On Point

⛏️ BROTHERS DWARVES! IT IS TIME TO RECLAIM MORIA… I MEAN — KARRAK-SUR-KAZAR!

It must be restored to its former glory! Stone upon stone, steel upon steel, and may every Dwarven beard once again proudly sway through the halls beneath the mountains! 🍺⛏️

Covenant has hit the table, and thankfully, there’s a handy help sheet included, because with this much scheming and plotting, a Dwarven head might start smoking faster than a forge after three days of work 😂

Because, behold…

We have 3 rounds.

In each one, we perform 4 actions with our workers.

That makes… 12 actions for the entire game.

TWELVE.

Fear not. The ancestors are watching. 😏

Because one action can:
➡️ move us along one track,
➡️ which triggers a bonus,
➡️ which unlocks an additional action space on our player board,
➡️ which lets us advance another influence track,
➡️ which gives us an artifact,
➡️ whose bonus we can use during our turn,
➡️ to do something that… of course, affects something else. 🤯

So tell me - how many games did it take you to stop staring at the board like it was an ancient runic tablet left behind by Durin himself?

⛏️ BRACIA KRASNOLUDY! CZAS ODBIĆ MORIĘ… PRZEPRASZAM - KARRAK-SUR-KAZAR!

Musi on powrócić do dawnej świetności! Kamień na kamieniu, stal na stali, a każda krasnoludzka broda ma znów dumnie powiewać w podziemnych korytarzach! 🍺⛏️

Covenant wylądował na stole i całe szczęście, że w środku mamy ściągę, bo przy tej ilości kombinowania krasnoludzka głowa może zadymić szybciej niż kuźnia po trzech dniach pracy 😂

Bo uwaga…

Mamy 3 tury.
W każdej wykonujemy 4 akcje robotnikami.

Czyli… 12 akcji na całą grę.

DWANAŚCIE.

Spokojnie. Przodkowie czuwają 😏

Bo jedna akcja może:
➡️ przesunąć nas na jednym torze,
➡️ co odpali bonus,
➡️ który odblokuje dodatkowe pole akcji na planszetce,
➡️ które pozwoli przesunąć inny tor wpływów,
➡️ który da nam artefakt,
➡️ którego bonus wykorzystamy w naszej turze,
➡️ żeby zrobić coś, co… oczywiście wpłynie na kolejną rzecz 🤯

A Wy - ile partii potrzebowaliście, żeby przestać patrzeć na planszę jak na pradawną tablicę runiczną pozostawioną przez samego Durina?

Devir Games
Portal Games Polska

⚠️ Warning – possible spoilers! ⚠️
⚠️ Don’t read if you want to discover the world of Tainted Grail: Age of Legends on your own. ⚠️

⚔️ Chapter 13 completed!

My task? Make sure the rebellion against King Arthur succeeds. 😅

Simple?

Of course not.

Under the influence of the Wyrdness, Arthur transformed into something and marched with his army to conquer Tuathan. 👑💀

And me? I wandered across Avalon, searching for allies, XP, and more answers.

Along the way, I also uncovered another mystery surrounding my wolf companion – Faol.

And, as a little side note – Faol means… “wolf” in Celtic. 🐺

Coincidence?

In Avalon? 😂

The end is getting closer… yet the answers are still somewhere lost in the mist.

⚔️ Do you also notice these hidden meanings in narrative games?

⚠️ Uwaga – możliwe spoilery! ⚠️
⚠️ Nie czytaj, jeśli chcesz samodzielnie odkrywać świat Tainted Grail: Wiek Legend. ⚠️

⚔️ Rozdział 13 ukończony!

Moje zadanie? Dopilnować, żeby rebelia przeciwko królowi Arturowi zakończyła się sukcesem.😅

Proste?

Oczywiście, że nie.

Artur, pod wpływem Dziwu, przemienił się w coś i ruszył ze swoją armią na podbój Tuathanu 👑💀
A ja? Włóczyłem się po Avalonie, szukając sojuszników, XP i kolejnych odpowiedzi.

Po drodze odkryłem też kolejną tajemnicę związaną z moim wilczym towarzyszem – Faolem.

A tak przy okazji – Faol po celtycku oznacza… „wilk”. 🐺

Przypadek?

W Avalonie? 😂

Koniec jest coraz bliżej… a odpowiedzi nadal gdzieś toną we mgle.

⚔️ Też wyłapujecie takie ukryte znaczenia w grach narracyjnych?

🏺 Is Men-Nefer really as difficult as it looks?

At first glance, it can be quite overwhelming. You enter Ancient Egypt, and suddenly you're faced with a huge number of possibilities, actions, symbols and terms. You feel a bit like a newly appointed pharaoh who has just been handed the instructions for building a pyramid.

So your first thought might be: “How am I supposed to figure all of this out?”

But don't worry. You don't need to know all the secrets of the priests right away.

Components
When it comes to production quality, Men-Nefer is on a really high level. Thick, sturdy cardboard, very good-quality components and a huge number of wooden pieces. There is really nothing to complain about here.

In fact, if the player boards also had recessed spaces for the markers, I'd say we were looking at almost perfect production quality.

I particularly like the wooden pyramid pieces, although there is one small issue. Stacking the smaller pyramid pieces on top of each other isn't always easy. Sometimes all it takes is a little bump to the board, and the whole construction can collapse faster than some pharaohs would like to admit.

Table Space & Game Time
Men-Nefer spreads across the table like the Nile during a flood.
So if you have a small table, the pharaoh is going to have a problem.

When it comes to playtime, things are much better.
A two-player game should take around 90 minutes. With four players who are still learning the game, you should expect around 3 hours.

But once everyone knows what they're doing, you can comfortably get that down to around 2 hours.

It's worth remembering, though, that setup and teardown don't take five minutes either.
There are simply a huge number of components, a large board and plenty of things to set up. So prepare a table worthy of a pharaoh… and a little time to build this entire kingdom.

Rules
At first, Men-Nefer can feel as if the Egyptian priests decided to write down all the knowledge in the world on a single temple wall. Lots of names, lots of rules and plenty of information.

But in practice, everything comes down to a fairly simple structure, and it becomes much more accessible after playing 2–3 turns.

Gameplay
Men-Nefer is played over three eras, and in each one we have three workers and three tiles.

In practice, our actions revolve around three basic possibilities: we send a worker to the House of Life and perform an action using a tile; we move a worker from the House of Life to the House of Death, improving our action and then triggering it; or we draw a new tile to use in the next era and receive a small bonus of our choice.

Once everyone has taken their actions, it's time to score victory points.

And this is where the real struggle for the favour of the gods begins.

We can both gain and lose points depending on our positions on the various tracks and areas of the board.

And I have to admit - I really like this.

The number of possible combinations is huge. You can score mummies, develop the Queen's Pyramid, gain bonuses and prepare further opportunities for yourself.

One action can open the way to another, which can give you another bonus, which in turn makes your next move even more efficient.

And this ability to build combinations is, for me, the biggest strength of Men-Nefer.

It's not just about making one good move.

It's about finding the right sequence of actions so that one action drives the next, with each one giving you just a little bit more.

Because underneath all the mummies, sphinxes and Egyptian gods lies a really satisfying strategic puzzle.

And at the same time, the theme comes pouring out of every corner of the board.

There are mummies, sphinxes, pyramids, offerings to the gods… everything comes together into a very cohesive whole.

If you love Ancient Egypt, Men-Nefer definitely has a lot to offer.

I also really like the scoring system.

You score points at the end of each of the three eras. There is no classic solution found in many eurogames, where suddenly, at the very end, you get a huge list of extra points for everything you've done throughout the game.

Here, your decisions are scored as you go.

Thanks to that, when the game ends, you really feel that you had to earn your victory through the right decisions, planning and making the most of your opportunities.

And I think that's a great solution.

Of course, not everything is perfect.

The first problem is the randomness of the starting tiles. I feel that they can influence the direction in which you develop your strategy. Sometimes, instead of choosing your own path, you have to adapt to what the gods have sent your way.

The second issue is the Mastabas. With the right random setup, you can end up in a situation where placing a mummy in the right Mastaba row gives you as many as 4 victory points. That can have a significant impact on the final result.

Fortunately, this is more of a minor issue. The chance of getting such a setup is relatively small, and players can simply decide not to pursue that particular opportunity.

So it's not like every pharaoh automatically ends up on the throne thanks to two Mastabas and a couple of mummies. 😂

Replayability
This is definitely an area where Men-Nefer has a lot to offer.

There are plenty of variable elements, random setups and different ways to develop your strategy.

On top of that, every game lets you discover new combinations and new ways of using your available actions.
And the better you know the game, the more possibilities for optimisation you start to see.
So after every game, I found myself asking: “What if I tried a completely different path this time?”

Solo Mode
The solo mode is solid, but there is one thing to keep in mind - in practice, you're playing the game almost as if it were a two-player game.
The automa doesn't focus on one specific development path. Instead, it chooses between three possibilities and also tries to disrupt your plans, often taking spaces where you would like to place your worker.

So, can you lose to it?

Of course.

Is it particularly difficult?

In my opinion - no.

The automa's moves can be predicted to a large extent, which is why playing against a real opponent is, for me, much more satisfying and interesting.

Final Thoughts
Great Pharaoh, may Amun-Ra - the Invisible Lord of Heaven and Light- forever illuminate your radiant days and righteous deeds. And in beautiful Men-nefer - that eternal little city of golden splendour, the Ornament of the World - you shall find either delight… or despair:
✅ A very deep strategic game with an enormous number of possible combinations
✅ Fantastic Ancient Egyptian atmosphere
✅ Excellent quality and sheer number of components
✅ Very high replayability
✅ Solid solo mode
⚠️ The first game can be quite overwhelming
⚠️ Randomness can have a significant impact on your strategy
⛔️ The game takes up a LOT of table space

Final Rating: 9/10

We use a playmat supplied by Playmaty.pl

🏺 Czy Men-Nefer naprawdę jest tak trudny, jak wygląda?

Od pierwszego wejrzenia może przytłoczyć. Trafiasz do starożytnego Egiptu, a przed tobą ogrom możliwości, masa akcji, symboli i nazw. Czujesz się trochę jak świeżo mianowany faraon, który właśnie dostał do ręki instrukcję budowy piramidy.

Pierwsza myśl może więc brzmieć: „Jak ja mam się w tym wszystkim połapać?”

Ale spokojnie. Nie musisz od razu znać wszystkich tajemnic kapłanów.

Zawartość
Jeżeli chodzi o wykonanie, Men-Nefer stoi na naprawdę wysokim poziomie. Gruby, porządny cardboard, bardzo dobrej jakości elementy i mnóstwo drewnianych komponentów. Tutaj zdecydowanie nie ma powodów do narzekania. Do tego stopnia, że gdyby plansze miały jeszcze wycięcia na znaczniki, powiedziałbym, że mamy tutaj niemal idealne wykonanie.

Szczególnie podobają mi się drewniane elementy piramid, choć nie obywa się tu bez małego zgrzytu. Składanie mniejszych elementów piramid jeden na drugim nie zawsze jest łatwe. Czasami wystarczy lekko trącić planszę i cała budowla może runąć szybciej niż niejeden faraon chciałby przyznać.

Czas i miejsce na stole
Men-Nefer rozlewa się na stole niczym Nil podczas wylewu.
Jeżeli więc macie mały stolik, faraon będzie miał problem.

Jeśli chodzi o czas rozgrywki, jest już znacznie lepiej.
Partia dwuosobowa powinna zamknąć się mniej więcej w 90 minut. Przy czterech graczach, którzy dopiero poznają grę, trzeba liczyć około 3 godzin.

Ale kiedy wszyscy już wiedzą, co robią, spokojnie można zejść do około 2 godzin.
Warto jednak pamiętać o jednej rzeczy - przygotowanie i sprzątnięcie Men-Nefer również nie zajmuje pięciu minut.

Jest tutaj po prostu ogrom elementów, duża plansza i sporo rzeczy do rozłożenia. Przygotujcie więc stół godny faraona… i trochę czasu na zbudowanie całego tego królestwa.

Zasady
Na początku Men-Nefer może sprawiać wrażenie, jakby egipscy kapłani postanowili zapisać całą wiedzę tego świata na jednej ścianie świątyni. Dużo nazw, dużo zasad i sporo informacji.
Ale w praktyce wszystko sprowadza się do bardzo prostego schematu i jest przystępne, zwłaszcza po rozegraniu 2-3 tur.

Rozgrywka
Men-Nefer rozgrywa się podczas trzech epok, a w każdej z nich mamy do dyspozycji trzech robotników oraz trzy płytki.

W praktyce nasze działania opierają się na 3 podstawowych możliwościach: wysyłamy robotnika do Domu Życia i wykonujemy akcję z wykorzystaniem płytki, przesuwamy robotnika z Domu Życia do Domu Śmierci ulepszając swoją akcję, a następnie ją odpalając, albo dobieramy nową płytkę, którą wykorzystamy w kolejnej epoce i otrzymujemy wybrany mini bonus.

Kiedy wszyscy wykonają swoje akcje, następuje podliczenie punktów zwycięstwa.
I tutaj zaczyna się prawdziwa walka o łaskę bogów.
Punkty możemy zarówno zdobywać, jak i tracić, w zależności od naszych pozycji na poszczególnych torach i obszarach planszy.

I muszę przyznać - bardzo mi się to podoba.

Liczba możliwych kombinacji jest naprawdę ogromna. Możesz jednocześnie punktować mumie, rozwijać piramidę królowej, zdobywać bonusy i przygotowywać sobie kolejne możliwości.

Jedna akcja może otworzyć drogę do następnej, ta pozwoli ci zdobyć kolejny bonus, a ten z kolei jeszcze bardziej zwiększy efektywność twojego ruchu.
Właśnie ta możliwość kombinowania jest dla mnie największą siłą Men-Nefer.
Nie chodzi tutaj tylko o wykonanie jednej dobrej akcji.
Chodzi o znalezienie takiej sekwencji ruchów, żeby jedna akcja napędzała kolejną, a każda następna dawała ci trochę więcej.
Bo pod warstwą mumii, sfinksów i egipskich bogów kryje się naprawdę satysfakcjonująca łamigłówka strategiczna.

A przy okazji klimat wylewa się tu na gracza z każdego zakątku planszy.
Są mumie, sfinksy, piramidy, dary składane bogom… wszystko razem tworzy bardzo spójną całość.
Jeżeli kochasz starożytny Egipt, Men-Nefer zdecydowanie ma czym cię kupić.

Bardzo podoba mi się również sposób punktowania.

Punkty zdobywamy na koniec każdej z trzech epok. Nie ma tutaj klasycznego rozwiązania znanego z wielu eurogier, gdzie nagle na sam koniec pojawia się ogromna lista dodatkowych punktów za wszystko, czego dokonaliśmy przez całą grę.

Tutaj twoje decyzje są rozliczane na bieżąco.

Dzięki temu po zakończeniu rozgrywki naprawdę masz poczucie, że na zwycięstwo trzeba było sobie zapracować - odpowiednimi decyzjami, planowaniem i wykorzystaniem swoich możliwości.

I to jest świetne rozwiązanie.

Oczywiście nie wszystko jest idealne.
Pierwszym problemem jest losowość początkowych płytek. Mam wrażenie, że potrafią one w pewnym stopniu narzucić ci kierunek, w którym powinieneś rozwijać swoją strategię. Czasami więc zamiast samemu wybrać drogę, musisz trochę dostosować się do tego, co zesłali ci bogowie.

Druga kwestia to mastaby. Przy odpowiednim losowym układzie może pojawić się sytuacja, w której umieszczenie mumii w odpowiednim rzędzie mastab daje aż 4 punkty zwycięstwa. Może to mieć naprawdę duży wpływ na wynik całej rozgrywki.
Na szczęście jest to raczej mały problem, bo szansa na taki układ jest niewielka, a dodatkowo gracze mogą po prostu zdecydować, że przy takim ustawieniu nie będą korzystać z tej konkretnej możliwości.

Nie jest więc tak, że każdy faraon automatycznie zasiada na tronie dzięki dwóm mastabom i mumiom 😂

Regrywalność
Tutaj Men-Nefer zdecydowanie ma się czym pochwalić.
Mamy sporo zmiennych elementów, losowe układy i wiele różnych możliwości rozwoju.
Do tego każda partia pozwala odkrywać nowe kombinacje i sposoby wykorzystania dostępnych akcji.
A im lepiej poznajesz grę, tym bardziej zaczynasz dostrzegać kolejne możliwości optymalizacji. Więc po każdej skończonej partii nasuwało mi się pytanie: „A co by było, gdybym tym razem poszedł zupełnie inną drogą?”

Tryb solo
Tryb solo stoi na solidnym poziomie, ale trzeba pamiętać o jednej rzeczy - w praktyce gramy tutaj tak, jakbyśmy rozgrywali partię dwuosobową.
Automa nie skupia się na jednej konkretnej ścieżce rozwoju. Zamiast tego wybiera pomiędzy trzema możliwościami i dodatkowo stara się przeszkadzać nam w naszych planach, często zajmując pola, na których chcielibyśmy postawić naszego robotnika.
Czy więc można z nim przegrać?
Oczywiście.
Czy jest szczególnie trudny?
Moim zdaniem - nie.
Ruchy automy można w dużym stopniu przewidzieć, dlatego gra z prawdziwym przeciwnikiem jest dla mnie zdecydowanie bardziej satysfakcjonująca i ciekawsza.

Podsumowanie
Wielki Faraonie, oby Amun-Ra - Niewidzialny Pan Niebios i Światłości - zawsze oświetlał Twoje promienne dni i sprawiedliwe poczynania, a w powabnej Men-nefer - tym spowitym złotym blaskiem, wiecznym miasteczku Ozdoby Świata - zachwyci Cię (lub zatrwoży):
✅ bardzo duża głębia strategiczna z olbrzymią możliwością kombinacji
✅ świetna atmosfera starożytnego Egiptu
✅ bardzo wysoka jakość i liczba komponentów
✅ bardzo wysoka regrywalność
✅ solidny tryb solo
⚠️ pierwsza rozgrywka może mocno przytłoczyć
⚠️ losowość może mieć spory wpływ na strategię
⛔️ gra zajmuje naprawdę dużo miejsca na stole

Ocena końcowa: 9/10

Do naszych gier używamy maty dostarczonej przez Playmaty.pl

AlisGames