Heybem

Ağır Kapak...Devamını oku...

Onu tanıdığımda dünyam değişmişti. İlk kez böylesine derin bir aşkı yaşıyordum. Bütün kötü huylarını bırakmış gibi görünüyordu, bana hep daha iyi biri olduğunu hissettiriyordu. Günlerimiz dolu dolu geçiyor, birbirimizden hiç ayrılmıyorduk.
Ama bir şey vardı… O çok kıskançtı. Kendi ailesinden, hatta selam veren arkadaşlarımdan bile beni kıskanırdı. Bazen bu yüzden büyük kavgalarımız olurdu. Ben de ondan geri kalmazdım; eski eşiyle konuşmak zorunda kaldığında deliye dönerdim, konuşma bitene kadar başında dikilirdim.
Her gün bana çiçekler, küçük sürprizler yapardı. “Seni sevmelere doyamıyorum,” derdi. Kendimi dünyanın en mutlu kadını gibi hissediyordum. İş için başka şehirlere gitmesi gerekirdi ama çoğu zaman ben de onunla giderdim.
Bu defa İzmir’e gidecekti. İlk kez bana birlikte gelmemi teklif etmedi. Bu bana çok tuhaf geldi. İçim sıkılsa da belli etmedim. Hazırlandığında, tam çıkarken bana “Aşkım, sen de gelmek ister miydin?” dedi. Bu söz beni daha da şüphelendirdi.
“Yok canım, İzmir çok sıcak olur şimdi, keyfim de yok,” dedim.
“Tamam o zaman, sen dinlen, keyfine bak. Beni çok özle,” diyerek öpüp gitti.
Ama içim hiç rahat değildi. Araştırıp uzun uğraşlardan sonra İzmir’de deniz kenarında bir villa kiraladığını öğrendim. Onun aklına bile gelmezdi benim peşinden geleceğim. Birkaç saat içinde uçağa atlayıp İzmir’e gittim. Araba kiraladım, o adrese doğru yol aldım.
Kapının zilini çaldığımda elim ayağım titriyordu. Kalbim deli gibi çarpıyordu. Kapı yavaşça açıldı… Ve ben hayatımın en büyük şo..kunu yaşadım…DE'VAMI Y0RUMDA

Karpuz Çekirdeği Yiyen Er-ke-klerde oluyor...Devamını oku

Bakın Ne Yaptı...Daha Fazlasını Gör

Böyle bir skandalı... Daha fazlasını gör..

Böyle bir skandalı... Daha fazlasını görün

Miras için arkadaşımın zengin dedesiyle evlendim; düğün gecemizde bana bakıp şöyle dedi: "Artık karım olduğuna göre... Nihayet sana gerçeği söyleyebilirim."

Ben hiçbir zaman güzel olan kız değildim.

Rıza Bey.

Yetmiş altı yaşında, zeki, gözlemci ve beklediğimden çok farklı biriydi. Akşam yemeklerinde konuşmaya başladık, sonra bu sohbetler uzadı. Bir şekilde beni, şimdiye kadar kimsenin dinlemediği kadar dikkatli dinledi.

Ve bir gece bir teklifte bulundu.

Evlilik.

Zengindi. Çok zengindi.

Ve hayatımda ilk kez... Bir çıkış yolu gördüm.

Artık kira derdi yoktu. Artık her kuruşun hesabını tutmak yoktu.

Durumu Menekşe’ye anlattığımda, bana sanki beni hiç tanımıyormuş gibi baktı.

"Senin böyle biri olduğunu düşünmemiştim," dedi.

Aynı gün benimle bağını kesti.

Suçluluk duygusu yakamı bırakmadı.

Ama beni durdurmaya da yetmedi.

Düğün küçüktü. Sadece Rıza Bey’in ailesi vardı. Benim için kimse gelmemişti; buna şaşırmadım.

Sakin, pahalı bir salonda yapıldı. Her şey kusursuz görünüyordu.

Sanki hak ettiğim değil de, içine bir şekilde sızdığım bir hayat gibiydi.

Törenden sonra onun malikanesine sürdük.

Ve gelinliğimle nihayet yatak odasına adım attığımda—

Rıza Bey arkamdan içeri girdi.

Kapıyı kapattı.

Ve şöyle dedi:

"Artık karım olduğuna göre... Nihayet sana gerçeği söyleyebilirim. Vazgeçmek için artık çok geç."

👇👇 DEVAMI Y0RUMDA

İşte o konuşma....Daha fazlasını gör..

İmamın Kızı Diye Yıllarca Benimle Alay Ettiler! Mezuniyette Yaptığım O Konuşmayla Tüm Salonu Buz Kestirdim...
Bebekken küçük bir mahalle camisinin avlusuna bırakılmıştım. O caminin imamı beni bulup evlat edindi ve kendi canından bir an bile ayırmadan büyüttü.

Benim için dünyadaki en değerli insan o; ondan başka kimsem yok. Okul beslenmemi o hazırladı, saçımı örmeyi o öğrendi ve okuldaki tüm gösterilerimde hep en önde beni izledi.
Sonra mezuniyet günü geldi çattı. Törende bir konuşma yapacaktım; çok gergindim, her kelimesini özenle yazıp ezberlemiştim. Babam mezuniyetim için bana harika bir elbise almıştı. Üzerimde gördüğünde sevinçten gözleri dolarak dünyanın en güzel kızı olduğumu söyledi.

Törene babamla birlikte gittik. O sabah camide işi olduğu için törene cübbesiyle gelmişti. Bu durum beni zerre kadar rahatsız etmedi, gururla koluna girdim ve babam salondaki yerine oturdu.

Ama sınıf arkadaşlarım onu o halde görünce yine gülüşmeye başladılar. Biri arkadan, "Aaa, Bayan Mükemmel gelmiş!" diye bağırdı. Başka biri kahkaha atarak, "Zeynep, inşallah bize burada vaaz vermeyeceksin!" diye seslendi. Bir an için kendimi çok kötü hissettim.

Müdür diplomamı almak ve konuşmamı yapmak üzere beni sahneye çağırdı. Mikrofona doğru ilerlerken, en öndeki çocuklardan birinin "Bakın, bize yine din dersi vermeye hazırlanıyor," dediğini duydum ve tüm salon bir anda kahkahaya boğuldu.

İşte tam o saniye içimde bir şeyler koptu.

Aylarca üzerinde çalıştığım o konuşma notlarını bir kenara fırlattım. Doğrudan o alaycı kalabalığın gözlerinin içine baktım ve onlara yıllardır söylemem gereken o TEK BİR CÜMLEYİ haykırdım.. SONRASI YORUMDA