Psychopercepcje

Chcesz mieć w życiu spokojne, przewidywalne dni, ale na samą myśl o planie dnia chce Ci się wyć?
​Oto klasyczny paradoks AuDHD, w którym Twój układ nerwowy nieustannie zmaga się ze skrajnymi potrzebami:

➡️​Paraliż planowania
Jedna część Ciebie potrzebuje wyznaczonej godziny na wszystko, żeby czuć spokój, a druga na sam widok godziny w kalendarzu czuje ogromny opór i chce robić coś zupełnie innego.

➡️​Wojna skrajności
Jedna część Ciebie marzy o tym, żeby każdy dzień wyglądał powtarzalnie i bezpiecznie, a druga błyskawicznie się wszystkim nudzi i ciągle szuka jakiejś zmiany.

➡️​Przebodźcowanie listą zadań
Jedna część Ciebie nakręca się i chce wymyślać sto rzeczy na raz, a druga na sam widok krótkiej listy spraw czuje ciężar, zmęczenie i chęć ucieczki pod kołdrę.

➡️​Słomiany zapał do systemów
Jedna część Ciebie ekscytuje się nowym zeszytem czy aplikacją i przez dwa dni czuje, że wreszcie ma poukładane życie, a druga po chwili traci całą energię i rzuca to w kąt.

➡️​Tryb „wszystko albo nic”
Jedna część Ciebie odkłada sprawy tygodniami, bo nie może się zabrać do działania, po czym druga część wpada w amok, pracuje 12 godzin bez jedzenia i pica, aż całkowicie padnie z wycieńczenia.

➡️​Niewidzialna walka o nawyki
Jedna część Ciebie bardzo chce po prostu wstać i zrobić poranną kawę czy pościelić łóżko, a druga zamienia każdą taką prostą czynność w tor przeszkód pełen wewnętrznego stresu.

​💡 Standardowe porady organizacyjne nie działają na mózg AuDHD. Próba wciśnięcia się w sztywne ramy tylko pogłębia wypalenie. Potrzebujesz strategii, które łączą potrzebę spokoju z potrzebą elastyczności.

​Jeśli chcesz nauczyć się budować elastyczną rutynę dopasowaną do Twojego układu nerwowego, zapraszamy Cię na konsultację indywidualną. Link w bio🤍

Płacisz za to bezsennością, stosem nieruszonych spraw i poczuciem winy. A mimo to Twój mózg robi to znowu. Dlaczego? 🧠👇

Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego odkładanie spraw na później jest tak bardzo kuszące skoro dobrze wiesz, że za chwilę dostaniesz za to „rachunek” w postaci gigantycznego stresu?
Logika mówi: „zrób to teraz, będziesz miała z głowy”.
A Twój mózg na to: „zróbmy cokolwiek innego, tylko nie to”.🤯

Gdy stajesz przed trudnym lub nudnym zadaniem, w Twoim ciele może pojawiać się realne, fizyczne napięcie. W momencie, gdy zamykasz laptopa i idziesz zrobić kawę albo przeglądasz telefon, wydarza się coś kluczowego: mózg dostaje natychmiastowy strzał ulgi.

Mózg odnotowuje krótki komunikat: „Unikanie działa! Uratowałem nas przed dyskomfortem”.
Problem w tym, że ta ulga to pożyczka na bardzo wysoki procent. Błędne koło się zamyka, a każde kolejne podejście wywołuje jeszcze większy lęk i potrzebę ucieczki.

Zamiast po raz kolejny biczować się w głowie pytaniem: „dlaczego znowu to odkładam?”, zmień pytanie.

❔️Zapytaj siebie: „Przed jakim konkretnie dyskomfortem próbuje mnie dzisiaj ochronić mój mózg?”❔️

Czasem wystarczy rozbić to jedno „wielkie zadanie” na małe kroki. A czasem trzeba głębiej przyjrzeć się mechanizmom, które każą Ci uciekać.

📌Masz dość tego błędnego koła i chcesz wreszcie zrozumieć swój układ nerwowy?
➡️ Zapraszamy do nas na konsultację ❤️

Za każdym sukcesem naszych Pacjentów stoi coś więcej niż tylko wiedza z podręczników.

​To godziny spędzone na szkoleniach, analizie przypadków, superwizjach i ciągłym podnoszeniu kwalifikacji przez cały nasz zespół. Psychologia to dziedzina, która wymaga nie tylko empatii, ale i stałego rozwoju, dlatego dbamy o to, by dawać Wam wsparcie oparte na najnowszych i skutecznych metodach.

​Praca przewodnika w Twojej drodze to dla nas ogromna odpowiedzialność, ale i największy przywilej. Gdy widzimy, jak wraca Ci chęć do życia i wiara we własne siły - wiemy, że każda minuta poświęcona na nasz rozwój miała sens.

​💬 Czekamy na Ciebie w Psychopercepcjach - link w bio💛

Dostałaś diagnozę spektrum w dorosłości i obok ulgi pojawił się lęk?

Kiedy trzymasz w ręku oficjalną diagnozę, pierwszą rzeczą, jaką czujesz, jest często ogromna ulga. Wreszcie zrzucasz z barków potężny ciężar i dużo rzeczy staje się jaśniejszych. Ale zaraz obok ulgi potrafi pojawić się ciche zaniepokojenie i natłok pytań: Co teraz? Czy mam wszystkim powiedzieć? Czy to coś zmienia w mojej pracy? A co jeśli bliscy pomyślą, że wymyślam, bo przecież nie wyglądam?
To całkowicie naturalne, że w Twojej głowie miesza się spokój z lekiem.

Być może przez całe lata żyłaś na wysokich obrotach. Wytrzymywałaś, drażniące Cię dźwięki, mocne światło i nagłe zmiany planów. Robiłaś wszystko, żeby pasować do reszty, chociaż w środku płaciłaś za to ciągłym zmęczeniem i ściskiem w żołądku.

Prawda jest taka, że nie musisz natychmiast podejmować żadnych decyzji ani nikomu niczego tłumaczyć.

Twoja diagnoza to nie jest komunikat dla całego świata. To jest Twoja prywatna historia i Twoja własna instrukcja obsługi. Dzielisz się nią tylko wtedy, kiedy chcesz i z ludźmi, przy których czujesz się bezpiecznie. Nie masz żadnego obowiązku nikomu niczego udowadniać.

Gdy opadną pierwsze emocje, zaczyna się kolejny ważny etap: nauka dbania o siebie bez poczucia winy. Mówienie „potrzebuję 15 minut w ciszy” zamiast czekania, aż nerwy puszczą przy kolacji.
Jeśli czujesz zaniepokojenie, masz w głowie mętlik i potrzebujesz poukładać sobie to wszystko po swojemu, nie musisz robić tego sama.

Zapraszam Cię na konsultację. Usiądziemy, przyjrzymy się Twoim emocjom i na spokojnie ułożymy plan, jak dbać o swoje granice i po prostu żyć lżej na własnych zasadach.

Link do zapisu znajdziesz w moim BIO.👋

Witaj, Nazywam się Paulina Bąk - w pracy gabinetowej wspieram dorosłych w trudnościach emocjonalnych i życiowych zakrętach, a szczególnie bliska jest mi praca z osobami neuroatypowymi, w spektrum autyzmu.

📌Czym się zajmuję i w czym Ci pomóc?
▫️Pomagam osobom w spektrum autyzmu (oraz na ścieżce diagnozy w dorosłości) zrozumieć własną neuroatypowość, rozbroić poczucie wstydu i wyjść z pętli ciągłego zmęczenia oraz maskowania.
▫️Wspólnie namierzymy mechanizmy i wzorce, które sprawiają, że lęk Cię ogranicza, i że znowu brakuje Ci sił na cokolwiek.
▫️Nauczysz się stawiać jasne granice i komunikować swoje potrzeby bez poczucia winy, krzyku i ciągłego przepraszania.

📌Kwalifikacje i zaplecze naukowe:
Nurt: Psychoterapia Poznawczo-Behawioralna (CBT) - praca na metodach o naukowo potwierdzonej skuteczności.
Ekspertka od neuroatypowości: Przygotowuję rozprawę doktorską, w której badam specyfikę funkcjonowania osób dorosłych w spektrum autyzmu.
Wykształcenie: Absolwentka Psychologii na Uniwersytecie Warszawskim (obecnie w Szkole Doktorskiej UW) oraz kursantka czteroletniego szkolenia psychoterapeutycznego w Akademii INTEREGO.

◽️Jeśli masz dość samotnego mierzenia się z wyczerpaniem i szukasz kogoś, kto zrozumie Twój świat - zapraszam na konsultację.
➡️ Link do rezerwacji terminu znajdziesz w BIO.

Spektrum autyzmu u kobiet przybiera wiele twarzy i może mieć zupełnie odmienne nasilenie. Te doświadczenia bardzo często toczą się za zamkniętymi drzwiami - w myślach i w ciele. Na zewnątrz widać poukładaną codzienność, a w środku:

Wysoki poziom empatii i wrażliwości - wbrew powszechnym mitom, potrafisz czuć „za mocno” i przeżywać wszystko całym swoim ciałem.

Nadmierne rozpamiętywanie, analizowanie i przeżywanie wszystkiego i wszystkich - nieustanne układanie w głowie minionych rozmów i sytuacji, które po prostu nie pozwala Ci zasnąć.

Chłonięcie emocji, nastrojów i energii innych ludzi jak gąbka - przejmowanie stanów emocjonalnych osób wokół Ciebie do tego stopnia, że tracisz z oczu to, co sama czujesz.

Szybkie przebodźcowanie ludźmi, otoczeniem i nowymi doświadczeniami - sytuacje, w których hałas, tłum czy nadmiar nowości błyskawicznie odcinają Cię od energii.

Surowy wewnętrzny krytyk, który bez przerwy Cię kontroluje i ocenia - ten cichy głos w głowie, który cały czas sprawdza, czy na pewno „wypadasz normalnie” w towarzystwie.

Trwające od dzieciństwa trudności sensoryczne - cicha walka z drażniącymi metkami, ostrym światłem w sklepie czy dźwiękami, które dla innych są tłem, a dla Ciebie fizycznym dyskomfortem.

📌Obserwuj nas koniecznie jeżeli chcesz zrozumieć siebie lepiej :)💛

Czy Ty też masz czasem wrażenie, że Twój własny mózg gra w drużynie Twojego lęku, a nie Twojej?

Lęk potrafi rozlać się tak bardzo, że zaczynasz utożsamiać się z nim, jakby to była jedyna rzeczywistość.

Kiedy czujesz ten paraliż, możesz zrobić jedną prostą rzecz. Zastosuj technikę defuzji, czyli zdystansuj się od myśli. Zamiast mówić sobie w głowie: „Nie poradzę sobie”, zmień to zdanie na: „Mam myśl, że sobie nie poradzę”.

Ta drobna zmiana w języku daje Twojemu mózgowi sygnał: „To tylko myśl, a nie fakt”. Lęk powoli się wycofuje, a Ty odzyskujesz przestrzeń do działania.

Badania nad defuzją opublikowane przez zespół prof. Stevena C. Hayesa (2012) i Masuda (2004) z zespołem, wykazują, że zmiana sposobu formułowania myśli nie tylko obniża ich wiarygodność, ale też drastycznie zmniejsza fizjologiczny dyskomfort wywołany lękiem. Naukowcy udowodnili, że dystansowanie się od języka osłabia automatyczną reakcję ciała na zagrożenie.

Na terapii w Psychopercepcjach uczymy się tego, co Tobie posłuży, by mieć życie takie, jakie chcesz. Jeśli chcesz przestać być więźniem swoich myśli, kliknij link w bio i sprawdź nasze wolne terminy 📲✨

Żródła:
Masuda, A. i in. (2004). Cognitive defusion and self-relevant negative thoughts: Examining the impact of a ninety year old technique. Behavior Research and Therapy.

Hayes, S. C. i in. (2012). Contextual Behavioral Science: Creating a science more adequate to the challenge of the human condition. Journal of Contextual Behavioral Science.