Ap Halen

Vanmiddag mag ik weer. Eerst naar Kapitein Zeppos en daarna meteen door naar m'n moeder waar ik weer zal smullen van een heerlijke nasi kuning en met haar de afgelopen én komende dagen doorneem. Zoals we dat inmiddels alweer een paar weken doen. Thuis kijk ik nooit tv maar die van mijn moeder staat zo goed als nonstop aan. Samen kijken we 'America's Got Talent', om te beginnen met een half oog maar naarmate het programma vordert met open mond als de acts spectaculairder worden.
Mama gaat meestal vroeg slapen, ik een paar uur later maar een paar uur eerder dan ik thuis gewend ben. Rond 11 chat ik met M. zoals toen zij nog in Amsterdam woonde, alleen is zij nu hier en ik dan daar.

's Ochtends maakt mam haar eigen ontbijt klaar, ik kijk het voor mezelf nog even aan. Ik wil de oefeningen die ze trouw in opdracht van haar fysiotherapeut moet doen niet missen. Als ik zie hoe haar benen en voeten op de pedalen van de 'nepfiets' tekeer gaan is het of ik niet naar mijn 95 jarige moeder maar naar een wildvreemde vrouw van 50 zit te kijken. Ze heeft namelijk nog nooit gefietst. Jammer dat ze niet vooruit komt. Of misschien maar beter want remmen heeft ze ook nooit gedaan.

Nadat we samen naar de herhaling van de quiz 'Ik weet het beter' hebben gekeken haal ik op het Haarlemmerplein broodjes bij AH en print wat foto's bij HEMA's snelservice uit. Ook ik moet even de benen strekken en een fris luchtje scheppen.
Zaak is om op tijd terug te zijn voor Pieter, de fysiotherapeut die om 12 uur voor de deur staat maar als ik met de foto's, de broodjes en een boek uit de straatbibliotheek in de HEMA sta, klaar om naar huis te gaan, belt ze. "Doe maar rustig aan want Pieter heeft afgebeld." Ik ben ook al 65 maar moeders wil is wet.
Nu nuttig ik mijn 'kijk nog even aan' ontbijt bij de Marokkaan waar ik me zelfs een beetje op vakantie voel. Koffie, broodje, krantje, weertje, aardige bediening. Zelfs de vrouw achter me, die niet alleen haar 'gespreks'partner maar een verder hele lege zaak moet laten weten dat ze geïnteresseerd is in theater en nog naar Kusama moet doet me aan een (Hollandse) toerist in het buitenland denken. 100% genieten dit en als om 11.50u heb afgerekend ben ik tóch nog op tijd thuis. Op tijd voor haar want ze is zo gezellig.

Vooral van de meer exotisch uitzienden en van hen die een vreemde taal (alles wat vreemder is dan Nederlands) spreken willen wij van Ap Halen weten waar ze vandaan komen of waar hun roots liggen. Als er genoeg tijd is ook wat hen naar Rotterdam heeft gebracht, wat ze hier doen, hoe ze bij Ap terecht zijn gekomen en waar of hoe ze elkaar hebben leren kennen. Onder andere...
Dit trio komt v.l.n.r. uit Nepal, Bali en Turkije en ze kennen elkaar van de studie 'Economics' aan de Erasmus Universiteit, Ap kennen ze dankzij Google. Ap vond het wel apart dat deze jongen Bali noemt en niet Indonesië, is er niet op ingegaan maar heeft wel lekker lang met hen, vooral hem, kunnen praten. Niet over cocktails en makan makan maar waarom Ap geen Indonesisch spreekt, over Indo's in Nederland, Chinezen in Indonesië, de drommen toeristen op Bali en de politiek daar en in Indonesië.
Terwijl Ap daar stond zat Njonja aan de andere Balie in een prettig gesprek met maar liefst 4 culturen, verenigd in een Marokkaanse Molukker en een Italiaanse Papua of Nieuw Guineese Italiaan of hoe zou je iemand met die roots noemen, toch maar gewoon Nederlander? Want dat waren ze natuurlijk en ze spraken Nederlands gelukkig voor Njonja wel te verstaan. Alles kan bij ons maar er zijn wél grenzen, zelfs bij Ap!

Zaterdag zag ik René weer. Hij maakte kennis met het broodje fripa, met Marjolein en ook weer met mij want zo vaak zien we elkaar niet meer.

Dat was 40 jaar geleden wel anders! Hij begon net iets eerder dan ik in het überhippe Rum Runners, een tot Caraïbisch café restaurant omgebouwd koetshuis naast de Westerkerk in Amsterdam, onze 1e échte horecabaan. Een paar deuren verder stond het Anne Frankhuis waardoor de clientèle naast gewone mensen, BN'ers en gewone mensen die ook graag gezien wilden worden bestond uit toeristen uit alle windstreken. Ook het personeel kwam overal vandaan: Zuid - Afrika, Malta, Japan, Iran, Brazilië, Schotland, Portugal, noem maar op.

40 jaar horeca, het vak dat me zoveel goeds heeft gegeven, ik had er graag een feestje van willen maken.
Toen mijn oma 9 september 1986 plotseling overleed was René degeen die mijn diensten overnam. Daar herinnerde mijn jongste zus me onlangs aan. En ik dacht, misschien vind ik zo'n afspraak wel leuker dan een feest met alle ex-collega's van 25 baantjes. Een stuk goedkoper ook maar daar gaat het niet eens om. Liever 1 iemand goed dan 100 een beetje.
Dus ik gooi een kaartje bij hem in de bus, of hij zin had om af te spreken en zaterdag was het al zover!
Leuk, érg leuk om herinneringen op te halen aan alle lief en leed die we toen deelden.
Lief waren de RR collega's: leuk, mooi, mysterieus, grappig, eigengereid, lelijk, sloom, stoer, maf, hyper.
Leed was Madonna die voor een afterparty de tent had afgehuurd maar zich wegens ziekte afmeldde.
Of echt leed, zeer en oud zeer.
"Hoe is het eigenlijk met Jos?"
Ik vertel, hij luistert.
Precies 40 jaar later durf ik ook eindelijk.
"Jij had toch ook een broer die ..."

Wat je wel wist maar waar je het niet over had. Omdat je niet wist wat je moest zeggen, omdat je niet wist of de ander er wel zin in had, omdat jij er nog niet mee te maken hebt gehad.

Eenmaal thuis stuurde hij me een foto van een personeelsfeest. Wij verkleed als... ja, als wat eigenlijk. Die was ik helemaal vergeten.
Lief, leed en lol zijn van alle tijden, zaterdag hadden we vooral heel veel lol.

Als Ap vanuit zijn keuken naar buiten kijkt ziet hij geregeld mensen met de blik op hun smartphone langs zijn toko lopen. Meestal (jonge) vrouwen trouwens die naar het schijnt heel goed zijn in multitasken. Ap zelf, noch vrouw noch jong, houdt tijdens smartphonehandelingen liever pas op de plaats. Je zal toch maar in de stront trappen, opzij moeten springen voor een fiets of fatbike of erger nog een lieveheersbeestje pletten.

Ook valt er zelfs in dat korte stukje tussen Ap Halen en de hoofdingang van de Fabriek misschien niks Instagrammerigs maar wel soms iets opvallends te ontdekken zoals laatst deze samenscholing van slakken.

Op de fiets terug naar Schiedam liet het beeld van de slakken Ap niet meer los. Wat hadden ze daar eigenlijk te zoeken? En zijn ze net zo eetbaar als de slakken die hij vroeger 'altijd' bij restaurant 'du Commerce' in Parijs at? Of kun je slakken net als paddenstoelen soms ook beter niet eten?

Al fietsend fantaseerde Ap over een menu mocht hij ooit een écht restaurant beginnen

AP HALENS 3-slakkegangenmenu

Slaksaté in slowsaus

Heel langzaam gegaarde rendang
van Mathenesserslakken

Es cargot: bolletje ijs van ketan hitam
op pandanpudding van agar agar

Dat toetje uiteraard in de vorm van een slak.

Reserveren/Info
06 - 19989513
[email protected]

M. is vandaag naar Athenaeum aan het Spui in Amsterdam waar ze 17 jaar heeft gewerkt totdat ze de boekhandel voor mijn toko en liefde inruilde.
In 1979, eigenlijk pas 13 jaar na de opening, haalde ik daar mijn eerste studieboeken. De groene en witte van Loeb, ze zijn er nog wel maar staan niet meer op hun eigen, haast verborgen klassieke afdeling.
Dat ik er vanaf september 2014, na onze 1e ontmoeting in juni op de TTF, weer wekelijks zou komen had ik na het beeindigen van mijn studie nooit kunnen voorspellen, laat staan ooit durven dromen.

Want wat de toko en de (kleine) Mixtie me hebben gegeven valt met geen pen en zelfs niet met AI te beschrijven.

Athenaeum, van harte met jullie 60 jarig bestaan en bedankt voor alle boeken, voor de prachtige (Grote) Mixtie-etalage in 2017 en voor Marjolein (toen nog) Kelderman, de liefde van mijn leven ❤️

Voor iemand die al sinds de jaren 70 een ongezonde afkeer van televisie heeft is een nachtje bij moeders logeren een enorme prestatie want het toestel staat vaker aan dan uit.
Als het dan toch moet en je geeft je eraan over dan valt het mee of er valt zelfs genoeg te genieten, zeker omdat we vaak op eenzelfde lijn zitten. We genieten van met messen naar elkaar jonglerende broers die tegelijkertijd een st******se doen en verbazen ons over een blinde autistische pianospeler in America's Got Talent. Ruben N. is wél leuk als spelleider met kandidaten die geen BN'er zijn (jawel, ze zijn er nog) maar Frans Bauer zag ik toen mama al naar bed was. Wat een sympathieke, leuke, gevoelige man is dat. Daar zou ik best een avondje mee willen stappen. Of mijn moeder daar bij zou willen zijn? Ik betwijfel het. Zij heeft nog genoeg andere, gezondere hobby's zoals nu naaiwerkzaamheden.

Ter afsluiting wat ze zei toen ze Céline Dions comeback op het journaal zag:
"Wat is ze oud geworden, dat zo'n oude vrouw nog wil zingen!"

Voor een Monumentaal Menuutje kom je vandaag naar FERM, aan de Lange Haven 116 in Schiedam.
Het is Open Monumentendag! Koud buiten en warm binnen. Het weer? Nee joh, het broodje!

Een maandje geleden riep hij het nog: "NOOIT MEER!"
Ap was rendangmoe. Rendangkroketten rendangtosti's, rendangijs, rendang van jackfruit, rendangbitterballen, broodje rendang. Waar blijft de rendanglikeur? Alsof er geen andere lekkere vleesgerechten zijn. Saté, ook zoiets. "Heb je saté?"
"ZIE JIJ EEN FOODTRUCK?!"
"Wanneer maak je weer rendang?"
"NOOIT MEER!"

Gelukkig wist alleen Njonja van dat 'NOOIT MEER' en de saté heeft hij er nu pas bij gezet. Want hun klanten hoeven niet alles te weten. Maar Ap kon het niet laten.
Afgelopen vrijdag al had hij toch weer daging rendang (in de volksmond 'rendang') gemaakt. Een kilootje of wat extra voor zijn familie in Amsterdam.
Afgelopen maandag aten ze het zelf. Vergeten mee te nemen en lékker dat het was! Want laten we wel wezen: keileuk een suikerspin van rendang (is er waarschijnlijk nog niet) maar het moet wel smaken natuurlijk.