DDERiT

W piątek rozpoczęliśmy trening czytania z nowym uczniem.

Na początek — puzzle. On układał Spider-Mana, mnie przypadł Kapitan Ameryka.
Puzzle na treningu czytania nie są przypadkowe. Układanie ich angażuje m.in. analizę i syntezę wzrokową, spostrzegawczość, koncentrację uwagi oraz orientację przestrzenną — funkcje, które wykorzystujemy również podczas rozpoznawania liter i wyrazów oraz sprawnego śledzenia tekstu.
A kiedy zobaczyłam napis na moich puzzlach: „We have work to do”, pomyślałam, że trudno byłoby o lepsze hasło na nasze najbliższe tygodnie. 😊 — będziemy ćwiczyć, żeby czytanie stawało się coraz sprawniejsze, płynniejsze i łatwiejsze.
We have work to do. So… let’s do it!

Przesyłam dobrą wiadomość: w każdym z nas jest moc, żeby spełniać swoje marzenia. Czasem potrzebujemy tylko nazwać je głośno, zamienić w cel i zrobić pierwszy — nawet bardzo mały — krok.

Spotkanie z bajką
– bo warto znać historie, które znamy od pokoleń!

Pomysł na Spotkania z bajką pojawił się podczas jednych z zajęć terapii pedagogicznej. Zadanie wydawało się proste – trzeba było dopasować bohaterów do tytułów znanych bajek.

I wtedy okazało się, że… dzieci tych bajek nie znają.

Czerwony Kapturek, Trzy Świnki, Złota Rybka – historie, które dla wielu dorosłych są częścią dzieciństwa, dla współczesnych dzieci wcale nie muszą być oczywiste.

Dzisiaj dzieci mają ogromny dostęp do filmów, animacji i YouTube'a, ale znacznie mniej okazji do tego, żeby usiąść i posłuchać czytanej opowieści.

A podczas słuchania dzieje się naprawdę dużo.

Dziecko ćwiczy koncentrację i uwagę słuchową, uczy się przez jakiś czas pozostać przy jednej aktywności, śledzić przebieg wydarzeń i rozumieć słyszany tekst. Potem możemy o historii porozmawiać, odpowiadać na pytania, odtwarzać kolejność wydarzeń.

Tradycyjne bajki mają jeszcze coś, co bardzo lubię – przesłanie. Bohaterowie dokonują wyborów, ponoszą ich konsekwencje, rozwiązują problemy, a historia zostawia dziecko z czymś, co warto zapamiętać.

Na tym jednak nie kończymy. Do każdej bajki dołączymy aktywność plastyczną, ruchową albo inne zadanie związane z opowieścią.

Chciałabym, żeby Spotkania z bajką były czasem prawdziwego kontaktu z literaturą dziecięcą – bez ekranu, za to z opowieścią, wyobraźnią, rozmową i wspólnym działaniem.

Dlatego od tego roku zapraszam dzieci na grupowe Spotkania z bajką w DDERiT.

Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne – czyli właściwie co?

W zaleceniach zawartych w opinii z poradni psychologiczno-pedagogicznej rodzice często znajdują zapis:

„Zaleca się objęcie dziecka pomocą psychologiczno-pedagogiczną w formie zajęć korekcyjno-kompensacyjnych w celu usprawniania funkcji percepcyjno-motorycznych.”

Brzmi fachowo. I dość skomplikowanie. 😉

Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne to inaczej terapia pedagogiczna.

Sama nazwa „korekcyjno-kompensacyjne” oznacza, że z jednej strony pracujemy nad tymi funkcjami i umiejętnościami, które rozwijają się słabiej lub wymagają usprawnienia. Z drugiej – wykorzystujemy i wzmacniamy mocne strony dziecka, żeby mogły pomagać mu radzić sobie w obszarach, które sprawiają większą trudność.

Czyli nie skupiamy się wyłącznie na tym, czego dziecko jeszcze nie potrafi. Szukamy również tego, na czym możemy się oprzeć, żeby ułatwić mu uczenie się.

A czym są tajemnicze „funkcje percepcyjno-motoryczne”? To umiejętności, których dziecko potrzebuje każdego dnia podczas nauki.

👀 Percepcja wzrokowa – czyli to, jak dziecko odbiera, rozpoznaje i różnicuje informacje, które widzi. Jest potrzebna m.in. do rozpoznawania liter, zauważania różnic między podobnymi znakami, odnajdywania właściwego miejsca w tekście czy prawidłowego odwzorowywania.

👂 Percepcja słuchowa pomaga różnicować dźwięki mowy, zauważać ich kolejność, dzielić słowa na głoski i sylaby, łączyć głoski i sylaby oraz zapamiętywać informacje przekazywane ustnie.

✋ Funkcje motoryczne są potrzebne, żeby sprawnie wykonać to, co zaplanował mózg. Ważna jest sprawność ręki, ale również koordynacja wzrokowo-ruchowa – czyli współpraca tego, co widzi oko, z tym, co wykonuje ręka.

Do tego dochodzą m.in. pamięć, orientacja przestrzenna i koncentracja uwagi.

I właśnie nad tym przede wszystkim pracujemy podczas terapii pedagogicznej. Dobór ćwiczeń zależy od tego, które funkcje wymagają wsparcia u konkretnego dziecka. Na tej bazie pracujemy również nad umiejętnościami szkolnymi – czytaniem, pisaniem, liczeniem czy ortografią.

Bo czasem, żeby poprawić efekt widoczny w zeszycie, trzeba najpierw popracować nad tym, czego w zeszycie wcale nie widać.

Trening czytania – bo samo „czytaj więcej” nie zawsze wystarcza

Kiedy rodzic zauważa, że dziecko czyta wolniej niż rówieśnicy, wkłada w czytanie dużo wysiłku albo po prostu go unika, warto najpierw sprawdzić, co właściwie sprawia mu trudność.

Czy dobrze zna litery? Jak radzi sobie z analizą i syntezą głoskową, słuchem fonemowym, pamięcią słuchową i percepcją wzrokową?

Dopiero potem dobieram sposób pracy, bo nie każde dziecko potrzebuje tego samego.

Czasem wracamy do sylab i tekstów z kolorowym podziałem sylabowym. Uczymy się rozpoznawać najczęściej występujące słowa jako całość, korzystamy z elementów Metody 18 Struktur Wyrazowych, ćwiczeń słuchowych i wzrokowych. U dzieci czytających już sprawniej wykorzystuję również wskaźnik pomagający prowadzić wzrok po tekście.

Podczas części zajęć pracujemy także z Forbrain – dziecko podczas głośnego czytania słyszy własny głos przez słuchawki wykorzystujące przewodnictwo kostne. Drugi mikrofon pozwala mi również podawać dziecku wzorzec słuchowy.

Niezależnie od etapu pracy najważniejsze jest dla mnie jedno: czytanie ma prowadzić do rozumienia. Dlatego zawsze rozmawiamy o przeczytanym tekście i odpowiadamy na pytania. Czytamy też użytkowo – wykorzystujemy gry, krzyżówki, poznajemy nowe słowa. Czasem przy okazji odkrywamy nawet, kim jest mincerz i co robi w mennicy. 😉

Z czasem kolorowe sylaby znikają, teksty stają się dłuższe, a dziecko przechodzi do coraz sprawniejszego czytania całych wyrazów.

Zajęcia trwają 50 minut, ale nauka czytania nie kończy się po wyjściu z gabinetu. Regularność ma znaczenie, dlatego zachęcam rodziców do krótkiego kontaktu dziecka z tekstem również w domu. Sposób dobieramy do możliwości dziecka: czasem dziecko tylko śledzi tekst, kiedy czyta rodzic, czasem czytają razem, innym razem na zmianę, a z czasem dziecko przejmuje coraz większą część czytania.

Nie chodzi tylko o to, żeby dziecko czytało więcej. Chodzi o to, żeby ćwiczyło to, czego właśnie potrzebuje.

Jeśli nauka czytania utknęła gdzieś po drodze albo czytanie nadal kosztuje Twoje dziecko dużo wysiłku – zapraszam do kontaktu. 😊

EEG Biofeedback – czy tylko na koncentrację?

Z tym najczęściej kojarzony jest trening EEG Biofeedback i rzeczywiście trudności z koncentracją uwagi są jednym z najczęstszych powodów, dla których trafiają do mojego gabinetu dzieci, młodzież i osoby dorosłe.

Zastosowanie EEG Biofeedbacku jest jednak znacznie szersze. W swojej pracy wykorzystuję go m.in. w treningu koncentracji uwagi, kontroli impulsywności i samoregulacji, a także we wspieraniu sportowców w rozwijaniu umiejętności potrzebnych podczas treningów i startów na zawodach.

Jak zaczynamy?

Pierwsze spotkanie rozpoczynam od rozmowy i zebrania wywiadu. W przypadku dziecka rozmawiam z rodzicem o jego funkcjonowaniu, zdrowiu oraz sytuacji edukacyjnej i rodzinnej.

Podczas pierwszego spotkania z uczestnikiem pokazuję gabinet i sprzęt, wyjaśniam, do czego służą czepek i elektrody oraz jak będzie wyglądał trening. Następnie przeprowadzamy trening wstępny zakończony testem, który generuje raport.

Na podstawie wyników przygotowuję indywidualny plan treningowy i dobieram protokół pracy.

Jak wygląda trening?

Jedno spotkanie trwa około 30–50 minut. Pracujemy naprzemiennie w fazach relaksacji i koncentracji. Każda z nich składa się z dwuminutowych rund przedzielonych krótkimi przerwami. Na początku trening trwa zwykle dłużej, ponieważ uczestnik potrzebuje więcej przerw. Wraz z doświadczeniem liczba przerw się zmniejsza, dzięki czemu całe spotkanie może być krótsze.

W mojej praktyce pełny cykl obejmuje zwykle około 30 treningów. Po 10–15 spotkaniach ponownie wykonuję test i sprawdzam, czy kontynuujemy pracę według dotychczasowego protokołu, czy warto go zmodyfikować.

Regularność ma znaczenie.

Lubię porównywać EEG Biofeedback do treningu na siłowni. Jedna wizyta nie wystarczy, żeby wytrenować ciało — podobnie tutaj potrzebujemy systematycznej pracy. Najintensywniejszy wariant to trzy treningi tygodniowo, optymalnie pracujemy dwa razy w tygodniu, minimum to jedno spotkanie tygodniowo.

Tempo pojawiania się zmian jest indywidualne. U jednej osoby zauważymy je wcześniej, u innej potrzeba na to więcej czasu. Dlatego w trakcie cyklu monitoruję przebieg treningu, a test wykonywany ponownie po 10–15 spotkaniach pomaga mi ocenić dotychczasową pracę i zdecydować o dalszym protokole.

Na trening EEG Biofeedback zapraszam dzieci od 5. roku życia, młodzież oraz osoby dorosłe.

Jeśli zastanawiasz się, czy EEG Biofeedback może być odpowiednią formą treningu dla Ciebie lub Twojego dziecka — zapraszam do kontaktu. 😊

Nowy rok szkolny, nowy plan działania w DDERIT. 😊

W tym roku skupiamy się na kilku wybranych formach pracy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi. Każda z nich odpowiada na inne potrzeby i każda wygląda trochę inaczej.

Sama nazwa zajęć nie zawsze jednak wystarcza, żeby odpowiedzieć na najważniejsze pytania: Czy to jest odpowiednie dla mnie, dla mojego dziecka? Jak wyglądają zajęcia? Czego można się spodziewać?

Dlatego od poniedziałku będę przybliżać informacje o poszczególnych formach pracy.

A jeśli już teraz wiesz, jakiego wsparcia szukasz — zapisy na rok szkolny 2026/2027 już trwają.
Zapraszam do kontaktu.

Jeszcze trochę wakacyjnej słodyczy… choć kalendarz coraz śmielej przypomina o wrześniu. 😊

Nowy rok szkolny to dla uczniów powrót do kolegów, zajęć i codziennego rytmu, ale również do czytania, pisania, odrabiania lekcji i dłuższego skupienia uwagi.

Jeśli poprzedni rok szkolny pokazał, że właśnie w tych obszarach dziecko potrzebuje dodatkowego wsparcia, warto pomyśleć o nim wcześniej — zanim trudności ponownie zaczną powodować frustrację.

Od września wracamy do pracy w gabinecie.

Zapisy na nowy rok szkolny 2026/2027 już ruszają.

Jeśli nie wiesz, jaka forma wsparcia byłaby odpowiednia dla Twojego dziecka, zapraszamy do kontaktu.
[email protected]
tel. 575 556 806

Sezon na pająki uważam za rozpoczęty. 🕷️

Wczoraj wieczorem odwiedził nas pierwszy w tym sezonie pająk.

Duży.

Na tyle duży, że moja mama postanowiła spać w salonie, bo nieproszony gość zniknął gdzieś pod fotelem w jej sypialni.

A ja?

Mam arachnofobię.

Wtedy przypomniały mi się słowa mojego taty, który kiedyś, ratując mnie przed pająkami, powiedział:

„Ja też mogę się bać, ale moim zadaniem jest chronić rodzinę.”

Czasem słyszę od sportowców, rodziców czy uczniów:

„Najpierw muszę przestać się bać.”

Nie.

Nie musisz.

Wiele osób uważa, że odwaga oznacza brak strachu.

Tymczasem psychologia opisuje odwagę zupełnie inaczej.

Odwaga to świadome działanie mimo odczuwanego lęku, gdy robimy coś, co jest dla nas ważne.

Podobnie opisuje się odwagę w psychologii sportu – jako gotowość do działania pomimo ryzyka, niepewności i dyskomfortu.

To dlatego sportowiec może odczuwać ogromny stres przed finałem i jednocześnie zagrać najlepszy mecz.

To dlatego rodzic może bać się o swoje dziecko, a mimo to pozwolić mu pojechać na pierwszą samodzielną imprezę.

To dlatego dziecko może odczuwać tremę przed występem, a mimo to wyjść na scenę.

Każdy z nas ma swojego „pająka”.

Nie zawsze da się sprawić, żeby zniknął.

Czasem wystarczy zrobić ten jeden krok, mimo że serce bije szybciej.

Może więc pytanie nie brzmi:

„Jak przestać się bać?”

Tylko:

„Co jest dla mnie na tyle ważne, że zrobię to nawet wtedy, gdy się boję?”

Bo właśnie wtedy najczęściej zaczyna się odwaga.

A mój tata miał rację.

Można się bać.

I jednocześnie zrobić to, co ważne.