Magda Linette

There are many topics that are difficult to talk about out loud, even when they affect so many of us.

In sport, we often show only the result, the travel, the training, the next goal. We talk much less about what stays outside the frame. About missing birthdays of the people closest to me for years. About not seeing my nephews grow up from up close. About not always being there when my parents need me. About being available online, but sometimes feeling as if I am standing next to a life that is happening without me.

Tennis has given me so much, but it has also taken a lot. That is why, more and more often, I find myself asking questions I used to avoid. About the future. About family. About how not to let life make decisions for me only because I spent too long “on the road”.

Not wanting to miss another important part of life, I decided to take a step that was very personal, difficult and necessary for me.

Thank you for the conversation and for bringing attention to a topic we still do not talk about enough.
Thank you, Tania Ganguli, for your sensitivity, thoughtfulness and for giving me the space to share this story.

If you have a moment, please read it. You can find the link:
➡️ https://www.nytimes.com/2026/05/30/business/tennis-wta-in-vitro-fertilization.html?unlocked_article_code=1.mlA.Exvt.8aX8oWauUcJu&smid=url-share
Maybe it will be important for some of you too. 🤍

Photo: Matthew Avignone for The New York Times

__

Jest dużo tematów, o których trudno mówić głośno, nawet jeśli dotyczą wielu z nas.

W sporcie często pokazujemy tylko wynik, podróż, trening, kolejny cel. Dużo rzadziej mówi się o tym, co zostaje poza kadrem. O tym, że przez lata omijają mnie urodziny najbliższych. Że nie widzę z bliska, jak dorastają moi siostrzeńcy. Że nie zawsze jestem obok, kiedy moi rodzice tego potrzebują. Że choć jestem dostępna online, czasem mam poczucie, jakbym była obok życia, które dzieje się beze mnie.

Tenis dał mi bardzo wiele, ale też wiele zabrał. Dlatego coraz częściej zadaję sobie pytania, których kiedyś unikałam. O przyszłość. O rodzinę. O to, jak nie pozwolić, żeby życie zdecydowało za mnie tylko dlatego, że za długo byłam „w drodze”.

Nie chcąc, żeby ominęła mnie kolejna ważna rzecz, zdecydowałam się zrobić krok, który był dla mnie bardzo osobisty, trudny i potrzebny.

Dziękuję za rozmowę i za podjęcie tematu, o którym wciąż mówi się za mało.
Dziękuję Tania Ganguli za uważność, wrażliwość i przestrzeń do opowiedzenia tej historii.

Jeśli macie chwilę, przeczytajcie:
➡️ https://www.nytimes.com/2026/05/30/business/tennis-wta-in-vitro-fertilization.html?unlocked_article_code=1.mlA.Exvt.8aX8oWauUcJu&smid=url-share
Może dla kogoś z Was też będzie ważny. 🤍

Photo: Matthew Avignone for The New York Times

One journey ends, another begins. See you on grass 🌱

Thank you for helping me feel at home, wherever tennis takes me!

paid partnership post

What a ride! Thank you .swiatek for today and good luck… I think RG no. 5 is cooking🔥
P.S. still not done here, doubles time!

📷 1,4,5,6,7 Olga Pietrzak/PZT

Round 3 feels good 🙌

Just serving a different look.
Dziękuję za zaproszenie i piękny wieczór🤍

set Maciej Zień
styl .kacka
hair
makeup
bag
jewellery

📷

Wszystko potrafi się zmienić w kilka chwil. Miejsce, pogoda, przebieg meczu. Nie zawsze mam wpływ na wszystko, co dzieje się wokół, ale mam wpływ na swoje codzienne rytuały. Te same małe rzeczy. Ten sam rytm. Ten moment zatrzymania między jednym uderzeniem a drugim. To one budują spokój, kiedy jest trudniej.

Co jest Twoim stałym punktem, kiedy wszystko w okół się zmienia?

TRIBE COCONAUT ATHLETES

Trochę słońca, trochę wiatru, trochę sukcesów, ale i momentów, które uczą najwięcej.
Taka jest ta tenisowa podróż. I chyba właśnie dlatego ją lubię.
Let’s keep going!

34 🎂

Nie mam już potrzeby udowadniać światu, że potrafię. Bardziej zależy mi na tym, żeby każdego dnia być w zgodzie ze sobą.

34 - to dla mnie moment, w którym ambicja spotyka się z doświadczeniem. Wciąż chcę więcej. Wciąż marzę odważnie. Ale już wiem, że tempo mogę narzucić sama. Że nie każda walka jest warta stoczenia. I że prawdziwą siłą jest świadomość, o co warto walczyć do końca, a co można odpuścić bez poczucia winy.

Sport nauczył mnie determinacji, a życie nauczyło mnie spokoju. I już dziś wiem, że jedno bez drugiego po prostu nie działa. Że mogę być silną i wrażliwą jednocześnie. Że mogę marzyć o kolejnych celach, a jednocześnie doceniać to, co już mam.

Mam w sobie więcej ciszy niż kiedyś, ale ogień dalej się pali. I chyba właśnie to lubię najbardziej, tę mieszankę dojrzałości i niegasnącej ciekawości życia.

Na kolejne lata życzę sobie odwagi do podejmowania decyzji. Uważności na ludzi, którzy są obok. I radości z drogi, nawet jeśli wciąż prowadzi pod górę.

34 to nie liczba. To świadomość, że życie mogę przeżyć po swojemu 🤍

📷