Rama Scope

มาร่วมแลกเปลี่ยน เก็บไอเดียจากทีมคุณครูและเด็ก ๆ กันได้นะคร๊าบ

📣 ขอเชิญร่วมฟังเสวนาและนำเสนอผลงาน
“ถอดบทเรียนการบูรณาการ GLOBE Projects สู่หลักสูตรในโรงเรียนเพื่อสิ่งแวดล้อมในชุมชน”

ในโครงการ “ดิจิทัลและวิทยาศาสตร์เพื่อศึกษาสิ่งแวดล้อมในท้องถิ่น”
ภายใต้มูลนิธิเทคโนโลยีสารสนเทศตามพระราชดำริ
สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี

📅 วันพฤหัสบดีที่ 20 สิงหาคม 2569
🕥 เวลา 10.30 – 12.30 น.
📍 ถ่ายทอดสดผ่าน Facebook Live
👉 https://www.facebook.com/ThaiPrincessIT/

พบกับการถอดบทเรียนจากโรงเรียนแกนนำ
เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์การบูรณาการ GLOBE Projects
สู่การเรียนรู้ด้านสิ่งแวดล้อมในโรงเรียนและชุมชน

จัดขึ้นในงาน
มหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ ประจำปี 2569
ณ อิมแพ็ค เมืองทองธานี

#มหกรรมวิทยาศาสตร์2569 #สิ่งแวดล้อมในชุมชน

"รับซ่อมฟรี แต่พี่ ๆ ต้องมาเรียนเองนะ"
วันนี้มีกิจกรรมเปิดวงเรียนรู้ที่ชุมชนอัญชลี จ.นนทบุรี เค้ามีบริการรับซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า มุ้งลวดและเปลียนถ่ายน้ำมันเครื่องฟรี แต่ความสนุกและน่ารักอยู่ตรงที่น้อง ๆ พี่ทีมอาจารย์และนักศึกษาจากสารพัดช่างช่วยซ่อมไปและสอนไปด้วย คุณลุงคุณป้าที่หอบหิ้วของที่ต้องซ่อมมาก็ได้เรียนรู้ไปด้วย หลายคนอยากลองวิชาก็ลงมือซ่อมเองโดยมีครูคอยแนะนำอย่างใกล้ชิด แถมช่วยคำนวนต้นทุนค่าเครื่องมืออุปกรณ์การซ่อมให้เห็นว่าอยู่ในวิสัยที่จัดหาซื้อได้เอง เพียงแค่ต้องเรียนรู้ฝึกฝีมือให้ชำนาญ ถ้าสนใจจริงก็สามารถกลับไปซ่อมได้เองเผลอ ๆ เรียนเพิ่มอีกนิดก็กลับไปเปิดรับซ่อมเองที่บ้านได้เลย หลายคนจากที่ตั้งใจขนมาให้ซ่อมเฉย ๆ พอได้ลองแล้วเห็นว่าไม่ยากก็มาลงมือฝึกลงมือเรียนกันแบบตั้งอกตั้งใจกลายเป็นลูกมือช่วยทีมครูเก็บวิชากันจนชำนาญเลย

นอกจากสอนซ่อมเครื่องใช้ในบ้านแล้ว ยังมีสอนทำอาหาร ปักผ้า สำหรับแม่ ๆ ป้า ๆ ด้วยนะ

#เทศบาลนครนนทบุรี #สารพัดช่างนนทบุรี #ชุมชนอัญชลี

โรงหนัง ฉายเมือง

โรงหนังเก่า บทเรียนเรื่องความสำคัญของเมือง

ในอดีต โรงหนังเคยเป็นหนึ่งในตัวชี้วัดความเจริญของเมือง ไม่ต่างจากจำนวนโรงแรม ธนาคาร หรือสถานศึกษา เมืองไหนมีโรงหนังหลายแห่ง เมืองนั้นมักเป็นศูนย์กลางของผู้คน เป็นสถานที่ที่คนจากพื้นที่รอบข้างเดินทางเข้ามาจับจ่ายใช้สอย ทำธุระ และใช้ชีวิตร่วมกัน

ตรังก็เคยเป็นเช่นนั้น

โรงหนังในวันนั้นไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ฉายภาพยนตร์ แต่เป็นเครื่องจักรทางเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนชีวิตกลางคืนของเมือง ผู้คนจากห้วยยอด นาโยง ย่านตาขาว กันตัง หรือปะเหลียน นั่งรถเข้ามาดูหนังในตัวเมือง แต่ไม่มีใครเสียเงินเพียงค่าตั๋วหนัง พวกเขาแวะกินข้าว ซื้อขนม ซื้อเสื้อผ้า ตัดผม ฝากเงินธนาคาร เดินตลาด หรือพบปะญาติมิตรต่อก่อนกลับบ้าน รอบโรงหนังจึงเต็มไปด้วยร้านอาหาร ร้านน้ำชา ร้านไอศกรีม ร้านตัดผม ร้านตัดเสื้อ โรงแรม ธนาคาร และคิวรถรับส่ง ทุกกิจการต่างอาศัยผู้คนกลุ่มเดียวกันในการหมุนเวียนรายได้ต่อเนื่องตลอดทั้งวัน

หากมองด้วยสายตาปัจจุบัน พื้นที่รอบโรงหนังในวันนั้นแทบไม่ต่างจาก Mixed-use Complex หรือ Lifestyle Mall ในยุคใหม่ เพียงแต่ไม่ได้เกิดจากการวางผังของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ แต่เติบโตเป็นกลุ่มการค้าตามธรรมชาติจากตึกแถวรอบๆ โรงหนังทำหน้าที่เป็นแม่เหล็กดึงคนเข้าสู่พื้นที่ ส่วนธุรกิจรอบข้างก็ทำหน้าที่ต่อยอดการใช้จ่ายให้ยาวนานขึ้น จนเกิดเป็นระบบเศรษฐกิจขนาดย่อมที่เกื้อกูลกันอย่างสมบูรณ์

ความสำคัญของโรงหนังจึงเติบโตขึ้นพร้อมกับความสำคัญของเมืองตรัง เพราะในเวลานั้นตรังคือศูนย์กลางที่ผู้คนจำเป็นต้องเข้ามา ไม่ว่าจะเพื่อเรียนหนังสือ ติดต่อราชการ รักษาพยาบาล ซื้อสินค้า หรือเดินทางต่อไปยังพื้นที่อื่น เมืองสร้างโรงหนัง และโรงหนังก็ช่วยสร้างเมืองกลับคืนไปในเวลาเดียวกัน

แต่เมื่อโลกเปลี่ยน ความจำเป็นเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ลดลง ถนนหนทางที่ดีขึ้นทำให้อำเภอต่าง ๆ พึ่งพาตัวเองได้มากขึ้น ห้างสรรพสินค้าเข้ามาแทนที่ย่านการค้าแบบเดิม ก่อนที่เทคโนโลยีดิจิทัลจะเข้ามาเปลี่ยนกติกาทั้งหมด การซื้อสินค้า การโอนเงิน การรับข่าวสาร และความบันเทิงจำนวนมหาศาลถูกย้ายออกจากพื้นที่จริงไปอยู่บนหน้าจอ ตรังไม่ได้สูญเสียความสำคัญให้กับจังหวัดใดจังหวัดหนึ่ง แต่กำลังสูญเสียความสำคัญให้กับโลกแบบใหม่ที่ผู้คนไม่จำเป็นต้องเดินทางเข้าสู่ศูนย์กลางเหมือนในอดีต

การปิดตัวของโรงหนังจึงไม่ใช่เรื่องการสู้ระบบการฉายสมัยใหม่ไม่ได้เพียงอย่างเดียว หากเป็นผลลัพธ์ของการที่เมืองค่อย ๆ สูญเสียความล้ำสมัย หรือลดความจำเป็น เมื่อคนเข้าเมืองน้อยลง ร้านค้าก็เงียบลง โรงแรมก็ซบเซาลง และเมื่อโอกาสทางเศรษฐกิจลดลง คนรุ่นใหม่ก็ขาดความมั่นใจต่อเมือง เริ่มเดินทางออกไปหางานและอนาคตในที่อื่น เมืองจึงเข้าสู่วงจรที่สูญเสียทั้งคน ความคิดสร้างสรรค์ การลงทุน และโอกาสในการเติบโต

สิ่งที่น่ากังวลคือเรามักพยายามแก้ปัญหานี้ด้วยการสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่ ราวกับเชื่อว่าความเจริญสามารถสร้างได้ด้วยอิฐ หิน ปูน และทราย ทั้งที่บทเรียนสำคัญที่สุดของตรังเกิดขึ้นเมื่อ 111 ปีก่อน ตอนที่มีการย้ายเมืองจากกันตังมาทับเที่ยง การตัดสินใจครั้งนั้นไม่ได้เกิดจากความต้องการสร้างเมืองใหม่ที่สวยกว่าเดิม แต่เกิดจากการมองเห็นว่าระบบเศรษฐกิจและการคมนาคมกำลังเปลี่ยนจากยุคเรือสู่ยุครถไฟ และมีโอกาสที่จะเป็นศูนย์กลางเมือง เชื่อมโยงแต่ละอำเภอได้ดีกว่า คนตรังในยุคนั้นไม่ได้ยึดติดกับความสำคัญแบบเดิม แต่เลือกสร้างความสำคัญแบบใหม่ให้กับเมือง

วันนี้โลกกำลังเปลี่ยนอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้ไม่ใช่รถไฟ หากเป็นเครือข่ายดิจิทัลที่กระจายกิจกรรมทางเศรษฐกิจออกไปทุกทิศทาง ในอดีตความคิดรวมศูนย์แล้วกระจายทำให้ตรังต้องย้ายเมืองจากกันตังมาทับเที่ยงเพื่อรักษาความเติบโตใหม่ แต่ในปัจจุบันเรากำลังเผชิญการกระจายศูนย์ครั้งใหญ่กว่าเดิม เมื่อการค้า การเงิน ความบันเทิง และบริการจำนวนมากย้ายเข้าสู่โลกออนไลน์ รวมทั้งเมืองรอบๆก็มีเหมือนกันหรือดีกว่า เมืองจึงไม่สามารถแข่งขันด้วยบทบาทเดิมได้อีกต่อไป

สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่ว่าจะสร้างแลนด์มาร์คอะไรเพิ่ม แต่คือจะสร้าง“ความจำเป็นใหม่” “ระบบใหม่” ให้กับเมือง หากโรงหนังเคยเป็นหนึ่งในกลไกของเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในอดีต วันนี้ตรังก็ต้องมองหากลไกใหม่ที่สามารถดึงดูดคนเก่ง เงินลงทุน และกิจกรรมทางเศรษฐกิจรูปแบบใหม่เข้ามาแทน ไม่ว่าจะเป็นการต่อยอดอาหารที่เป็นจุดแข็งของจังหวัด การวิจัยและแปรรูปผลผลิตทางการเกษตร การพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์จากทุนทางวัฒนธรรม หรือการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อผู้ประกอบการและคนรุ่นใหม่

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เมืองที่ยั่งยืนไม่ใช่เมืองที่มีนักท่องเที่ยวมากที่สุด หรือมีแลนด์มาร์คใหญ่ที่สุด แต่คือเมืองที่มีคนอยากอยู่ อยากทำงาน อยากลงทุน และอยากสร้างอนาคตอยู่ในนั้นมากที่สุด โรงหนังในอดีตเคยทำหน้าที่ดึงผู้คนเข้ามาสู่เมือง ส่วนโจทย์ของตรังในวันนี้ คือการสร้างเหตุผลใหม่ให้ผู้คนเลือกกลับเข้ามาอีกครั้ง

ขอบคุณท่านเจ้าของภาพคุณ ธงชัย ลิขิตพรสวรรค์


#วิกหนังเมืองตรัง
#สรรพสินค้ารอบตัว
#ความจำเป็นใหม่