Met Beide Handen

Iedereen draagt een masker.
De sterke. De altijd-vrolijke. De regelaar. Degene die het allemaal wel even oplost.

Maar waar komt dat masker eigenlijk vandaan?

Meestal is het heel lang geleden ontstaan.
Toen je klein was, en merkte wat er nodig was om erbij te horen.
Dat je lief moest zijn om gezien te worden.
Dat je beter niet kon huilen.
Dat het rustiger werd thuis als jij je aanpaste.

Je masker is niet nep.
Het is slim. Het is ooit ontstaan om jou te beschermen.
En het heeft je jarenlang goed geholpen.

Welk masker herken jij bij jezelf? 🤍

Morgen vertel ik je waarom we het zo moeilijk vinden om het af te zetten.

Hulp vragen is iets anders dan wijzen.

Er is een verschil tussen
"Kun jij nou óók eens een keer de boodschappen doen?"
en
"Ik merk dat ik vastloop. Zullen we samen kijken hoe we dit verdelen?"

Met de eerste zin praat je tegen je partner alsof hij een kind is.
Met de tweede nodig je hem uit als teamgenoot.

Dat is de kunst van samen doen:
niet commanderen, niet verwijten, maar echt delen.
Als twee volwassenen die samen een gezin dragen.

Dat betekent ook: de verantwoordelijkheid écht bij hem leggen.
Niet controleren of het wel goed gaat.
Niet alsnog zelf doen omdat het sneller is.

En merk je dat dat niet lukt?
Dat je het niet kúnt loslaten?
Kijk dan eens eerlijk waarom niet.
Daar zit vaak iets moois om naar te kijken. 💛

Waar vind jij het lastig om te delen?

Het is niet te veel omdat jij het niet aankunt.
Het is te veel omdat je het alleen draagt.

Veel vrouwen die bij mij komen, denken dat ze beter moeten plannen.
Strakker moeten zijn. Vroeger opstaan. Een lijstje meer.

Maar het probleem is niet jouw planning.
Het probleem is dat alles in jouw hoofd zit.
Jij onthoudt het. Jij regelt het. Jij denkt eraan.

En ondertussen vergeet je één ding:
dat je dit niet alleen hoeft te doen.

Zorgen voor jezelf begint niet bij een bad of een uurtje voor jezelf.
Het begint bij durven delen. 🌿

Het is nooit één ding.

Het is je werk, waar je hoofd na vijf uur nog steeds mee bezig is.
De afspraak bij de tandarts.
Het voetbaltasje dat nog gewassen moet.
De verjaardag van zaterdag, en het cadeautje dat je nog moet kopen.
De kleren die te klein zijn en geruild moeten worden.
De boodschappen. Het huishouden. De appgroep van de vereniging.

En ergens onderaan de lijst: je relatie.
Want daar is 's avonds gewoon geen ruimte meer voor.

Allemaal kleine dingen.
En eerlijk? Vaak ook leuke dingen.

Maar ze stapelen zich op.
In je agenda, en ook in je hoofd.
Tot je 's avonds op de bank zit en je lijf nog steeds aanstaat.

Het is niet dat je het niet kunt.
Het is dat het nooit ophoudt.

Herken je dit? Laat een 🤍 achter.
Ik vertel je binnenkort wat ik vaak zie bij vrouwen die hier middenin zitten.

Wat als je niet zelf de discipline hoeft op te brengen om rust te nemen?

Maar dat er gewoon elke week een moment is.
Dat al klaarstaat.
Waar je alleen maar hoeft te zijn.

Dat is precies waarom ik de Reiki Community start. 🌿

Elke week één moment:
✨ De ene week samen live via Zoom, met uitleg en een meditatie
✨ De andere week een Reiki-behandeling op afstand, voor de hele groep tegelijk, terwijl jij gewoon thuis op de bank ligt

En het mooiste?
Je merkt dat je niet de enige bent.
Dat een ander precies hetzelfde zegt als jij.

Je hoeft niets te vertellen als je dat niet wilt.
Meekijken is genoeg.

Wil je weten hoe het werkt?
Zet RUST in de comments en ik stuur je alle informatie. 💛

Waarom voelt rust nemen soms juist onrustig?

Als je lijf lang genoeg aan heeft gestaan, wordt dat normaal.
Dan voelt stilzitten niet als rust.
Dan voelt het alsof je iets vergeet.
Alsof je moet opletten.

Dus ga je door.
Niet omdat je dat wilt.
Maar omdat je lijf niet meer weet hoe het anders moet.

Het goede nieuws?
Dat kun je je lijf opnieuw laten voelen.
Klein beginnen is genoeg.

Probeer dit vandaag 3 keer:
✨ Leg je hand op je buik
✨ Adem 3 keer rustig in en uit
✨ Merk op wat er gebeurt, zonder er iets van te vinden

Dat is alles.

Laat je me weten hoe het ging? 💛

Je hebt eindelijk een uur voor jezelf.

En wat doe je?
Je ruimt de vaatwasser uit.
Je stuurt nog even dat appje.
Je gaat zitten… en staat weer op.

Herkenbaar?

Misschien denk je dat je gewoon slecht bent in tijd voor jezelf nemen.
Dat je het beter moet plannen.
Dat je het strakker moet regelen.

Maar dat is het niet.

Je hebt geen tijdprobleem.
Je hebt een lijf dat niet meer weet hoe het uit moet. 🌿

Morgen vertel ik je waarom dat zo is.
En waarom het niet aan jou ligt. 🤍

Eerlijk antwoord: geen ander verleden.

Wat er wel verandert, is waar jij staat ten opzichte van dat verleden.

Wat vrouwen na een opstelling terugzeggen:

**Ik snap eindelijk waar het vandaan komt.** En dus stop je met denken dat er iets mis is met jou.

**Ik voel het nu terwijl het gebeurt.** Niet pas 's avonds in de auto, maar op het moment zelf. Daar kun je iets mee. Dat scheelt je een avond piekeren.

**Ik zat aan tafel bij mijn familie en bleef gewoon mezelf.** En daarna hoefde je er niet dagen van bij te komen.

**Ik reageerde anders, zonder erover na te denken.** Dat is het moment dat je weet dat het echt is. Want het zit in je gedrag, niet alleen in je hoofd.

Het is geen kuur en het is geen belofte dat alles ineens licht is. Het is dat je weer vanuit jezelf kunt kiezen, in plaats van te reageren vanuit iets wat je ooit hebt geleerd toen je nog klein was.

Op maandag 28 september doen we dat samen. 10.00 tot 15.30 uur, bij mij in de praktijk in Winterswijk.je hoeft geen eigen vraag in te brengen als je dat te spannend vindt — meelopen als representant doet vaak net zoveel.

Kleine groep. DM me "28" of klik de link in mijn bio.

Voor wie is dit eigenlijk?

Voor jou, als je dit leest en denkt: hè, dat ken ik.

→ Er gebeurt iets kleins en er schiet iets in je omhoog dat veel groter is dan de situatie. En daarna schaam je je de rest van de dag.
→ Een verjaardag bij je familie kost je daarna dagen om van bij te komen.
→ Je zegt ja terwijl je nee bedoelt, en je merkt het pas als je er al middenin zit.
→ Je bent bij de huisarts geweest met je klachten en er is niets gevonden. Je begint aan jezelf te twijfelen, terwijl je lijf iets anders zegt.
→ Je hebt al zoveel geprobeerd. Boeken, een cursus, een losse sessie. Het zakte even en daarna kwam het terug.

Dat laatste is geen falen van jou. Het is wat er gebeurt als de oorzaak zelf niet aangeraakt wordt.

Een opstelling praat niet over het patroon. Hij laat het zien. En daar mag je hoofd dan van alles van vinden — dat mag.

Waar dit níét voor is: als je nu midden in een acute crisis zit, of in behandeling bent bij een hulpverlener. Stuur me dan eerst even een bericht, dan kijken we samen of dit het juiste moment is.

**Maandag 28 september, 10.00 – 15.30 uur, praktijk Winterswijk.**
DM me "28" voor de details.

Je snapt allang waar het vandaan komt.
Je hebt het al drie keer uitgelegd, aan drie verschillende mensen.
En toch doet je lijf nog steeds precies hetzelfde zodra je moeder belt.

Dat is waar een familieopstelling begint.

Bij een opstelling zet je je familie letterlijk neer in de ruimte. Andere deelnemers gaan staan voor jouw vader, je moeder, je zus, of voor iets wat er nooit hardop is gezegd. Jij hoeft niets uit te leggen. Je kijkt van een afstandje naar het geheel — vaak voor het eerst van je leven.

En dan gebeurt er iets wat lastig uit te leggen is: het klopt. Je ziet waar jij bent gaan staan, wat je hebt overgenomen, en van wie.

Je hoeft nergens in te geloven om dit te doen. Je hoeft ook niet je hele verhaal te vertellen. Je hoeft alleen te komen en te kijken.

*"Ook al wilde mijn hoofd eerst begrijpen hoe dat kan werken, wist mijn lijf blijkbaar beter. Er kwam een enorme rust over mij heen en een diepe ontspanning."*

Maandag 28 september, 10.00 – 15.30 uur, bij mij in de praktijk in Winterswijk.
Kleine groep. Stuur me een DM met "28" en ik stuur je alle informatie.