Ina Slob-de With

Wat ik in intakes vaak hoor, is niet dat iemand niet weet wat ze eet.
Dat weten de meeste vrouwen juist heel goed. Ze kunnen precies vertellen wat er op hun bord ligt, ze letten op groente, ze kopen volkoren. En toch komt er bijna altijd dezelfde vraag achteraan: "Maar is het wel goed?"

En die snap ik helemaal. Vandaag is fruit gezond, morgen zit er te veel suiker in.
Het ene advies zegt dat je moet ontbijten, het volgende dat je het juist moet overslaan.
Brood is goed, brood is slecht, havermout is een superfood en dan weer een suikerbom.
Ondertussen ben je nog steeds moe, en ga je ergens denken dat je het gewoon niet goed doet.

Maar het antwoord zit meestal niet in de volgende regel van iemand anders.
Het zit in je eigen lijf. Dat geeft namelijk best duidelijk aan wat werkt, als je er even op let.

Hoe voel je je een uur of twee na het eten? Heb je dan energie en een rustig hoofd, of zak je weg, krijg je trek in iets zoets of word je onrustig?

Let daar eens een paar dagen op, zonder iets te veranderen. Gewoon kijken. Vaak zie je dan sneller wat jouw lichaam nodig heeft dan na tien filmpjes 🌱

Waar twijfel jij het meest over als het om eten gaat? 👇

Ik merk het ieder jaar weer.

Zodra september voorbij is, lijkt het alsof we allemaal ineens weer in de hoogste versnelling moeten.

School is begonnen.
Werk draait weer volop.
De agenda loopt vol.
En voor je het weet zitten we alweer richting december te rennen.

Maar misschien hoeft oktober helemaal niet te beginnen met méér.

Misschien mag het juist beginnen met minder.

Minder moeten.
Minder altijd beschikbaar zijn.
Minder streng zijn voor jezelf.
Minder wachten tot je eindelijk genoeg energie hebt om alles aan te pakken.

Ik geloof steeds meer dat een goede reset niet begint met een nieuw schema of een lijst met tien goede voornemens.

Het begint met even stilstaan.

Wat kost mij op dit moment onnodig veel energie?

Waar luister ik eigenlijk al een tijdje niet naar?

Wat mag eenvoudiger?

En wat heeft mijn lichaam nodig om weer mee te kunnen doen?

Dat is ook hoe ik in mijn praktijk naar vrouwen kijk. Niet alleen naar voeding. Niet alleen naar het hoofd. En ook niet alleen naar leefstijl.

Juist de combinatie maakt het interessant.

Want hoe je eet, slaapt, beweegt, denkt en je dagen inricht, staat niet los van elkaar.

Je hoeft daarbij niet alles tegelijk te veranderen.

Eén kleine verandering die je volhoudt, kan waardevoller zijn dan tien plannen die je na een week alweer hebt losgelaten.

Dus voordat je oktober helemaal volplant:

pak een vel papier.

Schrijf op:

→ Dit laat ik los.
→ Dit wil ik behouden.
→ Hier wil ik ruimte voor maken.

En begin dáár.

Niet perfect.
Wel bewust.

Bewaar deze post voor een rustig moment en maak er dan 10 minuten voor vrij. 🤍

En als je merkt dat je vooral denkt: maar waar moet ik bij míj beginnen?

Reageer met reset en ik kom bij je op de lijn.

Een van de eerste dingen die ik aan je vraag is wat je ontbijt is.
En vaak is het antwoord koffie met iets zoets, of een boterham met jam onderweg naar de auto.
Waarna jij me dan vertelt dat jeom elf uur bij de koektrommel staat en niet begrijpt waar dat vandaan komt.

Wat er tussenin gebeurt kan die dip verklaren. Je bloedsuiker stijgt na je ontbijt en je lichaam maakt insuline aan om glucose uit je bloed naar je cellen te brengen. Bestaat dat ontbijt vooral uit snelle koolhydraten, met weinig eiwit, vet en vezels, dan kan die stijging én de daling erna een stuk sneller verlopen.

Rond tien of elf uur voel je dat. Trillerig, prikkelbaar, wazig in je hoofd. Alsof je nú iets moet eten.

Je lichaam gaat vervolgens aan het werk om je bloedsuiker terug binnen de normale grenzen te krijgen. Daarbij spelen tegenregulerende hormonen een rol, waaronder cortisol.

Met voldoende eiwit bij je ontbijt verloopt die curve doorgaans geleidelijker. Eiwit verzadigt bovendien beter, waardoor je langer een voldaan gevoel houdt.

Een praktische richtlijn is ongeveer 25 gram eiwit bij je ontbijt. Twee eieren leveren zo'n 12 tot 13 gram. Voeg daar een portie skyr aan toe en je komt al een heel eind 🌱

Je ontbijt hoeft niet perfect te zijn. Een ontbijt dat je lichaam langer voedt kan je ochtend wel verrassend anders laten verlopen.

Hoe ziet jouw ontbijt eruit?

Ga pas zitten als alles af is

Het was gisteravond half tien en ik stond nog steeds van alles op te ruimen.
Terwijl ik eigenlijk om acht uur al tegen mezelf had gezegd dat ik zou gaan zitten.

Dat doe ik echt nog zo vaak, en ik weet precies waar het vandaan komt.
Ooit heb ik mezelf geleerd dat rust iets is wat je pas krijgt als alles af is.
De was, de tassen in de gang, die ene mail die vanochtend al weg had gemoeten.

Dus je gaat door, want straks, als het klaar is, dan is er tijd voor jou.

En als je dan eindelijk op de bank ploft is er niks meer over.
Je wilde nog dat ene boek pakken, en toch wordt het een schermpje en scrollen tot je te moe bent om naar bed te gaan.

En dan denk je van jezelf dat je ook nergens meer toe komt. Dat je vroeger 's avonds nog van alles deed en dat dat nu gewoon niet meer lukt.
Dat ligt niet aan jou.
Je lijf heeft de hele dag op wilskracht gedraaid en dat is op. Er is niks meer om uit te putten, dus er komt niks meer.

Het is nooit klaar, en dat komt niet doordat jij te traag bent. In een huis met kinderen ligt er altijd iets. Je kan dus net zo goed nu gaan zitten.

Wat zou er gebeuren als je vanavond ging zitten vóórdat alles af was?

Een Duitse vakantie
Wat was het heerlijk.

Tijd voor elkaar, tijd om tot rust te komen, tijd om naar binnen te keren.

Een hele week in Winterberg en omgeving gaf ons echt de mogelijkheid om weer adem te halen.

De laatste keer echt vakantie was een midweekje 15 minuten verderop. Dat zegt genoeg over hoe vol de afgelopen jaren waren.

En juist als we stil staan, komt het denken op gang. Niet het malende, opgejaagde denken, maar dat rustige, heldere soort. Het soort dat je alleen krijgt als je even nergens heen hoeft.

Ergens tussen de wandelingen en de kopjes koffie op het terras werd me iets duidelijk wat ik eigenlijk al langer wist, maar steeds wegdrukte:

ik wil hier vól voor gaan.
Voor mijn praktijk. Voor het werk waarvan ik heel diep zeker weet dat het klopt.
Voor de vrouwen en moeders die leeglopen, op de automatische piloot draaien, en denken dat het leven nu eenmaal zo hoort.

En er zit voor mij echt een diepere laag onder. Ik geloof dat ik de kennis, de gaven en het pad dat ik heb gelopen niet voor mezelf heb gekregen. Ze zijn me gegeven om ermee te dienen. Om er te zijn voor de ander.

Dus deze keuze maak ik hardop: ik ga 100% voor Praktijk PuurVita.
Niet meer met één been erin. Maar echt volledig, om met dit werk te doen waarvoor ik geloof dat ik geroepen ben: jou ondersteunen, en dienen met alles wat ik in huis heb.

Terug van vakantie, opgeladen, en klaar om aan de slag te gaan. 🌱

Van de week stond ik in mijn moestuin en ik werd echt chagrijnig. Ik wilde dat die tuin er nú al was zoals ik in mijn hoofd heb. Maar dat gebeurt helaas niet.
En precies zo wilde ik altijd dat mijn lijf dingen anders zou doen. Maar ook dat gebeurde niet.

Dus ik besloot anders te kijken en te leren van de tuin:

1. Ik moet leren wachten. Ook al haat ik dat.
Niemand vraagt een za**je om harder zijn best te doen. Maar tegen mezelf zei ik dat continu. "Kom op nou, waarom ben je nog steeds zo moe." Alsof moe zijn een gebrek aan inzet is.

2. Niet alles lukte. En dat voelt als falen, ook al was het dat niet.
Mijn spinazie doet het niet. Ik heb er tijd en energie in gestoken maar er kwam gewoon niets.
Zo voelde het ook met dat ene supplement dat ik zo hoopvol begon en na twee weken weer in de kast zette. Je denkt dan: zie je wel, het heeft geen zin. Nee. Je probeerde iets uit en het paste niet.

3. Ik was dankbaar voor een dat ene peultje die lekkerder smaakte dan ik ooit eerder proefde.
Niet omdat ik zo'n dankbaarheidsdagboek-type ben, maar omdat het echt anders smaakte dan die uit de winkel. Zo voelde die ene ochtend ook, dat ik wakker werd en dacht: wacht, ik voel me... normaal? Dat is geen groot moment voor iemand anders. Voor mij wel.

4. Ik ben gestopt met kijken naar de tuin van de buren.
Natuurlijk deed ik het wel. Ik zag mooie plaatjes op insta strakke, volle borders en dacht: waarom lukt mij dat niet. Maar zij heeft andere grond. Andere zon. Ander seizoen. En jij, met jouw lijf, jouw kinderen, jouw geschiedenis — jij vergelijkt je met een vrouw die niet jouw grond heeft. Stop daarmee. Ik moest het mezelf ook wel tien keer zeggen voor het bleef hangen.

5. De saaie dagelijkse dingen deden het werk. Niet de grote plannen.
Ik deed elke dag iets kleins: water geven, onkruid wieden. Bij mijn herstel was dat ook zo. Niet de dure kuur die ik één keer deed. Het glas water 's ochtends. Elke dag. Saai, maar wel effectief.

En ik moest stoppen wonderen te verwachten.
Ik wilde in juni al oogsten. Ik wilde na twee weken van dat ene ding al fris wakker worden. Zo werkt het niet. Nooit gewerkt ook, hoe graag je dat ook zou willen.

🥗 Waarom een snufje zout je salade ineens veel slimmer maakt
Het is bloedheet, je drinkt de hele dag door, en tóch voel je je uitgedroogd en futloos. Herkenbaar? Dat komt doordat puur water er net zo snel weer uitgaat als het erin komt, en het spoelt onderweg ook nog je mineralen mee naar buiten.

En juist die mineralen heb je nu hard nodig.
Via je zweet verlies je natrium, kalium en magnesium. Verlies je die sneller dan je ze aanvult, dan blijf je moe en hangerig, hoeveel je ook drinkt.

Daarom werkt een hydraterende salade beter dan dat zoveelste glas water.
Groente en fruit zitten vol vocht, vezels én mineralen, en met een snufje zout help je je lijf dat vocht juist vást te houden.

Drie salades die echte favorieten zijn:
🍉 Watermeloen, komkommer & feta
Munt erdoor, scheutje olijfolie, snufje zeezout. De watermeloen en komkommer zijn bijna puur vocht, de feta brengt het zout, de munt maakt 'm fris. Klaar in vijf minuten en de kinderen eten verrassend goed mee.

🍅 Tomaat, courgette & basilicum
Rauwe courgette dun geschaafd, rijpe tomaten, een berg basilicum, peper en zout. Olijfolie en een paar druppels citroen erover. Tomaat zit boordevol kalium — precies wat je via je zweet kwijtraakt.

🍓 Aardbei, rucola & witte kaas
Aardbei is lekker zoet, rucola en wat peterselie voor als tegenhanger, een snufje zout dat net de smaak iets intenser maakt. Doe je er nog een handje walnoten over en je hebt er ook nog wat eiwit en magnesium bij.

Makkelijk en verkoelend. Maar je lichaam houdt het vocht beter vast dan van een kan water alleen — en dat scheelt je zomaar die dip om vier uur. 🌿
Wat staat er bij jou op tafel deze hete dagen? Tip me hieronder, ik ben benieuwd. 👇

🇬🇷 Griekse Gehaktschotel met Tzatziki 🇬🇷

🛒 Ingrediënten:
• 250 g rundergehakt
• 1 rode ui
• 2 teentjes knoflook
• 1 paprika
• 1 courgette
• 3 aardappels
• 2 tl Griekse kruidenmix
• 1 komkommer
• 1 bakje tomatenpuree
• 10 g verse dille
• 500 g Griekse yoghurt

👩‍🍳 Bereidingswijze
• Verwarm de oven voor op 200°C.

•Snijd de ui in halve maantjes, de knoflook fijn, de paprika in repen, de courgette in halve plakjes en de aardappels in blokjes van ongeveer 1,5 cm.
Meng de kruidenmix door het gehakt en vorm kleine gehaktballetjes. Bak deze kort rondom bruin in een koekenpan.

Doe de aardappelblokjes in de koekenpan en bak ze 5 minuten mee.

Voeg vervolgens de ui, knoflook, paprika, courgette en tomatenpuree toe. Schep alles goed door elkaar.

Bak het geheel nog ongeveer 10 minuten, totdat de groenten zacht zijn en de aardappels gaar.

Maak ondertussen de tzatziki: rasp de komkommer, knijp het vocht eruit en meng met de knoflook en dille. Voeg eventueel een scheutje olijfolie en wat citroensap toe.

Serveer de Griekse gehaktschotel met de frisse tzatziki.

💡 Tip: Maak het extra lekker met wat verkruimelde feta over het gerecht.