Mysansar

सम्पादकलाई पत्र

सम्पादकज्यू,

बधाई छ।

तपाईं अब समाचारको सम्पादक होइन, एल्गोरिदमको कर्मचारी हुनुभएको छ।

पहिले तपाईं समाचार छान्नुहुन्थ्यो। अहिले फेसबुकले तपाईंलाई छान्छ। पहिले सत्य ढिलो आए पनि पहिलो पृष्ठमा पुग्थ्यो। अहिले झूट पाँच लाख भ्यु लिएपछि मात्र तपाईंको डेस्कमा आइपुग्छ।

सम्पादकज्यू, अब समाचारको मूल्य सत्यले होइन, थम्बनेलको मुखले निर्धारण गर्छ। शीर्षकभित्र प्रश्नचिह्न भए पनि पाठकले त्यसलाई उत्तर ठान्छ। भिडियो नहेरी कमेन्ट गर्नेहरू विशेषज्ञ कहलिन्छन्। लेख नपढी रिसाउनेहरू देशभक्त कहलिन्छन्।

तपाईंलाई थाहा छ? आजकाल पत्रकारले समाचार लेख्दैन, आफ्नै समाचारको प्रदर्शन हेर्छ। भ्यु कति आयो? शेयर कति भयो? कमेन्ट कति आयो? सत्यको मापन अब क्लिकले हुन्छ, प्रमाणले होइन।

पहिले स्रोत खोजिन्थ्यो। अहिले स्रोतभन्दा स्क्रिनसट बलियो छ। पहिले प्रत्यक्षदर्शी खोजिन्थ्यो। अहिले "फेसबुकमा भाइरल छ" भन्ने वाक्य नै प्रमाणपत्र बनेको छ।

सम्पादकज्यू, तपाईंले अझै पनि समाचार सम्पादन गरिरहनुभएको छ कि केवल मानिसहरूको रिस, डर र लोभलाई प्याकेटमा बेरेर बेचिरहनुभएको छ?

अनि पाठकहरू पनि कति निर्दोष छन्! शीर्षकले उनीहरूलाई रिस उठाउँछ, कमेन्टले विचार बनाइदिन्छ, र अर्को दिन त्यही गलत समाचार सच्याइएको खबर उनीहरू कहिल्यै पढ्दैनन्। झूटलाई लाखौँ दर्शक चाहिन्छ, सत्यलाई केही सय।

म त केवल एउटा जिज्ञासु पाठक हुँ।

तर कहिलेकाहीँ लाग्छ—पत्रकारिता संकटमा छैन। संकटमा त हाम्रो ध्यान छ। सत्य मरेको छैन। हामीले त्यसलाई पढ्न छाडेका मात्र हौँ।

त्यसैले सम्पादकज्यू, आज एउटा अनुरोध छ।

भाइरल हुने समाचारभन्दा विश्वास हुने समाचारलाई एक दिन पहिलो स्थान दिनुस् न।

सायद भ्यु घट्ला।

तर इतिहासले तपाईंलाई अझै पनि "सम्पादक" भनेर सम्झिनेछ, "कन्टेन्ट म्यानेजर" भनेर होइन।

(माइसंसारक‍ो inbox मा प्राप्त बेनामे पत्र)

९ बूँदे सहमति

यो फोन कति पर्ने होला भनेर अनुमान गर्नुस् त?

भारु १,३४,१६६ (करिब नेरु २ लाख १५ हजार)

हो, यो धेरै iPhone भन्दा पनि महँगो छ।

तर यसको विशेषता के हो भने…

📵 मोबाइल टावर नभएको ठाउँमा पनि यसले सिधै स्याटेलाइटसँग जोडिएर फोन गर्न सक्छ।

कल्पना गर्नुहोस्— 🏔️ हिमालको चुचुरोमा, 🌲 घना जंगलमा, 🌊 समुद्रको बीचमा, 🚨 विपद् परेको क्षेत्रमा…

जहाँ मोबाइलमा "No Service" देखिन्छ, त्यहीँबाट पनि यसले सञ्चार सम्भव बनाउँछ।

तर एउटा महत्त्वपूर्ण कुरा👇

यो सामान्य मोबाइलजस्तो सबैले किनेर चलाउन मिल्दैन। भारतमा यसलाई किन्न वा प्रयोग गर्न DoT (Department of Telecommunications) को अनुमति आवश्यक पर्छ। मुख्य रूपमा रक्षा, उद्धार, समुद्री सेवा, खानी, दुर्गम क्षेत्रमा काम गर्ने संस्था र आपत्कालीन सेवाका लागि बनाइएको हो।

नेपालका हिमाली र दुर्गम क्षेत्रमा यस्तो प्रविधि कत्तिको उपयोगी होला? आफ्नो विचार कमेन्टमा लेख्नुहोस्। 💬

एउटा पार्किङ विवाद कसरी मृत्युमा बदलियो ?

नक्कली भुटानी शरणार्थी प्रकरण: सर्वसाधारणले बुझ्नै पर्ने ७ कुरा

यो सामान्य ठगी काण्ड मात्र थिएन।

यो यस्तो प्रकरण थियो, जहाँ नेपाली नागरिकलाई नै “भुटानी शरणार्थी” बनाएर अमेरिका पठाइदिन्छु भन्दै पैसा असुलिएको आरोप थियो। अझ गम्भीर कुरा, यसमा बिचौलिया मात्र होइन, पूर्वमन्त्री, पूर्वसचिव, राजनीतिक पहुँच भएका व्यक्ति र राज्य संयन्त्रसँग जोडिएका मानिसहरू नै मुछिए।

काठमाडौं जिल्ला अदालतले यो प्रकरणमा १४ जनालाई दोषी ठहर गरेको छ। ७ जनाले सफाइ पाएका छन्। फरार रहेका ८ जनाको मुद्दा उनीहरू पक्राउ परेपछि अघि बढ्ने गरी मुलतबी राखिएको छ। सजाय कति हुने भन्ने चाहिँ असार २९ गते निर्धारण हुनेछ।

सामान्य भाषामा बुझ्दा यो प्रकरणका मुख्य कुरा यस्ता छन्—

मुद्दा के हो ?
नेपाली नागरिकलाई “तपाईंहरू छुटेका भुटानी शरणार्थी हुनुहुन्छ, अमेरिका पुनर्वासमा जान सक्नुहुन्छ” भनेर लोभ देखाइयो। त्यसका लागि लाखौँ–करोडौँ रकम असुलिएको आरोप थियो।

सरकारी कागजको दुरुपयोग कसरी भयो?
भुटानी शरणार्थी समस्या समाधानका लागि बनेको सरकारी कार्यदलको प्रतिवेदनलाई नै हतियार बनाइएको देखियो। सक्कली प्रतिवेदनमा नभएका नाम र अनुसूची थपेर नेपाली नागरिकलाई शरणार्थीको सूचीमा पार्न खोजिएको अदालतको ठहर छ।

किन यो ठगीभन्दा ठूलो अपराध हो?
किनभने यहाँ पैसा मात्र लुटिएको होइन। नेपाली नागरिकको परिचय नै बदल्न खोजियो। आफ्नै देशका नागरिकलाई अर्कै देशको शरणार्थी बनाएर विदेश पठाउने प्रयास गर्नु देशको प्रतिष्ठा, नागरिकको स्वाभिमान र राज्यको विश्वसनीयतामाथि सिधा चोट हो।

अदालतले के भन्यो?
अदालतले केहीलाई मुख्य कसुरदार र केहीलाई मतियार/सहयोगीका रूपमा दोषी ठहर गरेको छ। टोपबहादुर रायमाझी, टेकनारायण पाण्डे, इन्द्रजित राई, केशव दुलाल, सानु भण्डारी, सन्देश शर्मालगायतलाई दोषी ठहर गरिएको छ। बालकृष्ण खाँण, टेकनाथ रिजाल, नरेन्द्र केसी, शमशेर मियाँलगायतलाई सहयोगी भूमिकामा दोषी ठहर गरिएको छ।

कसले सफाइ पाए?
रामशरण केसी, टंककुमार गुरुङ, सन्दीप रायमाझी, प्रतीक थापा, लक्ष्मी महर्जन, केशव तुलाधर र आशिष बुढाथोकीले सफाइ पाएका छन्। अदालतमा दोषी ठहर हुन प्रमाण पुग्नुपर्छ; शंका मात्र पर्याप्त हुँदैन भन्ने कुरा यो पक्षले पनि देखाउँछ।

यो फैसला किन ऐतिहासिक मानिन्छ?
किनभने शक्तिशाली पदमा पुगेका वा राज्य संयन्त्रसँग जोडिएका व्यक्ति पनि कानुनभन्दा माथि छैनन् भन्ने सन्देश यसले दिएको छ। तर यो जिल्ला अदालतको फैसला हो, कानुनी प्रक्रिया अझै माथिल्लो अदालतसम्म जान सक्छ।

नागरिकले के सिक्ने
विदेश जाने “सर्टकट” खोज्दा नागरिक ठगिन्छन्। अनि त्यही लोभलाई प्रयोग गरेर संगठित गिरोहले देशकै छवि बिगार्छ। त्यसैले कुनै पनि “सेटिङ”, “सूचीमा नाम हालिदिन्छु”, “अमेरिका पठाइदिन्छु” भन्ने प्रस्ताव आयो भने शंका गर्नुपर्छ, प्रमाण खोज्नुपर्छ, कानुनी बाटो मात्र रोज्नुपर्छ।

यो प्रकरणले एउटा कडा प्रश्न छोडेको छ,

राज्य चलाउने ठाउँमा बसेकाहरूले नै नागरिकको पहिचान बेच्न थाले भने नागरिकले भरोसा कसलाई गर्ने?

न्यायको यात्रा अझै बाँकी छ। तर यो फैसला कम्तीमा यति भन्छ,
देश, नागरिकता र राज्यको इज्जत पैसामा बेच्ने खेल सधैँ लुक्दैन।

सचेत रहौँ। प्रश्न गरौँ। राज्यलाई जवाफदेही बनाऔँ।

क्रिस्टियानो रोनाल्डोको कथा केवल फुटबलको कथा होइन।
यो गरिबी, अपमान, आँसु, एक्लोपन र अठोटले लेखिएको यस्तो जीवनकथा हो, जसले भन्छ तपाईं कहाँबाट आउनुभयो भन्ने कुराले होइन, तपाईं कहाँ पुग्न चाहनुहुन्छ भन्ने कुराले भविष्य बनाउँछ।

पोर्चुगलको मडेरा टापुको एउटा साधारण परिवार।
सानो घर। अभाव। संघर्ष।
बुबा रक्सीको लतमा। आमा घर चलाउन संघर्षरत।
र त्यही घरबाट निस्कियो एउटा बालक, जसले पछि संसारलाई आफ्नो नाम चिच्याउन बाध्य बनायो Cristiano Ronaldo!

१२ वर्षको उमेरमै उसले घर छोड्नुपर्‍यो।
आमा रोइरहेकी थिइन्। दिदीबहिनी रोइरहेका थिए।
तर त्यो सानो बालकको आँखामा एउटा सपना थियो “एक दिन म केही बनेर देखाउँछु।”

लिस्बन पुगेपछि सबै कुरा सजिलो थिएन।
उसको लवजको मजाक उडाइयो।
दुबला शरीरका कारण साथीहरूले जिस्क्याए।
राति आमासँग फोनमा रुन्थ्यो, तर बिहान फेरि मैदानमा उत्रिन्थ्यो।

यही हो विजेताको चरित्र।
रुन्छ, तर रोकिँदैन। दुख्छ, तर हार मान्दैन।

१४ वर्षको उमेरमा रोनाल्डोले आफैँसँग एउटा वाचा गरे “म संसारकै उत्कृष्ट खेलाडी बन्नेछु।”

त्यसपछि सुरु भयो उसको योजनाबद्ध पागलपन।
अरू सुत्दा ऊ अभ्यास गर्थ्यो।
अरू आराम गर्दा ऊ जिममा पसिना बगाउँथ्यो।
घाम, थकान, अपमान, एक्लोपन केहीले पनि उसलाई रोक्न सकेन।

१५ वर्षको उमेरमा मुटुको समस्या देखियो।
करियर सकिन सक्थ्यो।
तर रोनाल्डो फेरि उठ्यो।
शल्यक्रिया भयो, केही समयपछि ऊ फेरि मैदानमा फर्कियो।

उसले जीवनलाई भन्यो “मलाई परीक्षा लिन सक्छस्, तर हराउन सक्दैनस्।”

आज रोनाल्डोसँग पैसा छ, नाम छ, कीर्तिमान छ, लाखौँ प्रशंसक छन्।
तर त्यो चमकको पछाडि एउटा १२ वर्षे बालकको आँसु छ।
एउटा १४ वर्षे किशोरको पसिना छ।
अनि एउटा मान्छेको अडान छ, म हार मान्दिनँ।**

रोनाल्डोको कथा हामी सबैका लागि सन्देश हो:

तपाईं अहिले जहाँ हुनुहुन्छ, त्यो अन्तिम गन्तव्य होइन।
तपाईंको परिवार गरीब हुन सक्छ।
मानिसहरूले तपाईंलाई गिज्याउन सक्छन्।
परिस्थिति तपाईंको विरुद्ध हुन सक्छ।
तर सपना, अनुशासन र निरन्तर मेहनत छ भने एक दिन संसारले तपाईंलाई पनि गम्भीरतापूर्वक लिन बाध्य हुनेछ।

सफलता भाग्यले होइन, बानीले बन्छ।
महानता चाहनाले होइन, दैनिक संघर्षले बन्छ।
र इतिहास उनीहरूले लेख्छन्, जसले अपमानलाई इन्धन बनाउँछन्।

तपाईंको सपना कति ठूलो छ?
अनि त्यो सपनाका लागि तपाईं कति टाढासम्म जान तयार हुनुहुन्छ? 👇

#नेपाली_प्रेरणा

१५ मध्ये ४ खेलको विजेता भेटियो। बाँकीमा के होला ? आगामी चरण कस्तो हुनेछ ? आफै ठीक चिह्न लगाउँदै हेर्नुस्-
https://mysansar.com/worldcup2026.html

२१ वर्षअघि कमेन्टमा चिनिएका केही साथीहरू युरोपमा भेटिए।
तर एउटा नाम भने भेटिएन— लुना।

ठेगाना भेटियो। इमेल भेटियो। फोन नम्बर पनि भेटियो।
मेसेज पठाएँ। तर जवाफ आएन।

यो केवल लुनालाई खोजेको कथा होइन। फेसबुक आउनुअघि ब्लगले बनाएका सम्बन्ध, सम्झना र समयको एउटा यात्राको कथा हो।

❤️ यदि तपाईं पनि माइसंसारको पुरानो पाठक हुनुहुन्छ भने, यो कथा तपाईंलाई आफ्नै लाग्न सक्छ।

👉 पूरा ब्लग पढ्न लिंकमा क्लिक गर्नुहोस्।

https://mysansar.com/2026/07/53842/