Daan&Dogs

Ik kan zeggen dat dit de meest zachtaardige hond die ik ooit in mijn leven hebt ontmoet.
Mijn allerliefste speciale Nevi.

Hij kwam als verwaarloosd hoopje hond bij mij, maar bloeide uit tot mijn steun en toeverlaat.

Vandaag is het alweer 3jaar geleden dat ik hem na een aantal verschrikkelijke weken heb moeten laten gaan en nooit zal ik weten waar ik hem aan ben kwijt geraakt en dat werd een van de moeilijkste momenten uit mijn leven.

Ik mis zijn liefde nog iedere dag 🤍Ik zou er alles voor over hebben om nog 1 dagje met hem te knuffelen 💔

Pas geledeb had ik een wandeling met Kruimel gepland en ging mijn eigen Nowi gezellig mee. Het was echt superlang geleden dat ik mijn camera had meegenomen met de uitlaathondjes. Met een grote groep ook nog fotograferen is helaas gewoon niet te doen. Dus ik dacht hoe leuk als ik weer een keer mijn camera meeneem.

Dat was ook niet zomaar want de laatste tijd ben ik namelijk veel bezig geweest met wat ik met mijn foto’s wil laten zien. Altijd het zoeken naar het perfecte plaatje, de perfecte poses voelde niet meer zo voor mij.

Ik zocht juist de echt beelden waar we onze hond meteen in herkennen, als ik achteraf de foto’s bekijk zijn dat vooral de foto’s waar ik echt blij word.
Dat ik het karakter van de hond hoe ik die op de fotoshoot heb leren kennen meteen terug zie.

Veel minder bezig zijn met het perfecte plaatje en juist het karakter van de hond willen laten zien in de foto’s.

Natuurlijk zoek ik nog steeds de mooiste plekjes in het bos en het mooiste licht maar wat ik het allermooiste vind is als een eigenaar zegt dit is echt mijn hond!

Dus heel benieuwd wat zou jij liever van jou hond of andere dier zien..
Het perfecte plaatje en de perfecte pose of een fotodocumentaire met verschillende beelden in dezelfde sfeer waarin het karakter van jouw hond centraal staat?

Happy birthday in heaven Dino 💫

Mijn eeuwige puppy zou vandaag pas 10jaar worden, helaas is hij maar 8jaar mogen worden.

Ik mis je nog iedere dag en in deze periode nog een beetje meer 🧡

Vandaag precies 5 jaar geleden ging ik naar een Fjordenpaard veulen kijken. Ze was toen net een paar weekjes oud 😍 Ik was natuurlijk opslag verliefd, maar we moesten natuurlijk even wachten voordat ze mee naar huis mocht komen omdat ze nog even bij mama moest blijven. In december is ze 5 jaar bij en uitgroeit tot het meeste ondeugende maar de liefste Jill 🧡

The day after…

Wat gisternacht begon met Ravi die me snachts wakker maakte, die heel oncomfortabel was.
In de loop van de ochtend steeds ongemakkelijker werd en echt heel veel pijn had.
Amper kunnen lopen en niet meer kunnen liggen.

Begon met een bezoekje aan de dierenarts en eindigde plotseling op de operatietafel.
Wat precies de trigger is geweest weten we niet. Maar wat er sowieso aan de hand is, is een maagdarmontsteking en IBD-achtige klachten.
Met op de röntgenfoto iets wat leek in de maag bleek te zitten, is de maag opengemaakt.

Gelukkig geen rare dingen gevonden behalve dat de maagwand ontstoken was en stug.
Zo fijn dat we zo snel terecht konden en dat er snel werd gehandeld. Want ondanks de pijnstillers had hij echt veel pijn.

Vandaag gaat het naar omstandigheden eigenlijk echt wel goed met hem. Hij heeft goed geslapen en hij eet. Hij heeft nog steeds wel echt pijn. Maar hij is veel minder oncomfortabel dan gisteren en vooral aan het uitrusten van de hectische dag gister.

Hoe en wat nu verder is een beetje afhankelijk van hoe hij nu herstelt. Wel is duidelijk dat we zijn voedingsplan moeten gaan aanpassen.

Dankjewel allemaal voor jullie lieve berichtjes. Ik had gisteren wel echt even een taaie dag als je je hond zo achter moet laten en dan ineens op de operatietafel beland terwijl je zelf aan het werk bent. 🩶

Ik heb vandaag iets gedaan wat ik eigenlijk heel graag, nooit wilde doen.

Ik heb voor Nowi en Ravi een definitieve castratie ingepland 😣🙈 En ik vind het echt een ontzettend lastige beslissing.

Door mijn opleidingen en bijscholingen heb ik de afgelopen jaren veel geleerd over de effecten van castratie en hoeveel invloed hormonen hebben op de gezondheid en het gedrag van een hond.
Daardoor ben ik alleen maar meer gaan denken, als het niet nodig is liever niet.

En hoopte ik dat mijn beide honden intact konden blijven.

Bij Dino en Nevi heb ik die keuze nooit zelf hoeven maken. Zij waren allebei al gecastreerd toen ze bij mij kwamen.

Omdat ze allebei behoorlijk veel last hadden van hun hormonen, heb ik uiteindelijk toch gekozen om ze eerst chemisch te laten castreren, en het heeft bij allebei wel echt een positief effect gehad. Ze ervaren minder stress, hijgen veel minder en kunnen weer lekker de hele dag met mij mee en tolereren elkaar iets beter.

Nu begint bij beide de chemische castratie uit te werken. En geloof me dit hormonen kunnen we niet p***e onder stoelen of banken steken 🤣😅
Zonder gekkigheid ze beginnen er allebei wel wee last van te krijgen.

Ik weet dat beide keuzes, wel of niet castreren allebei voor en nadelen heeft. Dus op dit moment denk ik echt dat het beste is om ze beide te laten helpen, maar als ik daaraan denk met de gevolgen ervan, twijfel ik toch weer 🤯

Dus ja… wat doe je dan?

Waarom pas december, omdat nu ik de knoop heb doorgehakt ik er nog goed over na kan denken. Ik heb dan vakantie dus genoeg tijd om er voor ze te zijn. Daarnaast heb ik ze beide ook rond de verhuisperiode vorig jaar chemische laten castreren en gevolg paar weken na de verhuis ontstonden de eerste escalatie tussen die 2, dus in mijn vakantie van oktober voelt niet echt fijn en durf ik niet goed.

Heb jij bewust nagedacht over het castreren van jouw hond? Wat waren de voor of nadelen voor jullie? En op basis van waarvan heb je dat besluit genomen?

Ben ontzettend benieuwd, misschien heb ik ook iets aan jullie keuzes.