Body Reading

Dzięki uprzejmości Centrum medycznego MEDUS miałem okazję uczestniczyć w trzech zabiegach w obrębie ręki: cieśń nadgarstka oraz trzaskającego palca.

Pacjent po zwichnięciu barku. Ze względu na mały stopień uszkodzeń i młody wiek pacjenta ortopeda zdecydował o przesunięciu planu operacji na dalszą przyszłość i przystąpieniu do rehabilitacji.
Jednym z następstw urazu był znaczny spadek stabilizacji łopatki, co objawiało się między innym nadmierną protrakcją głowy kości ramiennej w ruchu prostowania (protrakcja czyli wysuwanie głowy kości ramiennej do przodu). Fenomen widoczny na górnych zdjęciach. Ćwiczenia stabilizacji łopatki doprowadziły do zauważalnego zmniejszenia protrakcji - głowa kości ramiennej w mniejszym stopniu wysuwa się w przód (zdjęcia dolne). Zmniejszenie protrakcji jest absolutnym priorytetem w pracy nad stabilizacją stawu. Zwiększona protrakcja głowy kości ramiennejnapiera na torebkę stawową i nawet przy codziennym funkcjonowaniu może ją naciągać, destabilizując staw.

Pacjent z nawykową niestabilnością stawu barkowego, historia dziesięciu zwichnięć. Zaopatrzony operacyjnie. Na zdjęciach przedstawiono obrazy USG dotyczące jednego z aspektów operacji - remplissage. Jest to zaopatrzenie złamania wgnieceniowego głowy kości ramiennego (Hill Sachs) przez zakotwiczenie w ubytku kości ścięgna m.podgrzebieniowego. Operator używa obrazu USG do oceny stopnia wgojenia się struktur tkankowych w kości, a fizjoterapeuta do zaspokojenia ciekawości naukowo poznawczej;)

Pacjent z bólem kręgosłupa i promieniowaniem do prawego pośladka oraz łydki. Dodatkowo, drętwienie stopy. W okresie leczenia pacjent wykonywał kontrolne rezonanse magnetyczne (do wglądu w niniejszym poście). Stan pacjenta w początkowym etapie: stały ból łydki (4/10), od 2miesięcy nasilenie objawów (w ostatnim okresie postrzał kręgosłupa), ból podczas siedzenia, chodzenie możliwe do 3km (potem silny ból łydki). Bieganie i pływanie niemożliwe. Wg zaleceń neurochirurga pacjent podjął fizjoterapię. Zastosowano terapię manualną (przez 6miesięcy 1x w tyg), ćwiczenia wzmacniające (głównie pośl. wielkie) i przede wszystkim ruch: systematycznie zwiększano dawkę spacerów (w dalszych miesiącach wprowadzono pływanie). Po 5miesiącach pacjent spacerował już 50km tygodniowo, 3x w tygodniu pływał. Pacjent sukcesywnie zwiększał intensywność treningów, w końcu możliwy był powrót do wycieczek górskich i grania w piłkę. Od paru miesięcy pacjent trenuje w pełnym treningu siłowym z trenerem personalnym. Objawy ciągle się zmniejszały, niemniej pewien poziom promieniowania w łydce nie ustępował. Pojawiły się koncepcje wykonywania dodatkowych badań które by mogły wyjaśnić tą dolegliwość. Ostatecznie, ból łydki wycofał się prawie w pełni. Historia bardzo dużej determinacji pacjenta, maksymalnego zaangażowania w treningi i działania pomimo wątpliwości i cofających się efektów terapii. W poście zamieszczono zrzuty rezonansów z okresu 14miesięcy. Można zauważyć zmniejszenie się przepukliny L5/S1 (najprawdopodobniej odpowiedzialnej za objawy). Organizm usunął ekstruzję tego dysku, co jest wspaniałą wiadomością. Myślę, że było to możliwe dzięki odciążeniu dysków lędźwiowych kręgosłupa przez ćwiczenia wzmacniające mięśnie bioder i tułowia, a także przez zwiększenie tempa krążenia krwi w organizmie dzięki systematycznym spacerom. Dodatkowo warto zauważyć, że dysk L5/S1 spłaszczył się - amortyzacja w tym rejonie jest teraz mniejsza. Pacjent musi podtrzymać wysoki poziom treningu siłowego by zmniejszyć prawdopodobieństwo ponowienia przepukliny. Obraz dysku L4/L5 poprawił się tylko nieznacznie. Na szczęście, na ten moment nie daje objawów. Tym razem obyło się bez operacji. Mam nadzieję że pacjent utrzyma dobry stan zdrowia na lata.