Dejasvanjos

Hospice up your life … (van het tuinelfje 🧚‍♀️ met de dexa wangetjes…)

Hoe is dat eigenlijk? Het Hospice leven? Leven met de dood dichtbij? De über mindf**ks, de pijn en het verdriet, de benauwdheid, maar ook de rust van níets meer hoeven en de rijkdom en de diepe liefde van bijna uitgeleefd zijn?

Soms voelt dit leven hier als Groundhog Day.

Tot ik hoor “hoi mama” en mijn dochter mij omhelst, dan is alles er wat mijn hart wenst.

Ineens word ik overvallen, door moeheid, extreme overprikkeling en error in de bovenkamer. “Sorry jongens, mijn lampje is uit”. En dat gaat steeds sneller. Dan neem ik afscheid van mijn bezoek dat me niets kwalijk neemt, maar wat mij toch pijn doet… ik wil zo graag…

Dan weer word ik aangeraakt en opgeladen als een zachte streling door het kristallijne licht van de zon.

Regelmatig stromen mijn tranen zó hard mijn ogen uit dat het werkelijk fonteintjes zijn.

Dan lig ik in de armen van de man die ik zo liefheb of komen zijn woorden mijn hart binnen, omdat hij zoveel makkelijker zijn hart laat spreken. En zijn we zelfs, blijkt, op hetzelfde moment wakker ‘s nachts met een soortgelijk ‘hartgevoel’ (moeilijk uit te leggen, maar zo mooi en logisch eigenlijk).

Dan ben ik het allemaal zo spuugzat! Het duurt allemaal al zo lang en toch altijd te kort.

Ik ben omringd door meest lieve, afgestemde vriendinnen in wederkerigheid, zo dat ik eigenlijk niets zou hoeven zeggen, omdat alles al begrepen is.

Er gebeuren dingen die niet te verklaren zijn en die ook geen verklaring behoeven. Zo was er ineens via een dierbare vriendin een vrouw die 1800 eeuws linnen uit Oost Nederland geecoprint heeft met de meest mooie botanische kleuren en vormen. Een contact wat na 2 zinnen over en weer al zo diep en waarachtig was dat ik niet anders kon dan haar de stof voor mijn lijkwade te laten printen (en die andere af te bestellen).

Lees verder op FB via 🔗 in bio

💛🦊🧚‍♀️🐱🧡

Even in mijn eigen achtertuin, met mijn lieve kat Benjamin. Wat een mindf**k, maar wat een cadeau dat dit nog kan.

“Het hospice is mijn verblijf- en sterfplaats
Deze mooie, fijne plek is mijn huis
In mijzelf en met mijn gezin (waar dan ook) is mijn thuis”

Dit gaat over de liefde, over zijn en samenzijn, het hart, de verbinding, de openheid en waarachtigheid, niet over een fysieke locatie, of plek of altijd fysiek dichtbij móeten zijn. Het is en blijft een dikke vette mindf**k, maar deze mantra helpt mij. En daarin voel ik me gesteund en gedragen door de lieve mensen om me heen, door de wijsheid, de liefde, en dat wat groter is dan ik. En wat een heerlijk gevoel, deze lieve kattenvriend in mijn armen. Ik riep hem met mijn hese stemmetje in de achterom en hij kwam meteen in mijn armen. Lief dier 🐈🥰

“Ik ben er nog”

Dat ik nog een stukje schrijf, het voelt als een wondertje, in reservetijd. En ik doe het, omdat het zich roert van binnen zoals het zich altijd roerde als er iets geschreven of gepodcast wilde worden. Ook wel anders hoor, nu in deze situatie, maar toch is het energie die beweegt. Ik volg het maar.

Mijn laatste uur had geslagen, zo ongeveer. Nee eigenlijk echt. Twee weken geleden. Met loeiende sirenes naar het ziekenhuis, naar high care spoed. Terwijl ik thuis wilde zijn en sterven en eigenlijk naar het hospice voor rust voor ons allemaal. Ik voelde me zo benauwd, moe en ellendig en was alles zat. Maar deze acute situatie had ik niet helemaal zien aankomen, hoe goed mijn intuïtie ook. “We kunnen niets meer doen en moeten bespreken wat we doen als er acute verstikking optreedt.” Met man en kind erbij.

Vrienden en familie kwamen die middag en avond met spoed langs in het UMCU, want het leek erop dat het snel afgelopen zou zijn. Luchtpijp bijna dicht en geen noodgrepen meer mogelijk. Ik dacht: dan moet ik alles toch nú uit handen geven. Maar ik ben nog niet klaar! Ik krijg het niet meer af en kan niet meer op mijn tempo afscheid nemen. Die pijn. En toch de overgave. Wat een mindf**k. Mijn dochter, mijn lieve man, alles, iedereen. Acuut verstikkingsgevaar en niets kon er meer gedaan worden (wat ik ook zat was… maar dit ging te snel, veel te snel!).

En toen was daar een dag later ineens een engel. Stella. Met een duivels dilemma. Want ik was er al soort van klaar voor. Loslaten. Gaan.

Lees verder op Facebook via 🔗 in bio

Moeilijk, pijnlijk, eenzaam, maar toch, er is enkel liefde voelbaar. En alleen maar met een grote L. Ik heb heel veel engelen in mensgedaante om me heen. Jij ook, realiseer je dat. Dat ervaren is wat rijkdom is. Ik ga sterven en dat doet pijn, maar de Liefde is alles. De Lichtwereld is een staat. Alleen een open hart is nodig. Jouw open hart. En het mijne. Als iedereen dat eindelijk begrijpt, komt, nee ís alles goed. Dankjewel 💛

Ik leef

Ik geniet nog een beetje na.
Wat was het mooi gisteren. Lampje erop - een levendige voorstelling over de dood in . Heel mooi om bij te dragen aan (spiritueel) bewustzijn rond dit thema vanuit mijn eigen ervaring met uitgezaaide kanker, de dood die dichterbij komt en mijn eigen spirituele ont-dekkingsreis. En de prachtige en rakende verhalen van de anderen. Ook de dood verdient het om in het licht gezet te worden, mocht gisteren zelfs tussen ons in op de bank.

Mijn dochter zat in de zaal, mijn vriend, mijn broers en schoonzusjes, een oud cliënt en een heleboel goede vrienden. Wat een rijkdom. Heel veel meer heb ik me dan niet te wensen. En dat meen ik echt. Ik heb me zo gedragen en geliefd gevoeld. Door het publiek überhaupt, maar jee, wat een geluksvogel ben ik met zoveel lieve, trouwe mensen om me heen. Het is een levende illustratie van waar ik over vertelde gisteren.

Als de ruis wegvalt, dan is er misschien nog wel de pijn, maar de Liefde is altijd groter. En daarom vertrouw ik, in het leven en in de dood. De ‘achtergrond’ is namelijk altijd diezelfde Liefde het hoofdletter L. Ik kom er uit voort, ik draag het in me en keer er naar terug. En het is overal om me heen. In en om jou ook trouwens.

Dit gedicht, dat ik 4 maanden geleden schreef, droeg ik voor:

Ik leef

Ondanks alles leef ik
Ik leef als nooit tevoren
Geen ruis meer in mijn oren
Maar kalme helderheid

Geen idee van hoeveel tijd
Ik hier nog kan dromen
Zittend tussen bomen
Voel ik alles wat er is

Ik weet dat ik me niet vergis
Als ik dood vind in het leven
Ontvangen in het geven
En leven in de dood

Ik leef zolang het kan
Met alles wat ik heb in mij
Ook al gaat het moment voorbij
Eeuwigheid heb ik altijd

- Josien Leonora 15/10/25

Dankjewel voor deze prachtige creatie en je mooie vragen.

Dankjewel .met.judith en Pammy voor de bijzondere ont-moetingen.

🙏💛✨

Zijn met pijn

…Ik was er niet gerust op. Er zijn toen foto’s gemaakt waar niets bijzonders op te zien was. Vervolgens was ik er nog steeds niet gerust op en heb ik er, ondanks mijn scanweerstand, op gestaan dat het onderzocht werd. Er is toen een scan gemaakt en daarop was duidelijk te zien dat wat ik fysiek en intuïtief aanvoelde klopte. Twee tumoren gegroeid. Vooral die in mijn rechterlongtop. Deze groeit nu door het longvlies en ook al in mijn bovenste rib. Grote kans dat dit weefselpijn geeft (bot, spieren), maar ook de zenuwpijn die ik voel. Er loopt in dit gebied namelijk een grote zenuwbundel.

Gelukkig werd het snel en adequaat opgepakt en kan deze tumor palliatief bestraald worden (dus als pijnbestrijding en hopelijk wat tijdswinst). Ook heb ik nu wat tegen de pijn. Maar wat moet ik daar dan toch weer een hoop weerstand en zelf-doen voor doorploegen. Spartaans doorgaan, met pijn. Het zelf wel kunnen dragen. Nee, geen medicatie, want dat is troep, gif. De farmaceutische industrie bla bla.

Totdat de oncologisch verpleegkundige uit het wijkteam (die allerlei zaken met ons doorspreekt en een heel doortastende, lieve en betrokken vrouw) tegen me zei: “Ik hoor jou steeds zeggen dat je levenskwaliteit je zoveel waard is en ook dat je al weken zoveel pijn hebt. Waarom zou je het jezelf dan niet ietsje makkelijker maken? Wat is dat, die weerstand? En wat maakt het eigenlijk uit, als je toch niet meer zoveel tijd hebt?” Dit klinkt natuurlijk best wel confronterend, maar ik vond het fijn dat ze dit deed.

Ook ik heb mijn aan overtuigingen gekoppelde blinde vlekken. En nee, ik vind het niet per se leuk dat iemand me daarop wijst, maar het helpt me wel een vollediger plaatje te zien en eerlijk te zijn naar mezelf. Ja, er is van alles waar ik me tegen kan verzetten. Ja, er zijn ook misstanden waar ik me over uitspreek. En ja, ook in de medische wereld gebeuren dingen waar ik het niet mee eens ben. Maar eigenlijk is mijn ervaring in het ziekenhuis meestal positief.…

➡️ Hele artikel via 🔗in BIO

Foto 💛