ZelfKompas

Je voelt al langer dat je relatie niet meer klopt.
Je voelt je al langer ongelukkig op je werk.
Je voelt je al langer leeglopen in die vriendschap die jou veel meer energie is gaan kosten.

Eigenlijk zou je hier het liefste mee willen stoppen.

Maar wat dan?

Wat als je dan nooit meer iemand tegenkomt en je de rest van jouw leven alleen blijft?
Wat als je nieuwe baan een stuk minder leuk blijkt te zijn dan gedacht?
Wat als je daarmee iemand kwijtraakt die je al jaren kent?

Wat als je straks ontdekt dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt?
Wat als je straks spijt krijgt?

Misschien zit daar wel de grootste mindf**k.

Vaak voelt het bekende veiliger dan het onbekende.
Zelfs als dat bekende ons allang niet meer gelukkig maakt.

We weten zelf heus wel wat voor ons de juiste keuze is.
Alleen durven we die keuze vaak niet te maken uit angst voor alle "wat als..."-verhalen die ons hoofd alvast voor de toekomst bedenkt.

Maar wat nou als je hoofd het deze keer gewoon helemaal mis heeft?

Wat nou als je wél de juiste keuze hebt gemaakt?

Misschien ontmoet je nu juist de liefde van je leven.
Misschien vind je nu juist die baan waar je weer energie van krijgt.
Misschien voel je jezelf nu juist voor het eerst in jaren weer vrijer en lichter.

En precies over dit soort mindf**ks schrijf ik onder andere in mijn boek.

Niet om te vertellen welke keuzes jij moet maken of hoe jij het anders moet doen.

Maar om nieuwsgierig te worden naar waarom we soms zo hard vasthouden aan iets waarvan we diep vanbinnen eigenlijk al weten dat het niet meer bij ons past.

💛

Kun je je voorstellen hoe het zou voelen als je jezelf en je leven volledig zou accepteren?

Dat je helemaal oké bent zoals je bent.
En dat je leven helemaal prima is zoals het is.
Op élk moment.

Oók...
als je leven niet loopt zoals je wilt.
Als je je onzeker voelt.
Als je ontevreden bent.
Of als je gewoon even niet lekker in je vel zit.

Dat je niet voortdurend bezig bent met jezelf verbeteren.
Niet steeds hoeft te bewijzen dat je goed genoeg bent.
Niet continu hoeft te twijfelen of je het wel goed doet.

Dat is toch fu***ng fantastisch! 😆

Toch lopen veel mensen rond met het gevoel dat er iets aan hen ontbreekt.
Dat ze eerst nog iets moeten helen.
Iets moeten verbeteren.
Iets moeten worden.

Voordat ze zichzelf écht kunnen accepteren.

Misschien herken jij dit ook.
Ik in ieder geval wel.

Totdat ik langzaam begon te ontdekken dat er misschien helemaal niet zoveel mis was met mij...
maar dat ik een hoop verhalen over mezelf was gaan geloven die helemaal niet klopten.

En dat inzicht veranderde uiteindelijk veel meer dan alle pogingen om mezelf te verbeteren.

In mijn boek schrijf ik uitgebreid over die zoektocht.

Over zelfacceptatie.

Zelfkritiek.

De verhalen die we over onszelf zijn gaan geloven, maar niet meer kloppen met onze eigen waarheid.

En hoe je langzaam kunt ontdekken dat liefde voor jezelf misschien niet begint met jezelf geweldig vinden...
maar met jezelf iets minder afwijzen dan gisteren. 💛






zelfacceptatie

Wat voor mij jarenlang een enorme strijd is geweest,
is de strijd tussen mijn brein (lees: hoofd) en mijn lichaam.

Want waar luister je naar?
Naar het geschreeuw van je brein…
of naar de signalen van je lichaam?

Je lichaam:
“Ik ben moe.”
Je brein:
“Koffie erin en door.”

Je lichaam:
“Dit werk maakt me ongelukkig.”
Je brein:
“Ja hallo, we hebben gewoon rekeningen te betalen.”

Je lichaam:
“Ik wil rust.”
Je brein:
“Kom op, nog even dit afmaken.”

Je lichaam:
“Deze relatie voelt niet goed meer.”
Je brein:
“Ja, maar wat als ik straks niemand anders vind en alleen blijf?”

Je lichaam:
“Ik trek dit eigenlijk niet meer.”
Je brein:
“Niet ze**en. Gewoon doorgaan.”

Tot je lichaam op een dag zegt:

“Prima.
Dan trekken we zelf wel ff de stekker eruit.” 🤡

Oververmoeid.
Opgebrand.
Vastlopen.
Lichamelijke klachten.

En dan gaan we vaak ineens wél luisteren.

Terwijl je lichaam het al maanden…
of misschien al jaren…
probeerde te vertellen.

Mijn lichaam probeerde mij jarenlang duidelijk te maken dat ik veel te ver over mijn grenzen heen ging.

Maar mijn brein bleef er maar doorheen schreeuwen:
“Kom op. Niet ze**en. Gewoon doorgaan.”

Tot mijn lichaam uiteindelijk zó hard op de rem trapte
dat doorgaan simpelweg geen optie meer was:

Burn-outs.
Chronisch vermoeid.
Volledig vastlopen.
En uiteindelijk zelfs mijn dikke darm verwijderd.

In mijn boek duik ik hier veel dieper in.

Waarom we over onze grenzen heen leven.
Waarom het zó lastig is om écht naar ons lichaam te luisteren.
Welke rol ons brein hierin speelt.
En hoe je stap voor stap beter leert luisteren naar de signalen van je lichaam.

Wat eerst als mission impossible leek,
heb ik uiteindelijk toch possible gemaakt…

want ik heb dus blijkbaar een boek geschreven. 🤣

Geen idee hoe dit is gebeurd.
Echt niet.

Ik zocht ooit een speelse, luchtige autobiografie
over bewustwording, spiritualiteit en zelfontwikkeling.

Geschreven vanuit een beetje:
“f**k alles” energie.

Je weet wel:
rebels,
eigengereid,
speels,
luchtig,
en niet zo verschrikkelijk zwaar allemaal. 😵‍💫

Kon ik niet vinden.

Dus dacht ik:

F**k it, dan schrijf ik ‘m zelf wel ff.

Nooit verwacht dat ik dat ook écht zou doen.

En voor ik het wist:

252 pagina’s.
13 thema’s.
En blijkbaar zelfs een inleiding, dankwoord, nawoord en toegift. 😆

Over mijn s**t.
Mijn hoofd.
Mijn struggles.
Mijn chaos.
Mijn gevecht met het leven.

Geen standaard zelfhulpboek.
Geen “10 stappen naar geluk”.
Geen saaie, zware of zweverige bulls**t.

Maar gewoon:

👉 rauw
👉 eerlijk
👉 kwetsbaar
👉 ongefilterd
👉 met een flinke dosis zelfspot
👉 en diepgang zonder zwaar of zweverig gedoe

Waarom je dit boek zou willen lezen?

Omdat je jezelf gaat herkennen.
Keihard.

In je hoofd.
In je twijfels.
In dat moment dat je denkt:

“Wat ben ik in godsnaam aan het doen?”

Omdat je gaat zien
dat je niet de enige bent.

Met overdenken.
Jezelf saboteren.
Zoeken naar richting.
Jezelf niet goed genoeg voelen.
En het leven soms gewoon niet snappen.

Omdat dit boek eigenlijk één grote spiegel is.

En nee…
niet zo’n gezellige:
“Ik zie er goed uit vandaag”-spiegel.

Maar meer zo’n:
“Ah k*t… dit ben ik dus ook.” spiegel. 😆

En nee…

Dit boek gaat je ook niet fixen.

Maar het kan wel iets losmaken.

Een inzicht.
Een shift.
Of gewoon dat ene moment dat je denkt:

“Ah… dus zo zit het.”

Want het is niet alleen maar lachen.

Het is ook:
jezelf tegenkomen.

En ja…
dat is soms gewoon k*t. 😏

Dus bij deze…

Het boek komt eraan. 🤪

Soms heb je geen oplossing nodig.
Maar iemand die jou helpt herinneren wat je zelf eigenlijk al weet.

Misschien voel je al een tijdje dat je vastzit.

Alsof je leven steeds kleiner of zwaarder wordt.
Alsof je hoofd nooit stopt.
Alsof je continu moe bent van alles dragen.
En je even niet meer weet hoe je verder moet.

Misschien voel je je al een tijdje somber.
Opgebrand.
Verdwaald.
Leeg.

En blijf je toch steeds maar doorgaan.
Omdat je hoopt dat het dan vanzelf wel weer beter wordt.
Of omdat je simpelweg niet meer weet hoe je het anders kunt doen.

Veel mensen denken dat coaching betekent dat iemand anders hun leven wel even gaat fixen.

Dat een coach alle antwoorden heeft.
Je vertelt wat je moet doen.
Of jouw problemen voor je oplost.
Want hé, waar betaal je iemand dan anders voor?

Maar zo zie ik coaching niet.

Coaching is geen reddingsactie.

Het is samen kijken naar wat jou nu blokkeert of in de weg staat.
Zien waar jij jezelf kwijtgeraakt bent.
Bewust worden van patronen, overtuigingen en overlevingsmechanismen die misschien ooit nodig waren, maar die je nu juist tegenhouden.

Niet zodat jij weer verder kunt gaan zoals je voorheen altijd deed.
Maar zodat je weer terugkomt bij jezelf.
Bij wie je werkelijk bent onder alle ruis, angst, druk en aanpassing.

En van daaruit weer opnieuw in beweging kunt komen.
Niet vanuit overleven…
maar vanuit jezelf.

Mensen komen vaak naar mij toe omdat ze voelen:
“Zo wil of kan ik niet langer leven.”

Omdat ze zichzelf kwijt zijn.
Omdat ze vastlopen.
Omdat ze moe zijn van vechten.
Omdat ze verlangen naar rust.
Naar helderheid.
Naar zichzelf.

Soms heb je dan geen oplossing nodig.

Maar iemand die écht met je meekijkt.
Zonder oordeel.
Zonder maskers.
Zonder bulls**t.

En misschien…
is bewust worden van waar je nu staat,
wel de eerste beweging terug naar jezelf.

💛

Herken je dat... dat je jezelf voorbij rent?

Niet omdat je moet…
maar omdat je dénkt dat het nodig is,
of omdat je dénkt dat je niet anders kunt.

Je agenda zit vol.
Afspraken, verplichtingen, sporten, sociale dingen, “leuke” activiteiten.

Het kan voelen als druk.
Als moeten.

Waarom?

Omdat het niet meer vanuit flow komt.
Maar vanuit angst.
Vanuit je hoofd (gedachten).

Angst om iets te missen (FOMO).
Angst om stil te vallen.
Angst om “in het niets” te verdwijnen.
Angst om geen waarde meer te hebben.
Angst om misschien niet meer gevraagd te worden.

Dus blijf je maar doorgaan met bewegen.
Blijf je plannen.
Blijf je vullen.

Niet goed, en niet fout,
maar zoals je altijd al gedaan hebt.

Maar hoe voller je agenda…
hoe verder je van jezelf af raakt.

Want wanneer heb je werkelijk tijd voor jezelf?
Om met jezelf te zijn?

Flow is niet: veel doen.
Flow is: precies dát doen wat klopt in het nu… en de rest laten vallen.

Wat je terug mag herinneren:

Er is geen schema dat je moet halen.
Er is alleen dit moment.

En in dit moment is er maar één ding dat echt klopt.

Niet vijf.
Niet zeven.

Eén.

De rust waar je naar verlangt
zit niet ergens tussen al die activiteiten.

Die ontstaat op het moment
dat je stopt met alles tegelijk willen.

Je hoeft niets vast te houden.
Niet al die plannen.
Niet al die afspraken.
Niet dat beeld van hoe jouw weken eruit “zouden moeten” zien.

Laat los wat vandaag niet klopt.
En je bent direct terug.
Naar wie je werkelijk bent.

💛

Stilte is k*t.
Ja, laten we eerlijk zijn.

Stilte is ongemakkelijk.
Stilte voelt leeg.
Stilte maakt je onrustig.
Stilte confronteert je met dingen waar je helemaal geen zin in hebt.

Dus wat doen we?

We vullen het op.
Met muziek.
Met scrollen.
Met praten.
Met afleiding.

Alles… behalve stil zijn.

Maar weet je waarom stilte zo ongemakkelijk voelt?

Niet omdat stilte zelf het probleem is.

Maar omdat er in die stilte ineens ruimte ontstaat…
voor wat er al in jou zit.

Gedachten.
Gevoelens.
Onrust.
Twijfel.
Pijn die je al die tijd een beetje hebt weggeduwd.

Zolang je bezig blijft, merk je het niet of minder.
Maar zodra het stil wordt… komt het ineens naar boven.

En dat voelt k*t.

Logisch.

Maar hier zit precies de kracht van stilte.

Stilte laat je zien wat er echt speelt.
Zonder ruis.
Zonder afleiding.
Zonder bulls**t.

In stilte hoef je even niets hoog te houden.
Geen rol.
Geen masker.
Geen ‘ik moet dit of dat’.

Alleen jij… met jezelf.

En ja, dat kan ongemakkelijk zijn.
Maar het is óók de plek waar rust ontstaat.

Niet omdat alles ineens opgelost is…
maar omdat je stopt met wegrennen.

Stilte is niet leeg.
Stilte is ruimte.

Ruimte om te voelen.
Ruimte om te ademen.
Ruimte om weer even terug te komen bij jezelf.

En hoe vaker je die ruimte toelaat…
hoe minder eng het wordt.

Sterker nog:

Op een gegeven moment wordt het… gewoon fijn.

En hoe maak je die shift?

Niet door ineens uren stil te zitten.
Dat werkt juist averechts.

Maar door klein te beginnen.

Even niks.
Even zitten.
Even geen afleiding.

En vooral:
lief te zijn als dit niet in één keer lukt
en door niet meteen iets te willen fixen.

Gewoon aanwezig zijn.

Ook als het ongemakkelijk is.

Want juist daar…
achter die onrust…

zit precies waar je eigenlijk naar op zoek bent.

Rust.
Helderheid.
En jezelf.

💛