Bothong Charity RUN

ก่อนจะเล่าเรื่องนี้ ผมอยากแนะนำให้รู้จักกับคนคนหนึ่งก่อนครับ

หมอเอ๋ เจ้าหน้าที่ รพ.สต.บ้านซ่อง และเป็นหนึ่งในสมาชิกที่ร่วมก่อตั้งกลุ่ม BTRC มาตั้งแต่วันแรก ๆ

หมอเอ๋เป็นหนึ่งในคนที่อยู่กับงานของพวกเรามาตลอด เห็นตั้งแต่วันที่เรายังคิดกันว่างานวิ่งของคนในพื้นที่จะพอทำอะไรให้คนในพื้นที่ได้บ้าง

และด้วยหน้าที่ๆหมอเอ๋ทำอยู่ทำให้เขาได้เห็นปัญหาของคนในชุมชนใกล้กว่าพวกเราหลายคน

แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมรู้สึกได้มาตลอดว่า หมอเอ๋เกรงใจกลุ่มมาก ทั้งๆที่รู้ว่าถ้ามีอะไรที่พวกเราพอช่วยได้ พวกเราก็พร้อมจะช่วย

แต่การจะเอ่ยปากขออะไรสักอย่าง
หมอเอ๋จะคิดแล้วคิดอีก

โดยเฉพาะเรื่องรถเข็นผู้ป่วยในครั้งนี้

ผมรู้มาว่า มีคนป่วยที่ต้องใช้รถเข็นอยู่ตามบ้าน
บางบ้านไม่มีรถเข็น
ส่วนรถเข็นที่อนามัยเคยมีไว้ให้ยืม
ก็ถูกยืมไปใช้งานกันจนแทบไม่เหลือแล้ว

แต่หมอเอ๋ก็ยังไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ

จนวันหนึ่ง…

หมอเอ๋ : พี่…ถ้าปีนี้หนูอยากได้รถเข็นผู้ป่วยสัก 3 คัน จะได้ไหมพี่

ผม : ได้สิ…ว่าแต่ปีที่แล้วเราก็เพิ่งซื้อไปเองนะ มันพังแล้วเหรอ?

หมอเอ๋ : ยังค่ะพี่…
แต่คนป่วยที่อยู่ตามบ้านเขามายืมไปใช้ พี่พอนึกภาพออกไหม?

ผม : พี่นึกภาพไม่ออกหรอก แต่พอจะเข้าใจได้ว่า…เขาน่าจะเอาไปใช้กันยาว ๆ ใช่ไหม?

หมอเอ๋ : ใช่ค่ะพี่
ตอนนี้ในพื้นที่ๆหนูรับผิดชอบอยู่ ยังมีอีก 2 บ้านที่ไม่มีรถเข็นผู้ป่วยค่ะ แล้วที่อนามัยเองก็ไม่มีให้ยืมแล้ว

หนูเลยอยากได้ไว้ 3 คันๆนึงเก็บไว้ที่อนามัย
อีก 2 คัน ก็จะเอาไปให้ผู้ป่วยที่อยู่บ้านยืมไปใช้

ผม : อืม…เข้าใจแล้ว

แต่สิ่งที่ผมจำได้มากกว่าคำขอเรื่องรถเข็น
คือประโยคที่หมอเอ๋พูดต่อจากนั้น

หมอเอ๋ : แต่ถ้าเงินจากงานวิ่งเราไม่เหลือก็ไม่เป็นไรนะคะพี่ หนูกลัวว่าเราจะไม่ได้เครื่อง AED

ในมุมของหมอเอ๋เขาไม่ได้คิดแค่ว่า “ถ้าได้รถเข็นก็คงดี”

แต่เขายังคิดไปถึงว่า
ถ้าเราซื้อรถเข็น แล้วเงินไม่พอซื้อ AED ล่ะ? ทั้งที่รถเข็นเองก็เป็นสิ่งที่คนในพื้นที่กำลังต้องการ

และนั่นทำให้ผมต้องบอกหมอเอ๋ว่า…

ผม : เครื่อง AED ที่เราอยากได้กันน่ะ
จริง ๆ แล้วมันเป็นวัตถุประสงค์รองลงมานะ

อุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับโรงพยาบาล
และสำหรับคนที่ต้องการใช้จริง ๆ ก่อนต่างหาก
คือวัตถุประสงค์หลักของพวกเรา

ถ้าเงินมัน "ไม่เหลือ" พอที่จะซื้อ AED จริง ๆ
เราค่อยซื้อกันปีหน้า และพี่จะเป็นคนอธิบายให้นักวิ่ง สปอนเซอร์ สมาชิกในกลุ่มให้ทราบเอง

หมอเอ๋ : พวกเราไม่ไปถ่ายรูปตอนส่งมอบกันหน่อยเหรอพี่?

ผม : พวกเราถ่ายกันมาหลายรอบแล้วครับ พวกเราทุกคนก็มีงานประจำทำกัน มีภาระของตัวเอง พี่รบกวนเอ๋รีบนำไปมอบให้คนที่เขาต้องใช้แทนพวกเราทีนะ เพราะเอ๋ก็คือหนึ่งในผู้จัดงานนะ

อย่าให้เขาต้องรอนานแค่เพราะพวกเราจะต้องนัดกันไปถ่ายรูปเลย

และนั่นก็เป็นเหตุผลว่า…

ทำไมเรื่องราวนี้จึงไม่มีภาพตอนส่งมอบ ไม่มีภาพคณะจัดงานยืนเรียงกัน เพื่อบอกให้ทุกๆท่านทราบ

รถเข็นทั้ง 3 คัน
จึงไม่ได้รอวันที่สมาชิก BTRC ว่างพร้อมกัน
ไม่ได้รอให้เรานัดหมายช่างภาพ
และไม่ได้รอให้ทุกอย่างพร้อมสำหรับการถ่ายรูป

เมื่อของมาถึง
หมอเอ๋ ในฐานะหนึ่งในสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้ง BTRC
และเป็นตัวแทนของกลุ่มที่ทำงานอยู่ในพื้นที่
ก็ทำหน้าที่นำรถเข็นไปส่งต่อให้กับคนที่จำเป็นต้องใช้ทันที

เพราะสำหรับพวกเรา…ภาพที่สำคัญที่สุด
อาจไม่ใช่ภาพที่พวกเรายืนอยู่ข้างรถเข็น แต่อาจเป็นภาพที่เราไม่มีวันได้เห็น

ภาพของคนป่วยคนหนึ่ง
ที่วันนี้สามารถนั่งรถเข็นออกจากบ้านได้

ภาพของครอบครัวหนึ่ง
ที่ไม่ต้องกังวลว่าจะพาคนที่ตัวเองรักไปโรงพยาบาลอย่างไร

หรือภาพของคนอีกคนหนึ่ง
ที่เพียงแค่มีรถเข็นดี ๆ สักคัน
ชีวิตประจำวันก็ง่ายขึ้นอีกมาก

ส่วนเครื่อง AED ที่พวกเราเคยตั้งใจไว้…

ถ้าปีนี้เงินยังไม่พอ
ก็ไม่เป็นไรครับ

ปีหน้าค่อยว่ากันใหม่

เพราะเราไม่ได้ตั้งต้นจากคำว่า
“เราจะต้องซื้ออะไรให้ได้”

แต่เราตั้งต้นจากคำถามง่าย ๆ ว่า…

“ตอนนี้…ในพื้นที่ของเรา มีใครกำลังต้องการอะไร?”

ถ้าคำตอบคือรถเข็นเราก็ซื้อรถเข็น

ถ้าคำตอบคืออุปกรณ์ทางการแพทย์ เราก็หาทางซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์ ไม่ว่าของเหล่านั้นจะเป็นอะไรก็ตาม

"คนป่วยได้ใช้ เจ้าหน้าที่ทำงานได้สะดวก" เราเห็นด้วยหมด

และถ้าวันหนึ่งเงินมากพอ เราก็จะซื้อ AED และเราก็จะจัดซื้อมันมาให้ได้

เพราะสุดท้ายแล้ว สิ่งที่พวกเราตั้งใจทำมาตั้งแต่แรก
ไม่ใช่การทำให้งานวิ่งดูยิ่งใหญ่ แต่คือการทำให้เงินจากงานวิ่งกลับไปมีประโยชน์กับคนในพื้นที่จริง ๆ

EP.7 | โลกแห่งความจริง

ในขณะที่ผมกำลังเปิดรับสมัครงานวิ่ง ก็มีคนอย่าง หมอจัน เข้ามาเป็นอีกหนึ่งแรงที่ช่วยเติมความฝันของผม ตอนนั้นผมยังคิดว่า…ถ้าเราช่วยกันคนละไม้คนละมือ งานวิ่งเล็กๆ งานหนึ่งก็น่าจะพอเกิดขึ้นได้

แต่ในขณะเดียวกัน…อีกด้านหนึ่งของเรื่องราวกำลังมีบางอย่างที่ผมยังไม่รู้ว่ามันกำลังจะพาผมกลับเข้าสู่ “โลกแห่งความจริง”

ผมดำเนินการเปิดรับสมัครไปเรื่อยๆ ครับ เรื่อยๆ จริงๆ ระหว่างนั้นเราก็เริ่มประกาศเส้นทางวิ่ง เราเลือกใช้ถนนทางรอง เป็นถนนคอนกรีตเก่าๆ ที่รถไม่ค่อยเยอะ

รูปแบบการวิ่งเป็นแบบไป-กลับ ไม่ใช่เพราะเราคิดว่ามันเป็นรูปแบบที่ดีที่สุดนะครับ…แต่เพราะ เรามีคนเท่านี้ ไม่มีเจ้าหน้าที่มากพอที่จะดูแลเส้นทาง ไม่มีคนไปประจำตามแยก ไม่มีทีมงานมากพอที่จะจัดจุดให้น้ำ ไม่มีอาสาสมัครเพียงพอที่จะดูแลนักวิ่งตลอดเส้นทาง และเพราะเป็นงานวิ่งการกุศล เราไม่ได้เน้นการแข่งขัน ไม่มีการแบ่งรุ่นอายุ ไม่มีถ้วยรางวัล ไม่มีอะไรหวือหวา

ทุกอย่างถูกทำให้เรียบง่ายที่สุด
เท่าที่กำลังของคนกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งจะทำได้
แต่ปัญหาคือ…งานของเราก็เลยไม่มีอะไรดึงดูดนักวิ่งมากนัก และผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นก็คือ…คนสมัครน้อยครับ

น้อยมาก…!!

น้อยจนก่อนงานประมาณ 1 เดือน ยอดสมัครของเรายังไม่ถึง 100 คน ตัวเลขนี้สวนทางกับสิ่งที่ผมเคยคิดเอาไว้ทั้งหมด

จำได้ไหมครับ…ตอนแรกผมคิดง่ายๆ ว่า
ค่าสมัครถูก = คนสมัครเยอะ
คนสมัครเยอะ = เงินเหลือเยอะ

350 บาท ถ้ามีนักวิ่ง 500 คน หักค่าใช้จ่ายต่างๆ แล้ว
น่าจะเหลือเงินประมาณ 30,000–40,000 บาท และเงินก้อนนั้น ผมตั้งใจเอาไปซื้อของที่จำเป็นให้โรงพยาบาลบ่อทอง

ตอนนั้นทุกอย่างดูสมเหตุสมผลมากครับ…แต่พอเอาเข้าจริง มันไม่เป็นอย่างที่คิดเลย และปัญหาที่ผมกลัว ก็เริ่มตามมาเป็นลำดับ

ผมต้องตัดสินใจเรื่อง เหรียญรางวัล เพราะผมต้องสั่งผลิตจากต่างประเทศ ต้องใช้เวลาในการผลิต และต้องเผื่อเวลาขนส่ง จะรอให้ยอดสมัครเยอะแล้วค่อยสั่งไม่ได้

ผมจึงต้องเสี่ยง

ผมคิดว่า…
“เอาน่า…ยังเหลือเวลาอีกตั้งเดือน
เดี๋ยวคนก็คงมาสมัครเพิ่ม”

สุดท้ายผมตัดสินใจสั่งเหรียญไป 300 เหรียญ เพราะในใจผมยังเชื่อว่า กว่าจะถึงวันงาน ยอดสมัครต้องขึ้นไปถึง 300 คนแน่ๆ ผมยังไม่ยอมแพ้ความฝันของตัวเองครับ

แต่แล้ว…สองสัปดาห์ก่อนวันงาน ผมต้องตัดสินใจเรื่องเสื้อ และตอนนั้นยอดสมัครของเรา…เพิ่งจะมีร้อยกว่าคน ผมเริ่มรู้แล้วครับว่า…

“หายนะกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว”

ถ้าผมสั่งเสื้อ 300 ตัว เท่ากับจำนวนเหรียญที่สั่งไป
แล้วถ้าขายไม่หมด? เสื้อที่เหลือทั้งหมดจะกลายเป็นต้นทุนที่ผมต้องแบก เงินที่ตั้งใจจะเหลือไปช่วยโรงพยาบาล อาจต้องเอามาจ่ายให้กับของที่ไม่มีคนใช้แทน

ผมจึงต้องเลือกครับ…ถ้าจะเจ็บตัว ผมขอเจ็บตัวกับเหรียญที่สั่งไปแล้ว แต่เสื้อ…ผมไม่กล้าเสี่ยงอีก

ผมจึงวางแผนใหม่ว่าหลังจากนั้น ถ้ามีคนสมัครเข้ามาก็จะลดค่าสมัครลง ผู้สมัครกลุ่มหลังจะไม่ได้รับเสื้อ แต่ยังได้รับเหรียญรางวัล อย่างน้อยที่สุดก็ยังพอควบคุมความเสียหายได้

ตอนนั้นผมไม่ได้คิดแล้วครับว่า งานนี้จะต้องกำไร ไม่ได้คิดแล้วว่าจะต้องทำให้ได้ 500 คน ผมเริ่มคิดเพียงว่า…

“ทำยังไงก็ได้ ให้งานมันเกิดขึ้น”

และสุดท้าย…วันรับสมัครก็ปิดลง ตัวเลขที่ออกมา
ไม่ได้ใกล้เคียงกับ 500 คนที่ผมเคยฝันไว้เลย ผมมีผู้สมัครทั้งหมดมีเพียง 153 คน

153 คน…

จากตอนแรกคิดว่าจะมี 500 คน และถ้าถามว่างานนี้เป็นอย่างไร? ผมคงตอบได้ตรงๆ ว่า…เจ๊งครับ แต่สิ่งที่ทำให้ผมเจ็บกว่าเรื่องเงินกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ทางโรงพยาบาลบ่อทองมีเรื่องที่อยากขอความช่วยเหลือจากเรา

โรงพยาบาลต้องการ แท็บเล็ต เพื่อใช้สำหรับจัดคิวผู้ป่วย และใช้ติดต่อประสานงานเคสต่างๆ กับอาจารย์หมอ เครื่องเก่าที่ใช้งานอยู่พังจนไม่สามารถซ่อมต่อได้แล้ว เจ้าหน้าที่ต้องเอาเครื่องส่วนตัวมาใช้แทน

ผมฟังแล้วก็รู้สึกว่า…นี่แหละครับ สิ่งที่เราตั้งใจจะทำ เราจัดงานวิ่งก็เพราะอยากหาเงินมาซื้อของที่จำเป็นให้โรงพยาบาล แต่ลองมองกลับมาที่ตัวเลขของเราสิครับ…นักวิ่ง 153 คน งานขาดทุน ต้นทุนหลายอย่างที่เราต้องแบก

แล้วผมจะเอาเงินจากไหนไปซื้อแท็บเล็ตให้โรงพยาบาล? ตอนนั้นผมยอมรับเลยครับว่า…ผมเริ่มมองไม่เห็นทางแล้ว

ความฝันที่เคยคิดว่า “มันน่าจะเป็นไปได้แน่นอน” ค่อยๆ ถูกตัวเลขในบัญชี ความผิดพลาด และต้นทุนต่างๆ ดึงกลับลงมาสู่พื้น ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า…การมีความตั้งใจ ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างจะสำเร็จ

การจัดงานวิ่งการกุศล มันไม่ใช่แค่การชวนคนมาวิ่ง
มันมีต้นทุน มีความเสี่ยง มีความรับผิดชอบ และมีเงินของเราเองอยู่ข้างหลังทั้งหมด

วันนั้น…ผมคิดจริงๆ ครับว่า “หรือสุดท้ายแล้ว
ความฝันของเราจะจบลงแค่นี้?”

ผมตั้งใจจะหาเงินช่วยโรงพยาบาล แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่า ตัวงานของผมเองกำลังจะเละไม่เป็นท่า และในวันที่ผมคิดว่าผมอาจจะต้องยอมรับความจริงว่าเราไม่สามารถทำตามที่ตั้งใจไว้ได้ กลับมีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้น…

กำลังจะมีคนอีกกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาผม และการมาของพวกเขา…ไม่ใช่การมาช่วยแบบครึ่งๆ กลางๆแต่เป็นการมาแบบเกิน 100 เป็นคนที่พูดกับผมว่า..

“ข้าวไม่ต้อง เสื้อผมก็ไม่เอา พวกพี่มีใจ พวกผมก็มีแรง แรงที่อยากจะทำอะไรให้โรงพยาบาลเหมือนพี่นั่นแหละ”

บางครั้งความฝันไม่ได้สำเร็จ เพราะเรามีเงินมากพอ
แต่มันสำเร็จ…เพราะในวันที่เราแทบไม่เหลืออะไร
ยังมีใครบางคน เลือกที่จะเดินเข้ามายืนข้างๆเรา

EP.6 | หมอจันทิมา

จาก EP.5…

หลังจากที่ผมคิดคำนวณทุกอย่างอยู่บนกระดาษ
ค่าสมัคร 350 บาท
หักค่าเสื้อ บิบ เหรียญ และค่าใช้จ่ายต่างๆ
ถ้ามีนักวิ่งประมาณ 500 คน
เราน่าจะมีเงินเหลือสัก 30,000–40,000 บาท

และเงินก้อนนั้น…
ผมตั้งใจว่าจะนำไปจัดซื้อของที่จำเป็นให้กับโรงพยาบาลบ่อทอง

ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปได้

เราจึงเลือกวันที่ 3 ธันวาคมเป็นวันจัดงาน
มีเวลาเกือบ 2 เดือนในการเปิดรับสมัคร

ผมเริ่มทำเพจ
ออกแบบเสื้อ
ออกแบบเหรียญ
กำหนดเส้นทาง
วางรูปแบบงาน

งานวิ่งการกุศลงานแรกของผม
กำลังเริ่มต้นขึ้นจริงๆ

แต่ในระหว่างที่เราเปิดรับสมัครไปเรื่อยๆ
ผมอยากพาทุกคนไปรู้จักกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

ผู้หญิงที่ถ้าขาดเธอไป
เรื่องราวของ BOTHONG CHARITY RUN
อาจไม่เดินทางมาไกลถึงวันนี้ก็ได้

เธอคือ “หมอจันทิมา”
จากร้าน จันทิมาเภสัช

และคนที่พาเธอเข้ามาในเรื่องนี้
ก็คือ น้องเจี๊ยบ อัฑฒิปภา
เจ้าของร้านข้าวต้มร้อนๆ ที่อยู่กับงานของเรามาทุกปี

จริงๆ แล้วผมรู้จักหมอจันครับ
แต่เราไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมาก

ผมเป็นเพียงลูกค้าของน้อง
เวลาป่วยหรือไม่สบายก็แวะไปหาเท่านั้น

วันหนึ่งเจี๊ยบบอกผมว่า

“พี่ลองโทรหาหมอจันดูสิ
เผื่อเค้าจะช่วยสนับสนุนอะไรได้บ้าง
เค้าชอบทำกิจกรรมเพื่อส่วนรวมอยู่แล้ว”

ฟังดูง่ายใช่ไหมครับ…

แต่สำหรับผมตอนนั้น
มันไม่ง่ายเลย

ผมไม่กล้าโทร

ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้ช่วย
แต่เพราะผมคิดว่าเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น
อยู่ๆ จะโทรไปขอความช่วยเหลือจากเขา
มันก็รู้สึกเกรงใจ

ผมจึงไม่ได้โทรไป

แต่ไม่นานหลังจากนั้น…

มีผู้หญิงคนหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์มาหาผมถึงบ้าน

และผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้เลย…

เธอคือหมอจัน

คนที่เจี๊ยบบอกให้ผมโทรหา
แต่ผมกลับไม่กล้าโทร

เธอขี่รถมาหาผมเอง

พร้อมกับพูดประโยคง่ายๆ
ที่ผมยังจำได้จนถึงทุกวันนี้…

«“เจี๊ยบโทรบอกหนูแล้วว่า
พี่จะจัดงานวิ่งให้โรงพยาบาล”»

แล้วก็พูดต่อว่า…

«“เจี๊ยบก็รู้ว่าพี่ไม่กล้าโทรหาหนู
หนูเลยมาเองเลย”»

จากนั้นเธอก็ถามผมเหมือนเรื่องทั้งหมดนี้
เป็นเรื่องธรรมดามากๆ

«“เป็นไงบ้างพี่ ขาดเหลืออะไร
หนูทำอะไรได้บ้าง”»

ผมยังไม่ทันได้ตอบอะไรเลยครับ…

เธอก็พูดต่อว่า

«“เอาเป็นน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ ได้มั้ย
หนูอยากช่วยด้วยพี่”»

ก่อนจะถามต่อว่า

«“พี่รู้จักร้านที่เค้าขายมั้ย
พี่ไปเหมามาเลย”»

แล้วก็เปลี่ยนใจแทบจะทันที…

«“อ่อ…ไม่สิ
เดี๋ยวหนูจัดการให้เลยดีกว่า”»

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเร็วมากครับ

เร็วเสียจนผมแทบไม่ได้ตั้งตัว

ผมยืนฟังอยู่ตรงนั้น
แล้วก็ไม่รู้จะตอบอะไรจริงๆ

เพราะผมไม่คิดว่า…

จะมีใครมาร่วม “บ้า” กับผมเพิ่มอีกคน

เธอไม่ได้ถามผมเลยว่า
งานจัดที่ไหน
จัดยังไง
ทำไมต้องจัด
จะมีคนมาวิ่งกี่คน
แล้วมันจะสำเร็จหรือเปล่า

เธอรู้เพียงว่า…

ผมกำลังทำอะไรบางอย่างให้โรงพยาบาล

เจี๊ยบเพื่อนของเธอทำด้วย

เธอก็เลยทำด้วย

แค่นั้นเองครับ…

บางครั้งการที่ใครสักคนจะยื่นมือเข้ามาช่วยเรา
เขาไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียดทุกอย่าง

ไม่จำเป็นต้องถามว่า
“แล้วฉันจะได้อะไร?”

บางคนเพียงแค่เห็นว่า
เรากำลังพยายามจะทำอะไร

เขาก็เลือกที่จะเดินเข้ามาข้างๆ
แล้วพูดสั้นๆ ว่า…

“มีอะไรให้ช่วยบอกนะ”

หมอจันคือหนึ่งในคนเหล่านั้น

และที่สำคัญที่สุด…

เธอไม่ได้เป็นเพียงคนที่เข้ามาช่วยงานในปีแรก

แต่เธอเป็นคนที่อยู่คู่กับผม
อยู่คู่กับงานนี้
ตั้งแต่ครั้งแรก…

จนถึงวันนี้

อ่านมาถึงตรงนี้
เริ่มอิจฉาผมแล้วใช่ไหมครับ…

ว่าทำไมคนรอบๆ ตัวผมถึงใจดีกันขนาดนี้

แต่ผมเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันครับ

เพราะในวันที่ผมกำลังจะได้รู้ว่า
การจัดงานวิ่งหนึ่งงาน
มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

ในวันที่ “โลกแห่งความจริง”
กำลังจะสอนบทเรียนราคาแพงให้กับผม

กลับมีคนดีๆ
และสิ่งดีๆ
ค่อยๆ วิ่งเข้ามาหาผมอยู่ตลอดเวลา

เหมือนกับกำลังบอกผมว่า…

“ฝันไปเถอะพี่…
ถ้าพี่จะทำเพื่อคนอื่น
พี่ไม่ได้ฝันอยู่คนเดียว” ❤️

และหมอจัน…

คืออีกหนึ่งคน
ที่ทำให้ความฝันของคนบ้าคนหนึ่ง
เริ่มมีคำว่า “เรา” เกิดขึ้น

โปรดติดตาม EP.7

เรื่องราวของงานวิ่งการกุศลเล็กๆ
ที่ในวันนั้นยังไม่มีใครรู้เลยว่า…

มันกำลังจะพาเราไปเจอกับอะไรบ้าง

💜💚 ถึงนักวิ่งที่สมัครกับเรา แต่วันงานอาจไม่ได้มาร่วมวิ่ง

มีเรื่องเล็ก ๆ ที่ทีมงานอยากขอความช่วยเหลือครับ 😊

จากงาน BOTHONG CHARITY RUN 2026 ที่ผ่านมา
มีนักวิ่งบางท่านที่สมัครเข้าร่วมงานไว้ แต่ด้วยเหตุจำเป็นบางอย่าง อาจไม่สะดวกมาร่วมงานในวันนั้น

เสื้อวิ่งของท่านยังอยู่กับทีมงานนะครับ 👕
เราเลยอยากส่งเสื้อกลับไปให้ถึงมือทุกท่าน ไม่อยากให้เสื้อที่ตั้งใจทำขึ้นมา ต้องถูกเก็บไว้โดยไม่ได้เดินทางไปถึงเจ้าของ

📌 หากท่านมีรายชื่อด้านล่างนี้
รบกวน ทัก Inbox เพจกลับมาหาทีมงาน เพื่อแจ้งข้อมูลสำหรับจัดส่งเสื้อให้ด้วยนะครับ

• คุณกิตติ ตันติราพันธ์
• ภูมิพรรษา ทุมมา
• ธนัญญา โศภาพิพัฒนวงศ์
• Teeraphat Sophaphiphatthanawong
• จิรัฐธกิตติ์ แก้วสีขาว
• ชนินทร์ วิเศษศรี
• Kanin Jamneankul
• Gino Mele
• Pramote Tamin
• Kittipong Wongwanitchakit

และที่สำคัญ...

ขอบคุณทุกคนมาก ๆ นะครับ ❤️

ขอบคุณที่สนใจงานของเรา
ขอบคุณที่สมัครเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของงาน
และขอบคุณที่ช่วยทำให้ความตั้งใจเล็ก ๆ ของพวกเรา กลายเป็นงานที่มีความหมายขึ้นมาได้

ถึงแม้วันงานเราจะไม่ได้พบกันบนเส้นทางวิ่ง
แต่เราก็อยากให้เสื้อจากงานนี้ เดินทางไปถึงมือของคุณอยู่ดีครับ 😊

BOTHONG CHARITY RUN 2026
🏃‍♂️🏃‍♀️ วิ่งด้วยกัน แบ่งปันด้วยกัน
💜💚 แล้วพบกันใหม่ในโอกาสต่อไปครับ

วันที่ 1 กันยายน 2569 เวลา 13.30 น.
กลุ่ม BTRC ขอเป็นตัวแทนส่งมอบ

ตู้เย็นสำหรับเก็บวัคซีนเพื่อเตรียมฉีดให้แก่ผู้เข้ารับบริการ

ฉากกั้นแบบล้อเลื่อนประจำเตียงผู้ป่วย

เป็นสิ่งของที่เกิดจากรายได้ของการจัดกิจกรรม BOTHONG CHARITY RUN 2026 ให้แก่

🏥 โรงพยาบาลบ่อทอง อำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี

สิ่งของที่ส่งมอบในครั้งนี้ เกิดขึ้นจาก รายได้จากค่าสมัครวิ่ง และการสนับสนุนจากผู้สนับสนุนกิจกรรม ที่ร่วมกันทำให้งาน BOTHONG CHARITY RUN 2026 เกิดขึ้น

พวกเราอยากให้ทุกคนรู้ว่า...

BTRC เป็นเพียงตัวแทนในการส่งมอบ สิ่งของเหล่านี้เกิดขึ้นจากน้ำใจของ นักวิ่ง ผู้สนับสนุน ทีมงาน อาสาสมัคร และทุกคนที่มีส่วนร่วมกับงาน จากเงินที่เกิดขึ้นจากกิจกรรม

🙏 ขอบคุณทุกคนที่ร่วมวิ่ง ร่วมสนับสนุน และร่วมเป็นส่วนหนึ่งของ BOTHONG CHARITY RUN 2026
และขอขอบคุณ คุณหมอ คุณพยาบาล และเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลทุกท่านที่ทำงานเหนื่อยเพื่อพวกเรา

เพราะทุกก้าวที่พวกเราวิ่ง
ไม่ได้จบลงที่เส้นชัย...
แต่กำลังเดินทางกลับมาเป็นประโยชน์ให้กับบ้านของเรา ❤️

เพราะทุกอย่างมีเรื่องราวและทุกเรื่องราวมีเรื่องเล่า

วันนี้เป็นเรื่องราวที่ต่อจาก Ep.4 นะครับที่เล่าถึงอุปกรณ์จำเป็นที่ต้องใช้ในโรงพยาบาล และ ธง ในใจของผม เมื่อทุกอย่างลงตัวจึงเกิดเป็นเรื่องราวต่อไปนี้ครับ

EP.5 | สานฝัน

คนเราทุกคนมีสิทธิ์ที่จะฝัน…และคนที่กำลังฝันอยู่ในตอนนั้นก็คือตัวผมเอง
หหลังจากที่ความฝันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างก็ถึงเวลาที่ต้องพาตัวเอง "สานฝัน"

หลักการง่ายๆมีอยู่เพียงไม่กี่ข้อ

ค่าสมัครถูก = คนสมัครเยอะ
คนสมัครเยอะ = เงินเหลือเยอะ

ผมตั้งต้นที่ค่าสมัคร 350 บาท ซึ่งผมมองว่าเป็นราคาที่นักวิ่งทุกคนเข้าถึงได้ง่าย งานเรามี เสื้อ+เหรียญรางวัล

ผมลองคำนวณต้นทุนทุกอย่างที่ต้องใช้
ทั้งเสื้อ บิบ เหรียญ และค่าใช้จ่ายในการจัดงาน

รวมไปถึงสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ตอนนั้นผมเพิ่งเริ่มเรียนรู้ว่า
งานวิ่งหนึ่งงานต้องมีมากมายกว่าที่คิด ทั้ง

ซุ้มปล่อยตัว
นาฬิกาจับเวลา
ป้ายถ่ายรูป
แตรลมปล่อยตัว
รวมถึงค่าใช้จ่ายในการจัดการต่างๆ

ผมคำนวณคร่าวๆ แล้วคิดว่า
น่าจะเหลือประมาณ 50–80 บาทต่อนักวิ่งหนึ่งคน

ถ้าเรามีนักวิ่งสัก 500 คน

เงินที่เหลือก็น่าจะอยู่ที่ประมาณ 30,000–40,000 บาท

และสำหรับผมในตอนนั้น…

เงินจำนวนนี้มากพอที่จะนำไปจัดซื้ออุปกรณ์หรือสิ่งของที่จำเป็นให้กับ โรงพยาบาลบ่อทอง

ทุกอย่างดูเหมือนจะลงตัว

ถ้า…ยอดผู้สมัครถึงตามเป้าหมาย
ถ้าต้นทุนไม่บานปลาย
ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่เราคำนวณเอาไว้

มันก็เป็นไปได้แน่นอน

ผมเลือกวันที่ 3 ธันวาคม เป็นวันจัดงาน

นั่นหมายความว่า
เรามีเวลาเกือบๆ 2 เดือน ในการเปิดรับสมัคร

เวลาน้อย…
แต่ความฝันในตอนนั้นใหญ่กว่านั้นมาก

เราจึงเริ่มทำทุกอย่างอย่างรวดเร็ว

สร้างเพจประชาสัมพันธ์
ออกแบบเสื้อ
ออกแบบเหรียญ
กำหนดเส้นทางวิ่ง
คิดรูปแบบการจัดงาน

และที่สำคัญ…งานนี้ไม่มีการแข่งขัน

เพราะตั้งใจให้เป็น “งานวิ่งการกุศล”
อยากให้ทุกคนมาวิ่งเพื่อสุขภาพ
มาวิ่งเพื่อโรงพยาบาล
ไม่ใช่มาวิ่งเพื่อแย่งชิงถ้วยรางวัล

ผมจึงไม่อยากลงทุนกับถ้วยรางวัล

ในความคิดของผมตอนนั้น
ถ้วยรางวัลเป็นสิ่งที่สิ้นเปลือง
ถ้าเราสามารถนำเงินส่วนนี้ไปซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์ได้ ผมคิดว่านั่นน่าจะมีประโยชน์มากกว่า

ทุกอย่างถูกคิดขึ้นมาอย่างง่ายๆ
จากคนธรรมดาคนหนึ่ง
ที่อยากจัดงานวิ่งสักงาน
และอยากทำอะไรเพื่อชุมชนบ้าง

ผมอาจจะยังไม่รู้ว่า
การจัดงานวิ่งจริงๆ แล้วมันยากแค่ไหน

ผมอาจจะยังมองโลกสวยเกินไป

และผมอาจจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
ตัวเลขที่คำนวณอยู่บนกระดาษ
เมื่อเจอกับ “โลกแห่งความจริง” แล้ว
มันจะเป็นอย่างไร

แต่ตอนนั้น…ผมตัดสินใจเดินหน้าต่อ

แล้วเราก็เปิดรับสมัครครับ และนั่นคือจุดเริ่มต้นและกำลังจะเป็นหายนะที่กำลังจะตามมาครับ

หากยังไม่เบื่อกันไปซะก่อน..รอติดตามนะครับว่ามันเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

❤️ ขอบคุณ...ทีมหลังบ้านของ BOTHONG CHARITY RUN 2026
งานวิ่งหนึ่งงานที่ทุกคนเห็นในวันแข่งขัน
อาจมีภาพของนักวิ่ง เส้นชัย เหรียญรางวัล เวที และรอยยิ้ม
แต่เบื้องหลังภาพเหล่านั้น ยังมีคนอีกมากมายที่คอยช่วยกันอยู่ตลอดทาง
และเราต้องพูดจากใจว่า...
งานนี้เกิดขึ้นไม่ได้เลย ถ้าไม่มีพวกท่านเหล่านี้คอยสนับสนุน
🙏 ที่ว่าการอำเภอบ่อทอง
ขอบคุณที่กรุณาให้เราใช้พื้นที่ในการจัดงานและเป็นพื้นที่จอดรถสำหรับนักวิ่ง รวมถึงอนุเคราะห์อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่จำเป็นในการจัดงาน
🙏 เทศบาลตำบลบ่อทอง
ขอบคุณสำหรับการอนุเคราะห์ทุกสิ่งที่เราร้องขอ ทั้งสนามกีฬา ไฟส่องสว่าง ห้องน้ำ การจัดเก็บขยะ และสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ โดยงดเว้นค่าธรรมเนียมให้กับงานทั้งหมด
🙏 วัดบ่อทองราษฎร์บำรุง (วัดบน)
ขอบคุณสำหรับพื้นที่จอดรถ รวมถึงสถานที่พักค้างแรมสำหรับนักวิ่งที่เดินทางมาจากต่างพื้นที่
🙏 โรงพยาบาลบ่อทอง
ขอบคุณทีมพยาบาลและรถกู้ชีพ ที่มาดูแลและเตรียมความพร้อมให้กับนักวิ่งถึงสนาม เพื่อให้ทุกคนสามารถวิ่งได้อย่างมั่นใจและปลอดภัย
🙏 สถานีตำรวจภูธรบ่อทอง
ขอบคุณเจ้าหน้าที่ตำรวจทุกนายที่ช่วยดูแลความเรียบร้อย และอำนวยความสะดวกด้านการจราจรตลอดเส้นทาง
🙏 อาสากู้ภัยสว่างเหตุ
ทีมที่อยู่แทบทุกจุดของงาน ทั้งอำนวยการจราจร ดูแลนักวิ่ง ประจำจุดให้น้ำ และที่สำคัญคืออยู่กับเราจนกระทั่ง นักวิ่งคนสุดท้ายเข้าเส้นชัย
🙏 Level UP Sport
ขอบคุณสำหรับการออกแบบและจัดทำป้ายผ้าสปอนเซอร์ให้กับเรา ในราคาที่แทบไม่ได้คิดกำไร เพราะเข้าใจและอยากช่วยให้งานของเราเดินต่อไปได้
🙏 โรงน้ำแข็งเทพภูธร
ขอบคุณสำหรับน้ำดื่มและถังน้ำแข็งที่สนับสนุนเรามาตั้งแต่ปีแรก จนถึงปีนี้
อยู่กับเรามาตลอดจริง ๆ ครับ
🙏 G Chic
ขอบคุณสำหรับการตกแต่งเวทีให้สวยงามจนบางคนแซวว่า
“นี่งานวิ่ง หรืองานแต่งงานครับ?” 😂
ขอบคุณที่ช่วยเติมสีสันและความสวยงามให้งานของเราครับ
🙏 อ.พินิจ • เจ บ่อทองฟิตเนส • ช่างสม • วี
ขอบคุณสำหรับแรงกาย แรงใจ และรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกมากมายที่ช่วยกันดูแลให้งานออกมาเป็นรูปเป็นร่าง
🙏 ปั๊มน้ำมันบางจาก สาขาตลาดบ่อทอง
ขอบคุณสำหรับบัตรเติมน้ำมัน ที่นำมาให้นักวิ่งได้ร่วมสนุกและลุ้นรับรางวัล สร้างสีสันให้กับงานของเรา
🙏 ชมรมแอโรบิคบ่อทอง
กลุ่มพี่สาวใจดีที่พวกเราอยากขออะไร
“ไม่เคยขัดน้อง ๆ กลุ่มนี้เลย” ❤️
ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนทุกอย่างที่พวกพี่ช่วยเราเสมอมา ไม่ว่าจะขอให้ช่วยอะไร พี่ ๆ ก็พร้อมช่วยจริง ๆ
🙏 Pixme
ขอบคุณสำหรับภาพสวย ๆ ที่เก็บทุกช่วงเวลาของงานเอาไว้ให้เรา
และที่สำคัญ...เราสัญญากันแล้วนะครับว่า
“ปีหน้าเจอกันอีก” 📸❤️
และอีกหนึ่งทีมที่เราอยากขอบคุณเป็นพิเศษ...
🙏 NEXT 21
ทีมออแกไนซ์ที่จัดงานวิ่งและกีฬาทุกชนิด
ที่ ร่วมหัวจมท้ายกับเรามาตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้
ช่วยคิด ช่วยทำ ช่วยแก้ปัญหา และอยู่กับเรามาตลอดเส้นทาง
ที่สำคัญคือ...
จนถึงวันนี้ พวกเขายังไม่เคยได้รับเงินจากพวกเราเลย
แต่ยังคงช่วยกันทำงานเหมือนเป็นงานของตัวเอง
สำหรับพวกเรา สิ่งนี้มีค่ามากกว่าเงินครับ
❤️ และนี่คือเหตุผลที่เราอยากเรียกทุกคนว่า “ทีมหลังบ้าน”
เพราะในวันงาน...
นักวิ่งอาจเห็นเพียงสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
แต่เราเห็นคนอีกมากมายที่อยู่เบื้องหลัง
บางคนให้สถานที่
บางคนให้อุปกรณ์
บางคนให้แรงกาย
บางคนให้ความรู้
บางคนให้เวลา
บางคนให้น้ำ
บางคนดูแลความปลอดภัย
บางคนสร้างรอยยิ้ม
บางคนถ่ายภาพให้เรา
และบางคนอยู่กับเรามาตั้งแต่วันแรก โดยไม่ได้เรียกร้องอะไรตอบแทน
ทุกคนช่วยกันคนละอย่าง
แต่สิ่งที่เกิดขึ้น กลายเป็นงานเดียวกัน
BOTHONG CHARITY RUN 2026 จึงไม่ใช่ผลงานของ BTRC เพียงกลุ่มเดียว
แต่เป็นงานที่เกิดจาก น้ำใจของคนบ่อทอง และคนอีกมากมายที่อยากเห็นงานนี้เกิดขึ้น
พวกเราอาจเป็นคนที่อยู่หน้าเวที
แต่ความจริงแล้ว...
คนที่ทำให้งานเดินมาถึงเส้นชัย
คือทีมหลังบ้านทุกคน
จากใจ BTRC ❤️
ขอบคุณที่อยู่ข้างเรา
ขอบคุณที่ช่วยกันตั้งแต่วันที่ยังไม่มีอะไร
และขอบคุณที่ทำให้เราเชื่อว่า
“งานวิ่งของบ่อทอง...เราสร้างไปด้วยกันได้”
🙏❤️ แล้วพบกันใหม่ในปีหน้า...ครับ

วันที่ 28 สิงหาคม 2569 เวลา 11.00 น.
กลุ่ม BTRC ขอเป็นตัวแทนส่งมอบ เครื่องทำลาย (ย่อย) เอกสาร จากรายได้ของการจัดกิจกรรม BOTHONG CHARITY RUN 2026 ให้แก่

🏥 โรงพยาบาลบ่อทอง
อำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี
และ
🏥 โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านซ่อง
ตำบลวัดสุวรรณ อำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี

สิ่งของที่ส่งมอบในครั้งนี้ เกิดขึ้นจาก รายได้จากค่าสมัครวิ่ง และการสนับสนุนจากผู้สนับสนุนกิจกรรม ที่ร่วมกันทำให้งาน BOTHONG CHARITY RUN 2026 เกิดขึ้น

พวกเราอยากให้ทุกคนรู้ว่า...

BTRC เป็นเพียงตัวแทนในการส่งมอบ
แต่สิ่งของเหล่านี้เกิดขึ้นจากน้ำใจของ นักวิ่ง ผู้สนับสนุน ทีมงาน อาสาสมัคร และทุกคนที่มีส่วนร่วมกับงาน
จากเงินที่เกิดขึ้นจากกิจกรรม
เราไม่ได้อยากให้ทุกอย่างจบลงเพียงแค่วันแข่งขัน
แต่อยากเปลี่ยนสิ่งที่ทุกคนร่วมกันสร้างขึ้นมา
ให้กลายเป็น ประโยชน์ที่กลับคืนสู่ชุมชน
วันนี้อาจเป็นเพียงเครื่องทำลายเอกสารหนึ่งเครื่อง
แต่สำหรับพวกเรา มันคืออีกหนึ่งสิ่งเล็ก ๆ ที่ได้ส่งต่อให้หน่วยงานในพื้นที่
เพื่อช่วยสนับสนุนการทำงานของเจ้าหน้าที่ และเกิดประโยชน์ต่อชุมชนของเราในระยะยาว

🙏 ขอบคุณทุกคนที่ร่วมวิ่ง ร่วมสนับสนุน และร่วมเป็นส่วนหนึ่งของ BOTHONG CHARITY RUN 2026
แบะขอขอบคุณ คุณหมอ คุณพยาบาล และเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลทุกท่านที่ทำงานเหนื่อยเพื่อพวกเรา

เพราะทุกก้าวที่พวกเราวิ่ง
ไม่ได้จบลงที่เส้นชัย...
แต่กำลังเดินทางกลับมาเป็นประโยชน์ให้กับบ้านของเรา ❤️

🍼 หนึ่งเครื่องปั๊มน้ำนม...อาจมีความหมายมากกว่าที่เราคิด

เครื่องปั๊มนมเกรดโรงพยาบาล อาจเป็นเพียงอุปกรณ์หนึ่งชิ้นในสายตาของเรา

แต่สำหรับคุณแม่หลังคลอด โดยเฉพาะคุณแม่ที่ลูกยังไม่สามารถดูดนมเอง หรือสำหรับทารกที่คลอดก่อนกำหนดและยังต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด เครื่องปั๊มนมนี้มีความสำคัญมาก

เพราะในช่วงแรกหลังคลอด น้ำนมเหลือง คือสิ่งสำคัญที่คุณแม่อยากส่งต่อให้ลูกมากที่สุด

เครื่องปั๊มนมจึงช่วยให้คุณแม่สามารถเก็บน้ำนมไว้ให้ลูกได้ แม้ในวันที่ลูกยังดูดนมเองไม่ได้

นอกจากนี้ยังช่วยกระตุ้นน้ำนม ลดอาการเต้านมคัดตึง และช่วยให้คุณแม่สามารถให้นมลูกได้อย่างต่อเนื่อง

แต่สิ่งที่ทำให้การส่งมอบครั้งนี้มีความหมายมากขึ้น คือ...โรงพยาบาลยังขาดแคลน และมีความจำเป็นต้องใช้เครื่องปั๊มนมประเภทนี้

เครื่องหนึ่งเครื่องจึงไม่ได้ช่วยเพียงคุณแม่คนเดียว แต่สามารถถูกนำไปใช้ดูแลคุณแม่และทารกอีกหลายครอบครัวในวันข้างหน้า

และเราอยากบอกว่า...เราไม่ได้เป็นเจ้าของเครื่องนี้ครับ พวกเราเป็นเพียง

“ตัวแทนในการส่งมอบ”

เจ้าของเครื่องปั๊มนมตัวจริง คือ พวกเราทุกคน
ทุกคนที่ร่วมกันสนับสนุน
ทุกคนที่ช่วยกันสร้างงาน
ทุกคนที่ช่วยกันทำให้งานเกิดขึ้น
และทุกคนที่ทำให้เงินที่เหลือจากงาน สามารถเปลี่ยนเป็นสิ่งของที่มีประโยชน์ต่อชุมชนได้

ดังนั้น วันที่เราเดินทางไปส่งมอบเครื่องนี้...

ภาพถ่ายที่ทุกคนเห็น จึงไม่ได้มีความหมายว่าเราต้องการโชว์ว่า “เราเป็นคนบริจาค”

ภาพเหล่านั้นเป็นเพียง หลักฐานเล็ก ๆ ว่า สิ่งที่พวกเราช่วยกันสร้างขึ้นมา ได้ถูกส่งต่อไปถึงมือของโรงพยาบาลจริง ๆ

เราไม่ได้ต้องการให้เจ้าหน้าที่พยาบาลต้องหยุดงาน มายืนรอรับมอบกันมากมายเลยครับ

เรารู้ดีว่า...

พวกเขามีงานที่ต้องทำ และทุกนาทีมีความหมายกับคนไข้

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเรารู้สึกซาบซึ้งมาก คือสุดท้ายแล้ว...

เจ้าหน้าที่หลายคนกลับดีใจและตั้งใจมาร่วมรับมอบกับพวกเรา

บางคนอาจไม่ได้มีหน้าที่ต้องมา
บางคนอาจกำลังยุ่งอยู่กับงาน
แต่พวกเขาก็ยังสละเวลามาร่วมแสดงความขอบคุณ

มันทำให้เราได้รู้ว่า...

สิ่งเล็ก ๆ ที่พวกเราช่วยกันทำ มีความหมายกับคนที่กำลังทำงานเพื่อดูแลชีวิตของคนอื่นจริง ๆ

และนี่คือสิ่งที่เราอยากเห็นจากงานของเรา

เราไม่ได้อยากให้เงินที่เกิดขึ้นจากงานวิ่ง จบลงเพียงแค่วันแข่งขัน

แต่อยากให้เงินทุกบาทที่สามารถบริหารจัดการและเหลือจากการจัดงาน

เปลี่ยนเป็นสิ่งของที่จำเป็น
เปลี่ยนเป็นโอกาส
และเปลี่ยนเป็นประโยชน์ที่กลับคืนสู่คนในชุมชน

วันนี้อาจเป็นเครื่องปั๊มนมหนึ่งเครื่อง

แต่สำหรับเรา...

มันไม่ใช่แค่ “หนึ่งเครื่อง”

มันคือการส่งต่อโอกาสให้คุณแม่
ส่งต่อความหวังให้ครอบครัว
และอาจเป็นส่วนเล็ก ๆ ที่ช่วยให้ทารกตัวเล็ก ๆ อีกหลายชีวิตได้รับสิ่งที่ดีที่สุดจากแม่ของเขา

🍼 หนึ่งเครื่องจากพวกเราทุกคน
เพื่ออีกหลายชีวิตในวันข้างหน้า

ขอบคุณทุกคนที่เป็นส่วนหนึ่งของการส่งต่อครั้งนี้ครับ ❤️

🔧 ทีมช่างไฟและทีมสถานที่…อีกหนึ่งกำลังสำคัญที่อยู่เบื้องหลังงาน ❤️

ถ้าถามว่างานนี้สำเร็จได้อย่างไร?

คำตอบหนึ่งที่สำคัญมากคือ
“เพราะเรามีคนเหล่านี้อยู่เบื้องหลัง”

🙏 ขอขอบคุณทีมช่างไฟ ทีมสถานที่ และเหล่าพันธมิตรทุกคน ที่เข้ามาช่วยกันทำให้งานของเราเกิดขึ้นจริง

ตั้งแต่
⛺ เต็นท์
🎤 เครื่องเสียง
🎪 เวที
💡 ระบบไฟและไฟส่องสว่าง
รวมถึงการจัดตกแต่งเวทีด้วยผ้าสวย ๆ จนบรรยากาศของงานออกมาดูดีและหรูหราเกินกว่าที่พวกเราคิดไว้

งานนี้เรามีถึง 2 เวที เครื่องเสียง 2 ชุด
พร้อมไฟส่องสว่างทั่วบริเวณงาน ยาวไปจนถึงบริเวณแยกไฟแดง เพื่อให้พื้นที่โดยรอบมีความสว่างและปลอดภัยสำหรับทุกคน

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่จำนวนเวที ไม่ใช่จำนวนเครื่องเสียง และไม่ใช่จำนวนไฟ

มันคือ “น้ำใจของคนที่มาช่วยงาน”

งานนี้ ไม่มีการว่าจ้างทีมเหล่านี้เลยครับ

หลาย ๆ เจ้า ผมเองยังแทบไม่ได้เข้าไปพูดคุยด้วยซ้ำ
แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นจากการประสานงานและน้ำใจของเหล่าพันธมิตรของ

น้องพล POL SOUND
และ
ฟร้องค์ มนัสการไฟฟ้า

พวกเขาช่วยกันประสาน ช่วยกันหา ช่วยกันจัดทีม และชวนคนที่พร้อมจะมาช่วยงานของพวกเราเข้ามาร่วมกัน

บางทีมาถึงก็ติดตั้งทุกอย่างจนเรียบร้อย
ทำงานเสร็จแล้วก็กลับ

ไม่ร้องขอข้าว ไม่ร้องขอน้ำ และไม่ได้เรียกร้องค่าตอบแทนอะไร

บางคนพูดกับเราว่า…

«ฝ“ถ้างานจะให้อะไรตอบแทน ขอเสื้อที่ระลึกสักคนละตัวก็พอครับ”

และถ้าเสื้อมีราคาแพง หรือไม่มีให้ก็ไม่เป็นไร

เพราะสิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ คือ

“ขอให้ได้ช่วยงานต่อก็พอ”

ประโยคสั้น ๆ แต่สำหรับผม มันมีค่ามากจริง ๆ ครับ

เพราะงานนี้เราไม่ได้มีต้นทุนมากมาย
เราไม่ได้มีงบประมาณที่จะจ้างทุกอย่างได้เหมือนงานใหญ่ ๆ

แต่เรามีสิ่งหนึ่งที่มีค่ามากกว่าเงิน…

เรามีคนที่พร้อมจะช่วยกัน

จากคนหนึ่งไปสู่อีกคน
จากเพื่อนสู่เพื่อน
จากพันธมิตรสู่พันธมิตร

จนกลายมาเป็นทีมใหญ่ที่ช่วยกันสร้างงานนี้ขึ้นมา

ผมอยากให้ทุกคนที่มาร่วมงาน ได้รู้ว่า
สิ่งที่ทุกคนเห็นอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นเวที ไฟ เครื่องเสียง เต็นท์ หรือบรรยากาศสวย ๆ

เบื้องหลังสิ่งเหล่านี้
มีคนจำนวนมากที่เสียสละเวลา แรงกาย และน้ำใจ
เพื่อให้งานของพวกเราเกิดขึ้น

งานนี้สำเร็จไม่ได้เลยครับ ถ้าไม่มีพวกเขา

G-CHIC PLANNER
POL LIGHT&SOUND
มนัสการไฟฟ้า
ทีมงานพรทวี ไลท์
บิวการไฟฟ้า
มงคลเดช SOUND
ช่างเท่ง การไฟฟ้า
ช่างเก การไฟฟ้า
หมึก มิวสิค
VISION LUX
พิเชษฐ์ การไฟฟ้า

ขอบคุณเหล่าพันธมิตร ช่างไฟ ทีมสถานที่ และทุกคนที่เข้ามาช่วยกัน

ขอบคุณที่ไม่ได้ถามว่า
“จะได้อะไร?”

แต่กลับถามว่า…

“มีอะไรให้ช่วยบ้าง?” ❤️

สำหรับพวกเรา เสื้อที่ระลึกหนึ่งตัวอาจเป็นเพียงของเล็ก ๆ

แต่ความช่วยเหลือที่พวกคุณมอบให้
มันมีค่ามากกว่านั้นมากจริง ๆ

ขอบคุณจากหัวใจครับ 🙏❤️

BTRC × BOTHONG CHARITY RUN 2026