Agoda

CZY POTRAFISZ WYBACZYĆ ZDRADĘ?
Dopóki człowieka to nie spotka, łatwo powiedzieć: „Nigdy bym nie wybaczył”. Życie jednak szybko weryfikuje takie deklaracje. Bo czym innym jest mówić o zdradzie, a czym innym spojrzeć w oczy osobie, którą kochałeś, której ufałeś i której powierzyłeś część swojego życia, a potem odkryć, że właśnie ona Cię zraniła.

Najbardziej boli nie tylko sam fakt zdrady. Boli to, co dzieje się później. Nagle zaczynasz wracać pamięcią do wspólnych chwil, rozmów, gestów i słów. Zadajesz sobie pytania, których wcześniej nawet nie brałeś pod uwagę. Zastanawiasz się, ile razy ufałeś komuś, kto w tym samym czasie okłamywał Cię prosto w oczy.

Czy można wybaczyć? Można. Ale wybaczenie nie oznacza zapomnienia ani obowiązku powrotu. Możesz wybaczyć i odejść. Możesz nadal kochać, a jednocześnie zrozumieć, że coś w Tobie pękło i nie potrafisz już zaufać tak jak wcześniej.

Druga szansa? Czasami tak. Ale nie za same słowa. „Przepraszam” można powiedzieć w kilka sekund. Zaufanie odbudowuje się długo, cierpliwie i wyłącznie czynami.

Życie uczy, że nie każdą relację trzeba ratować za wszelką cenę. Czasami trzeba zamknąć drzwi, nawet jeśli serce jeszcze długo chce je otwierać. Nie z zemsty. Nie z nienawiści. Dla własnego spokoju, godności i szacunku do samego siebie.

Można wybaczyć człowiekowi, ale nie trzeba ponownie oddawać mu swojego zaufania. Druga szansa jest możliwością, nigdy obowiązkiem.

A Ty? Potrafiłbyś wybaczyć zdradę człowiekowi, którego naprawdę kochałeś?

Nie planuj kolejnych lat,
kolejnego roku czy miesiąca.
Idź do przodu,
skup się na tym co będzie jutro.

Życie płata nam figle i samo decyduje,
czy kupisz dom za rok czy za 10lat,
czy stracisz pracę, a może awansujesz.
Poznasz miłość swojego życia,
a może właśnie ją straciłeś.
Na tym polega piękno tego świata.

Jest źle po to,
aby mogło być znowu dobrze.
Przestań się karać,
za to na co już nie masz wpływu,
za to co się wydarzyło.
Bądź dla siebie dobry,
napij się ze sobą kawy,
szczęście to Ty sam,
nie uzależniaj go od pieniędzy,
czy innych ludzi.

Pomyśl,
jak nudno byłoby mieć wszystko,
o nic nie walczyć,
nie zabiegać.

Nie zapominajmy dziękować Bogu za każdy dzień,
on nie zapomniał nas dziś obudzić.

Nigdy nie jest za późno,
by szukać świata ze snów.

~ List w butelce

Wielkie podziękowania dla nowych liderów wśród moich fanów! 💎 Sławomir Grabowski, Krzysztof Skowronek, Jacek Świerczek, Maria Kołton, Mustafa Atas, Dariusz Dankowski, hennessey. aka. John clark, Wojtek Dąbrowa, Sławomir Slawinski, Marian Moras, Jozef Gruszka, Kazimierz Kulik, Monte Christo, Krzysztof Marciniak, Bogdan Karwat, Tomasz Rolewicz, Andrzej Wiśniewski, Pedro Perez, Marek Sas, Janusz Potrenc, Dariusz Kolasa, Marek Tyc, Mikan Isaković, Lidia Wysokińska, Stanisław Dziergowski, Wladyslaw Skirzynski, Marek Rataj, Marian Dudka, Tadeusz Seklecki, Władysław Zakrzewski, Marek Lelito, Mariusz Mazur, Arkadiusz Pasik, Velturi Subbu, Sławomir Skwirowski, Dariusz Kostusiak, Janusz Tomaszewski, Samih Elhassan, Pawel Kraszewski, Karzimierz Sowinski, Grzegorz Nowak, Przemysław Myszewski, Jan Denisiuk, Igor Ignacy, Waldemar Filipiak, Mariusz Konieczny, Roman Narewski, Zbigniew Piotrowiak, Mariusz Cinajko

Dodaj komentarz, aby powitać fanów w Twojej społeczności. wśród fanów

⚫ Z głębokim smutkiem żegnamy płk. Jerzego Baranowskiego ps. „Nurt” – powstańca warszawskiego, żołnierza Armii Krajowej oraz wieloletniego,oraz działacza polonijnego i społecznego we Francji. Odszedł od nas w wieku 97 lat.

Jako nastolatek zaangażował się w działalność konspiracyjną. W 1943 roku, mając zaledwie 15 lat, został aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu na Pawiaku. Podczas Powstania Warszawskiego walczył z bronią w ręku jako żołnierz IV batalionu OW PPS im. Jarosława Dąbrowskiego.

Po zakończeniu wojny zamieszkał na stałe we Francji. Przez dekady wspierał polskich weteranów oraz uchodźców politycznych jako członek Polskiego Funduszu Humanitarnego, przez lata współprowadził polski dom spokojnej starości .
We wrześniu 2021 roku, w uznaniu jego ogromnych zasług dla Ojczyzny, został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz awansowany na stopień pułkownika Wojska Polskiego.

Jego życie było świadectwem odwagi, wierności Ojczyźnie i niezwykłej siły.

🇵🇱 Cześć Jego pamięci!

Życie nie mierzy się ilością oddechów, ale ilością chwil, które zapierają dech w piersiach, tych, które przychodzą cicho, bez zapowiedzi, i zostają w sercu, choć mijają tak szybko...

Miłość nie zawsze mówi wielkie słowa
czasem jest spojrzeniem dotykiem dłoni
jest słowem... zostań
kiedy świat każe odejść
i ciszą w której dwoje ludzi rozumie się bez słów

Przeszłość nauczyła mnie cenić każdą chwilę
bo nic co kochamy
nie jest nam dane na zawsze
dlatego chcę żyć naprawdę a nie tylko istnieć
i zbierać wspomnienia zamiast powodów do żalu

A jeśli kiedyś zapytasz czym było moje życie
odpowiem...
tym co poczułam nie tym co posiadałem
bo najpiękniejsze chwile rodzą się wtedy
gdy kochamy całym sercem i nie boimy się żyć..
Miłego dnia życzę 🌹🌼🌸💗

🍂 Dzień dobry, Kochani! 🍂
Dziś kalendarz przypomina nam, że jesień już puka do drzwi… 🍁
Pełna kolorów, ciepłego światła i małych chwil, które warto zauważać.
Życzę Wam, aby ta środa przyniosła choć jeden powód do uśmiechu, chwilę spokoju i coś, za co można być wdzięcznym. ❤️
Zatrzymajmy się na moment… odetchnijmy i cieszmy się tym, co mamy. ☕🍂
🤍 Pięknego dnia 🤍

𝐍𝐢𝐞 𝐛ó𝐣 𝐬𝐢ę 𝐤𝐨𝐧𝐤𝐮𝐫𝐞𝐧𝐜𝐣𝐢. 𝐁ó𝐣 𝐬𝐢ę ś𝐰𝐢𝐚𝐭𝐚, 𝐰 𝐤𝐭ó𝐫𝐲𝐦 𝐧𝐢𝐤𝐭 𝐧𝐢𝐞 𝐜𝐡𝐜𝐞 𝐬𝐢ę 𝐫𝐨𝐳𝐰𝐢𝐣𝐚ć...

Coraz częściej jest coś dziwnego w naszej mentalności. Mówimy dużo o edukacji. O rozwoju. O kompetencjach. O dzieleniu się wiedzą. O współpracy.

A kiedy ktoś obok zaczyna się rozwijać, zdobywa uprawnienia, kończy szkolenia, buduje doświadczenie i staje się ekspertem, czasem pierwsza myśl brzmi:

„No dobrze, ale co ja teraz z tego będę miał?”

A jeszcze częściej:

„A co, jeśli zabierze mi ludzi, klientów, odbiorców czy uczestników?”

I nagle wiedza, która miała łączyć, zaczyna dzielić.

Bo przecież może mieć podobny pomysł. Może zrobić podobny projekt. Może dotrzeć do tych samych odbiorców. Może okazać się dobry.

I właśnie tego boimy się najbardziej.

Nie tego, że ktoś sobie nie poradzi.

Tylko tego, że sobie poradzi.

Zamiast więc pomyśleć: „Świetnie, mamy kolejną osobę, która potrafi”, zaczynamy pilnować swojego kawałka.

Swoich ludzi.
Swoich kontaktów.
Swoich pomysłów.
Swojej wiedzy.
Swojego miejsca.

Tylko że społeczność nie jest prywatnym folwarkiem.

Nie da się jej posiadać.

Można ją budować. Można o nią dbać. Można zdobywać zaufanie. Można być dobrym w tym, co się robi.

Ale ludzi nie da się „zarezerwować”.

I dobrze.

Bo może właśnie zdrowa konkurencja jest potrzebna.

Także w biznesie.

Jeśli ktoś robi coś podobnego, nie musi oznaczać, że ktoś komuś coś zabiera. Może oznaczać, że pojawia się większy wybór, nowe pomysły, większa jakość i motywacja, żeby samemu nie stać w miejscu.

A w małych społecznościach jest to jeszcze ważniejsze. Bo tutaj szczególnie potrzebujemy ludzi, którzy chcą coś robić.

Jedna osoba organizuje wydarzenie. Druga zaczyna robić swoje. Trzecia wpada na jeszcze inny pomysł.

I zamiast trzech osób patrzących na siebie jak na konkurencję, może powstać grupa ludzi, którzy potrafią się uzupełnić.

Ty masz doświadczenie.

Ktoś ma energię.

Ktoś zna ludzi.

Ktoś ma wiedzę.

Ktoś ma sprzęt.

Ktoś potrafi pozyskać środki.

A ktoś po prostu ma odwagę powiedzieć:

„Spróbujmy”.

I nagle okazuje się, że nie trzeba walczyć o jeden kawałek tortu.

Można zrobić większy tort.

Najbardziej zastanawia mnie jednak coś innego.

Czasami człowiek, który przez lata budował swoją pozycję, zaczyna traktować własną wiedzę jak mur.

Nie pokażę.
Nie powiem.
Nie nauczę.
Nie dopuszczę.

Bo jeszcze ktoś będzie taki jak ja.

Tylko po co?

Jeżeli Twoja wartość zależy od tego, że nikt inny nie potrafi tego, co Ty, to masz problem.

Jeżeli natomiast Twoja wartość rośnie wtedy, kiedy dzięki Tobie kolejni ludzie zaczynają potrafić więcej, wtedy budujesz coś znacznie trwalszego.

Bo prawdziwy ekspert nie musi bać się ucznia.

Prawdziwy lider nie musi bać się kolejnego lidera.

A człowiek pewny swojej wartości nie musi pilnować, żeby przypadkiem ktoś obok nie urósł.

Nie bójmy się ludzi, którzy chcą się uczyć.

Nie bójmy się ich pomysłów.

Nie bójmy się ich ambicji.

Nie bójmy się nawet konkurencji.

Bójmy się raczej sytuacji, w której wszyscy zaczynają myśleć:

„Lepiej się nie wychylać, bo jeszcze komuś będzie przeszkadzało, że rośniemy”.

Bo wtedy nie tracimy konkurenta.

Tracimy rozwój całej społeczności.

A przecież może być inaczej.

Możemy się wspierać.
Możemy się uzupełniać.
Możemy ze sobą konkurować, ale z szacunkiem.
Możemy dzielić się wiedzą i jednocześnie budować własną markę.

I przede wszystkim możemy zrozumieć jedną prostą rzecz:

Czyjś rozwój nie zabiera Ci Twojego miejsca.

Czasem właśnie dzięki temu, że ktoś obok Ciebie rośnie, wszyscy zaczynamy widzieć dalej.

Nie bój się konkurencji. Bój się świata, w którym nikt nie chce się rozwijać. Warto połączyć zasoby i działać razem.