးအကျယ်နဲ့ အသံအပိတ်အဖွင့်ကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ သေချာထိန်းချုပ်ရတယ်။

သီချင်းအမြန်တွေမှာ တြိဂံရဲ့ အတွင်းထောင့်နှစ်ဖက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် အမြန်နှုန်းမြှင့်ခေါက်ရတဲ့ နည်းစနစ် (Trills) တွေလည်း ရှိတယ်။

အားလုံးထဲမှာ အခက်ခဲဆုံးကတော့ သီချင်းတစ်ပုဒ်လုံးမှာ မိနစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်နေပြီးမှ စာမျက်နှာကွက်တိ၊ စက္ကန့်ကွက်တိမှာ တစ်ချက်တည်း မှန်အောင် ဝင်ရိုက်ရတာမျိုး ဖြစ်တဲ့အတွက် တီးခတ်သူအနေနဲ့ အချိန်ကိုက်မှု (Timing) ပိုင်းမှာ အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်ထားရတာ"

မန္ဒကီက စကားကို နိဂုံးချုပ်လိုက်ရင်း လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို မော့သောက်လိုက်သည်။ တပည့်နှစ်ဦးဖြစ်သော မှုံကြီးနှင့် အာကြီးတို့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ရိုးရှင်းသော ကိတ်မုန့်တုံးလေးများကို ကြည့်ရင်း အတွေးကိုယ်စီ ဝင်သွားကြသည်။

တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသည့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး၏ လေထုထဲတွင် ဆရာဖြစ်သူ ပေးလိုက်သော ဗဟုသုတများက ပဲ့တင်ထပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အရာဝတ္ထုတစ်ခု သို့မဟုတ် လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးဆိုသည်မှာ
"" အရွယ်အစား ကြီးမားခြင်း၊ နေရာအမြဲတမ်း ရနေခြင်းတို့အပေါ်တွင် မတည်ဘဲ၊ မိမိကျရာ ကဏ္ဍအကွက်အကွင်းတွင် မရှိမဖြစ် အစားထိုးမရအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်းအပေါ်တွင်သာ တည်မှီကြောင်း ''
ထို Triangle တူရိယာလေးက သက်သေပြနေပါတော့သည်။
💕မန်ဒကီ💕

MDK Music Family Mandaki Mdk Mandaki Musician






#ဂီတဗဟုသုတ

#တူရိယာအကြောင်းသိကောင်းစရာ








#ဗဟုသုတကမ္ဘာ

🎧 Home Studio သမားတွေ နေ့တိုင်းကြုံနေရတဲ့ ပြဿနာကို ထိထိရောက်ရောက် ဖြေရှင်းနည်း
(Room Noise & Noise Gate)
-----------------------------------------------------------

မောင်ခန့်က နားကြပ်ကြီးတပ်ပြီး REAPER DAW ထဲက Vocal Track တစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချနေသည်။ သူ သီချင်းအတွက် အဆိုတော်ရဲ့ အသံကို ဖမ်းထားတာ ဖြစ်သော်လည်း Waveform (အသံလှိုင်း) တွေကြားထဲမှာ မလိုလားအပ်တဲ့ လှိုင်းတွန့်သေးသေးလေးတွေ နေရာအနှံ့ ပါနေ၍ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် အဆိုတော် မဆိုတဲ့ အပိုအပိုင်းတွေကို ဖြတ်ထုတ်နေတာ လက်ကို ညောင်းနေတာပဲ။ အသံဖမ်းတုန်းက အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ ထင်ရပေမဲ့ REAPER ထဲ ရောက်တော့မှ Background ထဲက အဲယားကွန်းသံ၊ ကွန်ပျူတာ Fan လည်သံတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထွက်လာရတာလဲ"

ဦးရွှေရံက ပြုံးပြီး မောင်ခန့်ရဲ့ ဘေးနားက ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒါကို Room Noise (သို့မဟုတ်) Noise Floor လို့ ခေါ်တယ် ခန့်ကြီး။ လူ့ဦးနှောက်က ပုံမှန်အချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်က လာတဲ့ ငြိမ်သက်တဲ့ ဆူညံသံတွေကို အလိုအလျောက် Filter လုပ်ပြီး ဖျောက်ထားတတ်လို့ ငါတို့က တိတ်ဆိတ်နေတယ် ထင်ရတာ။ ဒါပေမဲ့ Sensitivity မြင့်တဲ့ Condenser Microphone ကြီးတွေကတော့ အဲဒီ အခန်းတွင်း ဆူညံသံတွေကို အကုန် အမိအရ ဖမ်းယူလိုက်တာပဲ။ အထူးသဖြင့် နောက်မှ အသံကို Compression နဲ့ မီးမောင်းထိုးပြလိုက်တဲ့အခါ အဲဒီ Noise တွေက ပိုပြီး အကျယ်ကြီး ထွက်လာတော့တာပေါ့"

"ဒါဆို အဲဒီ Noise တွေကို လူကိုယ်တိုင် လိုက်မဖြတ်ဘဲ အလွယ်တကူ ပျောက်သွားအောင် REAPER ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆရာ" မောင်ခန့်က အားကိုးတကြီး မေးလိုက်သည်။

"REAPER ထဲမှာ ဒီအတွက် သီးသန့်ဓားမြှောင်တစ်လက် ပါပြီးသား။ လာ... အဖိုးတန် Plugin တစ်ခုနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်"

ဦးရွှေရံက Track ရဲ့ FX ခလုတ်ကို နှိပ်ပြီး REAPER ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် Plugin ဖြစ်တဲ့ ReaGate ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒါကို Noise Gate လို့ ခေါ်တယ်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ တံခါးစောင့်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ငါတို့က Threshold (အသံအတိုးအကျယ် ကန့်သတ်ချက်) တစ်ခု သတ်မှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဥပမာ - အဆိုတော် သီချင်းဆိုတဲ့ အသံကျယ်ကြီး လာရင် တံခါးကို ဖွင့်ပေးပြီး၊ အဆိုတော် မဆိုဘဲ နားနေတဲ့အချိန် Background Noise သံ တိုးတိုးလေးတွေပဲ ရှိတဲ့အချိန်ကျရင် တံခါးကို အလိုအလျောက် ပိတ်ပစ်လိုက်တာ"

ဦးရွှေရံက ReaGate ထဲက Threshold ဘားတံကို Noise ထက် နည်းနည်းလေး မြင့်တဲ့ အနေအထား (ဥပမာ -45dB ဝန်းကျင်) သို့ ဆွဲချပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သီချင်းကို ပြန်ဖွင့်ပြရာ အဆိုတော် ဆိုသည့်အချိန်တွင် အသံက သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထွက်လာပြီး၊ အဆိုတော် နားသည့် အပိုင်း ရောက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် ဆူညံသံများပါ လုံးဝ တိတ်ဆိတ် (Silence) သွားတော့သည်။

မောင်ခန့် မျက်လုံးဝိုင်းသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်မိသည်။ "ဟာ... ဆရာ! တစ်ခုချင်း လိုက်ဖြတ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ Noise တိုးတိုးလေးတွေ အကုန်လုံး အလိုအလျောက် ပျောက်ကုန်ပြီ။ တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ Plugin ပဲ"

"ဉာဏ်ကောင်းပေမဲ့ သတိထားရမယ့် အချက်တော့ ရှိတယ် ခန့်ကြီး" ဦးရွှေရံက အလေးအနက် သတိပေးလိုက်သည်။

"Gate ထဲက Attack နဲ့ Release ကို အဆင်မပြေရင် အဆိုတော် အသံအစပိုင်း ဖြတ်တောက်ခံရတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အသံအဆုံးမှာ ကြက်တီးကြတ်တောက်ကြီး ပိတ်သွားတာမျိုး ဖြစ်တတ်တယ်။ ဒါကြောင့် အပိတ်အဖွင့် သဘာဝကျအောင် သေချာ နားထောင်ပြီး ညှိရတယ်။ ပြီးတော့ အကောင်းဆုံးကတော့ Mixing အဆင့်မှာ Gate နဲ့ လိုက်ဖျောက်နေတာထက် အသံမဖမ်းခင်ကတည်းက အခန်းထဲက Noise ပါနိုင်မယ့်အရာတွေကို ကြိုပိတ်ထားတာက MMA Home Studio ရဲ့ အကောင်းဆုံး Standard ပဲ"

မောင်ခန့်က ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ... အသံဖမ်းပညာမှာ ကွန်ပျူတာထဲက Tool တွေကို သိဖို့တင်မကဘဲ အခန်းရဲ့ သဘာဝကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ လိုတာကိုး" ဟု သဘောပေါက်သွားလေတော့သည်။

ManDaKi (MMA HOME STUDIO)
------------------------------------------------------------------

#ဂီတဗဟုသုတ #အသံဖမ်းနည်း #သီချင်းလုပ်နည်း #စတူဒီယိုနည်းပညာ