ညမဖတ်ရ

မှားယွင်းစွာချည်မိတဲ့ သံယောဇဉ်

အခန်း (တစ်) — နွေးထွေးမှုနောက်ကွယ်က အရိပ်မည်းများ

ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလှပဆုံးအချိန်တွေကို ပြောပါဆိုရင် နှင်းနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ထိုနွေဦးညနေခင်းတွေကိုပဲ ပြေးမြင်မိမှာပါ။ နှင်းက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့လောကကြီးထဲမှာ တစ်ခုတည်းသော နားခိုရာကျွန်းလေးပေါ့။ ကျွန်တော်က မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူ ကိုမင်းသူနဲ့အတူ ရုန်းကန်ကြီးပြင်းခဲ့ရတာပါ။ ကိုမင်းသူက ကျွန်တော့်ထက် ဆယ်နှစ်လောက်ကြီးပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖခင်တစ်ယောက်လို၊ မိခင်တစ်ယောက်လို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အားကိုးရဆုံး လူနှစ်ယောက်ကို ပြပါဆိုရင် ကိုမင်းသူနဲ့ နှင်းပါပဲ။

"သုတ... မင်း အရမ်းမလောနဲ့ဦး။ အလုပ်ဆိုတာ အချိန်ယူရတယ်" လို့ ကိုမင်းသူက ကျွန်တော့်ကို အမြဲသတိပေးတတ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အောင်မြင်မှုကို ဆာလောင်နေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ နှင်းကို အကောင်းဆုံးထားချင်တယ်၊ ကိုမင်းသူ့ကိုလည်း ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တွေကနေ နားစေချင်တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ နှင်းကလည်း ကျွန်တော့်ဘေးကနေ အမြဲတမ်း အားပေးဖော်ရခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ ရိုးရှင်းပေမဲ့ ပျော်စရာကောင်းခဲ့တယ်။ ညနေစာ အတူစားတဲ့အခါ ကိုမင်းသူက ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေတတ်တာကို ကျွန်တော် ခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ ရေပူဖောင်းတစ်ခုလို ခဏတာပဲ ဖြစ်တည်နေခဲ့တာဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေဟာ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ကို အဆုံးစီရင်မယ့် ကြိုးတစ်စင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကိုမင်းသူဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အကာအကွယ်ဆိုတာထက် ပိုတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မျက်ကွယ်ပြုထားခဲ့မိတယ်။

အခန်း (နှစ်) — အက်ကြောင်းထင်လာတဲ့ ယုံကြည်မှု

ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ငန်းသစ်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ တစ်ယောက်ရခဲ့တယ်။ ဦးစိုးဟိန်းတဲ့။ သူက ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကျယ် ပံ့ပိုးပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုမင်းသူက ဒီကိစ္စကို အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်ခဲ့တယ်။

"သုတ... ဒီလူကို ငါမကြိုက်ဘူး။ သူက မင်းထင်သလို မဟုတ်ဘူး။ ဒီအလုပ်ကို ရပ်လိုက်ပါ"

ကိုမင်းသူ့ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မနာလိုမှုလိုလို၊ ကျွန်တော့်ကို မတိုးတက်စေချင်တာလိုလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ကိုမင်းသူ့စကားကို နားထောင်ခဲ့ရတာမို့ အခုချိန်မှာတော့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်ချင်နေပြီလေ။

ပြဿနာတွေက အဲဒီက စတာပဲ။ ကိုမင်းသူက ကျွန်တော့်ရုံးခန်းကို လာပြီး ဦးစိုးဟိန်းနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေကိုလည်း ကိုမင်းသူက ခိုးယူသွားတယ်လို့ နှင်းက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြခဲ့တယ်။

"သုတ... ကိုမင်းသူက ရှင့်ဆီက ချက်လက်မှတ်အုပ်ကို ယူသွားတာ ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်"

"မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား သုတ..."

"ယုံရအောင် ခင်ဗျားက ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးပြီး ဘယ်မှာ သွားဖြုန်းလိုက်ပြီလဲ။ ခင်ဗျားကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်ခဲ့မိတာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးပဲ"

အဲဒီစကားဟာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲက ထွက်လာတဲ့ အဆိပ်လူးမြှားတစ်စင်ပါပဲ။ ကိုမင်းသူ ဘာမှမပြောဘဲ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အမုန်းတရားတွေ စတင် အမြစ်တွယ်ခဲ့တော့တယ်။

အခန်း (သုံး) — ပြိုလဲခြင်း အနိဋ္ဌာရုံ

ကိုမင်းသူ မရှိတော့တဲ့နောက် ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းတွေက ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ ဦးစိုးဟိန်းက ကျွန်တော့်ကို ငွေညှစ်လာတယ်။ ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘဲ လက်မှတ်ထိုးခဲ့မိတဲ့ စာချုပ်တွေက ကျွန်တော့်ကို ထောင်ထဲပို့နိုင်တဲ့ တရားမဝင် လုပ်ငန်းတွေ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အကြောက်အလန့်တကြားနဲ့ နှင်းဆီကို ပြေးသွားခဲ့ပေမဲ့ နှင်းကလည်း ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ဖယ်လာတယ်။

"သုတ... ရှင့်အစ်ကို လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် ကျွန်မလည်း စိတ်ပျက်နေပြီ။ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်"

နှင်းရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အားကိုးရာမဲ့သွားပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုမင်းသူက မြို့ထဲမှာ လူမိုက်တွေနဲ့ ပေါင်းပြီး အလုပ်အကိုင်မရှိ လမ်းသရဲတစ်ယောက်လို နေနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ ကြားရတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပိုပြီး မုန်းတီးလာတယ်။ သူသာ ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံတွေကို မခိုးခဲ့ရင်၊ သူသာ ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းမှာ ဝင်မရှုပ်ခဲ့ရင် အခုလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ တထိုင်တည်း တွေးနေမိတယ်။

တစ်ရက်မှာတော့ ဦးစိုးဟိန်းက ကျွန်တော့်ကို လူလွှတ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ပေးစရာရှိတဲ့ ငွေတွေကို မပေးနိုင်ရင် အသက်အန္တရာယ် ရှိတယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ လမ်းဘေးမှာ ထိုင်ငိုနေမိတယ်။ ဘဝက နေဝင်ချိန်ကို ရောက်နေပြီလို့ ခံစားရတယ်။

ဖုန်းဝင်လာတယ်။ မရင်းနှီးတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုဆီက။

"မင်း အခုချက်ချင်း မြို့ပြင်က ဂိုဒေါင်ဟောင်းကို လာခဲ့။ မင်းအစ်ကို ငါတို့လက်ထဲမှာ"

အမုန်းတွေ ကြားကနေ သံယောဇဉ်က နိုးထလာပြန်တယ်။ ကျွန်တော် မုန်းပါတယ်ဆိုတဲ့ ကိုမင်းသူက ဘာလို့ သူတို့လက်ထဲ ရောက်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် အပြေးအလွှား သွားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို တသက်လုံး မေ့နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

အခန်း (လေး) — ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရား

ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ကိုမင်းသူက သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲနေတယ်။ ဦးစိုးဟိန်းနဲ့ သူ့လူတွေက သေနတ်တွေနဲ့ ဝိုင်းထားကြတယ်။

"သုတ... မလာနဲ့လို့ ငါပြောထားတယ်မဟုတ်လား" ကိုမင်းသူက တိုးညင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်။

ဦးစိုးဟိန်းက ရယ်မောရင်း "မင်းအစ်ကိုက တကယ့် လူမိုက်ကြီးပဲ။ မင်းကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ငါ့ဆီက စာချုပ်တွေကို ခိုးဖို့ ကြိုးစားတာလေ။ ပြီးတော့ မင်းယူထားတဲ့ အကြွေးတွေအတွက် သူ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်ကိုတောင် ထုတ်ရောင်းပြီး ဆပ်ပေးခဲ့တာ မင်းသိလား"

ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ။

"သူက မင်းကို အဆိုးမြင်အောင် တမင်လုပ်ခဲ့တာ။ မင်းကို ဒီအန္တရာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်တွေကနေ ဝေးရာကို ထွက်သွားစေချင်လို့ သူက လူဆိုးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာလေ။ သူခိုးသွားတယ်ဆိုတဲ့ ချက်လက်မှတ်တွေကလည်း မင်းကို အချုပ်အနှောင်ကနေ လွတ်အောင် ရှေ့နေငှားဖို့ သုံးခဲ့တာ"

ဦးစိုးဟိန်းရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် မုန်းခဲ့တဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ကိုမင်းသူက တကယ်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် အနစ်နာခံနေတဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

"ကိုမင်းသူ... ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ" ကျွန်တော် ငိုယိုပြီး သူ့နားကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။

ကိုမင်းသူက အားယူပြီး ပြုံးပြတယ်။ "မင်းက ငယ်သေးတယ် သုတ။ ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုပဲ။ မင်းကို အပြစ်ကင်းစင်စေချင်တာ။ ငါက လူဆိုးဖြစ်ရတာ ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်..."

အဲဒီအချိန်မှာ ဦးစိုးဟိန်းက သေနတ်ကို မောင်းတင်လိုက်တယ်။

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

ဖုတ်ဝင်နေသော လူဝကြီး

ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ပေါင်နှစ်ရာကျော် ဝိတ်တက်နေပြီဆိုသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့က ဝါးကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် တစ်ချိန်က ထိုင်နေခဲ့ဖူးသော သူမအဖေ ဦးသန်းအောင်ကြီးကို ပုံတူကူးထားသလိုပင်။ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေသည်။ ထိုအပြုံးသည် ရိုးသားလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင်တော့ တစ်ချိန်က ခံစားခဲ့ရဖူးသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အကြွင်းအကျန်များက ရုတ်ချည်း ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။

“နင်ကတော့ လူပျိုလေးကျနေတာပဲ၊ ငါကတော့ ကလေးအမေ ဝတုတ်မကြီး ဖြစ်နေပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။

ကျွန်တော် ဟန်မပျက် ပြန်ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်က ဗဟန်း၏ ဆင်းရဲသား ရပ်ကွက်လေးဆီသို့ အာရုံများ ရောက်သွားမိသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်တို့သည် ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်များ။ သန်းသန်းမေသည် ကျွန်တော် မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်ခဲ့ရသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမတို့အိမ်သည် လမ်းထောင့်ရှိ စည်ပင်မြေပေါ်တွင် ကျူးကျော်ဆောက်ထားသော အိမ်လေးတစ်လုံးသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထိုနေရာသည် ကမ္ဘာတစ်ခုသဖွယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိခဲ့သည်။

သူမ၏ အဖေ ဦးသန်းအောင်ကြီးသည် တစ်နေ့လုံး ဝါးကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ယက်တောင် တဖျက်ဖျက် ခတ်နေတတ်သော လူဝကြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အမြဲတမ်း ချွေးတပြိုက်ပြိုက်နှင့်။ သူသည် စကားသိပ်မပြောဘဲ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေတတ်သည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်မှာ သူသည် နူးညံ့ပြီး သဘောကောင်းသော လူဝကြီးတစ်ယောက်ဟူ၍သာ။ သန်းသန်းမေကတော့ သူမအဖေကို ပြုစုရင်း၊ ဈေးရောင်းရင်းနှင့်ပင် ကျွန်တော်နှင့် သံယောဇဉ် ငြိတွယ်ခဲ့ကြသည်။

“သန်းသန်းမေ၊ နင် အခုတော့ ပြန်ဝလာတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုမိတော့ သူမက မျက်စောင်းလေး ထိုးသည်။

“အေးလေ၊ ငါ့အဖေလိုပဲ ဝလာတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နင် မှတ်မိလား... ငါ အရမ်းပိန်သွားခဲ့တဲ့ အချိန်တစ်ခု ရှိခဲ့တာလေ”

သူမ၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော့် နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။ မှတ်မိတာပေါ့။ ထိုကာလသည် ကျွန်တော့်ဘဝတွင် အဆိုးရွားဆုံး အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေဆဲပင်။ ထိုစဉ်က သူမ အဆမတန် ပိန်ကျသွားခဲ့သလို၊ သူမအဖေ ဦးသန်းအောင်ကြီးဆီတွင် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူဝကြီးသည် အစားကို မတရားစားလာသည်။ အရင်ကကဲ့သို့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် မဟုတ်တော့ဘဲ မျက်လုံးများက နီမြန်းကာ စူးရဲလာခဲ့သည်။

အရာအားလုံးသည် မိုးရာသီ၏ ညတစ်ညတွင် စတင်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သန်းသန်းမေတို့အိမ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ အိမ်ထဲတွင် ဆီမီးရောင် မှိန်မှိန်လေးသာ ရှိသည်။ ခြံထဲရှိ ဝါးကွပ်ပျစ်ကြီးပေါ်တွင် ဦးသန်းအောင်ကြီး မရှိတော့။ အိမ်ထဲမှ တဖျပ်ဖျပ်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝါးစားနေသော အသံကို ကြားရသည်။

“သန်းသန်းမေ... သန်းသန်းမေ...” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်မိသည်။

သန်းသန်းမေသည် အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ ကျွန်တော် လန့်သွားသည်။ သူမသည် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ပါးချိုင့်များ ခွက်ဝင်သွားပြီး လူက ပိန်လိမ်ကာ အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်လန့်မှုများ အထိုင်းအထိုင်းနှင့်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ သန်းသန်းမေ၊ နင် ဘာလို့ ဒီလောက် ပိန်သွားရတာလဲ” ဟု ကျွန်တော်က စိုးရိမ်တကြီး မေးမိသည်။

သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကာ အိမ်နောက်ဘက်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဦးသန်းအောင်ကြီး ရှိနေသည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်တော် သိခဲ့သော ဦးသန်းအောင်ကြီး မဟုတ်တော့။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် ထိုင်ကာ အသားစိမ်းများကို အငမ်းမရ စားနေသည်။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်သည် ပုံမှန်ထက် ပိုမို ဖောင်းကားနေပြီး အသက်ရှူသံမှာ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေသည်။

“အဖေ... အဖေ ဖုတ်ဝင်နေတာ ထင်တယ် ကိုကိုရယ်... ညဘက်ဆို အိပ်လည်းမအိပ်ဘူး၊ အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို စားနေတာ။ ကျွန်မကိုလည်း အနားမကပ်ခိုင်းဘူး။ ကျွန်မ ကြောက်တယ် ကိုကို” ဟု သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ ငိုသည်။

ထိုအချိန်က ကျွန်တော့်မှာ သန်းသန်းမေအပေါ် ထားရှိသော အချစ်က အကြောက်တရားထက် ပိုကြီးစိုးနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဖေ ဖုတ်ဝင်နေသည်ဆိုသော စကားကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမ ပိန်သွားရခြင်းမှာလည်း အဖေ့အတွက် အစားအသောက် ရှာဖွေကျွေးမွေးနေရသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော် သူမကို ကတိပေးခဲ့သည်။ “မကြောက်နဲ့ သန်းသန်းမေ၊ ငါ နင်တို့ဘေးမှာ ရှိနေပေးမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ကူညီမယ်” ဟု။

ထိုညမှစ၍ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်မှာ ရှိသမျှ ပိုက်ဆံများကို သန်းသန်းမေလက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ သူမအဖေကို ကုသရန်နှင့် အစားအသောက်များ ဝယ်ရန်အတွက် ကျွန်တော် အလုပ်နှစ်ခုလုပ်ကာ ရှာဖွေခဲ့သည်။ သန်းသန်းမေကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ နွမ်းနယ်လာပုံ ပေါက်နေပြီး ကျွန်တော့်အပေါ် ပို၍ မှီခိုလာခဲ့သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဦးသန်းအောင်ကြီး၏ အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် အိမ်ပြင်သို့ မထွက်တော့ဘဲ

ကျွန်တော့်မိဘများက ကျွန်တော့်ကို သတိပေးကြသည်။ “အဲဒီအိမ်ကို မသွားနဲ့၊ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ကြားနေရတယ်၊ အဲဒီလူကြီးက လူမဟုတ်တော့ဘူး” ဟု ဆိုကြသော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ နားမထောင်ခဲ့။ သန်းသန်းမေ၏ မျက်ရည်များသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လောကကြီးတွင် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ကိုကို... အဖေ့ကို ဆရာပင့်ပြီး ကုပေးပါဦး။ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံလည်း မရှိတော့ဘူး။ အဖေက တစ်ခုခု မစားရရင် ကျွန်မကို ရန်လုပ်တော့မယ့် အတိုင်းပဲ” ဟု သူမက ဆိုလာသည်။

ကျွန်တော် ကျွန်တော့် အမေ စုဆောင်းထားသော ရွှေဆွဲကြိုးကို ခိုးယူကာ ရောင်းချလိုက်သည်။ ထိုပိုက်ဆံများဖြင့် သန်းသန်းမေကို ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမအတွက်ဆိုလျှင် လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမှာကိုပင် မကြောက်ခဲ့ပါ။ သန်းသန်းမေက ထိုပိုက်ဆံများကို ယူကာ သူမအဖေအတွက်ဟုဆိုကာ ဆေးဆရာများ ရှာသည်။ သို့သော် ဘယ်ဆရာမှ ထိုအိမ်သို့ မလာရဲကြ။

ထိုကာလများတွင် ကျွန်တော်နှင့် သန်းသန်းမေကြားတွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုများ ရှိလာသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လျှင် မျက်လုံးချင်း မဆိုင်တော့။ သူမ၏ ပိန်ချည့်နေသော လက်ချောင်းလေးများသည် တုန်ရီနေတတ်သည်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်မှာ သူမသည် အကြောက်တရားကြောင့်ဟုသာ။ သို့သော် ထိုတုန်ရီမှုနောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် တစ်စက်ကလေးမျှ မတွေးခဲ့မိပါ။

တစ်ညတွင် ကျွန်တော် သန်းသန်းမေတို့အိမ်သို့ အသိမပေးဘဲ ရောက်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူရိပ်သည် သန်းသန်းမေ မဟုတ်သလို၊ သူမအဖေ ဦးသန်းအောင်ကြီးလည်း မဟုတ်။ ရပ်ကွက်ထဲမှ လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် သံသယများ စတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျွန်တော် အိမ်နောက်ဖက်မှ တိုးတိုးလေး ကပ်သွားမိသည်။

“ဒီနေ့တော့ ဟိုကောင် အမေ့ဆီက ခိုးလာတဲ့ ရွှေကြိုးကို ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံပေးသွားတယ်” ဟု သန်းသန်းမေ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အသံသည် အရင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ မာကျောပြီး လှောင်ပြောင်သည့် အသံ ဖြစ်နေသည်။

“အေး... အဲဒီကောင်က တော်တော် အတာပဲ။ နင့်အဖေကို ဖုတ်ဝင်နေတယ်ဆိုတာ ယုံနေတုန်းလား” ဟု အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရယ်သံနှင့်အတူ ပြန်ပြောသံကို ကြားရသည်။

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

ယုတ်မာတဲ့မိထွေးကို လက်စားချေတဲ့ သမီး

သွေးပျက်မတတ်အေးစက်နေတဲ့ ညဉ့်ဦးယံရဲ့ လေထုထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက နာရီကြီးရဲ့ စက္ကန့်တံသွားသံဟာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံနဲ့ အပြိုင် ခုန်လှုပ်နေသလိုပါပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ဒီအိမ်ကြီးထဲကို ဒေါ်သီတာဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး ပထမဆုံး ခြေချလာခဲ့တဲ့နေ့ကို ကျွန်မ အခုထိ မေ့လို့မရသေးဘူး။ ကျွန်မအမေ ဆုံးပါးသွားပြီး သုံးလအကြာမှာတင် ဖေဖေ့လက်ကိုတွဲပြီး အိမ်ပေါ်တက်လာခဲ့တဲ့ ထိုအမျိုးသမီးဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကျူးကျော်သူ တစ်ယောက်ပါပဲ။ "နွေး... ဒါ သမီးရဲ့ မေမေသစ်ပဲ" လို့ ဖေဖေက ပြောခဲ့တုန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝဟာ ထိုနေ့ကစပြီး အရောင်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။

ဒေါ်သီတာဟာ သိမ်မွေ့သလိုနဲ့ ရက်စက်တတ်သူလို့ ကျွန်မ အမြဲယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှေ့တင်မှာ ဖေဖေ့ကို ချွဲနွဲ့ပြပြီး ကျွန်မ ကွယ်ရာမှာတော့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကျွန်မကို ဝါးမြိုပစ်မတတ် ကြည့်တတ်သူ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ရဲ့ စည်းစိမ်တွေ၊ ဖေဖေ့ရဲ့ မေတ္တာတွေကို တစ်ဦးတည်း မောင်ပိုင်စီးချင်နေတဲ့ မိန်းမလို့ ကျွန်မ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အခုတော့ ဖေဖေက အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေပြီ။ လေဖြတ်ဝေဒနာကြောင့် စကားမပြောနိုင်၊ မလှုပ်ရှားနိုင် ဖြစ်နေတဲ့ ဖေဖေ့ဘေးမှာ ဒေါ်သီတာက နေ့ညမပြတ် ရှိနေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မြင်တာကတော့ ဒါဟာ ဖေဖေ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အပိုင်စီးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုပဲ။ "မင်းတို့ မိထွေးဆိုတာ အပြင်ပန်းမှာ ဘယ်လောက်ကောင်းပြပြ၊ အတွင်းထဲမှာတော့ မြွေဟောက်ထက် ဆိုးတယ်" ဆိုတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ အမြဲတမ်း ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။

ကျွန်မ ဖေဖေ့

ရက်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ဒေါ်သီတာရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလာလေလေပါပဲ။ ဖေဖေ့ကို တိုက်ကျွေးနေတဲ့ ဆေးပုလင်းတွေကို သူမက ဗီရိုထဲမှာ ဝှက်ထားတတ်တယ်။ ဖေဖေ စားရမယ့် အာဟာရမှုန့်တွေကိုလည်း သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ဖျော်ပြီး တိုက်တယ်။ ကျွန်မကို ဖေဖေ့နား သိပ်အကပ်မခံဘူး။ "သမီးနွေး... ဖေဖေ အနားယူပါစေ။ သမီး သွားနားတော့လေ" လို့ ပြောတိုင်း သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကို မောင်းထုတ်ချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နေရတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူမ အပြင်ခဏ ထွက်သွားတုန်း ကျွန်မ ဖေဖေ့

ကျွန်မ ဒေါ်သီတာရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ဆက်သွားပြီး ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ဗီရိုအောက်ခြေက သေတ္တာလေး တစ်ခုထဲမှာ ဖေဖေ့ရဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တွေ၊ မြေကွက်အမည်ပေါက် စာချုပ်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ပိုပြီး တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းတာက ဒေါ်သီတာရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ မှတ်စုလေး တစ်ခုပဲ။ "အောက်တိုဘာလ ရက်... နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စောင့်ရမယ်။ အရာအားလုံးကို အပြီးသတ်ရမယ်" တဲ့။ အောက်တိုဘာလ ရက်ဆိုတာ နောက်ထပ် သုံးရက်ပဲ လိုတော့တာ။ သူမ ဖေဖေ့ကို တစ်ခုခု လုပ်တော့မှာ သေချာပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အဲဒီစာချုပ်တွေနဲ့ မှတ်စုကို ဓာတ်ပုံရိုက်ယူလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အစီအစဉ်ကို စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

ကျွန်မ ဒေါ်သီတာကို လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာရော၊ ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်း ကြားမှာပါ နာမည်ဖျက်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ သူမဟာ လင်ပါသားသမီးကို နှိပ်စက်နေကြောင်း၊ လေဖြတ်နေတဲ့ လင်ယောကျ်ားကို ဆေးမှားတိုက်ပြီး သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြောင်း သက်သေအတုတွေ ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိထားတဲ့ သူငယ်ချင်း ရှေ့နေတစ်ယောက်ကိုလည်း အကူအညီ တောင်းလိုက်တယ်။ "ဒီမိန်းမကို အချုပ်ထဲ ပို့ရမယ်။ သူ့မှာ ဘာမှ မကျန်စေရဘူး" လို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့တယ်။ ဒေါ်သီတာကတော့ ဘာမှ မသိသလိုနဲ့ ဖေဖေ့ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ဖေဖေ့လက်ကလေးတွေကို နှိပ်ပေးနေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့ အေးဆေး တည်ငြိမ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ပိုပြီး ရွံရှာမိတယ်။ "မင်းရဲ့ ဇာတ်သိမ်းခန်းက နီးနေပြီ ဒေါ်သီတာ" လို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိတယ်။

အောက်တိုဘာလ ရက်ညမှာ အခြေအနေတွေက ပိုပြီး တင်းမာလာတယ်။ ဖေဖေ့ရဲ့ အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပိုဆိုးလာပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာတယ်။ ဒေါ်သီတာက ဆရာဝန်ကို ဖုန်းဆက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မက ဖုန်းလိုင်းတွေကို ဖြတ်တောက်ထားလိုက်ပြီ။ သူမ ယောက်ယက်ခတ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ကျေနပ်နေမိတယ်။ "နွေး... နွေး... ဖေဖေ့ကို ကြည့်ပါဦး။ ဆရာဝန်ဆီ ဖုန်းဆက်လို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။ သမီးဖုန်းနဲ့ ဆက်ပေးပါဦး" လို့ သူမက ငိုယိုပြီး တောင်းပန်တယ်။ ကျွန်မကတော့ အေးစက်စွာနဲ့ ရပ်ကြည့်နေပြီး "ဘာလဲ... အကြံအစည် ပျက်သွားမှာ ကြောက်နေတာလား ဒေါ်သီတာ။ ရှင် ဖေဖေ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ကျွန်မ အကုန်သိတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒေါ်သီတာရဲ့ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတယ်။ "သမီး... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အန်တီက ဖေဖေ့ကို..." သူမ စကားမဆုံးခင်မှာတင် ကျွန်မက သူမရဲ့ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "အန်တီလို့ မခေါ်နဲ့။ ရှင့်လို ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမမျိုးကို ကျွန်မ လက်စားချေမှာ။ ရှင့်ရဲ့ လောဘဇာတ်လမ်းကို ကျွန်မ အဆုံးသတ်ပေးမယ်" လို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ ထိုအချိန်မှာတင် ကျွန်မ ကြိုတင် ခေါ်ထားတဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့နဲ့ ဆွေမျိုးအချို့ အိမ်ထဲကို ရောက်လာကြတယ်။ ကျွန်မ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သက်သေတွေ၊ ဓာတ်ပုံတွေကို ထုတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒေါ်သီတာကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတော့တယ်။ သူမကို ရဲတွေက ဖမ်းဆီးဖို့ လုပ်တဲ့အခါ သူမက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "သမီးနွေး... နောင်တ မရပါစေနဲ့ဦး" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောသွားခဲ့တယ်။

ဖေဖေ့ကို လူနာတင်ကားနဲ့ ခေါ်သွားကြတယ်။ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နိုင်ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ရန်သူကို အိမ်ပေါ်က မောင်းထုတ်နိုင်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှု တစ်စက်လေးမှ မရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေတာပဲ။ ဖေဖေ့ရဲ့

နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်ကိုယ် ဝင်လာတယ်။ ဖေဖေ ဆုံးပါးသွားပြီတဲ့။ ဆေးရုံကို ရောက်ရောက်ချင်းမှာတင် ဖေဖေ့ရဲ့ နှလုံးက ရပ်တန့်သွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတယ်။ လက်စားချေမှုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဖေဖေ့ကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာလား။ ဆေးရုံကို သွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက ရူးမတတ် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဖေဖေ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မူးလဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ဖေဖေဟာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျွန်မကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေခဲ့ပုံပဲ။ ဖေဖေ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ စက္ကူခေါက်လေး တစ်ခုကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတာ တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီစက္ကူလေးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

ဆိတ်သတ်သမားရဲ့ အဆုံးသတ်

အိမ်နောက်ဖေး ဇောင်းတွဲထဲမှာ သော့ခတ်ပစ်ထားတဲ့ စက်ဘီးလေးကို ကျွန်မ အိမ်ရှေ့ကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့မိတယ်။ ဖုန်တွေ၊ ပင့်ကူအိမ်တွေက စက်ဘီးတစ်ပြင်လုံးမှာ နေရာယူထားတာမို့ အော်ရီဂျင်နယ် အရောင်ဖြစ်တဲ့ ဖက်ဖူးစိမ်းနုနုလေးတောင် မပေါ်ချင်တော့ဘူး။ ရှေ့ဘီးရော နောက်ဘီးရောက လေမရှိတော့ဘဲ ပြားကပ်နေတာဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားခဲ့မှန်း သိသာလှပါတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက အဝတ်စုတ်တစ်ခုနဲ့ စက်ဘီးပေါ်က ဖုန်တွေကို ခါထုတ်လိုက်တဲ့အခါ နေရောင်အောက်မှာ အမှုန်အမွှားတွေက ဝဲခနဲ ထသွားကြတယ်။

စက်ဘီးလက်ကိုင်လေးကို ဆုပ်ကိုင်မိချိန်မှာတော့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသလိုလို၊ နာကျင်သလိုလို ခံစားချက်တစ်ခုက လှိုင်းပုတ်သလို တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ ဒီစက်ဘီးလေးပေါ်မှာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝတွေ၊ အဖေ့ရဲ့ ချွေးနံ့တွေနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အစီအရီ ရှိခဲ့ဖူးတာပဲ။ မျက်ဝန်းအစုံကလည်း အလိုလို စိုစွတ်လာရပြန်တယ်။ အတိတ်ဆိုတာ အမှတ်တမဲ့ ပြန်တူးဖော်လိုက်ရင်တောင် အနာဟောင်းကို ပြန်ဆွသလို နာကျင်ရတတ်တာမျိုးလား။

ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မက ဆယ်တန်းကျောင်းသူ။ ကျူရှင်ဆင်းချိန်တွေဆို အမြဲနောက်ကျတတ်တယ်။ အပြင်ဘက်မှာ အလင်းရောင်တောင် မရှိတော့ဘဲ မှောင်ရီပျိုးနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ စာအုပ်တွေကို အလုအယက်သိမ်းပြီး ကျူရှင်အပြင်ဘက်ကို အမြဲပြေးထွက်ခဲ့ရတာ။ ကျူရှင်ရှေ့မှာ လာကြိုတဲ့ မိဘတွေ၊ ဆိုက်ကားတွေ ကြားထဲမှာ ကျွန်မ အမြဲတမ်း နားစွင့်နေမိတာက "သမီးကြီး" ဆိုတဲ့ ခေါ်သံလေးတစ်ခုပါပဲ။

"သမီးကြီး... အဖေ ဒီမှာ"

ဝါကျင်ကျင် လမ်းမီးတိုင်အောက်မှာ အဖေဟာ ထုံးစံအတိုင်း စက်ဘီးလေးကို ကိုင်ပြီး ရပ်စောင့်နေတတ်တယ်။ အဖေက ဆိတ်သတ်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့သူ။ တစ်နေ့လုံး သွေးညှီနံ့တွေ၊ သတ္တဝါတွေရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကြားမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခဲ့ရပေမဲ့ ကျွန်မကို လာကြိုချိန်မှာတော့ အဖေဟာ အပြုံးမပျက်ခဲ့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ လက်ကြမ်းကြီးတွေက ကျွန်မရဲ့ နုနယ်တဲ့ လက်ဖဝါးလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "ငါ့သမီးက အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး၊ ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်အောင်သင်" လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဖေဟာ သူကိုယ်တိုင် ဆိတ်သတ်သမား ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့သမီးကိုတော့ ဖြူစင်တဲ့ အင်ဂျင်နီယာမလေး တစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ။

"ဒီနေ့ ဆိုက်ထဲကို အင်ဂျင်နီယာမလေး တစ်ယောက်ပါလာတယ် သမီးကြီးရဲ့။ ဖြူဖြူသေးသေးလေး၊ ငါ့သမီးကြီးနဲ့ တူလိုက်တာ"

စက်ဘီးနောက်ကနေ လိုက်စီးရင်း အဖေ့ရဲ့ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ကတိတွေ အထပ်ထပ် ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ဖလန်ထည် အကွက်ကျဲကြီးက ချွေးနံ့တွေထက် မေတ္တာနံ့တွေ ပိုသင်းနေခဲ့တာ ကျွန်မ အသိဆုံးပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ အဖေ့ရဲ့ ကမ္ဘာမှာ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက လူကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သလို၊ ဘဝရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကလည်း ကျွန်မကို မမျှော်လင့်ဘဲ ချောက်ထဲကို တွန်းပို့ခဲ့ပါတယ်။

အဖေ မျှော်လင့်သလို ကျွန်မ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေကတော့ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုကို အဆုံးထိ မကြည့်သွားနိုင်ခဲ့ရှာဘူး။ အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မဘဝထဲကို "လင်းထက်" ဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ချောမောတယ်၊ စကားပြောကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ဂရုစိုက်တတ်လွန်းတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ငတ်မွတ်နေတဲ့သူမို့ လင်းထက်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို အစစ်အမှန်လို့ မှတ်ယူခဲ့မိတယ်။

"မင်းက အရမ်းတော်တာပဲ မြတ်နိုး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအလုပ်တွေက မင်းကို အရမ်းပင်ပန်းစေတယ်။ ငါ့အနားမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေပါလား"

အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ ဂရုစိုက်မှုလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လင်းထက်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် ခြယ်လှယ်လာခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့တာကို မကြိုက်ဘူး၊ အပြင်သွားရင် သူ့ကို ခွင့်တောင်းရမယ်၊ ဖုန်းကို စစ်ဆေးရမယ်။ အစပိုင်းမှာ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ချုပ်ကိုင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဝေဖန်မှုတွေ၊ အပြစ်တင်မှုတွေက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရိုက်ချိုးလာခဲ့တယ်။

"မင်းက အင်ဂျင်နီယာသာ ဆိုတာ၊ အဖေက ဆိတ်သတ်သမား မဟုတ်လား။ အောက်ခြေလူတန်းစား စိတ်ဓာတ်က မပျောက်သေးဘူး"

အဲဒီစကားကို လင်းထက် ပထမဆုံး ပြောလိုက်တဲ့နေ့က ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ အဖေဟာ ဆိတ်သတ်သမား တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ သူဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ သူရဲကောင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ လင်းထက်က အဲဒီအချက်ကို ကျွန်မကို နှိမ်ချဖို့ လက်နက်တစ်ခုလို အမြဲ အသုံးချခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုတိုင်းကို သူက "ငါရှိလို့ မင်းဒီနေရာ ရောက်တာ" ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဖုံးလွှမ်းခဲ့တယ်။

ကျွန်မဟာ အပြင်လောကမှာတော့ အောင်မြင်တဲ့ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမဲ့၊ လင်းထက်ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ အမြဲတမ်း အမှားလုပ်နေမိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို၊ တုန်ရီနေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။ သူ ဖုန်းခေါ်ရင် ချက်ချင်း ကိုင်ရမယ်၊ စာပို့ရင် ချက်ချင်း ပြန်ရမယ်။ တစ်မိနစ်လောက် နောက်ကျတာနဲ့ "မင်း ဘယ်ကောင်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာလဲ" ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကို နာရီပေါင်းများစွာ နားထောင်ရတယ်။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မဟုတ်ဘဲ စိတ္တဇဆန်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုမှုမှန်း သိလာချိန်မှာတော့ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကြားမှာ ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

လင်းထက်နဲ့ အတူနေတဲ့ သုံးနှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။ အရင်က တက်ကြွဖျတ်လတ်တဲ့ မြတ်နိုးဆိုတဲ့ မိန်းကလေးဟာ အခုတော့ မှန်ထဲမှာ ပြန်ကြည့်ရင်တောင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် နွမ်းလျနေပြီ။ လင်းထက်က ကျွန်မကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ စနစ်တကျ သတ်ဖြတ်နေခဲ့တာပါ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိတယ်၊ ကျွန်မ အဖေ့ကို ဘယ်လောက်ချစ်ခဲ့မှန်း သူသိတယ်။ အဲဒါကိုပဲ သူက အမြဲတမ်း ပြန်ဆွပြီး ကျွန်မကို နာကျင်အောင် လုပ်တယ်။

"မင်းအဖေက သတ္တဝါတွေကို သတ်ခဲ့တာ၊ အဲဒီဝဋ်ကြွေးတွေက မင်းဆီ ရောက်နေတာ။ မင်းက ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်၊ မင်းလို မိန်းမမျိုးကို လက်ထပ်ထားတာ"

ဒီလို စကားလုံးတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ညတိုင်း ငိုခဲ့ရတယ်။ လင်းထက်က ကျွန်မကို ရိုက်နှက်တာမျိုး သိပ်မရှိပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေ၊ သူ့ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုတွေ၊ သူ့ရဲ့ မယုံကြည်မှုတွေက ရိုက်နှက်တာထက် ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘဲ ထားတတ်တယ်၊ ကျွန်မက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်တဲ့အခါကျမှ "မင်းက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတာပဲ" လို့ ပြောပြီး ဖုန်းချပစ်တတ်တယ်။ အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ကျွန်မဟာ

သူ့ရဲ့ (ခြယ်လှယ်မှု) တွေက အရမ်းကို ပါးနပ်လွန်းတယ်။ ကျွန်မကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် အမြဲလုပ်တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ပြဿနာတက်ရင် အမြဲတမ်း ကျွန်မကပဲ တောင်းပန်ရတယ်။ ကျွန်မမှာ အမှားမရှိရင်တောင် "မင်းရဲ့ လေသံက ငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လို့" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်မကို ဒူးထောက်ခိုင်းခဲ့တာ။

အဖေက ကျွန်မကို ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာဟာ လူတကာရဲ့ ရှေ့မှာ မျက်နှာငယ်ရမှာ စိုးလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အမျိုးသားရဲ့ ရှေ့မှာ ကျွန်မဟာ အဖေ သတ်ခဲ့တဲ့ ဆိတ်ကလေးတစ်ကောင်လိုပဲ ငြိမ်ကုပ်ပြီး အသတ်ခံနေရသလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ပညာတွေဟာ လင်းထက်ရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ဖုန်မှုန့်တွေလိုပဲ။ အဖေသာ သိရင် ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကျိုးလိုက်မလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာခဲ့မိတယ်။

အမှောင်ဆုံးညဆိုတာ မိုးလင်းခါနီး အချိန်ပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းဟာလည်း အကန့်အသတ်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ပြန်လာတော့ လင်းထက်က ကျွန်မရဲ့

"ဘာလုပ်နေတာလဲ လင်းထက်"

ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ သူကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။

"မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိလဲ သိချင်လို့လေ။ ငါ အသစ်ဖွင့်မယ့် ကုမ္ပဏီအတွက် မင်းဆီက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လိုတယ်။ မင်းက ငါ့မိန်းမပဲ၊ ဒါတွေက ငါ့ဟာတွေပဲပေါ့"

"ဒါတွေက ကျွန်မ အဖေ ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ မြေကွက်ကို ရောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ။ လုံးဝ မပေးနိုင်ဘူး"

ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်တဲ့အခါ လင်းထက်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူဟာ သားရဲတစ်ကောင်လို လက်ကျန် အပြုံးတွေကို ခွာချလိုက်ပြီး ကျွန်မ အနားကို တိုးလာခဲ့တယ်။

"မင်းက ငါ့ကို ငြင်းတယ်ပေါ့? ဆိတ်သတ်သမား သမီးက ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့?"

သူက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဆွဲပြီး နံရံနဲ့ ဆောင့်ပစ်လိုက်တယ်။ နာကျင်မှုထက် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟိုးအောက်ခြေကနေ တက်လာတဲ့ ဒေါသနဲ့ ရွံရှာမှုက ပိုကြီးစိုးသွားတယ်။

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

“အကိုကြီးအဖရာ”
----------------
အပိုင်း (၁)

ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မိုးရာသီ ညနေခင်းတစ်ခုဟာ ဇေယျာ့အတွက်တော့ ဘဝမှာ အတောက်ပဆုံး အချိန်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အသက် (၂၂) နှစ်အရွယ် ဇေယျာဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ပန်းချီနဲ့ ဒီဇိုင်းပညာကို ရူးသွပ်ခဲ့သူပါ။ သူ့လက်ပ်တော့ပ်လေးရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း အီးမေးလ်တစ်ခုကို ဖတ်ပြီး ဇေယျာ့ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပါတယ်။ ဂျပန်နိုင်ငံက နာမည်ကြီး Design University တစ်ခုကနေ သူ့ကို ၃ နှစ်စာ ပညာသင်ဆု (Scholarship) အပြည့်အဝနဲ့ လက်ခံလိုက်ပြီဆိုတဲ့ အကြောင်းကြားစာပါ။ ဒီအိပ်မက်အတွက် သူ ညပေါင်းများစွာ အိပ်ရေးပျက်ခံ၊ ကြိုးစားခဲ့ရတာပါ။

"အမေ... သား ပညာသင်ဆု ရပြီဗျ။ ဂျပန်သွားရတော့မယ်" လို့ အိမ်ရှေ့ခန်းကို ပြေးထွက်ပြီး အော်ပြောလိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့ကနေ ဆိုင်ကယ်တစ်စီး အရှိန်နဲ့ထိုးရပ်လာတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ "ကိုဇေယျာ... ကိုဇေယျာ... ဦးလေးကို ဆေးရုံတင်ထားရတယ်၊ ကားမတော်တဆဖြစ်လို့တဲ့" ရပ်ကွက်ထဲက ကိုမင်းရဲ့ အသံကြောင့် ဇေယျာ့ ခြေလှမ်းတွေ တန့်သွားခဲ့တယ်။

ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးကိုကိုဟာ နယ်ဝေးတွေကို ကုန်တင်ကားလေးတစ်စီးနဲ့ ကုန်ပို့တဲ့အလုပ်ကို လုပ်ပါတယ်။ မိသားစု စားဝတ်နေရေးနဲ့ သားသမီးသုံးယောက်ရဲ့ ပညာရေးအတွက် အဲ့ဒီ ကုန်တင်ကားအိုလေး တစ်စီးနဲ့ပဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရတာပါ။ ဆေးရုံကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ ဖခင်ဖြစ်သူဟာ ဇေယျာတို့ သားအမိတွေကို ထားရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

ဖခင်ရဲ့ နာရေးကိစ္စတွေ ပြီးစီးသွားတဲ့အခါ ဇေယျာ့ရှေ့မှာ ကျန်ခဲ့တာက အကြွေးတွေနဲ့ ရစရာမရှိအောင် ပျက်စီးနေတဲ့ ကုန်တင်ကားလေး တစ်စီးပါပဲ။ ညီလေးဖြစ်သူ မင်းခန့်က အင်ဂျင်နီယာကျောင်း ဒုတိယနှစ်တက်နေပြီး၊ ညီမလေး ဆုမြတ်က ဆယ်တန်းရောက်နေပါပြီ။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မာလာကလည်း ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းလှပါဘူး။

ညဘက် လူခြေတိတ်ချိန်မှာ ဇေယျာ သူ့အခန်းထဲက စားပွဲပေါ်မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ပေါ်က ဂျပန်ကပို့ထားတဲ့ 'Congratulation' ဆိုတဲ့ စာတန်းလေးကို ကြည့်ရင်း သူ့ရင်ထဲ ဆို့နင့်နေတယ်။ သူ့အိပ်မက်တွေဆီ သွားမလား၊ ဒီမိသားစုလေးရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းမလား။ သူ ဂျပန်သွားရင် သူ့ညီနဲ့ ညီမ ကျောင်းဆက်တက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့သလို၊ အဖေထားခဲ့တဲ့ အကြွေးတွေကြောင့် အိမ်ပေါ်ကပါ ဆင်းရမယ့်ကိန်းပါ။ ဇေယျာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။ မျက်ရည်တစ်ပေါက် ပါးပြင်ပေါ် ကျလာတယ်။ ပြီးတော့ ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဂျပန်က ကျောင်းဆီကို 'ပညာသင်ဆုကို လက်မခံနိုင်တော့ကြောင်း' ငြင်းပယ်စာ ပြန်ပို့လိုက်ပါတော့တယ်။ သူ ရွေးချယ်လိုက်ပါပြီ။ သူ ထမ်းရမယ့် တာဝန်ဟာ အဖေ့ရဲ့ ကားစတီယာရင်ပါပဲ။

အပိုင်း (၂) -

လအနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ ဇေယျာ့ရဲ့ ဘဝဟာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ဖခင်ရဲ့ ကုန်တင်ကားလေးကို အကြွေးတွေနဲ့ပဲ ပြင်ဆင်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ကုန်မောင်းတဲ့ အလုပ်ကို စတင်ခဲ့ပါတယ်။ အရင်က ပန်းချီဆွဲတဲ့၊ ဒီဇိုင်းဆွဲတဲ့ သူ့ရဲ့ နုနယ်တဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ အခုတော့ ကားဂီယာတံနဲ့ တာယာဘီးတွေကြားမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ဆီဂျီးတွေ ပေကျံနေခဲ့ပါပြီ။

မနက် ၄ နာရီဆိုတာနဲ့ ဇေယျာ နိုးနေပါပြီ။ ဘုရားကျောင်းစင်ရှေ့မှာ ခဏထိုင်၊ အိပ်မောကျနေတဲ့ ညီလေးနဲ့ ညီမလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးတာနဲ့ ကားစက်နှိုးဖို့ ထွက်ခဲ့ရတယ်။ ကုန်စည်ဒိုင်တွေမှာ အလေးအပင်တွေ မရတယ်၊ ကားသမားတွေ၊ ပွဲရုံပိုင်ရှင်တွေရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေကို သည်းခံရတယ်။ တချို့ရက်တွေမှာ ကားက လမ်းခုလတ်မှာ ပျက်တတ်လို့ မိုးထဲလေထဲ ကားအောက်ဝင်ပြင်ရတာတွေလည်း အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။

တစ်ရက်မှာတော့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ ဂျပန်ကို ထွက်ခွာသွားတဲ့ ပုံတွေကို Facebook ပေါ်မှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ နှင်းတွေကြားမှာ ပျော်နေကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ပုံကိုကြည့်ရင်း ဇေယျာ သက်ပြင်းချမိတယ်။ သူ့လက်ရှိ အခြေအနေကတော့ ကားအောက်မှာ ဆီတွေပေပြီး ပူအိုက်စွတ်စိုနေတဲ့ အဖြစ်ပါ။

ညနေဘက် အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ရေချိုးနေတုန်း ညီလေး မင်းခန့် ရောက်လာတယ်။ "အစ်ကို... ကျွန်တော် ကျောင်းက ပရောဂျက်အတွက် ပိုက်ဆံ ၅ သောင်းလောက် လိုနေတယ်" မင်းခန့်က အားနာတဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်။ ဇေယျာ ချက်ချင်းပဲ ပြုံးလိုက်ပြီး "ရပါတယ်ကွာ၊ မနက်ဖြန် အစ်ကို ပေးခဲ့မယ်။ မင်းသာ စာကို သေချာကြိုးစား" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ အဲ့ဒီနေ့က ကားတာယာ ပေါက်သွားလို့ ဇေယျာ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မကျန်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်နေ့မနက် အစောကြီးထ၊ ပွဲရုံက အစ်ကိုကြီးဆီမှာ ကြိုတင်ငွေသွားဆွဲပြီး ညီလေးကို ပေးခဲ့တယ်။ သူ့အိပ်မက်တွေကို စတေးခဲ့ရပေမယ့် ညီလေးနဲ့ ညီမလေးရဲ့ အိပ်မက်တွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အပျက်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

အပိုင်း (၃)

နှစ်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာခဲ့တယ်။ ဇေယျာ့ရဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုတွေကတော့ လျော့မသွားခဲ့ပါဘူး။ ဒီကြားထဲ မိခင်ဖြစ်သူ ဆေးရုံတက်ရတဲ့ အကြိမ်တွေကလည်း ခပ်စိပ်စိပ် ဖြစ်လာတယ်။ မင်းခန့်က ကျောင်းနောက်ဆုံးနှစ် ရောက်လာသလို၊ ဆုမြတ်ကလည်း ဆရာဝန်ဖြစ်ချင်တဲ့ ရည်မှန်းချက်နဲ့ ဆေးတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ရသွားခဲ့တယ်။ ဝမ်းသာစရာတွေ ဖြစ်ပေမယ့် ကုန်ကျစရိတ်တွေက အဆမတန် ကြီးမားလာခဲ့တယ်။

မိုးရာသီရဲ့ ညတစ်ညမှာ ဇေယျာ နယ်ကနေ အပြန် လမ်းမှာ ကားပျက်သွားခဲ့တယ်။ မိုးက သဲသဲမဲမဲ ရွာနေပြီး ကားအောက်ဝင်ပြင်ဖို့ကလည်း မလွယ်ကူဘူး။ ကားပေါ်ပါလာတဲ့ ကုန်တွေက မိုးစိုလို့ မရတဲ့ ကုန်တွေဖြစ်နေတော့ သူကိုယ်တိုင် မိုးကာကို ယူပြီး ကုန်တွေအပေါ်ကနေ ဖုံးအုပ်ရင်း တစ်ညလုံး မိုးရေထဲမှာ ကာကွယ်ပေးခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီညက သူ့ဘဝမှာ အအေးစက်ဆုံးနဲ့ အထီးကျန်ဆုံး ညတစ်ညပါပဲ။

နောက်နေ့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဇေယျာ အပြင်းအထန် ဖျားပါတော့တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ပတ်မှာ ညီမလေး ဆုမြတ်ရဲ့ ဆေးကျောင်း ဝင်ကြေးနဲ့ ကျောင်းစရိတ်တွေ သွင်းရမယ့်အချိန် ဖြစ်နေတယ်။ ဇေယျာ့ဆီမှာ ငွေက လုံးဝ ပြတ်လပ်နေပြီ။ အဖျားတက်နေတဲ့ ကြားကပဲ ဇေယျာ ထပြီး သူ့အခန်းထဲကို ဝင်သွားတယ်။ သူ အမြတ်နိုးဆုံး သိမ်းထားတဲ့၊ တစ်ချိန်က သူ ဒီဇိုင်းတွေဆွဲခဲ့တဲ့ Digital Drawing Tablet လေးနဲ့ လက်ပ်တော့ပ် ကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒါတွေဟာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အိပ်မက် အကြွင်းအကျန်လေးတွေပါ။ မျက်ရည်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်လိုက်ပြီး အဲ့ဒီ ပစ္စည်းလေးတွေကို အွန်လိုင်းကနေ ရောင်းချလိုက်ပါတော့တယ်။ ရလာတဲ့ ငွေတွေကို ညီမလေးရဲ့ ကျောင်းစရိတ်အတွက် အမေ့လက်ထဲ အပ်လိုက်တဲ့အခါ၊ အမေဖြစ်သူက ဇေယျာ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်ဖဝါးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့တယ်။ ဇေယျာကတော့ အမေ့ကို ဖက်ထားရင်း ပြုံးနေခဲ့ပါတယ်
-»» အစ/ဆုံးကောမန့်မှာဆက်ဖတ်သွားပါရှင့်

ပထွေးယုတ်မာတာခံရပြီး အပျက်မဖြစ်တဲ့ မိန်းကလေး

နွေဦးရဲ့ ညနေခင်းတွေက ဒီလောက်အထိ အသက်ရှူကျပ်ဖို့ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးဆီကနေ ကြွေကျလာတဲ့ အရွက်ခြောက်သံတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံထက်တောင် ကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ အမေကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းအိုးတရွှတ်ရွှတ်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ အမေ့မျက်နှာမှာ အရင်ကမရှိခဲ့ဖူးတဲ့ လန်းဆန်းမှုမျိုးတွေ၊ မျှော်လင့်ချက်အရောင်အဝါမျိုးတွေ တွေ့နေရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဆူးတောင်တစ်ခုလို စူးရှနေမိတယ်။ ဖေဖေဆုံးသွားတာ သုံးနှစ်ပြည့်တဲ့နေ့မှာပဲ အမေက ဦးဘထွန်းကို အိမ်ပေါ် ခေါ်လာခဲ့တာ။ "သမီးအတွက်လည်း အားကိုးရအောင်၊ အမေ့အတွက်လည်း အဖော်ရအောင်ပါ" တဲ့။ အမေ ပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီစကားစုထဲမှာ ကျွန်မအတွက် ဘယ်လောက်အထိ ငရဲမီးတွေ ပါလာမလဲဆိုတာ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ဦးဘထွန်းက အစပိုင်းမှာတော့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ကျောင်းစရိတ်တွေ၊ အဝတ်အစားသစ်တွေကို သူကပဲ တာဝန်ယူပေးတယ်။ ကျွန်မကိုလည်း သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ မဖတ်တတ်တဲ့၊ ဖတ်ဖို့လည်း ကြောက်နေမိတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု အမြဲကပ်ပါနေတတ်တာကိုတော့ ကျွန်မကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး။

အခန်း

တစ်အိမ်တည်း အတူနေလာတာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိလာတဲ့အခါမှာတော့ ဦးဘထွန်းရဲ့ မျက်နှာဖုံးက တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာခဲ့တယ်။ အမေ အပြင်သွားတဲ့အချိန်၊ အမေ ဈေးရောင်းထွက်တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ အိမ်ထဲက လေထုက လေးလံလာတတ်တယ်။ ကျွန်မ စာကြည့်နေရင် ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို ရောက်လာတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကြီးတွေက နွေးထွေးမှုထက် ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အထိကိုပဲ ပေးတယ်။ "သမီးက အရမ်းလှလာတာပဲ" လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးသွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ရှောင်ဖယ်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူက ပိုပြီး နီးကပ်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။

အခန်း

ကျွန်မ ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ရင်ထဲမှာ မြိုသိပ်ထားခဲ့တာ လနဲ့ချီနေပြီ။ အိမ်ထဲမှာရှိနေတဲ့ အမေနဲ့ ဦးဘထွန်းရဲ့ ရယ်သံတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ သေနတ်သံတွေလိုပဲ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားစေတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ မခံစားနိုင်တော့တဲ့အဆုံး အမေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "အမေ... ဦးဘထွန်းက သမီးကို... သမီးကို..." ကျွန်မ စကားတွေ တုန်ယင်နေရင်း အကုန်ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ အမေ့ဆီက ပြန်ရလာတဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ အမေက ကျွန်မကို နားရင်းရိုက်လိုက်ပြီး "နင် ငါ့အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးချင်လို့ ဒီလို စုတ်ပြတ်သတ်တဲ့ စကားတွေ ပြောတာလား" တဲ့။ အမေ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မအပေါ် သံသယတွေ၊ မုန်းတီးမှုတွေပဲ တွေ့ရတယ်။ ဦးဘထွန်းကတော့ ဘေးကနေ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း "သမီးက စာမလုပ်ချင်လို့ အကြောင်းပြချက်ရှာနေတာထင်တယ်" လို့ ခပ်တည်တည်ပဲ ပြောနေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ကျွန်မမှာ အိမ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာပဲ။ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးရမယ့် အမေကိုယ်တိုင်က ကျွန်မရဲ့ ငရဲခန်းထဲကို ဆီလောင်းပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာက ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ မင်းခန့်ပဲ ရှိတော့တယ်။

အခန်း

မင်းခန့်က ကျွန်မကို အရမ်းချစ်တာ။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြမယ်၊ ဒီငရဲတွင်းကနေ သူ ကျွန်မကို ဆွဲထုတ်မယ်လို့ အမြဲကတိပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ခံစားနေရတာတွေကို မင်းခန့်ကို အကုန်ပြောပြပြီး အတူတူ ထွက်ပြေးကြဖို့ တိုင်ပင်ခဲ့ကြတယ်။ "ကိုယ့်ကို ယုံပါ နှင်းရယ်၊ ကိုယ် နှင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူး" လို့ သူက ဖုန်းထဲကနေ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ထွက်ပြေးမယ့်ညမှာ ကျွန်မ အဝတ်အစားတချို့ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး အိမ်နောက်ဖေးကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ချိန်းထားတဲ့ နေရာမှာ မင်းခန့်ကို မျှော်နေခဲ့ပေမဲ့ ရောက်လာတာက မင်းခန့်မဟုတ်ဘဲ ဦးဘထွန်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားပြီး နောက်ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဦးဘထွန်းက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အတင်းဆွဲထားခဲ့တယ်။ "မင်းခန့်က ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံယူပြီး မင်းကို ငါ့ဆီ ပြန်အပ်လိုက်ပြီ" တဲ့။

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ