MedConcept

Jak wygląda pierwsza wizyta u psychoterapeuty ?

Co dzieje się na pierwszy spotkaniu ?
• rozmowa o tym co cię sprowadza
• pytania o Twoją sytuację
• próba zrozumienia problemu

Nie ma :
• oceniania
• analizowania
• presji

Czy trzeba się przygotować ?
Nie
Wystarczy przyjść i powiedzieć tyle, ile jesteś w stanie

Pierwsza wizyta to rozmowa - nie test ani diagnoza

Czy powinnam iść na terapię?

To pytanie zadaje sobie wiele osób - często długo, zanim zdecyduje się na pierwszy krok.

Warto rozważyć terapię, jeśli:

• czujesz się przytłoczona emocjami (smutek, lęk, złość)
• masz wrażenie, że „utknęłaś” i trudno Ci ruszyć dalej
• powtarzają się te same trudności w relacjach
• trudno Ci radzić sobie ze stresem lub codziennością
• doświadczyłaś trudnych wydarzeń i czujesz, że to nadal na Ciebie wpływa
• masz niskie poczucie własnej wartości lub dużo wewnętrznej krytyki

Terapia to nie tylko „na kryzys”:

• możesz przyjść, żeby lepiej zrozumieć siebie
• nauczyć się regulować emocje
• zadbać o swoje granice i potrzeby

Nie musisz:

• mieć „bardzo poważnego problemu”
• wiedzieć dokładnie, co powiedzieć na pierwszej wizycie
• radzić sobie ze wszystkim sama

Pamiętaj:

• proszenie o pomoc to oznaka troski o siebie
• zmiana zaczyna się od decyzji, by się zatrzymać i przyjrzeć sobie

Jeśli się wahasz to już może być dobry moment, by spróbować.

„Boli mnie brzuch, nie chcę iść do szkoły” - co to może oznaczać?

Dla wielu rodziców to trudna sytuacja. Z jednej strony pojawia się troska, z drugiej - wątpliwość, czy to wymówka. Warto pamiętać: takie sygnały często mają głębsze znaczenie.

Co może się za tym kryć?

• stres i lęk (np. przed sprawdzianem, oceną, wystąpieniem)
• trudności w relacjach (konflikty, odrzucenie, samotność)
• przeciążenie nauką lub presją
• problemy z adaptacją (nowa szkoła, klasa, zmiany)
• napięcie emocjonalne, które „przenosi się” na ciało

Dlaczego boli brzuch?

• u dzieci emocje często objawiają się fizycznie
• bóle brzucha, głowy czy nudności mogą być reakcją na stres
• to realny dyskomfort – nie „udawanie”

Jak reagować?

• wysłuchaj dziecka bez oceniania
• spróbuj zrozumieć, co stoi za trudnością
• nazwij emocje („widzę, że to dla Ciebie trudne”)
• nie bagatelizuj ani nie strasz konsekwencjami
• jeśli objawy się powtarzają – poszukaj wsparcia

👉 Pamiętaj:

• dziecko komunikuje coś ważnego – nawet jeśli nie potrafi tego nazwać
• za „nie chcę iść do szkoły” często stoi potrzeba pomocy
• wczesna reakcja może zapobiec większym trudnościom

Jesteśmy tu, aby pomóc zrozumieć i wspierać.

Jak wygląda pierwsza wizyta dziecka u psychologa?

Pierwsze spotkanie często budzi niepewność - zarówno u rodzica, jak i u dziecka. Warto wiedzieć, czego się spodziewać.

Na początku:

• rozmowa z rodzicem/opiekunem
(o trudnościach, rozwoju dziecka, sytuacji rodzinnej)

• ustalenie celu wizyty
(co Was niepokoi, czego potrzebujecie)

Spotkanie z dzieckiem:

• odbywa się w bezpiecznej, przyjaznej atmosferze
• często ma formę rozmowy lub zabawy (dostosowanej do wieku)
• psycholog obserwuje zachowanie, emocje i sposób komunikacji

👉 Co ważne:

• dziecko nie jest oceniane ani „testowane” w stresujący sposób
• tempo spotkania jest dostosowane do jego potrzeb
• czasem część wizyty odbywa się bez rodzica – jeśli to pomocne

Po wizycie:

• omówienie wstępnych obserwacji z rodzicem
• propozycja dalszych kroków (np. kolejne spotkania, wskazówki do pracy w domu)

Pamiętaj:

• nie trzeba specjalnie „przygotowywać” dziecka - wystarczy powiedzieć, dokąd idzie i po co
• szczerość i spokój rodzica pomagają dziecku poczuć się bezpiecznie
• pierwsza wizyta to przede wszystkim poznanie i zrozumienie sytuacji

Jesteśmy tu, aby wspierać Was na każdym etapie.

Dziecko nie ma kolegów ?
Czy to powód do zmartwienia ?

To pytanie często budzi niepokój u rodziców. Warto jednak pamiętać, że każde dziecko ma inny temperament i potrzeby społeczne.

Kiedy to może być naturalne?

• dziecko jest nieśmiałe lub introwertyczne
• potrzebuje więcej czasu, by zaufać innym
• dobrze funkcjonuje w relacjach 1:1 zamiast w grupie
• ma inne zainteresowania niż rówieśnicy

Sygnały, które mogą niepokoić:

• dziecko czuje się samotne i mówi o tym
• unika kontaktów, mimo że chciałoby je mieć
• jest odrzucane lub wykluczane przez grupę
• pojawia się smutek, lęk lub spadek samooceny
• nie ma żadnych relacji – także poza szkołą

Co może pomóc?

• rozmowa i uważne słuchanie dziecka
• wspieranie w rozwijaniu zainteresowań (łatwiej o znajomości)
• organizowanie okazji do spotkań w bezpiecznym środowisku
• wzmacnianie pewności siebie

Pamiętaj:

• brak dużej grupy znajomych nie zawsze jest problemem
• ważniejsza jest jakość relacji niż ich liczba
• jeśli coś Cię niepokoi - warto skonsultować się ze specjalistą

Jesteśmy tu, aby wspierać dzieci i rodziców.

Agresja u dziecka
Kiedy to coś więcej niż bunt ?

Co może stać za agresją?

• silne emocje (złość, frustracja, lęk)
• trudności w wyrażaniu uczuć
• stres i przeciążenie
• potrzeba uwagi i bliskości
• naśladowanie zachowań dorosłych lub rówieśników

Sygnały ostrzegawcze:

• częste wybuchy złości
• bicie, popychanie, gryzienie
• niszczenie przedmiotów
• impulsywność, brak kontroli
• szybkie narastanie frustracji

Czego nie robić?

• nie ignoruj problemu
• nie zawstydzaj i nie etykietuj dziecka
• nie reaguj agresją
• nie bagatelizuj emocji

Pamiętaj:

• agresja to sygnał, nie „złe zachowanie” bez przyczyny
• dziecko potrzebuje wsparcia i nauki radzenia sobie z emocjami
• w razie trudności – warto skorzystać z pomocy specjalisty

Jeżeli potrzebujesz konsultacji, jesteśmy tu dla Ciebie

Kiedy warto udać się z dzieckiem do psychologa?
Rozważ konsultację, jeśli zauważasz u dziecka:

• wyraźną zmianę zachowania
(np. wycofanie, agresję, nadmierną drażliwość)

• trudności w relacjach
(konflikty z rówieśnikami, problemy w kontaktach z dorosłymi)

• problemy w szkole
(spadek wyników, brak koncentracji, niechęć do nauki)

• częsty lęk lub smutek
(zamartwianie się, napięcie, obniżony nastrój)

• objawy psychosomatyczne
(bóle brzucha, głowy, trudności ze snem lub apetytem)

• silne reakcje emocjonalne
(nieadekwatne do sytuacji lub trudne do opanowania)

• trudności po zmianach życiowych
(np. przeprowadzka, rozwód rodziców, zmiana szkoły)

! Warto pamiętać:

• nie trzeba czekać na poważny kryzys
• im wcześniej dziecko otrzyma wsparcie, tym lepiej
• wizyta to także pomoc dla rodzica – wskazówki, jak wspierać dziecko na co dzień

Jeśli coś Cię niepokoi - zaufaj swojej intuicji.
Szukanie pomocy to wyraz troski, nie słabości.

Jesteśmy tutaj, aby pomóc.

Lęk u dzieci rzadko wygląda tak, jak u dorosłych.
Dziecko często nie powie: „boję się” - pokaże to zachowaniem.

7 sygnałów, na które warto zwrócić uwagę:
1. Częste bóle brzucha lub głowy bez przyczyny medycznej
2. Unikanie sytuacji (szkoła, zajęcia, nowe miejsca)
3. Nadmierne przywiązanie do rodzica
4. Problemy ze snem
5. Drażliwość lub wybuchy złości
6. Perfekcjonizm i silny stres przed oceną
7. Wycofanie z kontaktów z innymi dziećmi

Dlaczego to ważne?
Nieleczony lęk:
• nie „mija sam”
• często się nasila
• wpływa na rozwój i relacje

Co może pomóc?
• zrozumienie (zamiast „przesadzasz”)
• stopniowe oswajanie trudnych sytuacji
• rozmowa o emocjach
• wsparcie specjalisty

Jeśli rozpoznajesz kilka z tych sygnałów u swojego dziecka - warto
skonsultować to z psychologiem dziecięcym.

Jeśli Twoje dziecko rano mówi, że boli je brzuch, płacze albo odmawia wyjścia do szkoły – to nie zawsze jest „lenistwo”.

Dla wielu rodziców to trudna sytuacja: nie wiedzą, czy zmuszać dziecko, czy odpuścić. Tymczasem za taką reakcją często stoi coś ważniejszego.

Co może być przyczyną?

Najczęściej:

- lęk (np. przed oceną, nauczycielem, rówieśnikami)

- trudności w relacjach (wykluczenie, konflikty, bullying)

- przeciążenie nauką

- niska samoocena („nie dam rady”)

- problemy adaptacyjne (np. po zmianie szkoły)

Kiedy to jeszcze norma?

Każde dziecko może mieć gorszy dzień:

po chorobie, po weekendzie, po trudnej sytuacji

To normalne.

Kiedy warto się zatrzymać i przyjrzeć?

Jeśli:

- sytuacja powtarza się regularnie

- pojawiają się objawy fizyczne (ból brzucha, głowy)

- dziecko wyraźnie cierpi lub się boi

- problem trwa dłużej niż 2–3 tygodnie

❗ to sygnał, że warto poszukać przyczyny głębiej

Co może pomóc?

- spokojna rozmowa (bez oceniania)

- próba zrozumienia emocji dziecka

- kontakt ze szkołą

- wsparcie specjalisty

Jeśli widzisz, że sytuacja się powtarza – warto skonsultować ją z psychologiem dziecięcym. Wczesna pomoc często zapobiega większym trudnościom.

Poczucie własnej wartości – dlaczego jest tak ważne?

To, jak postrzegamy samych siebie, wpływa na każdą sferę naszego życia – relacje, pracę, decyzje, a nawet zdrowie psychiczne. Poczucie własnej wartości nie jest czymś stałym – kształtuje się przez doświadczenia, relacje z innymi i sposób, w jaki o sobie myślimy.

Czym właściwie jest poczucie własnej wartości?
To wewnętrzne przekonanie o tym, że jesteśmy wystarczający, ważni i zasługujemy na szacunek – zarówno od innych, jak i od siebie.

Niskie poczucie własnej wartości może objawiać się m.in.:
– nadmierną samokrytyką
– trudnością w podejmowaniu decyzji
– porównywaniem się z innymi
– obawą przed oceną i odrzuceniem

🌱 Jak można je wzmacniać?
- Zwracaj uwagę na swój wewnętrzny dialog – czy mówisz do siebie z życzliwością?
- Doceniaj małe sukcesy, nie tylko „wielkie osiągnięcia”
- Ustalaj realistyczne cele i dawaj sobie prawo do błędów
- Otaczaj się wspierającymi ludźmi

Pamiętaj: praca nad poczuciem własnej wartości to proces. Nie musisz robić wszystkiego od razu – każdy krok ma znaczenie.

Jeśli czujesz, że trudno Ci samodzielnie wzmocnić poczucie własnej wartości, warto sięgnąć po wsparcie specjalisty. Rozmowa może być pierwszym krokiem do zmiany.

Jesteśmy tutaj, aby pomóc.