Chram Raróg - ZWRP Ród

Do tej niezwykłej, najkrótszej nocy w roku pozostały raptem dwie nieco dłuższe noce.
​
Warto zatem tym, którzy nigdy w takim obrzędzie nie uczestniczyli, przekazać, a starszym stażem rodzimowiercom przypomnieć, co my właściwie robimy, jak się zachować, co ze sobą zabrać oraz odpowiedzieć na wszelkie inne pytania.

​1. Czym jest obrzęd Nocy Kupały w Gromadzie Rodzimowierczej?

​Od wieków nasi Przodkowie wierzyli w niezwykłą moc tej szczególnej nocy. My natomiast kontynuujemy ich wiarę.
​Organizujemy więc szereg obrzędów religijnych, zwanych potocznie „Nocą Kupały”, dbając przy tym, by wszystko odbyło się w jak największym stopniu zgodnie z tym, jak robili to oni przez setki lat. Strukturę naszego rytu opieramy na badaniach etnograficznych oraz lekturze kronik i innych źródeł z terenów historycznie zamieszkiwanych przez Słowian.
​Jest to więc najprawdziwsze misterium religijne i w ten sposób należy je traktować – zachowując szacunek dla innych uczestników, samego sacrum oraz miejsca obrzędowego.
​Kupalinka (z białoruskiego) w Gromadzie Raróg oraz Kruki i Wilk to nie festyn, kolejny trend z TikToka czy kemping przy ognisku. To czas przesilenia, ognia, wody, miłości, pieśni i prastarych rytuałów. To nie rekonstrukcja, tylko współczesna praktyka kontynuacji rodzimej wiary.

​2. Miejsce
​Stanica ZHP w miejscowości Wilcze to potężny, bezpieczny teren położony pośród lasu, z własnym pasem obojowanej plaży. Według niektórych źródeł jest to największa stanica harcerska w Polsce.
​Na polanie biesiadnej znajdzie się bardzo wiele miejsca na namiot, kampera lub samochód.
Obiekt posiada także sanitariaty.

​Czego nie posiada? Na pewno zasięgu sieci komórkowej. Co jest dużą zaletą, ponieważ pozwala lepiej skupić się na rytuale oraz odpocząć od cyfrowego szumu.

​Nie dojeżdża też do niego żadna forma transportu zbiorowego. Dlatego zachęcamy do skorzystania z samopomocy dojazdowej [post niżej].

​3. Co zabrać ze sobą?

Jasne ubrania – najlepiej wykonane z naturalnych materiałów.

​Jadło i napitek na biesiadę – przywieźcie to, co chcecie podarować społeczności, pamiętając o tym, że Noc Kupały to święto wspólnotowe i wspólnota jest w tym wszystkim bardzo ważna, bowiem ogień płonie mocniej, gdy gromadzi ludzi wokół siebie. Jeśli potraficie coś upiec, ugotować, uwędzić czy wydestylować i chcecie się tym podzielić, to taki Wasz osobisty „plon” będzie szczególnie mile widziany. Jeśli nie – kupcie po prostu tyle jadła i napitku, ile sami zjecie. Ciasto z cukierni, soki do picia lub jakiś alkohol zawsze się przydadzą.

​Zioła na obrzęd – jeśli oczywiście macie taką możliwość, przywieźcie ze sobą zebrane wcześniej zioła. Szczególnie potrzebna będzie bylica (Artemisia vulgaris).

​Woda i nakrycia głowy – prognoza pogody przewiduje, że to będzie nie tylko gorąca noc, ale też niezwykle upalny dzień. Koniecznie zabierzcie ze sobą dużo wody pitnej i nakrycia głowy. Pamiętajcie, pijcie wodę i nakrywajcie głowy, bo zła południca tylko czeka na Waszą krzywdę.

​Ofiary indywidualne – jeśli zamierzacie składać je w jakiejś intencji, zabierzcie je ze sobą według tego, co sami czujecie.
​
Ręczniki – będą szczególnie przydatne po kąpieli kupalnej.

​4. Integracja

​Wspólnota ma szczególną wartość w religijności tak dawnych, jak i współczesnych Słowian. Dbajmy o nią, poznawajmy się, śpiewajmy pieśni, palmy ognie i biesiadujmy do świtu. Nasze środowisko jest bardzo otwarte i przyjaźnie nastawione do każdego, kto chce nas poznać oraz z nami obrzędować.

​Nie należy się nas w jakikolwiek sposób obawiać – wbrew niektórym fantazjom, w czasie święta nie odbywają się żadne orgie ani nikomu nie dzieje się krzywda. Dlatego zapraszamy również (a nawet szczególnie) rodziny z dziećmi.

​Nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić tych, którzy jeszcze się nie zdecydowali, do wypełnienia formularza pod tym linkiem:

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScTaMoV-yRIM_D-Ri8JtKLh1yVN4FneCoTzqzg6VrHOpGYuqg/viewform

​Oraz do wspólnego świętowania w najbliższą sobotę w Stanicy ZHP w miejscowości Wilcze.

​Sława Wam!

Tytuł obrazu: Ivan Kupala Night Fortune Telling
Autor: Julia Kostsova

Przy okazji obrzędu Nocy Kupały, na który serdecznie zapraszamy a który odbędzie się w miejscowości Wilcze, niedaleko Wolsztyna.

Postanowiliśmy powrócić do tkz. "samopomocy dojazdowych".

Jeśli chcesz obrzędować z nami w sobotę, jednak masz problem z dojazdem na miejsce obrzędowe- koniecznie daj znać w komentarzu pod postem lub w wiadomości prywatnej.

Analogicznie jeśli jesteś kierowcą i masz wolne miejsca w samochodzie- daj znać w komentarzu.
Dzięki temu potrzebująca osoba będzie mogła się z tobą skontaktować.

W ten sposób wspólnie pomożemy sobie w dotarciu na miejsce świętowania, tej najkrótszej nocy w roku.

Do zobaczenia na Kupale!

Autor obrazu: Marek Szal
Tytuł: "Wóz z sianem"

Przypominamy!

❗️UWAGA OSTATNIE 3 DNI REJESTRACJI NA 🌿 ŚWIĘTO STADO❗️

👉 Link do rejestracji: https://forms.gle/RvPTWCCq4zcXtA5a7
📅 Rejestracja trwa: do 30.04.2026
📍 Spotykamy się: 29–31 maja 2026, Ocypel, woj. pomorskie

Będzie muzyka, taniec, śpiew, ogień i rytm, który niesie ludzi razem. Stawiamy słup majowy, oddajemy miejsce słowiańskim bogom i robimy przestrzeń na duchowe spotkanie. ✨

👉 Szukamy wystawców! 🙂 Zapraszamy do wypełnienia formularza z zaznaczeniem opcji "wystawca".

Wierzenia słowiańskie najlepiej poznaje się „w praktyce” - poprzez spotkanie i doświadczenie. Święto Stado to wyjątkowa okazja, by zobaczyć tę duchowość z żywej strony - nie tylko z książek, ale wśród ludzi, którzy ją tworzą na co dzień. Na Stadzie spotykają się wspólnoty z różnych regionów Polski, a ta różnorodność sprawia, że Stado jest naprawdę unikatowe ✨

Sława nowemu Rzecznikowi! ;)

Życzymy owocnej pracy na rzecz związku!

👉🏻 Zgodnie ze zwyczajem panującym w naszym związku wyznaniowym, Wiec ZWRP Ród dokonuje zmiany na stanowisku Rzecznika po dwóch latach sprawowania funkcji. Zachowując postanowienia wróżby owidzkiej z 2017 roku, kandydata na stanowisko Rzecznika wskazał Chram Kałdus. Nowym Rzecznikiem obrany jednomyślną decyzją III Wiecu ZWRP Ród został Patryk Hudziak (Chram Kałdus - ZWRP Ród), który zastąpił dotychczasowego Rzecznika, żercę Patryka Wierzchonia (Chram Żertwa - ZWRP Ród).

🌿 Dziękujemy żercy Patrykowi za godne sprawowanie funkcji Rzecznika przez pierwsze dwa lata po rejestracji Rodu i wkład jaki włożył w kierowanie pracami Starszyzny oraz reprezentowanie ZWRP Ród podczas wielu wystąpień medialnych. Nowemu Rzecznikowi, Patrykowi Hudziakowi, życzymy mądrości, rozwagi, cierpliwości i przychylności Bogów i Przodków, aby godnie i skutecznie wykonywał swoje obowiązki.

🔥 Sława!

Jare Gody są świętem, które odmienia otaczającą nas rzeczywistość i pozwala na nowo zasiać w niej życie oraz poczucie sensu. Zima wprawiła w odrętwienie przyrodę, a wraz z nią ludzi. Potrzebne jest wybudzenie z tego letargu, przypomnienie sobie, że podlegamy nie tylko sile umierania (czy obumierania), ale też odrodzenia. Jeszcze kilka tygodni temu budząc się wcześnie, wychodząc na dwór i czując na skórze poranny chłód, wielu z nas nie dowierzało, że wkrótce świat wokół może rozbudzić się na nowo do pełni życia. Tymczasem proszę – mamy wiosnę. Witalność, którą skrywają w sobie bezlistne drzewa, śpiące w ziemi ziarna roślin oraz gotowe do wiosennych zalotów zwierzęta, pozostaje dla nas tajemnicą i wielkim, nieodgadnionym symbolem, brzemiennym w to, co dopiero ma nadejść.

Słowiańskie święta cyklu rocznego są wyznaczane przez Słońce. Jednym z szczególnych momentów jest równonoc wiosenna, kiedy doba dzieli się w naszej szerokości geograficznej dokładnie na dwie połowy - ciemną i jasną. My - rodzimowiercy uznajemy, że wtedy w świecie Bogów dochodzi do ważnych zdarzeń, które mają przełożenie na nasz, ludzki świat.

W piątek 20 marca dzień zrównał się z nocą. Wtedy to właśnie Chram Raróg świętował Jare Gody. Słońce przygrzewało lekko, gdy przygotowywaliśmy miejsce obrzędowe, słomianą Marzannę, Gaik i biesiadę. Wśród nas kłębiły się dzieci – nowe pokolenie, któremu chcemy przekazywać prastare tradycje. Członkowie Chramu Raróg pracowali razem z gośćmi, by godnie wyprawić święto. W końcu wyruszyliśmy korowodem nad płynącą wodę. Nieśliśmy słomianą kukłę, która miała zostać złożona do strumienia.

Słomiana postać stanowi wyobrażenie Marzanny. Jest to Bogini śmierci i przemiany. Z początkiem wiosny odchodzi ona w zaświaty, za sine morze, zabierając ze sobą nasze rozterki i błędy. Jej podobiźnie oddajemy słomki z zeszłorocznego Diducha, który spełnił swoją rolę podczas Plonów i Szczodrych Godów.

Puste, pozbawione ziaren, jałowe słomki, są znakiem tego, co chcemy odesłać razem z Boginią do krainy śmierci. To, co przeszkadza wzrosnąć na nowo, musi ustąpić miejsca budzącemu się potencjałowi. Prawo naturalne obowiązuje cały świat, w którym żyjemy – również nas samych. Nurt strumienia zabrał Marzannę w dal. Nikt nie oglądał się za siebie. Ruszyliśmy na dalsze obchody święta. Na miejscu obmyliśmy ręce i twarze. Ustawiliśmy się w kręgu, do którego wniesiony został zielony Gaik – symbol nowego życia. Obrzęd potoczył się swoim rytmem. Rozpaliliśmy święty ogień i złożyliśmy ofiary dla Bogów. Następnie przypomniana została scena mitu, gdy gromowładny Perun budzi ze snu boginię Mokosz, umożliwiając jej obrodzenie w nowym roku wszystkim tym, co dobre. Czy naszej wspólnocie udzieli się ta obfitość? Jestem przekonany, że tak.

Nieodłączną częścią Jarych Godów są pisanki – jajka gotowane na twardo, barwione w różne kolory, ozdobione wzorami przywodzącymi na myśl życie, siłę, dobro, pomyślność. Każdy zabrał jedną z koszyka niesionego przez żercę. Następnie zderzaliśmy się pisankami z sąsiadami w kręgu, by sprawdzić, czyja jest najtrwalsza. Śmiechy, żarty i wróżby pomyślności dla osób, których pisanki były najtwardsze, stanowiły płynne przejście do biesiady. Bez uczty, opowieści i przyjacielskich gestów święto nie byłoby pełne.

Tak jest co roku. Święty cykl musi zatoczyć koło, porządek świata musi się odnowić. Mogłoby się wydawać, że żyjemy w rzeczywistości, gdzie wszystko ma swoje miejsce, gdzie panuje samoistny ład, nie wymagający dalszej pracy nad raz wykutym boską ręką cudem. Niestety nie jest to prawdą. Tak, jak zaniedbany ogród zarasta chwastami, a nie sprzątany pokój kurzy się i zostaje opleciony pajęczyną, tak co roku rodzimowiercy powtarzają prastary mit odnowienia świata. Racjonalista powie, że nie trzeba, bo i bez tego przyjdzie wiosna. Może to prawda. Bogowie są potężni i sami wkładają swój wysiłek, by tak się stało. Lecz i my zbieramy się, czując potrzebę, by im w tym dopomóc. Pomagamy też samym sobie, ponieważ obchodzenie świąt z należną czcią i pieczołowitością pozwala dobrze zestroić się z siłami większymi od nas.

Nie wiem jak inni uczestnicy obrzędu, ale ja osobiście jestem zawsze natchniony Jarymi Godami. Choć nigdy nie postrzegałem siebie jako jedności z całym światem, to muszę przyznać, że coś w tym jest – coś musi sprawiać, że czuję wtedy w kościach zew życiowej siły, napełniającej mnie na nowo. Akurat wtedy, gdy świat wokół, a w szczególności przyroda, zdaje się również odżywać.

Grzegorz z Chramu Raróg