Hello Kanun

วันที่ฝนเปลี่ยนแผน

ป้ายที่ไกลขึ้น

เสียงแก้วแตกดังแค่วินาทีเดียว
แต่มันค้างอยู่ในหัวฉันทั้งวัน
มันเกิดขึ้นเร็วมาก ถาดเอียงนิดเดียว แก้วลาเต้ที่พึ่งทำเสร็จก็ร่วงลงพื้นต่อหน้าลูกค้าเต็มโต๊ะ
เสียงแตกดังทั้งร้าน ทุกสายตาหันมาทางฉัน
"ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ" มือฉันยกไหว้ไปแล้วก่อนจะทันคิด ตัวก้มลงเก็บเศษแก้วแทบจะพร้อมกัน ปากยังยิ้มอยู่เลย ยิ้มแบบที่ฝึกมาจากการยืนหน้าเคาน์เตอร์ทุกวัน เสียใจแค่ไหนก็ห้ามให้ลูกค้าเห็น ฉันบอกตัวเองแบบนั้นตอนก้มหน้ากวาดเศษแก้วใส่ที่โกย
แต่น้ำตามันไม่ฟังฉัน
มันไหลออกมาเงียบๆ ตอนที่มือยังกวาดอยู่ หยดลงพื้นตรงคราบกาแฟพอดี ฉันได้แต่ก้มหน้าให้ต่ำลงอีก ให้ผมช่วยบังไว้ มือขยับเร็วขึ้น เก็บให้เสร็จ เก็บให้เร็ว จะได้ลุกไปหลังร้านก่อนใครทัน
พี่ลูกค้าโต๊ะนั้นไม่ได้ว่าอะไรเลย มีเสียงหนึ่งบอกว่า "ไม่เป็นไรนะน้อง เดี๋ยวรอแก้วใหม่ได้" ธรรมดามาก ธรรมดาจนฉันเกือบตั้งหลักไม่ทัน
พี่เจ้าของเดินมาช่วยถือที่โกยผง ไม่ได้ถามอะไร บอกแค่ "ไปล้างหน้าก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่ทำแก้วใหม่ให้เขาเอง"
ฉันยืนอยู่หน้าอ่างล้างมือหลังร้านนานกว่าที่ควร มองตัวเองในกระจกบานเล็กๆ ตาแดง ผ้ากันเปื้อนเปียกกาแฟเป็นทาง
เย็นวันนั้นก่อนกลับ ฉันเดินผ่านโต๊ะตัวนั้น มันถูกเช็ดสะอาดแล้ว มีลูกค้าคนใหม่นั่งอยู่ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่ตรงนั้นเลย มีแต่ฉันที่ยังจำได้ว่าเศษแก้วชิ้นเล็กที่สุดกระเด็นไปหยุดอยู่ตรงไหน

#ขนุนนำเสนอ #ชีวิตพนักงาน

กล่องที่เผื่อไว้

ทุกเช้าฉันแวะซื้อกาแฟที่ร้านของชำปากซอยก่อนไปทำงาน มีลุงคนหนึ่งที่มาซื้อของช่วงเวลาเดียวกันเกือบทุกวัน เราไม่เคยคุยกันเกินกว่าคำทักทายสั้นๆ ไม่รู้จักชื่อ ไม่รู้ว่าลุงทำงานอะไร
เช้านี้ลุงมาถึงร้านก่อนฉัน ยืนรอคิวอยู่หน้าตู้แช่ พอเห็นฉันเดินเข้ามาก็ผงกหัวทักทายเบาๆ เหมือนทุกเช้าที่ผ่านมา ฉันผงกหัวตอบกลับ ต่อคิวจ่ายเงินตามกัน
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำมาเป็นปีจนฉันจำหน้าลุงได้แม่นกว่าเพื่อนร่วมงานบางคนเสียอีก วันไหนไม่เจอลุงที่ร้านฉันยังแอบสังเกตว่าหายไปไหน
เช้านี้ลุงเดินออกจากร้านไปก่อนพร้อมถุงกาแฟในมือ ทิ้งไว้แค่รอยยิ้มบางๆ ก่อนเดินลับหายไปตามซอยเหมือนทุกวัน

#ขนุนนำเสนอ

ถึงเป้าหมายแล้ว

แค่แสงหน้าจอวาบขึ้น
มือก็ไปถึงโทรศัพท์ก่อนความคิด
แค่เสียงแจ้งเตือนดัง แสงหน้าจอวาบขึ้นมา มือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเองโดยอัตโนมัติ และความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาเสมอคือ ลูกค้าหรือเปล่า
ถ้าอยู่ในที่ที่ต้องปิดเสียง ก็จะระแวงคอยกดหน้าจอดูเป็นระยะว่ามีใครทักมาไหม ไม่ใช่เพราะกังวลเกินเหตุ แต่เพราะทุกอย่างอยู่ที่เราคนเดียว ถ้าพลาดข้อความสำคัญไปก็ไม่มีใครช่วยรับแทนได้
แต่หลายครั้งที่รีบหยิบขึ้นมาดู มันกลับเป็นแค่เมลแจ้งเตือนยอดชำระค่าบริการรายเดือนของโปรแกรมที่ใช้งาน
วางโทรศัพท์ลง แล้วก็หยิบขึ้นมาดูใหม่อีกครั้งในอีกไม่กี่นาที
คนที่ทำงานคนเดียวไม่ได้มีเวลาเลิกงานที่ชัดเจน เพราะโทรศัพท์อยู่ในมือตลอด และทุกเสียงที่ดังขึ้นมาก็ยังมีโอกาสเป็นลูกค้าอยู่เสมอ
ความระแวงนั้นไม่ได้หายไปแม้แต่ตอนกินข้าว

#ขนุนนำเสนอ #ชีวิตเจ้าของธุรกิจ

โต๊ะที่เลือกเอง